Λιδωρίκι: ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

14.12.14

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

Χριστούγεννα 2013 , η Βαθιά στολισμένη

Καλή σας μέρα Λιδορικιώτες , καλή ΚΥΡΙΑΚΉ …

Καλημέρα και στους φίλους του χωριού μα , να είστε όλοι καλά και να περάσετε μια υπέροχη Κυριακή…

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΗΜΕΡΑ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2014

Ανατολή Ήλιου: 07:31
Δύση Ήλιου: 17:07
Σελήνη 22 ημερών

Γιορτάζει: Θύρσος.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

μ. Χ.

1287

Τα θαλάσσια φράγματα υποχωρούν στην Ολλανδία, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει μεγάλο μέρος της περιοχής και να χάσουν τη ζωής τους 50.000 άνθρωποι.

1502

Με συνθήκη μεταξύ Βενετίας και Τουρκίας ολόκληρη η Πελοπόννησος περιέρχεται στην Τουρκία. Η Βενετία διατηρεί το Ναύπλιο και τη Μονεμβασία.

1822

Η Ιερά Συμμαχία καταδικάζει την Ελληνική Επανάσταση, θεωρώντας τη διακήρυξή της «αυθάδη και αδεξία».

1911

Ο νορβηγός εξερευνητής Ρόαλντ Αμούντσεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που φτάνει στο Νότιο Πόλο.

1914

Ιδρύεται στην Αθήνα η Ένωση Συντακτών, με πρόεδρο τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Ιωάννη Κονδυλάκη. Το 1947 θα μετονομασθεί σε ΕΣΗΕΑ.

1947

Η Ρεάλ Μαδρίτης εγκαινιάζει το νεόκτιστο γήπεδό της, 95 χιλιάδων θέσεων, που παίρνει το όνομα του προέδρου, αλλά και ποδοσφαιριστή της ομάδας, Σαντιάγο Μπερναμπέου.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

μ. Χ.

1883

Μανώλης Καλομοίρης, έλληνας συνθέτης λόγιας μουσικής. (Θαν. 3/4/1962)

1911

Γεώργιος Ιβάνοφ, κολυμβητής και υδατοσφαιριστής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής, εξαιτίας της αντιστασιακής δράσης του. Προς τιμήν του, το κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Ηρακλή φέρει το όνομά του (Ιβανόφειο). (Θαν. 4/1/1943)

1942

Ζωή Λάσκαρη, ελληνίδα ηθοποιός.

ΘΑΝΑΤΟΙ

Χ.

1799

Τζορτζ Ουάσινγκτον, πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ και ηγετική μορφή της αμερικανικής επανάστασης.(Γεν. 22/2/1732)

Αποφθέγματα

1989

Αντρέι Ζαχάροφ, σοβιετικός φυσικός και ακτιβιστής. Πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα του και βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο όμως αρνήθηκε. (Γεν. 21/5/1921)

2013

Πίτερ Ο' Τουλ, ιρλανδός ηθοποιός. (Γεν. 2/8/1932)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1412#ixzz3LrTpWpU6

Γεώργιος Ιβάνοφ
1911 – 1943

Γεώργιος Ιβάνοφ

Πολωνός πράκτορας των Συμμάχων, που έδρασε στην κατεχόμενη Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Γέρζι (Γεώργιος) Ιβάνοφ γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 1911 στην τότε ρωσοκρατούμενη Βαρσοβία. Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Ιβάνοφ, ήταν Ρώσος αξιωματικός του τσαρικού στρατού και η μητέρα του, Λεονάρντα Σαίνοβιτς, Πολωνή. Τη δεκαετία του '20 ο νεαρός Ιβάνοφ εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη με τη μητέρα του, η οποία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Έλληνα έμπορο Ιωάννη Λαμπριανίδη.

Ο Ιβάνοφ διακρινόταν για τα αθλητικά του προσόντα και το 1928 γράφτηκε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Αρχικά, ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, ενώ στη συνέχεια διέπρεψε ως κολυμβητής και το 1934 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στα 100 μ. ελευθέρας κολύμβησης. Το 1935 απέκτησε την πολωνική υπηκοότητα και τρία χρόνια αργότερα απέκτησε πτυχίο γεωπονικής από το Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο.

Μετά τη έκρηξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα κατέφυγε στην Παλαιστίνη. Εκεί θέλησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη συμμαχική υπόθεση και εκπαιδεύτηκε ως πράκτορας και σαμποτέρ από τους Άγγλους, οι οποίοι εκτίμησαν τη γερή του κράση και τη γλωσσομάθειά του.

Το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου του 1941 έφθασε στην Ελλάδα με αγγλικό υποβρύχιο και συνδέθηκε στην Αθήνα με μέλη της αντιστασιακή ομάδας «Οργάνωση Αντιστάσεως του Γένους» (ΟΑΓ) και με δύο αξιωματικούς του Ναυτικού, τον Ιωάννη Κοντόπουλο και τον Βασίλη Μαλλιόπουλο. Με τη βοήθεια των Αθηναίων συνεργατών του, συγκέντρωνε πληροφορίες και οργάνωνε δολιοφθορές εις βάρος των Γερμανών κατακτητών. Οι κυριότερες δολιοφθορές που οργάνωσε ήταν στο εργοστάσιο πυρομαχικών των αδελφών Μαλτσινιώτη (μετέπειτα ΠΥΡΚΑΛ), σε πολεμικά αεροπλάνα και πλοία του Άξονα.

Το «κόλπο γκρόσο» του Ιβάνοφ θα ήταν η δολοφονία του Μουσολίνι. Όταν ο Ιταλός δικτάτορας επισκέφθηκε την Αθήνα στις 20 Ιουλίου του 1942, υπήρχαν πληροφορίες ότι θα κατέλυε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Με τη βοήθεια υπαλλήλων του ξενοδοχείου, ο Ιβάνοφ τοποθέτησε εκρηκτικά στο υπόγειο, με σκοπό να ανατινάξει την αίθουσα υποδοχής μόλις κατέφθανε ο Μουσολίνι. Όμως, το σχέδιο της επίσκεψή του άλλαξε και ο Μουσολίνι παρέμεινε μόνο για λίγες ώρες στην Αθήνα, οπότε η επιχείρηση ματαιώθηκε.

Ο Ιβάνοφ βρέθηκε από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του στην Ελλάδα στο στόχαστρο των αρχών Κατοχής. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1941 συνελήφθη για πρώτη φορά από τους Γερμανούς, αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει. Τότε, οι Γερμανοί τον επικήρυξαν για 500.000 δραχμές ή το ισοδύναμο σε τρόφιμα. Μάλλον αυτός που τον κατέδωσε ήταν ένας παλιός του φίλος, ο Νίκος Πάντος.

Τον Φεβρουάριο του 1942 οι κατοχικές αρχές αύξησαν την επικήρυξη στα 500.000.000 εκατομμύρια δραχμές και στις 8 Σεπτεμβρίου του 1942 οι Ιταλοί καραμπινιέροι τον συνέλαβαν στο Πεδίο του Άρεως, μαζί με τους συνεργάτες του Κοντόπουλο, Μαλλιόπουλο και αδελφούς Γιαννάτου, κατόπιν προδοσίας του αστυνομικού Παντελή Λαμπρινόπουλου. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο Ιβάνοφ καταδικάσθηκε σε θάνατο μαζί με τους Κοντόπουλο, Παλιόπουλο και Δημήτριο Γιαννάτο, ενώ ο Κωνσταντίνος Γιαννάτος καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 20 ετών.

Το πρωί της 4ης Ιανουαρίου του 1943, οι τέσσερεις μελλοθάνατοι οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης, στην Καισαριανή. Ο Ιβάνοφ κατόρθωσε να εξουδετερώσει τους δεσμοφύλακές του και επεχείρησε να διαφύγει στο δάσος. Όμως, η σφαίρα ενός Γερμανού στρατιώτη τον βρήκε στην πλάτη και τον εξουδετέρωσε. Αιμόφυρτος και δεμένος σ’ ένα πάσαλο εκτελέστηκε μαζί με τους συντρόφους του. Προτού πέσει νεκρός, αναφώνησε: «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!»

Προς τιμήν του Γεωργίου Ιβάνωφ το κλειστό γυμναστήριο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, τα χρώματα του οποίου δόξασε ο πολωνός πατριώτης, ονομάστηκε «Ιβανώφειο», ενώ στον περιβάλλοντα χώρο του υπάρχει η προτομή του. Στις 25 Μαΐου 1976 του απονεμήθηκε μεταθανάτια το ανώτατο πολεμικό παράσημο της Ελλάδας, το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας». Ανάλογα παράσημα του απένειμαν η Πολωνία και η Μεγάλη Βρετανία.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/742#ixzz3LrU2PSuY

Ο φοβερός σεισμός του 557 στην Κωνσταντινούπολη

Το βράδυ της 14ης Δεκεμβρίου του 577, ένας τρομερός σεισμός έπληξε την Κωνσταντινούπολη και τις γύρω περιοχές. Ήταν μεγέθους 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και έντασης 9 βαθμών της κλίμακας Μερκάλι, σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες.

Ο ποιητής και ιστορικός Αγαθίας ο Σχολαστικός (530 - 582) αναφέρει ότι του σεισμού αυτού προηγήθηκαν δύο μεγάλοι σεισμοί, ο ένας τον Απρίλιο και ο άλλος τον Οκτώβριο. Κατά το σεισμό του Οκτωβρίου παρατηρήθηκε θαλάσσιο σεισμικό κύμα (τσουνάμι) στη Θράκη, που εισχώρησε στην ξηρά και προκάλεσε πολλά θύματα και μεγάλες καταστροφές. Οι σεισμοί που ακολούθησαν δεν ήταν τόσο ισχυροί, αλλά αποτελείωσαν την καταστροφή.

Ο ιστορικός Θεοφάνης ο Βυζάντιος (6ος αιώνας) αναφέρει ότι έγινε πολύ φοβερός σεισμός κι έπεσαν τα τείχη της Κωνσταντινούπολης που είχαν χτίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Μέγας Θεοδόσιος. Δεν έμεινε περιοχή που να μην πάθει βλάβη, ενώ μεγάλες ήταν οι καταστροφές στις εκκλησίες της Πόλης. Πολλοί σκοτώθηκαν κάτω από τα ερείπια και για τρεις μέρες έμειναν άταφοι. Στον ουρανό φάνηκε λάμψη σαν λόγχη από Βορρά προς Δύση.

Ο Ιουστινιανός, αυτοκράτορας του Βυζαντίου εκείνη την περίοδο, δεν φόρεσε το στέμμα του για ένα μήνα σε ένδειξη πένθους, ενώ οι διασωθέντες πραγματοποίησαν λιτανείες στις εκκλησίες. Η Εκκλησία θυμάται το γεγονός αυτό κάθε χρόνο και το έχει εντάξει στο εορτολόγιο της 14ης Δεκεμβρίου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/859#ixzz3LrUMRFHs

Saturday Night Fever

Saturday Night Fever ήταν ο τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας του 1977, που έφερε τη ντίσκο και γενικότερα την κουλτούρα του χορού στο μουσικό προσκήνιο, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Σ' αυτό βοήθησε και το σάουντρακ της ταινίας, με τις μεγάλες επιτυχίες που ανέδειξε.

Η μουσική Ντίσκο, με τον επαναλαμβανόμενο ρυθμό και τη φανκ και σόουλ καταγωγή της, αναδείχθηκε στις ντισκοτέκ, όπου σύχναζαν κυρίως μαύροι και ομοφυλόφιλοι. Στην αρχή της δεκαετίας του '70 ήταν ένα περιθωριακό είδος, αλλά γύρω στο 1975 άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστή. Ο βρετανός δημοσιογράφος Νικ Κον θέλησε να κάνει μια έρευνα για τις νεανικές κουλτούρες στη Νέα Υόρκη και προέκυψε το άρθρο «Tribal Rites of the New Saturday Night», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New York Magazine.

Το άρθρο κέντρισε το ενδιαφέρον του μεγαλοπαραγωγού Ρόμπερτ Στίγκγουντ, ο οποίος θέλησε να το μεταφέρει στον κινηματογράφο ως ταινία μυθοπλασίας, με σκηνοθέτη τον Τζον Άβιλντσεν. Πλησίασε τους Bee Gees, που εκείνη την εποχή μεσουρανούσαν μουσικά και τους ζήτησε πέντε τραγούδια, τα οποία προόριζαν για το νέο τους άλμπουμ. Οι αδελφοί Γκιμπ ανταποκρίθηκαν, αλλά συνάντησαν την άρνηση του Άβιλντσεν, που δεν τα θεωρούσε κατάλληλα για να ντύσουν μουσικά την ταινία. Ο Στίγκγουντ τον απέλυσε χωρίς δεύτερη κουβέντα και στη θέση του προσέλαβε έναν άλλο «εργάτη» του Χόλυγουντ, τον Τζον Μπάνταμ. Στο σενάριο συνεισέφερε και ο Νικ Κον, ο οποίος πολύ αργότερα παραδέχθηκε ότι το άρθρο ήταν προϊόν του μυαλού του.

Το σάουντρακ της ταινίας κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1977. Περιλάμβανε επτά τραγούδια των Bee Gees, μουσική που έγραψε ο Ντέιβιντ Σάιρ και τραγούδια άλλων καλλιτεχνών. Στις 21 Ιανουαρίου 1978 ο δίσκος ανέβηκε στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών, όπως και τέσσερα τραγούδια. Συνολικά, μέχρι σήμερα, η μουσική του Saturday Night Fever έχει πουλήσει πάνω από 25.000.000 αντίτυπα και είναι μακράν το πιο επιτυχημένο σάουντρακ όλων των εποχών.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 14 Δεκεμβρίου 1977. Αμέσως, σχεδόν, σκαρφάλωσε στην κορυφή του αμερικάνικου box-office και ανέδειξε ένα μεγάλο πρωταγωνιστή, τον Τζον Τραβόλτα. Ο Τραβόλτα υποδύεται στην ταινία τον Τόνυ Μανέρο, ένα προβληματικό νεαρό, που ζει και αναπνέει όλη την εβδομάδα μόνο για το Σάββατο. Την ημέρα αυτή αφήνει πίσω τη μίζερη ζωή του, φοράει το ολόλευκο κουστούμι και για μια βραδιά αποσπά την προσοχή όλων με τις χορευτικές του επιδόσεις. Είναι ο αναμφισβήτητος βασιλιάς στον μικρόκοσμο της ντισκοτέκ. Τα κορίτσια θέλουν να πέσουν στην αγκαλιά του και τα αγόρια τον ζηλεύουν.

Η χαμηλού προϋπολογισμού ταινία απέφερε στον Στίγκγουντ το ποσό των 285.400.000 δολαρίων από την παγκόσμια διανομή της και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ στον Τζον Τραβόλτα, ένα από τα πολιτιστικά σύμβολα της δεκαετίας του '70. Το Saturday Night Fever βρίσκεται στην 172η θέση του πίνακα με τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά σίγουρα έχει και μεγάλη ιστορική σημασία, καθώς αποτυπώνει με αυθεντικό τρόπο μια σημαδιακή εποχή για τη μουσική και τη νεανική κουλτούρα.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/206#ixzz3LrUkTIqd

Πίτερ Ο’ Τουλ
1932 – 2013

Πίτερ Ο’ Τουλ

Σπουδαίος Ιρλανδός ηθοποιός, που απέκτησε διεθνή φήμη χάρη στην επιτυχημένη ερμηνεία του Τ. Ε. Λόρενς στην κινηματογραφική ταινία του Ντέιβιντ Λιν «Ο Λόρενς της Αραβίας» (1962).

Ο Πίτερ Σέιμους Ο' Τουλ (Peter Seamus O’ Toole) γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1932 στην Κονεμάρα της Ιρλανδίας, αν και τον διεκδικεί και το Λιντς της Αγγλίας. Ο ίδιος δεν διευκρίνισε ποτέ στη ζωή του ποιος από τους δύο ήταν ο τόπος της γέννησής του. Ήταν γιος του λιθογράφου, ποδοσφαιριστή και μπουκμέικερ Πάτρικ Ο’ Τουλ και της σκωτσέζας νοσοκόμας Τζέιν Φέργκιουσον.

Μεγάλωσε στο Λιντς και φοίτησε σε καθολικό σχολείο, όπου συχνά οι καλόγριες δασκάλες του τον έδερναν, επειδή ήταν αριστερόχειρας. Σε νεανική ηλικία ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, αλλά καθώς το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός, φοίτησε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου, με συμμαθητές τον Άλμπερτ Φίνεϊ, τον Ρίτσαρντ Χάρις και τον Άλαν Μπέιτς, μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου τα κατοπινά χρόνια.

Ο Πίτερ Ο’ Τουλ ως Λόρενς της Αραβίας

Καταξιώθηκε αρχικά ως θεατρικός ηθοποιός, παίζοντας ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου και ιδιαίτερα σαιξπηρικούς. Με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ασχολήθηκε ελάχιστα έως το 1962, οπότε ο Ντέιβιντ Λιν τον επέλεξε να πρωταγωνιστήσει στο ρόλο του συνταγματάρχη Λόρενς στην ταινία «Ο Λόρενς της Αραβίας». Η ερμηνεία του αυτή του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Ακολούθησαν άλλες επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου, για τις ερμηνείες του στις ταινίες «Μπέκετ» (1964), «Το Λιοντάρι του Χειμώνα» (1968), «Αντίο κύριε Τσιπς» (1969), «Η άρχουσα τάξη» (1972), «Στάντμαν, ο ριψοκίνδυνος δραπέτης» (1980), «Η τυχερή μου χρονιά» (1982) και «Venus» (2007). Δεν κέρδισε ποτέ το πολυπόθητο αγαλματάκι, παρά μόνο το 2003, όταν η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου τον τίμησε με ένα βραβείο για το σύνολο της καριέρας του. Το 2000 είχε τιμηθεί με το βραβείο «Λόρενς Ολίβιε» για τις αξιοσημείωτες επιδόσεις του στο θέατρο.

Οι καταχρήσεις -έπινε και κάπνιζε πολύ- επιβάρυναν την υγεία του και τη δεκαετία του '70 έφτασε κοντά στο θάνατο, καθώς διαγνώστηκε με καρκίνο και του αφαιρέθηκε ένα μεγάλο μέρος του στομάχου του. Από τον γάμο του με την ηθοποιό Σαν Φίλιπς είχε αποκτήσει δύο κόρες, ενώ σε ηλικία 50 ετών έγινε πατέρας για τρίτη φορά, αποκτώντας ένα γιο από το μοντέλο Κάρεν Μπράουν. Το 1987 αρνήθηκε τον τίτλο του «σερ» για πολιτικούς λόγους.

Στις 10 Ιουλίου του 2012, ο Πίτερ Ο’ Τουλ ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, λόγω της επιβαρυμένης κατάστασης της υγείας του. Πέθανε στις 14 Δεκεμβρίου του 2013, σε ηλικία 81 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/744#ixzz3LrV2QSlB

Μανώλης Καλομοίρης
1883 – 1962

Μανώλης Καλομοίρης

Κορυφαίος έλληνας μουσουργός. Θεωρείται ο δημιουργός της Εθνικής Σχολής, καθώς επιδίωξε να συνθέσει τη λόγια μουσική με την ελληνική ταυτότητα. Το δημοτικό τραγούδι και η ελληνική παράδοση, σε συνδυασμό με τις τεχνικές σύνθεσης της Δύσης, διαμόρφωσαν το ύφος του.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 14 Δεκεμβρίου 1883. Σπούδασε μουσική στην γενέτειρά του, την Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και τη Βιέννη. Από το 1906 έως το 1910 έζησε στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, όπου δίδαξε πιάνο στο Λύκειο Ομπολένσκι και γνώρισε από κοντά τη ρωσική εθνική σχολή.

Το 1908 πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα ως συνθέτης, σε μια ιστορική συναυλία στο Ωδείο Αθηνών στις 11 Ιουνίου. Το γραμμένο στη δημοτική γλώσσα πρόγραμμα της συναυλίας δημιουργεί αίσθηση και αναγνωρίζεται ως το μανιφέστο της Εθνικής Σχολής. Επηρεασμένος από το κίνημα της ρωσικής μουσικής σχολής είναι υπέρμαχος μιας εθνικής μουσικής «βασισμένης από τη μια μεριά στη μουσική των αγνών μας τραγουδιών μα και στολισμένης από την άλλη με όλα τα τεχνικά μέσα που μας χάρισεν η αδιάκοπη εργασία των προοδευμένων στη μουσική λαών και πρώτα πρώτα των Γερμανών, Γάλλων, Ρώσων και Νορβηγών». Ο Καλομοίρης συνδέθηκε με το κίνημα του δημοτικισμού, καθώς και με μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής του, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Η μουσική του Καλομοίρη ενσωματώνει πολλά βαγκνερικά στοιχεία (ατέρμονη μελωδία, εξαγγελτικά μοτίβα), αλλά και τη χρήση κλιμάκων του δημοτικού τραγουδιού, προσαρμοσμένων πάντοτε στο συγκερασμένο ευρωπαϊκό σύστημα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη πληθωρικότητα και ενορχηστρωτικό όγκο. Υπήρξε πολυγραφότατος και συνέθεσε 222 έργα (ορχηστρική μουσική, όπερες, έργα για φωνή και ορχήστρα, κύκλους τραγουδιών και μουσική δωματίου). Υπήρξε εχθρικός προς την ιταλική όπερα και τους Ιόνιους συνθέτες, αλλά και στα σύγχρονα ρεύματα του εξπρεσιονισμού και της ατονικής μουσικής.

Σημαντικά έργα του θεωρούνται οι όπερες «Ο Πρωτομάστορας» (1915), αφιερωμένη στο «Πρωτομάστορα της Μεγάλης Ελλάδος» Ελευθέριο Βενιζέλο και το «Δαχτυλίδι της Μάνας» (1917), η «Συμφωνία της Λεβεντιάς» (1929), με την ενσωμάτωση Βυζαντινών Ύμνων και ο κύκλος τραγουδιών «Μαγιοβότανα» (1912-1913) σε ποίηση Κωστή Παλαμά.

Ο Μανώλης Καλομοίρης, πέρα από το συνθετικό του έργο, σφράγισε με την παρουσία του όλους του τομείς της μουσικής. Έγραψε μουσικοπαιδαγωγικά βιβλία, ίδρυσε το Ελληνικό Ωδείο και στη συνέχεια το Εθνικό Ωδείο, δημιούργησε δικό του μελοδραματικό θίασο ελλείψει κρατικής σκηνής, υπήρξε επιθεωρητής των στρατιωτικών Μουσικών (τον απέλυσε το 1936 ο Μεταξάς, επειδή παρακολούθησε την κηδεία του Ελευθέριου Βενιζέλου), συνεισέφερε στην ίδρυση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, έγραψε κριτικές και άρθρα σε εφημερίδες και αγωνίστηκε με σθένος για τα δικαιώματα των μουσικών. Το αποκορύφωμα της τέχνης του ήταν η αναγόρευσή του σε ακαδημαϊκό στις 8 Ιουνίου 1946 και έγινε ο πρώτος μουσικός που πέρασε την πόρτα της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Μανώλης Καλομοίρης έφυγε από τη ζωή στις 3 Απριλίου του 1962, χωρίς να προλάβει να ακούσει το λυρικό του έργο «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» (1961), η πανελλήνια πρώτη του οποίου δόθηκε στις 12 Αυγούστου 1962 στο Ηρώδειο.