Καλησπέρα Λιδορικιώτες , απ’ το χωριό μας , απ’ την πλατεία Αλωνάκι ..
Δεύτερη μέρα στο χωριό μας , χορτάσαμε δροσιά ΄και ομορφιές ..
ΤΡΙΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 06:12
Δύση Ήλιου: 20:49
Σελήνη 28 ημερών
Γιορτάζουν: Ακύλας,Νικόδημος, Νικοδήμη.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1789
Πέφτει η Βαστίλη, σηματοδοτώντας την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. (Εθνική εορτή της Γαλλίας)
1867
Ο σουηδός βιομήχανος εκρηκτικών Άλφρεντ Νόμπελ επιδεικνύει ενώπιον άγγλων ειδικών τη νέα του εφεύρεση, τη δυναμίτιδα.
1919
Ελληνικό στρατιωτικό τμήμα παρελαύνει τιμητικά στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, κατά τον λαμπρό εορτασμό της νίκης των συμμάχων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
1969
Ένας διαφιλονικούμενος ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στο Ελ Σαλβαδόρ και την Ονδούραπροκαλεί τον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών, με 3.000 νεκρούς και τραυματίες.
1992
Σημειώνεται απόπειρα δολοφονίας εναντίον του υπουργού Οικονομικών Ιωάννη Παλαιοκρασά από τη «17 Νοέμβρη» στην πλατεία Συντάγματος. Σκοτώνεται ο περαστικός Θάνος Αξαρλιάν.
2006
Σκάνδαλο με στημένα παιγνίδια αποκαλύπτεται στην Ιταλία. Υποβιβάζονται η Γιουβέντους και η Φιορεντίνα.
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1816
Ζοζέφ Αρτίρ Κοντ Ντε Γκομπινό, γάλλος διπλωμάτης, θεωρητικός του ρατσισμού και της λευκής υπεροχής μέσα από το βιβλίο του «Δοκίμιο για την ανισότητα των ανθρωπίνων φυλών» (1855).(Θαν. 13/10/1882)
1868
Γερτρούδη Μπελ, βρετανίδα πράκτορας, αρχαιολόγος και συγγραφέας, η οποία φέρεται να «εφηύρε» το Ιράκ, με τη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα. Θεωρείται ότι σχεδίασε στην ουσία τα σύνορα της χώρας, τα οποία συμπεριλάμβαναν τις τρεις μεγάλες διοικητικές περιφέρειες της πρώην Μεσοποταμίας. Κάποιοι, μάλιστα, την αποκάλεσαν ως «μη εστεμμένη βασίλισσα του Ιράκ». (Θαν. 12/7/1926)
1906
Τομ Κάρβελ, ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας (Θωμάς Καρβέλας) στο χώρο του χύμα παγωτού και από τους πρωτοπόρους της δικαιόχρησης (Franchise) με την αλυσίδα Carvel. (Θαν. 21/10/1990)
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1809
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, κατά κόσμο Νικόλαος Καλλιβρούτσης. Μυστικός θεολόγος και φιλόσοφος.Θεωρείται ως μία από τις ηγετικές μορφές της κίνησης των Κολλυβάδων Πατέρων, μαζί με τους Μακάριο Νοταρά και Αθανάσιο Πάριο. Είναι ο συγγραφέας του «Πηδαλίου», της «Φιλοκαλίας» και του «Ευεργετινού». (Γεν. 1749)
1887
Άλφρεντ Φέλιξ Άλβιν Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ, γερμανός επιχειρηματίας, ο επονομαζόμενος και «βασιλιάς των κανονιών». Ίδρυσε τη γνωστή βιομηχανία Krupp, που σήκωσε το βάρος των εξοπλισμών του Χίτλερ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. (Γεν. 26/4/1812)
2003
Κομπάι Σεγκούντο, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Φρανσίσκο Ρεπιλάδο, κουβανός κιθαριστής και συνθέτης, που απέκτησε διεθνή φήμη το 1997 με το άλμπουμ «Μπουένα Βίστα Σόσιαλ Κλαμπ», το οποίο απέσπασε πολλά Γκράμι, ενώ εμφανίστηκε και στην ομώνυμη ταινία. (Γεν. 18/11/1907)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1407#ixzz3fsaMfNhL
Η Άλωση της Βαστίλης
1081
Ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια στην πορεία επικράτησης της Γαλλικής Επανάστασης, αν και συμβολικού χαρακτήρα. Συνέβη στις 14 Ιουλίου του 1789 στο Παρίσι και τιμάται ως Εθνική Εορτή της Γαλλίας.
Στα μέσα του 1789 η Γαλλία δονείται από επαναστατικό ενθουσιασμό. Το αριστοκρατικό και φεουδαρχικό καθεστώς της χώρας βρίσκεται υπό κατάρρευση και η λεγόμενη Τρίτη Τάξη (αστοί, αγρότες και λαϊκές τάξεις των πόλεων) διεκδικεί μερίδιο στην εξουσία.
Στις 9 Ιουλίου η Εθνοσυνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς, μετατρέπεται σε Συντακτική Συνέλευση και απαιτεί Σύνταγμα από τον βασιλιά. Η απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ' έχει καταργηθεί. Ο μονάρχης αντιδρά και συγκεντρώνει στρατό στο Παρίσι για να χτυπήσει τους επαναστάτες και παράλληλα απολύει τον δημοφιλή υπουργό οικονομικών Ζακ Νεκέρ, που έχαιρε της εμπιστοσύνης της εθνοσυνέλευσης (11 Ιουλίου).
Οι βουλευτές δεν έχουν τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με τη στρατιωτική δύναμη του μονάρχη. Η αντεπανάσταση καραδοκεί. Την κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει δράση ο λαός του Παρισιού, που εισέρχεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της επανάστασης. Καθοδηγούμενος από φλογερούς δημοκρατικούς ρήτορες, όπως ο Καμίλ Ντεμουλέν, καταλαμβάνει το Δημαρχείο και οργανώνει πολιτοφυλακή.
Για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι αρπάζουν χιλιάδες τουφέκια από το Μέγαρο των Απομάχων το πρωί της 14ης Ιουλίου. Την ίδια ημέρα πολιορκούν τη Βαστίλη, το φρούριο στην ανατολική πλευρά του Παρισιού, που χρησίμευε ως φυλακή των αντιφρονούντων του παλαιού καθεστώτος.
Το εξεγερμένο πλήθος ζητάει από τον διοικητή της Βαστίλης μαρκήσιο Ντε Λονέ να παραδώσει το φρούριο. Αυτός αρνείται και διατάσσει τους λιγοστούς άνδρες του να ανοίξουν πυρ εναντίον τους. Αυτοί δεν διστάζουν και πραγματοποιήσουν έφοδο κατά του φρουρίου, με βαρύ φόρο αίματος και άνευ αποτελέσματος. Όταν, όμως, οι πολιτοφύλακες, με επικεφαλής τον λοχαγό Ελί, μεταφέρουν κανόνια για να παραβιάσουν τις πύλες της Βαστίλης, ο Ντε Λονέ παραδίδεται, αλλά εκτελείται επί τόπου, μαζί με τρεις αξιωματικούς του.
Στα κελιά του φρουρίου δεν βρίσκουν παρά μόνο επτά ποινικούς κρατούμενους, όμως η κατάληψη της Βαστίλης γιορτάζεται ξέφρενα από τους Παριζιάνους, καθώς συμβολίζει τη μοναρχική καταπίεση αιώνων. Μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή πίεση, ο Λουδοβίκος υποχωρεί. Επαναφέρει τον δημοφιλή Νέκερ στο Υπουργείο Οικονομικών και διατάσσει την αποχώρηση των στρατευμάτων του από το Παρίσι. Ο λαός βρίσκεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της ιστορίας και η Γαλλική Επανάσταση, με το σύνθημα «Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα», μάχεται για την επικράτησή της και εμπνέει τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου.
Μεταγενέστερα, η Άλωση της Βαστίλης χαιρετίστηκε ως θρίαμβος των λαϊκών δυνάμεων κατά της τυραννίας και της μοναρχίας. Γι’ αυτό και η 14η Ιουλίου είχε παγκόσμια απήχηση και καθιερώθηκε το 1880 ως εθνική εορτή της Γαλλίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις της ημέρας κορυφώνονται με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία, ενώπιον του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/799#ixzz3fsZifuls
Ο Πόλεμος του Ποδοσφαίρου
261
Με αυτή την ονομασία, που την επέβαλαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έμεινε στην ιστορία η σύρραξη μεταξύ Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρας. Διήρκεσε 100 ώρες, από τις 14 Ιουλίου έως τις 18 Ιουλίου 1969. Αφορμή στάθηκαν οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις μεταξύ των εθνικών ομάδων των δύο γειτονικών χωρών της Κεντρικής Αμερικής για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970. Τα αίτια ανάγονται στις τεταμένες σχέσεις τους, εξαιτίας του αναδασμού της γης στην Ονδούρα και του μεταναστευτικού ρεύματος από το Σαλβαδόρ προς την Ονδούρα. Ο σύντομος αυτός πόλεμος άφησε πίσω του 3.000 νεκρούς και τραυματίες.
Το Ελ Σαλβαδόρ και η Ονδούρα ήταν δύο τυπικές μπανανίες εκείνη την περίοδο, τις οποίες κυβερνούσαν στρατιωτικές δικτατορίες. Βρίσκονταν υπό την άμεση επιρροή της Ουάσιγκτον, που προωθούσε ένα κοινό οικονομικό χώρο στην περιοχή ως αντίβαρο στην αυξανόμενη γοητεία της κομμουνιστικής Κούβας. Το Ελ Σαλβαδόρ, με έκταση περίπου όση η Πελοπόννησος, ήταν αρκετά πυκνοκατοικημένο με 3.000.000 κατοίκους, ενώ η Ονδούρα, με έκταση λίγο μικρότερη από της Ελλάδας, είχε μόλις 2.333.000 κατοίκους. Και οι δύο χώρες ήταν παλιές αποικίες της Ισπανίας, οι κάτοικοί τους μιλούσαν ισπανικά και ασπάζονταν στη συντριπτική τους πλειονότητα των ρωμαιοκαθολικισμό. Είχαν δύο ακόμη ομοιότητες: μαστίζονταν από τη φτώχεια και τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχε ένα σταδιακό μεταναστευτικό ρεύμα από το πυκνοκατοικημένο Ελ Σαλβαδόρ προς την αραιοκατοικημένη Ονδούρα. Με την πάροδο των ετών, οι μετανάστες από τα Σαλβαδόρ έφθασαν τις 350.000 και αριθμούσαν το 15% του πληθυσμού της Ονδούρας. Η μειονότητα αυτή πρόκοψε και τη δεκαετία του '60 κατείχε μεγάλη έκταση γης στα σύνορα των δύο χωρών, προκαλώντας τον φθόνο και την αντίδραση των ντόπιων. Μεγαλύτερες εκτάσεις γης κατείχαν οι λιγοστές οικογένειες γαιοκτημόνων της χώρας, καθώς και η αμερικανική εταιρεία United Fruit, που παράγει τις γνωστές μας μπανάνες «Τσικίτα».
Ο δικτάτορας της Ονδούρας Οσβάλντο Λόπες Αρεγιάνο επιχείρησε αναδασμό της γης κάτω από την εντεινόμενη λαϊκή αντίδραση, αλλά ήταν ανίκανος να αντιπαρατεθεί με τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τους Αμερικανούς. Έτσι, στράφηκε κατά της ακίνητης περιουσίας των μεταναστών από το Σαλβαδόρ, την οποία ουσιαστικά δήμευσε και τη μοίρασε στους ντόπιους ακτήμονες. Οι μετανάστες από το Σαλβαδόρ βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Έχοντας χάσει την περιουσία τους ήταν ανεπιθύμητοι τόσο στη νέα, όσο και στην παλιά τους πατρίδα.
Ο Τύπος του Σαλβαδόρ υποδαύλιζε την κατάσταση, δημοσιεύοντας και διογκώνοντας ιστορίες βίας κατά των μεταναστών συμπατριωτών τους στην Ονδούρα. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών επιδεινώθηκαν και οι δύο δικτάτορες καλόβλεπαν μια πολεμική αναμέτρηση, που θα τους έβγαζε από τα αδιέξοδα.
Έτσι είχαν τα πράγματα στις 6 Ιουνίου 1969, όταν οι εθνικές ομάδες των δύο χωρών παρατάχθηκαν στο στάδιο της πρωτεύουσας της Ονδούρας “Τεγκουσιγκάλπα” για τον πρώτο τους αγώνα στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970. Η Ονδούρα νίκησε 1-0, με γκολ που σημειώθηκε στις καθυστερήσεις. Ο Τύπος του Σαλβαδόρ άφησε υπονοούμενα για το παιγνίδι. Ο τρόπος που έχασε το Σαλβαδόρ προκάλεσε την αυτοκτονία της 18χρονης Αμέλια Μπολάνιος με το περίστροφο του πατέρα της. Η νεαρή κοπέλα χρίστηκε μάρτυρας από τους συμπατριώτες της, οι οποίοι ζητούσαν εκδίκηση στον επαναληπτικό.
Στις 15 Ιουνίου, ο αγώνας έγινε στην πρωτεύουσα της χώρας Σαν Σαλβαδόρ, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας. Η τοπική ομάδα νίκησε άνετα με 3-0 και ανανέωσε τις ελπίδες της για πρόκριση, αφού θα γινόταν και τρίτο παιγνίδι σε ουδέτερο γήπεδο. Παρά τα αυστηρά μέτρα, τα επεισόδια δεν αποφεύχθησαν. Οι οπαδοί της Ονδούρας που είχαν ακολουθήσει την ομάδα τους δέχθηκαν επίθεση από ντόπιους κατά την επιστροφή τους, με αποτέλεσμα να σπάσουν τα τζάμια πολλών αυτοκινήτων και πούλμαν. Ο πρόεδρος του Σαλβαδόρ Φιντέλ Σάντσες Ερνάντες επέρριψε την ευθύνη των επεισοδίων στους κομμουνιστές.
Στις 26 Ιουνίου, το Σαλβαδόρ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ονδούρα, έπειτα από πληροφορίες για αντίποινα της αστυνομίας σε βάρος σαλβαδοριανών μεταναστών. Την επομένη διεξήχθη και το τρίτο και καθοριστικό παιγνίδι. Το Ελ Σαλβαδόρ νίκησε με 3-2 στην παράταση και πήρε το εισιτήριο για το Μουντιάλ του Μεξικού.
Μέρα με τη μέρα η κατάσταση στα σύνορα των δύο χωρών χειροτέρευε και οι αψιμαχίες ήταν καθημερινό φαινόμενο. Τις πρωινές ώρες της 14ης Ιουλίου 1969 η σαλβαδοριανή αεροπορία βομβάρδισε την πρωτεύουσα της Ονδούρα Τεγκουσιγκάλπα, ενώ την ίδια ώρα οι χερσαίες δυνάμεις της πέρασαν τα σύνορα με την Ονδούρα. Μέχρι το βράδυ της 15ης Ιουλίου είχαν εισχωρήσει σε βάθος 8 χιλιομέτρων, αλλά η προέλασή τους ανεκόπη ελλείψει εφοδίων και κυρίως καυσίμων. Η αεροπορία της Ονδούρας με τη σειρά της είχε βομβαρδίσει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Σαλβαδόρ.
Οι πολεμικές αεροπορίες και των δύο χωρών ήταν απαρχαιωμένες, καθώς χρησιμοποιούσαν ελικοφόρα αεροπλάνα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αμερικανικής κατασκευής. Στη μάχη μπήκαν και πολιτικά αεροπλάνα, διασκευασμένα με διάφορες πατέντες σε πολεμικά. Αναφέρθηκαν μάλιστα περιπτώσεις, κατά τις οποίες τα πληρώματά τους έριχναν με το χέρι τις βόμβες. Μεγάλα προβλήματα αντιμετώπιζαν και οι χερσαίες δυνάμεις της Ονδούρας, καθώς πολλές μονάδες υπήρχαν μόνο στα χαρτιά. Οι αρμόδιοι για τη στελέχωσή τους στρατιωτικοί είχαν ενθυλακώσει τα χρήματα που τους είχαν εμπιστευτεί.
Το πρωί της 16ης Ιουλίου η κατάσταση στα πεδία των μαχών βρισκόταν σε αδιέξοδο. Οι σαλβαδοριανοί κυριαρχούσαν στο έδαφος και οι ονδουριανοί στον αέρα. Και οι δύο χώρες ζήτησαν τη βοήθεια του πάτρωνά τους. Οι ΗΠΑ τους την αρνήθηκαν και έριξαν το βάρος τους στην επίτευξη εκεχειρίας μέσω του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS). To βράδυ της 18ης Ιουλίου επετεύχθη συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός και απόσυρση των δυνάμεων του Σαλβαδόρ στα εδάφη του. Τέθηκε σε ισχύ στις 20 Ιουλίου και τα στρατεύματα του Σαλβαδόρ ολοκλήρωσαν την αποχώρησή τους από τα εδάφη της Ονδούρας στις αρχές Αυγούστου.
Τα θύματα του πολέμου των 100 ωρών έφθασαν τα 6.000 και από τις δύο πλευρές, ενώ 100.000 άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους. Εξαιτίας του πολέμου, οι χούντες και στις δύο χώρες ενδυναμώθηκαν, ενώ η Κοινή Αγορά της Κεντρικής Αμερικής καθυστέρησε κατά 22 χρόνια. Απόρροια αυτού του πολέμου ήταν και ο εμφύλιος πόλεμος στο Σαλβαδόρ, μεταξύ του σκληρού δεξιού καθεστώτος της χώρας και του αριστερού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου «Φαραμπούντο Μαρτί» (FMLN), που διήρκεσε έως το 1991.
Έντεκα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου και συγκεκριμένα στις 30 Οκτωβρίου 1980 οι δύο χώρες υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης και αποφάσισαν να φέρουν τις συνοριακές διαφορές τους ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του το 1992 και προσκύρωσε το μεγαλύτερο μέρος των διαφιλονικούμενων εδαφών στην Ονδούρα. Σήμερα, Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρα με δημοκρατικά καθεστώτα συνεχίζουν τις διαδικασίες για την εφαρμογή της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ενώ διατηρούν ομαλές διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις, στο πλαίσιο της Κοινής Αγοράς της Κεντρικής Αμερικής.
Ο «Πόλεμος του Ποδοσφαίρου» δεν έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, καθώς η προσοχή του κόσμου ήταν επικεντρωμένη στην ηράκλεια προσπάθεια του πληρώματος του διαστημοπλοίου Απόλλων 11 να πατήσει για πρώτη φορά το πόδι του στη Σελήνη.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/293#ixzz3fsagX9nz
Το κίνημα του Ντανταϊσμού
747
Ο Ντανταϊσμός αποτέλεσε ένα καλλιτεχνικό ρεύμα στη λογοτεχνία, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, στις αρχές του 20ου αιώνα. «Γεννήθηκε» στις 8 Φεβρουαρίου του 1916 στο Καμπαρέ Voltaire της Ζυρίχης, με πρωτεργάτη τον ρουμάνο ποιητή Τριστιάν Τζαρά, και γρήγορα εξαπλώθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις (Κολονία, Βερολίνο, Ανόβερο, Παρίσι, Νέα Υόρκη). Το Ντανταϊστικό Μανιφέστο εκδόθηκε από τον Χούγκο Μπαλ στις 14 Ιουλίου 1916, ενώ ο Τζαρά εξέδωσε το δεύτερο Ντανταϊστικό Μανιφέστο στις 3 Φεβρουαρίου του 1918.
Ο όρος ντανταϊσμός προήλθε από το «ντα-ντα» που κάνουν τα μωρά, μία λέξη της παιδικής γλώσσας που ουσιαστικά δεν σημαίνει τίποτα. Και αυτό ακριβώς είναι ο ντανταϊσμός... Το παράλογο, το παράδοξο, το φανταστικό. Στόχος του, το γκρέμισμα των παραδοσιακών λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών αξιών, και η αμφισβήτηση των αρχών της μοντέρνας κοινωνίας. Μια φιλοσοφία, που οι οπαδοί του κινήματος εξέφραζαν τόσο μέσα από την τέχνη, όσο και από τη στάση ζωής και τον τρόπο σκέψης του, προκαλώντας συχνά το κοινό.
Οργάνωναν αυθόρμητες βραδιές, συνδύαζαν τα γράμματα και τις τέχνες, συνέτασσαν άρθρα και μανιφέστα, εκφράζονταν με ανόητα κείμενα που συγχωνεύονταν τυχαία, χρησιμοποιούσαν λέξεις δικής τους έμπνευσης, που δεν περιέγραφαν τίποτα, αλλά αποτελούσαν κομμάτια των ποιημάτων τους.
Η τεχνοτροπία τους, αρχικά επηρεάστηκε από τον κυβισμό και το φουτουρισμό. Έμπνευσή τους αποτελούσαν κατά κανόνα οι μηχανές, και οι ανθρώπινες φιγούρες τους θύμιζαν περισσότερο ρομπότ. Επέλεγαν στην τύχη σχήματα και εικόνες, καθώς και ετερογενή υλικά (μαλλί, ξύλο, φωτογραφίες και φωτομοντάζ, χαρτί, σκουπίδια), δημιουργώντας εφήμερα έργα που συνδύαζαν τη γλυπτική με τη ζωγραφική.
Ως κίνημα, ο ντανταϊσμός έπαψε να υπάρχει από το 1924 και οι εκπρόσωποί του διοχετεύτηκαν στο σουρεαλισμό.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/64#ixzz3fsb1Vf6z
Άγιος Νικόδημος
1749 – 1809
110
Αγιορείτης μοναχός και ηγετική προσωπικότητα του θρησκευτικού κινήματος των Kολλυβάδων. Πολυγραφότατος συγγραφέας, με πάνω από 100 έργα στο ενεργητικό του («Φιλοκαλία», «Πηδάλιον», «Νέον Μαρτυρολόγιον»).
Ο Νικόλαος Καλλιβούρτζης, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε το 1749 στη Νάξο και την πενταετία 1765 - 1770 σπούδασε φιλοσοφία, θεολογία, αρχαία ελληνικά, ιταλικά και γαλλικά, στην «Ευαγγελική Σχολή» της Σμύρνης. Το 1770, εξαιτίας του ρωσοτουρκικού πολέμου, επέστρεψε στη Νάξο κι εργάσθηκε ως γραμματέας του τοπικού μητροπολίτη. Το 1775 εκάρη μοναχός στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους με το όνομα Νικόδημος και ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με την αντιγραφή κωδίκων.
Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του διατηρούσε αλληλογραφία με πολλούς λογίους της εποχής του, ιδιαίτερα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και εθνομάρτυρα Γρηγόριο Ε' και τον όσιο Αθανάσιο τον Πάριο, ηγετική μορφή των Κολλυβάδων, ενός σύνθετου και αντιφατικού θρησκευτικού κινήματος, που εκδηλώθηκε τον 18ο αιώνα στον ελληνορθόδοξο χώρο, ως αντίδραση στον εκδυτικισμό και την αλλοτρίωση της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Ο χαρακτηρισμός «Κολλυβάδες» είχε αρχικά χλευαστικό περιεχόμενο και αποδιδόταν σε κάποιους αγιορείτες μοναχούς, που διαφωνούσαν με την τέλεση μνημοσύνων («κολλύβων») την ημέρα της Κυριακής.
Το 1783 ο Νικόδημος εξέδωσε τη «Φιλοκαλία», ένα ανθολόγιο από κείμενα μεγάλων Πατέρων και ασκητών, από τον 4ο έως τον 15ο αιώνα, που αναφέρονται στη δυνατότητα και στους τρόπους άμεσης εμπειρικής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Αποτελεί, ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό έργο των Κολλυβάδων και γνώρισε επανειλημμένες εκδόσεις από τότε, ενώ μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες του κόσμου.
Ο μοναχός Νικόδημος κοιμήθηκε εν ειρήνη στις 14 Ιουλίου του 1809 και ετάφη στο Κελλίον των Σκουρταίων στις Καρυές του Αγίου Όρους. Στις 31 Μαΐου του 1955 το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον κατέταξε στη χορεία των Αγίων της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας.
Η μνήμη του Αγίου Νικοδήμου τιμάται στις 14 Ιουλίου. Επίσης, εορτάζεται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, κατά την καθιερωμένη Σύναξη των Πέντε Αγίων της Παροναξίας και την τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου στην Πάρο, όπου τελείται η Σύναξη των Αγίων.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/871#ixzz3fsbI8dPr
Λίγο πιο κάτω απ’ τις Λάκκες , πριν απ’ του Τσίγκα τις “τσαγαλιές “ χρόνια τώρα παρατημένη , σκουριασμένη και γιατί όχι και..επικίνδυνη , βρίσκεται η παλιά , παμπάλαια , αλωνιστική μηχανή , μάλλον του αείμνηστου Ν.Τημπέλη , η Δημοτική μας αρχή , δεν έχει υποχρέωση να την..απόσύρει ; και βέβαια να περιποιηθεί το “ απολύτως εγκαταλειμμένο “ αυτό κομμάτι του χωριού μας ; Καλά τα..φρου-φρου και τα ..αρώματα , αλλά ας..συμμαζέψουμε και λίγο και το χωριό ..
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Τετάρτη
15/7
03:00 
21°C
64%
3 Μπφ B
16 Km/h 
ΚΑΘΑΡΟΣ
09:00 
23°C
52%
2 Μπφ Α
9 Km/h 
ΚΑΘΑΡΟΣ
15:00 
30°C
37%
3 Μπφ NA
16 Km/h 
ΚΑΘΑΡΟΣ
21:00 
26°C
47%
2 Μπφ Δ
9 Km/h 
ΚΑΘΑΡΟΣ
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ …
“ KAΘΕ ΠΕΡΣΙ ΚΑΙ..ΚΑΛΥΤΕΡΑ ..”
Ένας χρόνος πέρασε φίλοι μου από τότε που είδαμε το χωριό μας , και δεν σας κρύβουμε , πως περιμέναμε να δούμε κάτι..καλύτερο , κάτι να έχει γίνει τέλος πάντων , μα δυστυχώς ..απογοητευτήκαμε , γιατί μάλλον βήματα ..οπίσω , έχουν γίνει , και έτσι χάθηκε ένας χρόνος ακόμα , ΔΥΣΤΥΧΩΣ …
Σήμερα , κάναμε μια βόλτα , στις Λάκκες , προχωρήσαμε μέχρι το τέρμα του δρόμου προς τη λίμνη και ΄” απολαύσαμε “ την απόλυτη..εγκατάλειψη του κομματιού αυτού του χωριού μας ..λεπτομέρειες και ..φωτορεπορτάζ , θα σας έχουμε , ελπίζω αύριο , γιατί πήγαμε και στον Σερεντέλη όπου συναντήσαμε άλλη μια..πονεμένη ιστορία , ΔΥΣΤΥΧΩΣ …
Θα σας έχουμε βέβαια και..φωτογραφίες απ’ το ταλαίπωρο το γήπεδό μας στις Λάκκες , το οποίο το σπείρανε , κακήν..κακώς , και έκτοτε το..παράτησαν και το μόνο που μπορεί τώρα να γίνει είναι ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑΓΙΑ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΓΕΛΑΔΙΑ ΝΑ…” ΒΟΣΚΑΝΕ “ …ΕΛΕΥΘΕΡΑ … !!!!!
Σύντροφοι της Δ.Α , δεν νομίζετε πως παρατράβηξε η…κοροϊδία ;
Αύριο θα έχετε και τις…” φωτοαποδείξεις “…..
Καλό σας απόγευμα , να περνάτε καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …..Κ.Κ.
No comments:
Post a Comment