Η Μαρία Πέτρου , δεύτερη από αριστερά , με την Τασία Δούκα , τον αδερφό της Νικ. Γ. Πέτρου και τη μητέρα της Γιαννούλα , σε αμαμνηστική φωτογραφία το Πάσχα του 1964 , στην Αμερική .
Το ‘χουμε ξαναπεί , πως το μεγαλύτερο πράγμα που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος στη ζωή του , είναι να τον θυμούνται με αγάπη μετά το θάνατό του , δύσκολο πράγμα και δεν το καταφέρνουμε , δυστυχώς όλοι .
Κάποιοι άνθρωποι , γεννιούνται λες με κάποιο χάρισμα και καταφέρνουν με τη συμπεριφορά και με τον τρόπο τους , να αφήνουν τα γλυκά “ σημάδια “ τους κι’ αφού φύγουν απ’ τη ζωή .
Το χάρισμα αυτό , το είχε η αξέχαστη θεια μου η Μαρία Λ. Φωτοπούλου , που ήταν Πετροπούλα και αγαπημένη ξαδέρφη της μάνας μου . Τα χρόνια που μέναμε στο χωριό , είχαμε συχνές επαφές και ΄το Φωτοπουλαίϊκο , του μπάρμπα Λάμπρου , ήταν το μοναδικό σχεδόν Βαρουσιώτικο σπίτι που ήξερα , γιατί το γέμιζε με ζεστασιά κι’ αγάπη η θεια Μαρία ..
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της , όταν ανέβαινα στο χωριό , όλο και πήγαινα και την έβλεπα ΄μαζί με θεια Ελένη την αδελφή της , που έφυγε τελαυταία . Ήξερε και αγαπούσε όλο μας το σόι , και κουβεντιάζοντάς την έμαθα ένα σωρό πράγματα για το Πετραίϊκο , απ’ όπου και συγγενολογιόμασταν .
Θα μου πείτε , πως μου’ρθε πρωινιάτικα και γύρισα πίσω , στ’ αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν , είναι αυτό που είπαμε παραπάνω , πως κάποιους ανθρώπους τους θυμόμαστε πάντα και με πολλή αγάπη μάλιστα . Βέβαια έπαιξε το ρόλο του και ένα βαθειά ανθρώπινο και συγκινητικό γράμμα της ξαδέρφης μου Μαρίας Πέτρου - Νταλάκα , κόρης του αείμνηστου Γιώργου Πέτρου – Τάλτα , που αναφερόμενη στη θεια Μαρία και την Ελένη , μου ‘δωσε , μέσα σε λίγες αράδες , και είδα πραγματικές εικόνες απ’ τη παλιότερη Λιδορικιώτικη ζωή , σκληρή , πικρή , δύσκολη μα ..ονειρεμένη ..
Απολαύστε μερικές ολοζώντανες εικόνες της Λιδορικιώτικης καθημερινότητας , όπως τις θυμάται και μας τις αφηγείται η Μαρία ..
Οι αγαπημένες θειάδες Μαρία και Ελένη , στο χωριό με φόντο το σπίτι του Γιώργου .
“ Κώστα, προχθές μίλησες δια την θεία μας Ελένη Μπρούζου που έφυγε και αυτή από κοντά μας. Έτυχε και είχα δυο φωτογραφίες με την θεία Μαρία Φωτόπουλου και σου τις στέλνω. Η θεία Μαρία ήταν μια πολύ καλή, καλόκαρδη και λογικιά γυναίκα, καθώς και η θεία Ελένη. Με δάκρυα χαράς πάντοτε συναντούσα την θεία Μαρία όταν ερχότανε να με καλωσορίσει στο σπίτι μας στο Λιδορίκι και με το φρέσκο τσάι του βουνού στα χεράκια της για να το φέρω μαζί μου στης Η.Π.Α..
Κάτι με θύμιζε από την μητέρα μου, και ένιωθα μια ιδιαίτερη ζεστασιά κοντά της. Ήταν σαν να είχα την μητέρα μου δίπλα. Μου διηγούνταν τις δυστυχισμένες μέρες, που πήγαινε με την μητέρα μου στην Φτελιά στα χωράφια, διψασμένες και πεινασμένες. Ποτές δεν είχαν το χρόνο να ξεκουραστούν και να παραπονεθούν, από το πρωί έως το βράδυ η ζωή ήταν ένας αγώνας, ποτές δεν το βάζανε κάτω, δεν λύγιζαν στης δύσκολες στιγμές, κρατούσαν το κεφάλι ψηλά με αξιοπρέπεια.
Ο Θεός να ανάπαυσή αυτές της γλυκές και αθώες ψυχούλες, και εύχομαι κάπου στον παράδεισο όλοι μαζί να πανηγυρίζουν.
Καλή νύχτα “
Η θεια Μαρία , με τους γιους της Κώστα και το μικρό Χρήστο , στην αυλή του σπιτιού , κάτω απ’ την κληματαριά ..
Καλή σας μέρα , να είστε όλοι καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …..Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment