KYΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ ΜΕ ΤΗ ΘΡΥΛΙΚΗ “ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΣΣΑ “ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΛΙΑΠΗ–ΑΝΑΔΙΩΤΗ

   Προχθές  την  Κυριακή , όπως  ξαναγράψαμε , πήγαμε  να  δούμε  την  αγαπημένη  μας  “ Λιδορικιώτισσα “ , μετά  από  κάμποσο  καιρό. Δεν  ξέρω  γιατί , αλλά  στο  σπίτι  της  κυρίας  Ελένης  νοιώθεις  σαν  στο..” σπίτι  σου “ ,  εγώ  τουλάχιστον  έτσι  νοιώθω  και το  φχαριστιέμαι  πραγματικά .


   Στο  σπίτι  , συναντήσαμε  εκτός  απ’ την κυρία  Ελένη και  το  γιό  της το Νίκο , τον  φύλακα  άγγελό της ,  την  αδελφή  της , που  μένει  μόνιμα  στον  Κονιάκο , αλλά το  χειμώνα  κατεβαίνει  στην Αθήνα , και  το  μικρό  δισέγγονό  της , εγγονό της  κόρης  της , αργά  δε  το μεσημεράκι ήρθε  και ένας  παλιός  καλός  φίλος απ’ το  Λευκαδίτι , ο  Κώστας  Λακαφώσης ,γιος  του  παπαΗλία  , ξάδερφος  της  κυρίας  Ελένης .
   Η  ατμόσφαιρα  ήταν  εξαιρετική , είπαμε  χίλια  δυο και  φυσικά  και  για  το  τραγούδι για το  κάψιμο  του  Λιδoρικιού , που τελικά  θα  μας  το  τραγουδήσει  η..” Λιδορικιώτισσα “ …

Η Ελένη  στο  ξεκίνημα  της  σταδιοδρομίας  της , το  1947 , όταν  τραγούδησε και  την περίφημη  “ Λιδορικιώτισσα “ …


Ο δίσκος  “ ΓΙΑ  ΜΙΑ ΛΟΙΔΩΡΙΚΙΩΤΙΣΣΑ  “ , 78  στροφών , γραμμοφώνου ..τσάμικο με  κλαρίνο  τον  Γ.Ανεστόπουλο . Εδώ  υπάρχει  και  ένα ..” ντοκουμέντο “ σχετικά  με  τη γραφή  του  ονόματος  του  Λιδορικίου , αν  μεγεθύνετε το  δίσκο  θα  δείτε πως  το Λοιδωρικιώτισσα είναι  γραμμένο με  - ΟΙ – Ας  Το  δουν οι..διδάκτορες  γλωσσολογίας  και..ετυμολογίας , που  σαν “ ειδικοί   πετάξανε  ένα..ασύστατο  παραμύθι περί…” Λιμο..δωριέων “ κλπ…


Δίσκος  78 στροφών , της  ίδιας  περίπου  εποχής , “ ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ  ΝΑ  ΔΗ ΟΜΟΡΦΕΣ  “ πάντα  με  την  ορχήστρα  του Γ.Ανεστόπουλου , που ήταν  απ’ τα  καλύτερα  κλαρίνα  της  εποχής .

Προσκεκλημένη  σε   κάποιο  πανηγύρι  στην  Καστανιάς  Λαμίας .

 1980 , στo  στούντιο  του  Σίμωνα  Καρά , ηχογραφεί παραδοσιακά τραγούδια  της  Ρούμελης .

1980 , Τιμητική  εκδήλωση  στο  Ηπειρώτικο  Σαλόνι .

1981, Τιμητικά προσκεκλημένη σε  εκδήλωση  στο  Ηπειρώτικο  Σαλόνι .

2008 , περιπετειώδης πλακετο … βράβευση στην  Μεγάλη  Βρετανία , απ’ τη  Γκιώνα . λέμε  περιπετειώδης , γιατί  έγινε κατά  τρόπο  περίεργο .
   Λίγο  καιρό  πριν τη  βράβευση , Νοέμβριο  2007 , αν  δεν κάνω  λάθος , ήταν  η  πρώτη  επίσκεψή  μας  στην κυρία  Ελένη , ακολούθησε  και  άλλη  μία και κάποια  στιγμή που  επικοινωνήσαμε  τηλεφωνικά , με  ρώτησε  αν  την ..ψάχνω  εγώ , και  φυσικά  της  είπα όχι , με  παίρνουμε  , μου  είπε  από  κάποιο  σύλλογο κλπ..κλπ ..
   Καταλάβατε τι  ακριβώς  συνέβη , εκεί  προς  τo  τέλος  του  2007 , κάναμε  τις  επισκέψεις  μας  και  φυσικά  αναρτήσαμε το  ρεπορτάζ  και  το  φωτογραφικό  υλικό στη  σελίδα  μας , οπότε ο “..εθνικός μας ..ΟΥΡΑΓΟΣ “ άρχισε να  κυνηγάει  την  κυρία  Ελένη για  την  συμπεριλάβει στους..επόμενους “ ΠΛΑΚΕΤΟ..ΛΗΠΤΕΣ “ , τότε  βλέπεις  θυμήθηκαν  την ύπαρξη  της  Ελένης  Λιάπη , και όπως  ήταν  επόμενο την…” τίμησαν “ με  τη..γνωστή  πλακέτα , μέχρι  πριν τις  πλακετο..απονομές , οι λεβέντες  ήταν  απλώς  της..” πλάκας “ μετά  προαχθήκανε  και  έγιναν  της..” πλακέτας “ !!!!…Τι  να  πεις …
   Η πλάκα είναι  όμως  πως τώρα  , μετά την νέα  επίσκεψή  μας , φοβάμαι  πως  θα  την..ξαναψάχνουν για  να της ..ματαξαναδώσουνε πλακέτα …άμα  γεννηθείς…ουραγός , πάντα  πίσω  απ’ τους  άλλους  θα  τρέχεις , είναι  φυσικός  κανόνας βλέπεις ….



Καλοκαίρι  2008 , στην εκδήλωση των  Γυναικών  Κονιάκου , με  τη  νέα Κονιακίτισσα τραγουδίστρια Σοφία  Βόττα .


2009 , με  την  εγγονή  της  και  το  γιο  της  Νίκο , στη  βράβευσή  της απ’ το Σύλλογο Γυναικών Κονιάκου ..

Τιμητικό δίπλωμα  απ’ την  Ένωση  των  απανταχού  Ρουμελιωτών .

Τιμητικό  δίπλωμα  απ’ την  Καστανιά  Φθιώτιδας

Εκείνο το  Κυριακάτικο  πρωινό , πέρασε γρήγορα . γρήγορα , όπως  συνήθως  γίνεται  με  όλα  τα  όμορφα  πράγματα  στη  ζωή , βέβαια μαζί  με  όλα  τα  άλλα  κουβεντιάσαμε  και για  το  τραγούδι της  “ τάβλας “ με  θέμα  το..” Καημένο Λιδορίκι “, που  πρόθυμα  θα  τραγουδήσει  η κυρία  Ελένη , για  την επίσημη  εκδήλωση που  θα  γίνει  το  καλοκαίρι  στις  29  Αυγούστου , για  τα  70  χρόνια  του  Ολοκαυτώματος .
   Είναι τιμή  πιστεύω , για  μας  τους  Λιδορικιώτες , η  γυναίκα  που  τίμησε  το  χωριό  μας  και  το  έκανε  πασίγνωστο , να  το  τιμήσει  άλλη  μια  φορά τραγουδώντας  το  Λιδορικιώτικο..καημό , τον  Λιδπορικιώτικο..πόνο ,
   Εδώ  θα  ήθελα  να  πω , πως αυτό  που θα  κάνει  η  κυρία  Ελένη , είναι  ιδιαίτερα  κουραστικό γιατί  δυστυχώς  η  ίδια  δεν  μπορεί να  διαβάσει τους  στίχους, και  έτσι  τη  βοηθάει  ο  γιος  της .
  Σε λίγες  μέρες , αφού  μάθει  καλά  τους  στίχους , θα  κάνουμε κάποιες  πρόβες  και μετά θα  γίνει  η  ηχογράφηση…απολαύστε την..κρυστάλλινη φωνή  της σε  δύο  στίχους του  γτραγουδιού , έτσι  για μιά πρόγευση ..

Καλό  σας  ξημέρωμα …..Κ.Κ.-

ΔΩΡΙΕΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ : ΧΑΡΑΛ.ΕΥΘ.ΚΑΤΡΑΠΑΣ

 

Ξεκινάμε  φίλοι  μου  την  παρουσίαση των  Δωριέων  Παραδοσιακών μουσικών , οργανοπαιχτών  και  τραγουδιστών με  τον  Μαλανδρινιώτη  κορυφαίο “ κλαριντζή “  Χαράλαμπο Ευθ. Κατράπα ( 1893 – 1960 )

Ένας απ’ τους πιο σημαντικούς λαϊκούς οργανοπαίχτες της περιοχής μας – ίσως ο σημαντικότερος – ήταν ο κλαριτζής Χαράλαμπος Ευθ. Κατράπας , ο οποίος άφησε εποχή , με την τέχνη και το ταλέντο του , αλλά και την αγάπη και την ανιδιοτελή συμπαράσταση , που έδειχνε πάντοτε στους φτωχούς συμπατριώτες του , όταν για νισό περίπου αιώνα , τους συνόδευε με το μαγικό του κλαρίνο και συμμετείχε – για να μην πω συνέπασχε – στους καημούς και τα ντέρτια τους στις χαρές και τα γλεντοκόπια τους .

Γεννήθηκε το 1893 στο Μαλανδρίνο κι’ ορφάνεψε από πατέρα στα εφτά του χρόνια. Το πάθος και το μεράκι του για τη μουσική και το κλαρίνο ιδιαίτερα , τα εκδήλωσε από παιδί . Δεν θα’ταν 8 χρόνων όταν μια νύχτα κάποιος θείος του τον βρήκε να κλαίει , έξω από ‘να μαγαζί , μεσ’ από το οποίο ακούγονταν από κάποια λαϊκή ορχήστρα , δημοτικά τραγούδια . Κι’ όταν ο θείος του τον ρώτησε γιατί κλαίει , εκείνος με αναφιλητά του απάντησε : « Πότε θα μεγαλώσω να μάθω κι’εγώ κλαρίνο ; ».

Κι’ ο Χαράλαμπος μεγάλωσε , έφηβος έφυγε για την Αμερική και με τα πρώτα δολάρια που έβγαλε αγόρασε κλαρίνο . Κι’ άρχισε μόνος , αυτοδίδαχτος , αδιαφορώντας για τα ειρωνικά σχόλια ενός μπάρμπα του Νικολάου ( Μαστρονικολάκη ) που του ‘ λεγε πως « άδικα παιδεύεται , να μαθαίνει το όργανο » . Το πάθος όμως , το μεράκι , η αγάπη κι’ ο ζήλος του για το κλαρίνο , σύντομα καρποφόρησαν και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Αλλά ήταν όμως και η Πατρίδα. Επιστρέφει για στρατιώτης και υπηρετεί 93 ( ενενήντα τρεις ) μήνες κι’ έφτασε με πνευμονική πάθηση. Κομπανία έκανε με τον Ζώη τον Κοντό , βιολί , Γιάννη Βέρα , λαούτο και με σαντούρι το Θανάση Μπούρα , Βιδαβιώτες και οι τρεις. Πολύ παλιά έπαιρνε μαζί του τον Σπύρο Δήμου ( Κουτσοδήμο ), από το Μαλανδρίνο .

Έβγαλε και δύο κλαρινίστες: Τον Τομαρά απ’ την Αρτοτίνα κι’ ένα Ζήρα που δεν ξέρουμε την καταγωγή του . Με τους συναδέλφους του Τσέλιο , Αγαπητό και Κάρμα , είχε φιλικότατες σχέσεις , ιδιαίτερα με τον Αγαπητό απ’ την ‘Αϊ Θυμιά. Το 1931 χρημάτισε Κοινοτάρχης στο Μαλανδρίνο και με το έργο του ( δρόμος , δάσος , απαλλαγή από ελονοσία ) άφησε εποχή .

Στον εμφύλιο, τον βρίσκουμε υπέύθυνο του ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ . Με τη διπλωματία και τη νηφαλιότητα που τον διέκρινε , κατάφερε να γλυτώσει το επάγγελμά του . Το σπίτι του ήταν γεμάτο από μουσαφίρηδες κι’ η γυναίκα του η κυρά Βαγγελιά , βρισκόταν συνεχώς στο πόδι να τους περιποιηθεί.

Αυτός ήταν ο αξέχαστος Κατράπας κι’ αυτές γραμμές ας θεωρηθούν ιερή οφειλή μνήμης για τη μεγάλη του προσφορά στη μουσική ζωή του τόπου μας .

Ο ΚΑΤΡΑΠΑΣ

Που ‘σαι Κατράπα αθάνατε , από το Μαλανδρίνο,

Που τις καρδιές βαλάντωνες σαν έπαιζες κλαρίνο .

Το ‘χες μεράκι από μικρός , κλαρίνο για να μ’άθεις

Και πήγες στην Αμερική , τέλειος να ..ξανάρθεις ..

Με τα συρτά , τα τσάμικα , τα κλέφτικα τα φίνα

Την Πλάκα εξεφάντωνες και όλη την Αθήνα .

Που ‘σαι γέρο Χαράλαμπε , της Ρούμελης καμάρι ,

Που στη Δωρίδα έδινες , πνοή , ζωή και..χάρη .

Σε γάμο στο Λευκαδίτι Δωρίδας , γύρω στα 1936 . Ο Χαρ. Ευθ. Κατράπας με το κλαρίνο του , Ντίνος Κακόπουλος , βιολί , Σπύρος Κακόπουλος , σαντούρι και Γιάννης Κοκκαλιάς λαούτο .