ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ…” ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΚΟΛΥΝΟΣ ΚΟΛΓΚΕΪΤ …”

 

Το πλύσιμο των δοντιών παλιά με οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Ειδικά οι μεγαλύτεροι δεν είχαν σχέση με αυτό το άθλημα...αλατόνερο
και δώστου με το δάχτυλο να τρίβουν τα ούλα για να σφίγγουν και να κρατάνε τα δόντια.
Έλα όμως που αυτά δεν κρατιόντουσαν με τίποτα...
Δεν ήταν και εύκολα τα πράγματα με το τσίγκινο νιπτηράκι έξω από το δωμάτιο.
Έπερνες την πετσέτα στην πλάτη και προσπαθούσες με ελάχιστο νερό
να ξυπνήσεις. "...νίφτηκες...τελείωνε...περιμένουν κι άλλοι..."
Τέλος πάντων η οδοντόκρεμα άρχισε να μπαίνει για τα καλά στα σπίτια
και την εύρισκες στο μπακάλικο...στον ψιλικατζή...στο περίπτερο.
Φυσικά εννοώ την ΚΟΛΥΝΟΣ αντιπρόσωπος ο ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ...
δώσε και εμένα μπάρμπα.
Μονοπώλιο σχεδόν...

Η ΚΟΛΓΚΕΪΤ προσπάθησε να πάρει μερίδιο από την αγορά...δώστου
και αυτή διαφήμιση με το ΓΚΑΡΝΤΟΛ που περιείχε ένα συστατικό
για να δαγκώνεις λαμαρίνες...έτσι ακουγότανε.
Κίτρινο χρώμα η ΚΟΛΥΝΟΣ κόκκινο κουτί η ΚΟΛΓΚΕΪΤ και στο τόνιζε
στην διαφήμιση για ευκολία στους μη γνωρίζοντες γραφή και ανάγνωση και δεν ήταν λίγοι.
Μάχη διαφημιστική σώμα με σώμα....
Αποτέλεσμα....νίκησε μετά από καιρό η ΚΟΛΓΚΕΪΤ αλλά ίδρωσε...
Πήγαινε ο πελάτης λοιπόν στον ψιλικατζή και ζητούσε μια ΚΟΛΥΝΟΣ...
ΚΟΛΓΚΕΪΤ.
Είχε ταυτιστεί με την λέξη οδοντόκρεμα.
πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ … ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ

 

Υπήρχαν οδοντίατροι εκείνα τα χρόνια αλλά πόσοι πήγαιναν από την γειτονιάσε αυτόν δεν έχει σημασία.
Η μασέλα του ηλικιωμένου σήμαινε ότι ήταν ...εύπορος.
Έβαζε και μερικές χρυσές θήκες και ανέβαζε το κασέ του ειδικά ο γεροντοκόρος ή ο χήρος που ήθελε να παντρευτεί.
Πώς βολευόντουσαν οι...ασθενείς με πονόδοντο στην γειτονιά;
Με γιατροσόφια από μια θαρραλέα γυναίκα που το έλεγε η περδικούλα της.
Δεν ζητούσε χρήματα αλλά όλοι άφηναν ότι μπορούσαν....
Μέχρι εξαγωγές έκανε ....
Ζέστενε την τανάλια της (οδοντιατρική) και χωρίς αναισθητικό πέταγε
το κουφαλιασμένο....
Μερικά καλμόλ μετά και αλατόνερο....κανένας δεν είχε πεθάνει.
Για τα παιδιά ήταν εύκολη η δουλειά της με τα δόντια που αλλάζανε.
Δέσιμο με κλωστή και έξω από το σπίτι ο "ασθενής" να κοιτάει τα κεραμίδια
για να δεί πού θα πετάξει το παλιό δοντάκι.
Και εκείνο μισοκλαμένο χάζευε....και περίμενε να δει το πουλί που θα πήγαινε να πάρει το παλιό δόντι.
Η στοματική υγιεινή άγνωστη τότε και η οδοντόκρεμα ...πολυτέλεια.
Η  ΚΟΛΥΝΟΣ ήταν γνωστή ....
Έβλεπες σημερινούς πενηντάρηδες να μοιάζουν για ογδοντάρηδες χωρίς δόντια.
Τα μάγουλα ρουφηγμένα μέσα .
Όσοι είχαν μασέλα την πρόσεχαν ως κόρη οφθαλμού....ήταν πολύτιμη...κόστιζε μια περιουσία για την δική τους τσέπη.
Αρκετοί την χρωστούσαν ακόμα αφού την πλήρωναν με δόσεις.
Περάσανε τόσα χρόνια και μας έφεραν πάλι πίσω στα παλιά να βλέπουμε το οδοντιατρείο σαν το κοσμηματοπωλείο του ΖΟΛΩΤΑ.

http://pisostapalia.blogspot.gr/