Λιδωρίκι: ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Showing posts with label ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Show all posts

20.10.15

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ : Η ΣΒΟΥΡΑ

Γράφει ο Γιάννης Πουλάκης
Οι σβούρες ήτανε το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών και δεν είχανε καμιά σχέση με τις σημερινές πλαστικές σβούρες που τις στρίβουνε τα παιδιά με το μεγάλο δάχτυλο και το δείχτη.
Οι δικές μας σβούρες ήτανε όμορφες, λεπτοδουλεμένες και βαμμένες με δύο ή περισσότερα χρώματα ή ακόμα και ζωγραφιές. Το ένα χρώμα έφτανε μέχρι λίγο πάνω από τη μέση, όπου υπήρχε μια αυλακιά κι έδειχνε πως μέχρι εκεί έπρεπε να τυλίξεις τον σπάγκο γύρω από τη σβούρα για να έχει τη μεγαλύτερη απόδοση το γύρισμα. Ήτανε φτιαγμένες από γερό ξύλο για ν’ αντέχουν στα χτυπήματα, στη διάρκεια του παιχνιδιού. Την εποχή αυτή που δεν υπήρχε η σημερινή αφθονία στα παιχνίδια (όχι πως και τότε είχαμε λίγα) και μια σβούρα στην τσέπη ήτανε πολύτιμο απόκτημα.
Το παιδί άρχισε να τυλίγει τη σβούρα με σπάγκο, σαν αυτό που βάζανε παλιά στα παραγάδια, από το κάτω μέρος, όπου υπήρχε σφηνωμένο το μισό μιας πρόκας και συνέχιζε το τύλιγμα μέχρι τη γραμμή της σβούρας, λίγο πάνω από τη μέση, όπου ήτανε και το καλύτερο τύλιγμα για την μεγαλύτερη απόδοση της σβούρας. Στη συνέχεια τύλιγε τον υπόλοιπο του σπάγκου πρώτα στο μεγάλο δάχτυλο και μετά στο δείχτη και την εκσφενδόνιζε με δύναμη, κανονίζοντας με τέχνη την απόσταση που ήθελε να την στείλει. Η σβούρα με το ξετύλιγμα του σπάγκου έπαιρνε πολλές στροφές που τις συνέχιζε για αρκετή ώρα στο χώμα ή στο πεζοδρόμιο που την είχανε ρίξει. Πολλά παιδιά την έπιαναν με τέχνη από κάτω και η σβούρα συνέχιζε να γυρίζει για κάμποσο ακόμα στο χέρι τους.
Πολλά παιδιά είχανε τις τσέπες τους φουσκωμένες από σβούρες που είχανε κερδίσει στο παιχνίδι. Το παιχνίδι της σβούρας χρειαζότανε πολλή δεξιοτεχνία, εξάσκηση κι εμπειρία. Τα δυο παιδιά που μονομαχούσανε ποιος θα πάρει τη σβούρα του άλλου, φτιάχνανε ένα μικρό κύκλο, με διάμετρο καμιά δεκαπενταριά πόντους, όπου ο ένας παίχτης έβαζε την σβούρα του μέσα σ’ αυτό τον κύκλο.

Ο αντίπαλος από μια απόσταση πέντε με έξι μέτρα, που καθοριζότανε με μια ίσια γραμμή, σημάδευε με τη σβούρα του την άλλη του αντιπάλου του στον κύκλο και αν την πετύχαινε ή η σβούρα έπεφτε μέσα στον κύκλο και με τις πολλές στροφές που έκανε ακουμπούσε την άλλη σβούρα και την έβγαζε από τον κύκλο την κέρδιζε. Διαφορετικά αλλάζανε ρόλους.
Πολύ καλός σ’ αυτό το παιχνίδι ήτανε ο Γιάννης Σαραντόπουλος (Μύγας)

και ο Γιάννης Καραπανάγος (Μαρμελάδας) και οι τσέπες τους ήτανε πάντα φουσκωμένες από πέντε, δέκα ή και περισσότερες σβούρες που είχανε κερδίσει στο παιχνίδι.
Οι σβούρες γνωρίσανε τη χρυσή εποχή τους στις δεκαετίες του 50 και του 60. Από τη δεκαετία του 70 άρχισε σταδιακά να υποχωρεί το παιχνίδι αυτό, ενώ σήμερα με την παλιά του μορφή έχει εξαφανιστεί. Και να σκεφτεί κανείς ότι το παιχνίδι σβούρες το παίζανε από την αρχαιότητα, στα αρχαία ελληνικά ήτανε γνωστό με το όνομα «στρόβος».-

http://www.porosnews.gr

Πίσω στα παλιά

19.10.15

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ : ΤΟ “ ΣΤΕΚΑΜΑΝ “

https://www.facebook.com/Poros.School.Pictures
Γράφει ο Γιάννης Πουλάκης-
Τα ο παιχνίδι «στεκαμάν», ήτανε περίπου ίδιο με αυτό που παίζανε «κλέφτες κι αστυνόμοι» κι άρχισε να παίζεται κυρίως τα μεταπολεμικά χρόνια. Μόνο που εδώ τα παιδιά είχανε στα χέρια τους ψεύτικα όπλα, πλαστικά ή ξύλινα.
Μαζευόντουσαν στην πλατεία της Πούντας, στην πλατεία Κορυζή, στην πλατεία Δημαρχείου, στα Δεντράκια, στο «Χάλασμα», στους δρόμους ή σε καμιά μικρή αλάνα, αλλά κι άλλο ανοιχτό χώρο και χωριζόντουσαν σε ομάδες με αρχηγό και στρατιώτες.
Μετά σκορπιζόντουσαν στα γύρω στενά και στις γωνίες ή πίσω από κορμούς δέντρων. Κατόπιν οι αρχηγοί και οι στρατιώτες βγαίνανε έξω να «πολεμήσουνε» με άλλες ομάδες, που μερικές φορές δεν ήτανε και λίγες. Ήτανε μια παράσταση πολεμική, παρμένη από τον ελληνογερμανικό πόλεμο και την Κατοχή και «σκότωνε» ο ένας τον άλλο, όταν τον έβλεπε πρώτος ή βρισκότανε στη γωνία ενός σπιτιού κι έπιανε τον άλλο να κοιτάει αλλού. Τότε του πρότεινε το ψεύτικο πιστόλι ή αν δεν είχε τέτοιο, σχημάτιζε με τα χέρια του, πιάνοντας το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού χεριού με το δείκτη του δεξιού και πρότεινε το δείχτη του αριστερού χεριού του σαν κάννη του όπλου και του φώναζε «στεκαμάν, σε σκότωσα Χρήστο», «στεκαμάν, σε σκότωσα Κώστα». Νομίζω πως το στεκαμάν είναι γερμανική λέξη και σημαίνει κάτι σαν «ακίνητος».
Το παιδί που «σκοτωνόταν», τελείωνε από τη «μάχη» και πήγαινε «αιχμάλωτος» στην πλατεία, όπου πήγαιναν όλους τους αιχμαλώτους. Για να μπορέσει να πιάσει το παιδί στον ύπνο τον αντίπαλο, χρειαζότανε στρατηγική και πονηριά.
Από τις φωνές των παιδιών και τις φασαρίες που γινόντουσαν στις μάχες ποιος «σκότωσε» πρώτος τον άλλονε, γινότανε μεγάλη χαχλαουνία και βγαίνανε οι νοικοκυρές στα παράθυρα και φωνάζανε: «Βρε, που κακοχρονάχετε, δε σταματάτε πια, βράδιασε και θέλει ο κόσμος να ησυχάσει», γιατί το παιχνίδι αυτό συνεχιζότανε να παίζεται και το βράδυ με το φως που βγάζανε οι λάμπες της ΔΕΗ και οι νοικοκυραίοι θέλανε ν’ ακούσουνε από το ραδιόφωνο τις ειδήσεις των οκτώ.
Πολύ καλός σε αυτό το παιχνίδι ήταν ο Δημήτρης Χατζημελέτης και γι’ αυτό του κολλήσανε το παρατσούκλι «Στεκαμάν», που όταν το άκουγε, το θεωρούσε σαν βρισιά και γινότανε θηρίο. Ακόμα και μεγάλοι στο Λιμενικό, μετά από χρόνια που τον είδα και τον φώναξα με το «κοσμητικό του επίθετο», θύμωσε και μου επιτέθηκε με ανάλογες φράσεις.
Ένα άλλο παρόμοιο παιχνίδι ήταν αυτό με τα ξίφη, δηλαδή γινότανε κανονική ξιφομαχία με ξύλινα σπαθιά. Εκεί «πέφτανε στη μάχη», όχι με όπλα αλλά με τα ξύλινα σπαθιά. Σε μερικούς τα φτιάχνανε μαραγκοί, αλλά οι πιο πολλοί τα φτιάχνανε και μόνοι τους. Ήτανε βέβαια επικίνδυνο παιχνίδι, γιατί με το σπαθί, μπορούσε να τραυματιστεί κάποιο παιδί ή ακόμα χειρότερα να χάσει το μάτι του.
Αυτά ήτανε βιώματα από τον αληθινό πόλεμο που είχανε ζήσει τα προκατοχικά παιδιά, αλλά και τα παιδιά της «Κατοχής».-
http://www.porosnews.gr
Πίσω στα παλιά

9.3.15

EΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ..” ΠΑΙΔΙΑ “

Ν Α Θ Υ Μ Η Θ Ο Υ Μ Ε …..

Τις μπίλιες …

Το κουτσό..

Τα αερόστατα..

Το σχοινάκι

Το κρυφτό ..

Το μαντήλι ..

Το τσιλίκι ..

Το μπιζ..

Τη μακριά γαϊδούρα

Το στριφτό…

Ξαπλώστε , αναπαυτικά στον καναπέ σας αγαπημένοι μου χωριανοί και φίλοι , φτιάξτε το καφεδάκι σας , ανάψτε και ένα τσιγαράκι , απ’ το…κομμένο φυσικά , μισοκλείστε και τα μάτια και ταξιδέψτε νοσταλγικά στο παρελθόν μας , στα παιδικά μας χρόνια .

Θυμηθείτε τους φίλους και τους συμμαθητές μας , αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί , καπνίσαμε το πρώτο μας τσιγάρο , θυμηθείτε όλα τα παιχνίδια που παίζαμε , με κάθε λεπτομέρειά τους , καταγράψτε τα , με όλες τις σχετικές πληροφορίες και στείλτε τα μας , να τα δημοσιεύσουμε , να μάθουν οι νέοι μας και να μείνουν στην ιστορία του χωριού μας , για τις επερχόμενες γενιές .

Θυμάστε τα ..καρότσια , που φτιάχναμε και τα τσουλάγαμε στις κατηφόρες ; Ποιό απ’ τα νέα παιδιά τα γνωρίζει ; Κανένα…

Βοηθήστε λοιπόν , να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε τις πληροφορίες για τα παλιά παιχνίδια μας που έσβησαν απ’ το χρόνο και την..τεχνολογία .

Μπορείτε να μας τα στείλετε :

Ταχυδρομικώς : Φιλολάου 132 Αθήνα 11632

Ηλεκτρονικώς : kkapsalis@hotmail.com

kapsalokostas@gmail.com

Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση τηλεφωνείστε μας στο 694624-3033

Καλό σας βράδυ , να είστε καλά ……Κ.Κ.-

26.8.14

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ( ΑΡΓΑΣΤΗΡΩΣΕΣ )

Ντιχάλι σιντερένιο με τέλι (σύρμα).

Το κατασκευάζαμε με χοντρό τέλι απο τις κρεβατίνες και λάστιχο απο το "σταφύλι".
Τα σχετικά χοντρά λάστιχα τα παίρναμε απο τους μεγαλύτερους ή τις γυναίκες που δούλευαν στις αποθήκες συσκευασίας σταφυλιών και τα χρησιμοποιούσαν για να κρατάνε καλυμένα τα σταφύλια με ειδικά χαρτιά μέσα στα "κασάκια" εξαγωγής.
Τα ντιχαλάκια που εκτοξεύαμε ήταν "σελωμένο", κυρτωμένο δηλαδή, τέλι που έπαιρνε την μορφή "U".
Το τέλι αυτό το παίρναμε απο το μπαλιαστικό μηχάνημα που φέρνανε κάθε καλοκαίρι στο γήπεδο και έδενε τα άχερα σε μπάλες μετά το αλώνισμα απο την αλωνιστική μηχανή των σιτηρών (στάρια και κριθάρια).
Τα ντιχάλια αυτά τα έφτιαχναν και τα έπαιζαν οι μικρότεροι χωρίς όμως αυτό να μειώνει την επικινδυνότητά τους καθώς μπορούσες πολύ εύκολα να φάς καμιά στο μάτι και να σου προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά.

Ντιχάλι (δίχαλο - σφεντόνα) ξύλινο.

Ντιχάλι (δίχαλο - σφεντόνα) ξύλινο, με πετσάκια και λάστιχο κλώνο ή σαμπρέλα. Επικίνδυνο και απαγορευμένο παιχνίδι που έφτιαχναν οι μεγαλύτεροι, αφού εύκολα κάποιος μπορούσε να τραυματιστεί πολύ σοβαρά εάν χτυπούσε στο πρόσωπο ή στο κεφάλι με τις πέτρες που εκτοξεύανε. Το χρησιμοποιούσαν για να κυνηγήσουν πουλιά, αλλα και για να συναγωνιστούν στην σκοποβολή. Ενίοτε σπάγανε κανένα τζάμι ή γλόμπο των στύλων της ΔΕΗ.

Όπλο με λαστιχάκι.

Ξύλινο όπλο με λαστιχάκι

Έξυπνη και εύκολη σχετικά κατασκευή με κυρίαρχο χαραχτηριστικό ένα... μανταλάκι.

Ξυλίκι - ντελής.

Πολύ αγαπημένο παιχνίδι που παιζότανε απο δύο ομάδες με δύο ή τρείς παίχτες η κάθε μία.
Βρίσκαμε δύο καλά ξύλα: ένα μικρό τον ντελή ή λιμά και το μεγάλο την ντελόβεργα ή ξυλίκι και αφού στήναμε δύο πέτρες (τη μάνα) βάζαμε πάνω τον ντελή.

Μετά βάζαμε την ντελόβεργα ανάμεσα στις δύο πέτρες της μάνας και σε πρώτο χρόνο χτυπούσαμε κατακόρυφα και με φορά απο κάτω προς τα πάνω ελαφρά να σηκωθεί ο ντελής στον αέρα, ενώ σε δεύτερο χρόνο τον χτυπούσαμε οριζόντια με όλη μας την δύναμη να φύγει όσο πιό μακρυά μπορούσαμε.

Οι παίχτες της άλλης ομάδας προσπαθούσαν να πιάσουν στον αέρα τον ντελή που με την δύναμη που είχε καμιά φορά τους χτυπούσε δημιουργώντας -ειδικά στο κεφάλι- τις χαραχτηριστικές "μπαμπούνες" (φούσκωμα δηλαδή απο το χτύπημα).

Για να θυμηθειτε λίγο το παιχνίδι αναφέρω τις λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούσαμε για να δούμε ποιός θα παίξει πρώτος μετρώντας με την ντελόβεργα, απο τον ντελή μέχρι τη μάνα:τόπι -τζι.

Πατίνι με ρουλεμάν.

Η δυσκολία ήταν να βρεθούν τα ρουλεμάν. Απο κεί και πέρα υπήρχαν οι... ειδικοί που βοηθούσαν στην δύσκολη αυτή κατασκευή. Οι τελευταίες καλιτεχνικές πινελιές ήταν συνήθως μπεντόλιρες που μπροκώναμε στη φάτσα. Αγαπημένες πίστες ήταν οι αμαξωτές με ελαφρά κατηφόρα. Δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς την "τραβάγια" που έκαναν τα πατίνια στο κατήφορο.

Τσούρλι με μπαγκιονέτα.

Το φτιάχναμε απο πολύ χοντρό τέλι κρεβατίνας και για τροχό βρίσκαμε απο κανένα πεταμένο παιδικό καροτσάκι.

Πολύ αγαπημένο παιχνίδι, καθώς διανύαμε με αυτό ατέλειωτα χιλιόμετρα ενώ για να δοκιμάζουμε την δεξιοτεχνία μας φτιάχναμε ειδικές "πίστες" αγώνων.

Τσούρλι με κλήμα κρεβατίνας και μεγάλο τροχό.

Ευκολη και γρήγορη εφεύρεση για να "τσουρλήξει" ο μεγαλύτερος τροχός αφού δεν του ταίριαζε η μπαγκιονέτα με το τέλι.

Τσούρλι με μεγάλο τροχό ή τσέρκι που τα κυλούσαμε με ένα σκέτο ξύλο.

Ακολουθώντας τον γενικό κανόνα που έλεγε ότι οτιδήποτε ήταν στρογγυλό έπρεπε να κυλάει, βρίσκαμε και το αντίστοιχο εργαλείο. Εδώ τα πράγματα ήταν μάλλον απλά καθώς με ένα κομμάτι ξύλο το παιχνίδι ήταν έτοιμο.

Τσούρλι με καλάμι, τιμόνι με τέλι και διπλό τροχό με άξονα απο παλιό παιχνίδι.

Τσούρλι με καλάμι

Για τους μερακλήδες της εποχής! Πραγματικά όμορφες κατασκευές με τιμόνια σπέσιαλ, ταχύτητες στο χέρι, καθρέπτες, χλωρινομπούκαλα για συσπασιόν και άλλες ατέλειωτες τροποποιήσεις πρίν την βόλτα στο χωριό για να δείξουμε το καινούργιο μοντέλο.

Φυσοκάλαμα

Αδειάζαμε εσωτερικά τα καλάμια και φυσούσαμε απο μέσα ότι μπορεί κανείς να φανταστεί.

Μπεντόλιρες

"Κοπανίζαμε" και ισιώναμε τα καπάκια απο τα αναψυκτικά και τις μπύρες (Κρυσταλία, Φήμη, FIX, HENINGER κλπ).
Κάθε μπεντόλιρα είχε αξία ανάλογα με το πόσο σπάνια την συναντούσε κανείς.
Η Κρυσταλία (για αυτούς που θυμούνται τα καταπληκτικά μπυράλ της Βονιανής εταιρείας), ήτανε η φτηνότερη καθώς τα καπάκια της ήταν εν αφθονία στα καφενεία, ακολουθούσε η Φήμη (Αγιοπαρασκίτικη εταιρεία), ενώ τα καπάκια απο τις μπύρες άξιζαν μιά περιουσία! Αργότερα έκαναν την εμφάνισή τους τα καπάκια της Pepsi & Coka cola.
Τις παίζαμε όπως έπαιζαν οι μεγαλύτεροι τον τσούκο με απαλέθια.

Ανεμόμυλοι με ασφεντυλιές.

Εποχιακές περίτεχνες κατασκευές ανεμόμυλων απο τις ξερές ασφεντυλιές. Η φαντασία σε όλη της την έκταση.

Αετός της Καθαρής Δευτέρας. (Χαρταετός)

Τα βασικά στοιχεία για την κατασκευή του χαρταετου ήταν καλάμια απο την Περβόλα που τα σκίζαμε για να φτιάξουμε το σκελετό, σπάγγος, λαδόκολα για πανί που την κολάγαμε με κουρκούτι στο περιφερειακό σπάγγο, και εφημερίδες για ουρά. Αργότερα με την εφάνιση των έγρωμων χαρτιών οι κατασκευές έγιναν περίτεχνες και εντυπωσιακές και ανέμιζαν υπερήφανα στο γήπεδο

(στο χώρο που είναι σήμερα το Δημαρχείο Θραψανού).

Μαντούρες (καλαμένια φλογέρα).

Τις εποχές που μας πιάνανε... καλιτεχνικές ανησυχίες φτίαχναμε μαντούρες απο καλάμια και προσπαθούσαμε να εκφραστούμε μουσικώς!
Κόβαμε λοιπόν καλάμια, καθαρίζαμε καλά ενα κομμάτι και περνούσαμε αμέσως στην δυσκολότερη φάση της κατασκευής που ήτανε η γλώσσα.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαμε ήταν ένα "τσακάκι" (μικρό μαχαίρι που "σφάλιζε" - έκλεινε) για να κόψουμε τα καλάμια, να ανοίξουμε τις τρύπες και να κόψουμε τη γλώσσα. Το σπουδαιότερο όμως εργαλείο ήταν ένα σπασμένο κομμάτι γυαλί που το χρησιμοποιούσαμε για να ξύσουμε τη γλώσσα και να την κάνουμε όσο το δυνατόν λεπτότερη έτσι ώστε με το φύσημα να πάλλεται και να δημιουργεί τον ήχο.

http://www.e-thrapsano.gr

πίσω στα παλιά

16.5.14

ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

Παρασκευή 23rd, Αυγούστου 20Αισθάνομαι τυχερός που μεγάλωσα το ’90, στη γειτονιά που μεγάλωσα. Στο τέλος ενός πλατύ, αδιέξοδου δρόμου, περιτριγυρισμένου από δέντρα. «Η κάτω γειτονιά», έτσι τη λέγαμε. Εκεί ήταν το σπίτι μου.

Κι εκεί ήταν το παιχνίδι μου – η γειτονιά μου και οι φίλοι μου.

Δεν είχαμε υπολογιστές και κινητά τότε, είχαμε ο ένας τον άλλον.

Άραγε υπάρχουν ακόμη «γειτονιές»; Βλέπω παιδάκια με ποδήλατα, να τρέχουν και να κυνηγιούνται, αλλά δε χρειάστηκε ποτέ να διαλύσουν το παιχνίδι τους, να μαζέψουν τις μπάλες και τα κεραμίδια, να διαλύσουν «το τζαμί» για να περάσω εγώ το δρόμο με το αυτοκίνητο, όπως κάναμε τότε.

Θυμήθηκα λοιπόν ορισμένα από τα παιχνίδια που παίζαμε, ένα μάτσο παιδιά οκτώ κι εννιά και δέκα χρονών από τις γύρω πολυκατοικίες, και ήθελα να σας τα περιγράψω, μήπως τα έχετε κι εσείς ξεχάσει:

1. Μήλα

Κλασικό. Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία μέσα, η άλλη απ” έξω με τη μπάλα. Στόχος της ομάδας μέσα είναι να αποφύγει τα διαδοχικά χτυπήματα των έξω. Αν η μπάλα τούς ακουμπήσει, «καίγονται» και βγαίνουν από το παιχνίδι. Αν όμως την πιάσουν, κερδίζουν ένα μήλο, μια επιπλέον ζωή. Όταν μείνει μόνο ένα παιδί μέσα, πρέπει να αποφύγει 12 χτυπήματα. Αν τα καταφέρει, η ομάδα του κερδίζει, αλλιώς κερδίζουν οι αντίπαλοι.

2. Τζαμί

Το αγαπημένο μου! Μαζεύεις 7 πλακάκια ή κομμάτια από κεραμίδια και τα στήνεις το ένα πάνω στο άλλο, μέσα σε έναν κύκλο. Μία ομάδα βρίσκεται πίσω από το «τζαμί» και η άλλη από μπροστά, προσπαθώντας με τη σειρά οι παίκτες να κυλήσουν τη μπάλα και να το γκρεμίσουν. Αν διαλυθεί τελείως, η ομάδα που πετάει τη μπάλα πρέπει να τρέξει μακριά και η άλλη που προστάτευε το τζαμί να την κυνηγήσει με τη μπάλα. Όποιον χτυπάει η μπάλα, καίγεται. Σκοπός της ομάδας που τρέχει είναι να καταφέρει να επιστρέψει στο τζαμί και να το ξαναχτίσει, χωρίς να τη χτυπήσουν οι αντίπαλοι. Αν τα καταφέρει, κερδίζει το παιχνίδι, αλλιώς κερδίζουν οι άλλοι.

3. Ψηλοκούμητο

Τυπικό κυνηγητό με μια διαφορά. Μπορείς να σωθείς. Αρκεί να ανεβείς σε ένα πεζούλι, σκάλα, (δέντρο;!), και να είσαι ψηλότερα από αυτόν που κυνηγάει. Ακόμη απορώ τι σημαίνει «κούμητο».

4. Τσιγαροποτά

Όπως και στο ψηλοκούμητο, ένας κυνηγάει και οι υπόλοιποι προσπαθούν να μην πιαστούν. Για να καταφέρουν να σωθούν, λένε μάρκες από ποτά και τσιγάρα (εκπαιδευτικό παιχνίδι για μικρούς αλκοολικούς και φουγάρα ηλικίας 7 ετών και άνω) και στέκονται ακίνητοι. Αν μείνει κάποιος που δεν έχει πιαστεί, μπορεί να «ξεμαρμαρώσει» τους άλλους, λέγοντας «τσιγαροποτά». (Όσο σκέφτομαι πως ένας ταλαίπωρος έτρεχε πέρα δώθε αναρωτιέμαι αν τέλειωνε ποτέ αυτό το παιχνίδι).

5. Ψείρες

Τα παιδιά επιλέγουν το όνομα μιας χώρας. Μαζεύονται σε έναν κύκλο και κάποιος πετάει τη μπάλα ψηλά στον αέρα φωνάζοντας μία από τις χώρες. Μέχρι να σκάσει η μπάλα στο έδαφος, οι υπόλοιπες χώρες πρέπει να τρέξουν μακριά και η χώρα που άκουσε το όνομά της να πιάσει τη μπάλα και να πει «1, 2, 3 στοπ!». Στο στοπ, όλοι οι άλλοι πρέπει να κοκκαλώσουν. Αυτός που έχει τη μπάλα κάνει τρία βήματα από τη θέση του και προσπαθεί να πετύχει όποιον βρίσκεται κοντά του, για να του δώσει μία «ψείρα» και να πετάξει εκείνος τη μπάλα. Αλλιώς, φορτώνεται ο ίδιος την ψείρα. Στις 5 ψείρες, τα παιδιά μαζεύονται και βγάζουν ένα ψευδώνυμο στον παίκτη που τις συγκέντρωσε και πρέπει να τον φωνάζουν με το ψευδώνυμο αντί το όνομα της χώρας.

6. Ένα, δύο, τρία, κόκκινο φως

Ένα παιδί στέκεται μπροστά από έναν τοίχο και είναι αυτός που «τα φυλάει». Κλείνει τα μάτια του και λέει προς τον τοίχο «1, 2, 3… κόκκινο φως!». Όλοι οι άλλοι βρίσκονται πίσω του, πίσω από μια γραμμή και προσπαθούν να τρέξουν πριν ακούσουν το «κόκκινο φως» και να του χτυπήσουν την πλάτη. Αν δεν προλάβουν, πρέπει απλά να παραμείνουν ακίνητοι μέχρι το επόμενο «1, 2, 3″. Αν τους δει να κουνιούνται αυτός που τα φυλάει, βγαίνουν από το παιχνίδι. Αν καταφέρουν και του χτυπήσουν την πλάτη όμως, τρέχει να τους πιάσει πριν προλάβουν να περάσουν τη γραμμή της αφετηρίας τους. Αυτός που θα πιαστεί, είναι ο επόμενος που τα φυλάει. Αν δεν πιαστεί κανείς, τα φυλάει αυτός που πέρασε τελευταίος τη γραμμή.

___________

Και ήρθε η στιγμή που μετακομίσαμε, γύρω στην έκτη. Δεν πήγαμε μακριά, λίγα μέτρα πιο κάτω. «Στην πάνω γειτονιά». Και ξάφνου μ” εκείνη τη μετακόμιση, παραμεγάλωσα. Και χάθηκαν και οι παρέες και τα παιχνίδια.

Εσείς τι παίζατε στη γειτονιά όταν ήσασταν μικροί;

Τα παιδάκια σας παίζουν ακόμη κάποια από αυτά τα παιχνίδια;

http://www.eimaimama.gr

πίσω στα παλιά

28.4.13