ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

27.09.2015

 

Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης. Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και πρώτος Κυβερνήτης του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, το οποίο ίδρυσε εκ θεμελίων και με την προσωπική του περιουσία.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 11 Φεβρουαρίου 1776 την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ο πατέρας του Αντώνιος - Μαρία καταγόταν από οικογένεια ευγενών, καθώς ένας από τους πρόγονούς του είχε λάβει τον τίτλο του Κόμη από τον Δούκα της Σαβοΐας Κάρολο Εμμανουήλ τον Β'. Ο τίτλος εισήχθη στη «Χρυσή Βίβλο» (Libro d' Oro) των ευγενών της Κέρκυρας το 1679 και έλκει την καταγωγή του από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Η οικογένεια της μητέρας του Διαμαντίνας (Αδαμαντίας) Γονέμη, ήταν επίσης εγγεγραμμένη στη «Χρυσή Βίβλο» από το 1606.

Ο νεαρός Ιωάννης σπούδασε ιατρική, φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Παταβίας (Πάντοβα) της Ιταλίας. Το 1797 εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του Κέρκυρα και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού - χειρούργου. Δύο χρόνια αργότερα, όταν η Ρωσία και η Τουρκία κατέλαβαν για λίγο τα Επτάνησα, του ανατέθηκε η διοίκηση του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Το 1801 τα Επτάνησα αυτονομούνται και ο Ιωάννης Καποδίστριας γίνεται ένας από τους δύο διοικητές της Ιονίου Πολιτείας, σε ηλικία 25 ετών. Χάρη στην πολιτική του οξυδέρκεια και πειθώ απέτρεψε την εξέγερση της Κεφαλλονιάς, που θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες στη συνοχή του νεότευκτης πολιτείας. Έδειξε ευαισθησία και προσοχή στις ανησυχίες των Επτανησίων και πήρε πρωτοβουλίες για τη αναθεώρηση επί το δημοκρατικότερο του επτανησιακού συντάγματος, που είχαν επιβάλει Ρώσοι και Τούρκοι υπό τον τίτλο «Βυζαντινό Σύνταγμα».

Αποτέλεσμα των προσπαθειών του Καποδίστρια ήταν η ψήφιση ενός πιο φιλελεύθερου και δημοκρατικού συντάγματος το 1803. Οι μεγάλες δυνάμεις θορυβήθηκαν κι έστειλαν τον Γεώργιο Μοτσενίγο, προκειμένου να τον επιπλήξει. Όταν, όμως, ο εκπρόσωπός τους συναντήθηκε μαζί του, εντυπωσιάστηκε από την πολιτική και ηθική συγκρότηση του ανδρός. Ο Καποδίστριας διορίστηκε ομόφωνα από τη Γερουσία της Ιονίου Πολιτείας, Γραμματέας της Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αναδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση.

Τον Μάρτιο του 1807 εστάλη στη Λευκάδα, την οποία απειλούσε με κατάληψη ο Αλή Πασάς. Αναδιοργάνωσε την άμυνα του νησιού, αποτρέποντας την απειλή. Εκεί γνωρίστηκε με τους οπλαρχηγούς Κολοκοτρώνη, Νικηταρά, Ανδρούτσο και Μπότσαρη, που αργότερα θα πρωτοστατούσαν στην Επανάσταση του '21.

Τον Ιανουάριο 1809 ο Καποδίστριας εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία της Ρωσίας, κατόπιν προσκλήσεως του Τσάρου Αλέξανδρου Α'. Το 1813, διορίστηκε εκπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία, στην πρώτη του μεγάλη αποστολή, με σκοπό να συνεισφέρει στην απαλλαγή της από την επιρροή του Ναπολέοντα. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενότητα, ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Ελβετίας και συνεισέφερε τα μέγιστα στο ελβετικό σύνταγμα, που προέβλεπε 19 αυτόνομα κρατίδια (καντόνια) ως συστατικά μέλη της ελβετικής ομοσπονδίας.

Συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης, που έθεσε τις βάσεις της «Ιεράς Συμμαχίας», ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπίας, αποτελώντας το φιλελεύθερο αντίβαρο στην αντιδραστική πολιτική του αυστριακού πρίγκιπα Μέτερνιχ. Πέτυχε την εξουδετέρωση της αυστριακής επιρροής, την ακεραιότητα της Γαλλίας υπό Βουρβόνο μονάρχη, μετά την πτώση του Ναπολέοντα, καθώς και τη διεθνή ουδετερότητα της Ελβετίας, υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων.

Μετά τις μεγάλες του διπλωματικές επιτυχίες, ο Τσάρος τον έχρισε Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1822. Ο Καποδίστριας, όμως, δεν ξέχασε τη γενέτειρά του και τα Επτάνησα, που είχαν περάσει κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1819 μετέβη στο Λονδίνο και προσπάθησε ματαίως να πείσει τη βρετανική κυβέρνηση να μετριάσει το αυταρχικό καθεστώς που είχε επιβάλει στα Ιόνια Νησιά.

Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το αξίωμά του, καθώς είχε διαφωνήσει ανοιχτά με τον τσάρο Αλέξανδρο, που καταδίκαζε κάθε επαναστατική κίνηση στην Ευρώπη, πιστός στις αποφάσεις της Ιεράς Συμμαχίας. Το 1822 εγκαταστάθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου έχαιρε υπόληψης για την προσφορά του στη δημιουργία της Ελβετικής Ομοσπονδίας, λαμβάνοντας τον τίτλο του επίτιμου πολίτη. Παρέμεινε εκεί έως το 1827, βοηθώντας ποικιλοτρόπως το επαναστατημένο έθνος.

Στις 30 Μαρτίου 1827 η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, σε μία περίοδο που η Επανάσταση καρκινοβατούσε. Έπειτα από επίπονες διαβουλεύσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για την εξασφάλιση της απαραίτητης υποστήριξης για το ελληνικό κράτος, έφτασε στο Ναύπλιο στις 7 Ιανουαρίου 1828, γενόμενος δεκτός με ζητωκραυγές και ενθουσιώδεις εκδηλώσεις από τον λαό. Δύο ημέρες αργότερα μετέβη στην Αίγινα, η οποία είχε κριθεί καταλληλοτέρα από το Ναύπλιο ως προσωρινή έδρα της Κυβέρνησης.

Η πρώτη επαφή του με την ηπειρωτική Ελλάδα υπήρξε αποκαρδιωτική, λόγω της κατάστασης που επικρατούσε στο πολιτικό σκηνικό. Οι αντιπαλότητες που είχαν προκύψει μεταξύ των φατριών κατά τη διάρκεια της επανάστασης δεν είχαν κοπάσει, ενώ η χώρα είχε καταστραφεί και η οικονομία της τελούσε υπό πτώχευση.

Ο Καποδίστριας εκλήθη να κυβερνήσει με βάση το Δημοκρατικό Σύνταγμα της Τροιζήνας, αλλά ως οπαδός της πεφωτισμένης δεσποτείας πίστευε ότι τα Συντάγματα και τα Κοινοβουλευτικά Σώματα ήσαν πρόωρα για το ασύστατο ακόμα κράτος. Πρέσβευε εις την αρχή του ενός ανδρός, έστω και υπό προθεσμία. Στις 18 Ιανουαρίου 1828 πέτυχε ψήφισμα της Βουλής περί αναστολής του Συντάγματος. Έτσι, κατέστη η μοναδική πηγή εξουσίας, συνεπικουρούμενος από το Πανελλήνιον, ένα συμβουλευτικό σώμα αποτελούμενο από 27 μέλη. Στη σύγκληση μιας νέας Εθνοσυνέλευσης στο άμεσο μέλλον παραπεμπόταν η ψήφιση του νέου Συντάγματος. Ο Καποδίστριας εγκαινίασε την περίοδο της απολυταρχίας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το Σύνταγμα του 1843.

Λιθογραφία του 1827Ο νέος Κυβερνήτης έθεσε ως στόχο να βάλει τέλος στις εμφύλιες διαμάχες και επιδόθηκε αμέσως στο έργο της δημιουργίας Κράτους εκ του μηδενός, επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη δραστηριότητα. Ίδρυσε την Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα με τη βοήθεια του φίλου του ελβετού τραπεζίτη Εϋνάρδου, η οποία δεν ευδοκίμησε για πολύ. Ρύθμισε το νομισματικό σύστημα, καθότι ακόμη κυκλοφορούσαν τουρκικά και ξένα νομίσματα εντός της επικράτειας. Στις 28 Ιουλίου 1828 καθιέρωσε ως εθνική νομισματική μονάδα τον Φοίνικα και ίδρυσε Εθνικό Νομισματοκοπείο. Στις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου οργάνωσε και την πρώτη ταχυδρομική υπηρεσία.

Ερχόμενος στο Ναύπλιο, ο Καποδίστριας βρήκε την Ελλάδα χωρίς δικαστική οργάνωση. Γνωρίζοντας ότι η απονομή της δικαιοσύνης αποτελεί θεμέλιο για τη δημιουργία μιας ευνομούμενης πολιτείας, ενδιαφέρθηκε προσωπικά για τη δημιουργία δικαστηρίων και τη στελέχωσή τους με το κατάλληλο προσωπικό. Οργάνωσε, ακόμη, τη διοίκηση του κράτους και ίδρυσε Στατιστική Υπηρεσία, η οποία διενήργησε την πρώτη απογραφή.

Αναδιοργάνωσε τις ένοπλες δυνάμεις υπό ενιαία διοίκηση, πετυχαίνοντας αφενός να καταπολεμήσει το κατεστημένο των οπλαρχηγών και αφετέρου να παρεμποδίσει την Οθωμανική προέλαση, όπως έδειξε η Μάχη της Πέτρας, όπου ο ελληνικός στρατός εμφανίσθηκε πειθαρχημένος και συγκροτημένος στην τελευταία μάχη του Αγώνα. Ο Καποδίστριας αντιμετώπισε επιτυχώς την πειρατεία, αναθέτοντας στον ναύαρχο Μιαούλη την καταστολή της. Εφάρμοσε την πρακτική της απομόνωσης (καραντίνας) των κοινοτήτων που πλήττονταν από τις επιδημίες του τύφου, της ελονοσίας και άλλων μολυσματικών ασθενειών. Προσπάθησε να ανοικοδομήσει το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, ιδρύοντας πολλά αλληλοδιδακτικά σχολεία, καθώς και το Ορφανοτροφείο της Αίγινας.

Ο Καποδίστριας ενδιαφέρθηκε αποφασιστικά για τη γεωργία, που αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της ελληνικής οικονομίας. Εισήγαγε πρώτος την καλλιέργεια της πατάτας, με ένα τρόπο που έδειχνε τη βαθειά του γνώση για τον ψυχισμό του Έλληνα εκείνης της εποχής. Διέταξε, λοιπόν, να αποθέσουν ένα φορτίο με πατάτες στο λιμάνι του Ναυπλίου και προέτρεψε τον καθένα να πάρει όσες θέλει. Συνάντησε, όμως, την παγερή αδιαφορία των πρωτευουσιάνων. Στη συνέχεια τοποθέτησε φρουρούς στο φορτίο και αμέσως σχεδόν στο Ναύπλιο κυκλοφόρησαν ψίθυροι ότι για να φυλάσσεται το φορτίο κάτι το πολύτιμο θα περιέχει. Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν στο λιμάνι και λοξοκοίταζαν τις πατάτες. Άρχισαν σιγά-σιγά να τις κλέβουν κάτω από τη μύτη των φρουρών και στο τέλος έκαναν όλες φτερά. Δεν γνώριζαν, όμως, ότι ο Καποδίστριας είχε διατάξει τους φρουρούς να κάνουν τα στραβά μάτια. Με αυτή την ευφυή κίνηση, η πατάτα έγινε τότε μέρος της καθημερινής διατροφής του Έλληνα.

Οι πολιτικές κινήσεις του Καποδίστρια προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια, τόσο των οπαδών του συνταγματικού πολιτεύματος, όσο και των προκρίτων και των ναυτικών. Η αίγλη που τον περιέβαλε άρχισε να διαλύεται. Η αδυναμία ικανοποιήσεως όλων των αιτημάτων, σε συνδυασμό με την καθυστέρηση διεξαγωγής των εκλογών, έδωσαν την αφορμή για το σχηματισμό ισχυρής αντιπολίτευσης κατά του Κυβερνήτη. Ο Καποδίστριας κατηγορήθηκε ακόμη ότι αγνόησε τη μακρά κοινοτική παράδοση της χώρας και θέλησε να μεταφυτεύσει από την αλλοδαπή θεσμούς, μη προσιδιάζοντες στην τότε πραγματικότητα.

Η πρώτη δυναμική αντιπολιτευτική ενέργεια ήλθε με τα στασιαστικά κινήματα της Ύδρας το 1829, που επιδίωκαν την ανατροπή του Καποδίστρια. Ζήτησαν από τον Μιαούλη να καταλάβει τον ναύσταθμο του Πόρου, πριν προλάβει ο διοικητής του Κανάρης να έλθει εναντίον της Ύδρας. Ο Καποδίστριας παρακάλεσε τον ναύαρχο Ρίκορντ να επιτεθεί κατά των στασιαστών. Πράγματι, ο ρώσος ναύαρχος απέκλεισε το ναύσταθμο και προ του κινδύνου να συλληφθεί ο Μιαούλης ανατίναξε τη φρεγάτα Ελλάς και την κορβέτα Ύδρα (τα δύο πιο αξιόπλοα πλοία του ελληνικού στόλου) και διέφυγε στην Ύδρα. Η αντίδραση κατά του Κυβερνήτη διογκωνόταν. Οι Μανιάτες αρνούνταν να πληρώσουν τους φόρους προς την κεντρική εξουσία και στασίασαν με τη σειρά τους.

Μοιραία στάθηκε η αντιπαλότητα του Καποδίστρια με τους Μαυρομιχάληδες, την ισχυρότερη οικογένεια της Μάνης. Ο Καποδίστριας συν το χρόνω γινόταν όλο και πιο ευερέθιστος και δύσπιστος έναντι όλων. Δεν είχε την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία, με συνέπεια την αδικαιολόγητη όξυνση των προσωπικών παθών. Σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να αποδοθεί και ο σκληρός τρόπος συμπεριφοράς του κατά του γηραιού Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Ο Καποδίστριας διέταξε τη σύλληψή του και τον εγκλεισμό του στη φυλακή. Τον αδελφό του Κωνσταντίνο και τον υιό του Γεώργιο τους κρατούσε στο Ναύπλιο, όπου είχε μεταφερθεί η πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους. Το γεγονός αυτό εξέθρεψε το μίσος και την ανάγκη εκδίκηση από την πλευρά των Μαυρομιχαλαίων.

Η δολοφονία του Ιωάννη ΚαποδίστριαΣτις 5:35 το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 ο Ιωάννης Καποδίστριας δέχθηκε δολοφονική επίθεση από τον Κωνσταντίνο και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, όπου μετέβαινε για να εκκλησιασθεί και έπεσε νεκρός. Ο μόνος που τον συνόδευε ήταν ο μονόχειρας σωματοφύλακάς του, ονόματι Κοκκώνης.

Ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης εφονεύθη επί τόπου από τους προστρέξαντες, οι οποίοι κυριολεκτικώς τον λυντσάρισαν. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης ζήτησε προστασία στη Γαλλική Πρεσβεία. Κατόπιν επιμόνου απαιτήσεως του συγκεντρωμένου πλήθους, που απείλησε ότι θα κάψει την πρεσβεία, ο αντιπρεσβευτής βαρόνος Ρουάν τον παρέδωσε στις αρχές. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης καταδικάσθηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και εθανατώθη δια τυφεκισμού το πρωί της 10ης Οκτωβρίου 1831.

Στη θέση του δολοφονημένου Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε για μικρό διάστημα ο αδερφός του Αυγουστίνος. Η χώρα είχε βυθιστεί στο χάος και την αναρχία και οι Προστάτιδες Δυνάμεις βρήκαν την ευκαιρία να εγκαθιδρύσουν βασιλεία, φοβούμενες την επικράτηση ενός φιλελεύθερου κινήματος.

Η ελληνική πολιτεία τίμησε τον Κυβερνήτη, δίνοντας το όνομά του σε δημόσιους χώρους και ιδρύματα, όπως στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο επίσημος τίτλος του οποίου είναι Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακόμη, ο Ιωάννης Καποδίστριας απεικονίζεται στο κέρμα των 20 λεπτών της ελληνικής έκδοσης του ευρώ.

πηγή: sansimera.gr

http://www.dimokratianews.gr/

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ : Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΣΑ Η ΕΛΛΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΑ

 

Πώς ο πρώτος κυβερνήτης του ελληνικού κράτους που εμείς δολοφονήσαμε, συνέβαλε στη δημιουργία του πιο δημοκρατικού,

ειρηνικού και ανεπτυγμένου κράτους της γης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟ ΒΗΜΑ

1831. Η Ελλάδα έχει μόλις την προηγούμενη χρονιά γίνει κράτος, έπειτα από μια επανάσταση που είχε αρχίσει δέκα χρόνια πριν και που διήλθε μέσα από τεράστιες περιπέτειες, σχεδόν αποτυγχάνοντας. Τώρα, όμως, έχει, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της αποκτήσει σύνορα, διεθνή αναγνώριση και χτίζει τις πρώτες της δομές. Μέχρι που, μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, με το παλαιό ημερολόγιο της εποχής, ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, πέφτει νεκρός από μία σφαίρα στο Ναύπλιο. Μια κακοδαιμονία που οι επιπτώσεις της φτάνουν, θα μπορούσε κανείς να πει, ακόμα μέχρι και σήμερα, ξεκινά για το νέο τόπο.

Ο φάκελος της δολοφονίας Καποδίστρια στο βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών είναι ένας από εκείνους που δεν άνοιξαν ποτέ: ακόμα μέχρι και σήμερα παραμένει διαβαθμισμένος με απόρρητα έγγραφα, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο καθώς οι πιο πολλοί φάκελοι ανοίγουν τριάντα χρόνια μετά. Όμως όχι αυτός για τον Καποδίστρια. Ιστορικοί εικάζουν ότι οι πληροφορίες που περιέχονται εκεί για τη δολοφονία του, είναι συνταρακτικές.

Το τι σήμαινε ο Καποδίστριας για την Ελλάδα και το τι τραγωδία υπήρξε η δολοφονία του για τον τόπο, το ξέρουν όλοι. Εκείνο που ελάχιστοι στην Ελλάδα δυστυχώς ακόμα γνωρίζουν, είναι το τι σήμαινε ο Καποδίστριας για μία άλλη χώρα με την οποία είχε εμπλακεί πολύ ενεργά ως διεθνής διαμεσολαβητής εκπρόσωπος του Τσάρου, πριν έρθει στην Ελλάδα: την Ελβετία.

Ο Καποδίστριας υπήρξε ο εμπνευστής της ελβετικής ουδετερότητας, αλλά και ο άνθρωπος που κατάφερε να «φέρει» στην ελβετική συμπολιτεία τα καντόνια της Γενεύης και της Λωζάνης, νικώντας κατά κράτος διπλωματικά τον άρχοντα της ευρωπαϊκής διπλωματίας στη μετά το Ναπολέοντα εποχή, τον Μέτερνιχ.

Οι Ελβετοί γιορτάζουν ως εθνικό τους ήρωα τον Καποδίστρια και δεν έχουν άδικο: συνέβαλλε καθοριστικά στο να γλιτώσει η μικρή χώρα από τις μεγάλες δυνάμεις που τη διεκδικούσαν ως προτεκτοράτο, αλλά, το κυριότερο, να γίνει αυτό που έγινε στο μέλλον, καθώς η ανάπτυξή της βασίστηκε αποφασιστικά στην ουδετερότητα: έτσι έχτισε την τραπεζική της μοναδικότητα, έτσι γλίτωσε από τους φονικούς πολέμους στον 19^ο και στον 20^ο, κυρίως, αιώνα, έτσι έγινε παγκόσμιο κέντρο προσέλκυσης πλούτου και, στη συνέχεια, πλουσίων.

Το μοντέλο που είχε ο Καποδίστριας στο μυαλό του για την Ελλάδα, ήταν παρόμοιο με αυτό που βοήθησε, περισσότερο από κάθε άλλον, να αποκτήσει η Ελβετία. Αλλωστε, υπήρχαν και πολλές αναλογίες μεταξύ των οποίων οι κυριότερες είναι ότι μεγάλες δυνάμεις, αυτοκρατορίες, αντιμάχονταν για να καταφέρουν να θέσουν τις δύο χώρες στην επιρροή τους, αλλά και ότι και οι δύο ήταν πολύ φτωχές χώρες στο ξεκίνημά τους – κάτι που πολλοί σήμερα επίσης αγνοούν.

Η Ελβετία τα κατάφερε. Χρωστά πολλά στον Καποδίστρια γι αυτό και το θυμάται ακόμα και σήμερα με την «Ακτή Καποδίστρια» στο Ροδανό ποταμό στο κέντρο της Γενεύης, με τα στεφάνια που του καταθέτουν κάθε χρόνο στην εθνική γιορτή τους, με την πλάκα στο σπίτι του στην παλιά πόλη της Γενεύης, με την επίτιμη ανάδειξή του σε πολίτη της Γενεύης και της Λωζάνης – τα σχετικά με τη δράση του Καποδίστρια στην Ελβετία φυλάσσονται στα κρατικά αρχεία της Γενεύης.

Και στην Ελλάδα πάντως υπάρχουν αγάλματά του: θυμίζουν ότι τον σκοτώσαμε και, συνήθως, βρίσκονται, ειδικά στην Αθήνα, στο έλεος των συνθημάτων, των γράφιτι και της βρώμας…

Ένα από τα σημαντικότερα έντυπα στην Ελλάδα, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, έφερε στο φως στις 27 Μαΐου 1993, δύο ελβετικά έγγραφα σχετικά με τον Ιωάννη Καποδίστρια τα οποία και αναδημοσιεύονται εδώ. Το ένα εκ των δύο κειμένων είχε ως τότε δημοσιευθεί μόνον στα γαλλικά στη σχετική βιβλιογραφία περί Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά ουδέποτε στα ελληνικά, ενώ το άλλο ήταν παντελώς αδημοσίευτο. Πρόκειται για δύο κείμενα που φυλάσσονται σήμερα στα κρατικά αρχεία της Γενεύης και τα οποία δείχνουν ανάγλυφα την κεφαλαιώδη σημασία της διπλωματικής δράσης του Καποδίστρια για τη Γενεύη, όπως  από τότε κιόλας την αναγνώρισαν οι ίδιοι οι κάτοικοί της με σεβασμό και συγκίνηση που αντανακλώνται έντονα σε αυτά. Δυστυχώς, η σκέψη του τι περίμενε τον Καποδίστρια στην Ελλάδα μετά από την ανάγνωση αυτών των δύο κειμένων, γίνεται ακόμα πιο πικρή…

πίσω στα παλιά

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΠΟΔΟΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ

 

 

 

Φωτογραφία από την ελεύθερη πηγή.

Ο Έλληνας, Ιωάννης Καποδίστριας, σημαίνων παράγων της Ρωσίας, συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και στη διαμόρφωση του Συντάγματός της, στην καθιέρωση του καθεστώτος ουδετερότητας, στον καθορισμό των συνόρων της χώρας, τα οποία δεν έχουν αλλάξει εδώ και διακόσια χρόνια. Αυτό επεσήμαναν οι μετέχοντες στην επίσημη εκδήλωση που έγινε στο υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος με αφορμή τα 200 χρόνια από τη συμβολή του Καποδίστρια στη δημιουργία του ελβετικού ομοσπονδιακού συστήματος και τα 150 χρόνια από το θάνατο του φιλέλληνα, Ελβετού Τραπεζίτη, Ζαν Γκαμπριέλ Εϊνάρ.

Η συμβολή του Καποδίστρια στους στενούς δεσμούς φιλίας Ρωσίας – Ελλάδας

Στην εκδήλωση είχαν προσκληθεί εκπρόσωποι του διπλωματικού Σώματος, μεταξύ αυτών της Ρωσίας, Ουκρανίας και Μολδαβίας. Ο Καποδίστριας και ο Εϊνάρ συνδέουν για πάντα την Ελλάδα και την Ελβετία, δήλωσε ο πρέσβης της Ελβετίας στην Αθήνα, Λορέντσο Άμπεργκ. «Ο διπλωμάτης Ιωάννης Καποδίστριας -είπε- που βρισκόταν στην υπηρεσία του τσάρου Αλέξανδρου Α΄, ήταν από τους εμπνευστές της Ελβετικής Συνομοσπονδίας μετά το τέλος της κατοχής της Ελβετίας από τον Ναπολέοντα το 1814. Βοήθησε τους Ελβετούς να ενωθούν και να οργανωθούν, με ελεύθερο και δημοκρατικό τρόπο. Αργότερα, με δική του πρόταση στη διάσκεψη της Βιέννης, καθορίστηκαν τα σύνορα της Ελβετίας και από τότε, εδώ και 200 χρόνια, αυτά δεν έχουν αλλάξει. Μια ακόμη πρόταση του Καποδίστρια, επίσης στη διάσκεψη της Βιέννης, αφορούσε την θέσπιση του καθεστώτος ουδετερότητας της Ελβετίας. Ο Καποδίστριας είναι επίτιμος δημώτης της Γενεύης και της Λωζάννης».

Ο Ελβετός Τραπεζίτης, Εϊνάρ, πρόσφερε πολλά χρήματα στον αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία, ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, και παρ' ότι το όνομά του στην Ελβετία αδίκως έχει ξεχαστεί, στην Ελλάδα τον θυμούνται καλά, σημείωσε ο πρέσβης.

Ναπολεόντιος δεσποτισμός

Περισσότερα για της σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας

Οι παριστάμενοι στην εκδήλωση τόνισαν ότι η Ρωσία απελευθέρωσε την Ελβετία από τον δεσποτισμό του Ναπολέοντα και το τέλος της Ναπολεόντιας εποχής οδήγησε στην άνοδο της Ευρώπης, ενώ οι μικροί λαοί, όπως ο ελληνικός, κατάφεραν να ξεκινήσουν τον αγώνα για την ελευθερία τους. Το Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) με πρωτοβουλία του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος κυκλοφόρησαν σειρά γραμματοσήμων, αφιερωμένων στον Καποδίστρια και στον Εϊνάρ. Παρουσιάζοντας τα γραμματόσημα, η εκπρόσωπος των ΕΛΤΑ υπενθύμισε πως την ελληνική ταχυδρομική υπηρεσία την οργάνωσε ο Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας.

«Το γραμματόσημο δεν είναι μόνο ένα μέσο επικοινωνίας -ανέφερε ο αντιπρόεδρος της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος- αλλά και ένα από τα σύμβολα κυριαρχίας. Το γραμματόσημο, είναι το διαβατήριο του εθνικού κράτους. Είναι και έργο τέχνης, γι’ αυτό και είμαι ευτυχής που εμφανίστηκε σε μας μια πολύ καλή και συμβολική σειρά, αφιερωμένη στον Καποδίστρια και στον Εϊνάρ».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Καποδίστριας συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες ιστορικές προσωπικότητες, χάρη στις οποίες εμφανίστηκε στην Ελλάδα η σύγχρονη κρατική υπόστασή της και οι οποίες είχαν αποφασιστική επίδραση στη διαμόρφωση της στρατηγικής γραμμής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. «Ο Ιωάννης Καποδίστριας παραμένει για μας ένα παράδειγμα, διότι το έργο της οικοδόμησης ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους εξακολουθεί να είναι επίκαιρο», τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ …

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ανθηροστόμου αν-οσίου

kafeneio

ΤΟ ΛΑΔΙ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΟΥ

Το 1827 η ελληνική επανάσταση περνούσε κρίσιμες στιγμές. Οι Τούρκοι με τη βοήθεια των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ είχαν ανακαταλάβει τη Στερεά Ελλάδα, ενώ οι διπλωματικές ενέργειες των Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας) γίνονταν με αργούς ρυθμούς. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας με το υπ’ αριθ. ΣΤ΄ ψήφισμά της εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδος. Ως τον ερχομό του την εξουσία θα την ασκούσε μια τριμελής επιτροπή.

Ο Κυβερνήτης έφθασε στο Ναύπλιο την 6^η Ιανουαρίου 1828. Ο λαός τον υποδέχτηκε ως σωτήρα, όμως τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει ήταν πολλά και κατά συνέπεια το έργο του δύσκολο. Βρήκε τη χώρα ερειπωμένη και το λαό καθημαγμένο. Οικονομία, διοίκηση, δικαιοσύνη, στρατός, εκπαίδευση, θεσμοί  που θεμελιώνουν ένα κράτος ήταν ανύπαρκτοι ή διαλυμένοι. Πρώτη του ενέργεια, λοιπόν, ήταν να περιοδεύσει στις επαρχίες της Πελοποννήσου, για να γνωρίσει από κοντά τα προβλήματα των κατοίκων. Στην περιοδεία του τον συνόδευαν ο Γενικός Γραμματέας της Επικράτειας, ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, οι δυο  ιδιαίτεροι γραμματείς του και ορισμένοι άλλοι. Προηγείτο έφιππος ο υπεύθυνος των ταχυδρομικών αλόγων Καρδαράς φορώντας χρυσοπόρφυρη στολή και ακολουθούσαν οι υπόλοιποι. Οι κάτοικοι των χωριών και των κωμοπόλεων, που συνέρρεαν για να προϋπαντήσουν τον Καποδίστρια, συνηθισμένοι από τις χρυσοΰφαντες στολές των καπεταναίων και των κοτζαμπάσηδων,  προσκυνούσαν τον ταχυδρόμο νομίζοντας ότι αυτός ήταν ο Κυβερνήτης. Τους ξεγελούσε η λαμπρή στολή του. Τότε ο Κολοκοτρώνης πλησίασε τον Καποδίστρια και του είπε:

-          «Το πράγμα, υπερεξοχώτατε, δεν πάγει καλά· πρέπει ο κόσμος να γνωρίση τον Κυβερνήτην του».

-          «Και τι θέλεις να κάμω;»

-          «Να βάλ’ η υπερεξοχότης σου την στολήν σου».

Πράγματι η συνοδεία σταμάτησε, ο Κυβερνήτης φόρεσε τη στολή του και συνέχισαν την πορεία τους.

Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ο Καποδίστριας, απευθυνόμενος προς το στρατάρχη της Πελοποννήσου, τον ρώτησε:

-          «Πού θα καταλύσωμεν απόψε;»

-          «Εις του Δεσπότου», απάντησε ο γέρος του Μοριά.

-          «Πρέπει, λοιπόν, να φροντίσω να πληρωθούν όλα τα έξοδα».

-          «Ποία έξοδα;» ρώτησε ο Κολοκοτρώνης γεμάτος απορία.

-          «Της τροφής μας, της τροφής των αλόγων και καθεξής».

-          «Και ποίος, υπερεξοχώτατε, πληρώνει τοιαύτα έξοδα;»

-          «Δεν τα πληρώνετε σεις», αναφώνησε οργισμένος ο Καποδίστριας, «και διά τούτο παραπονείται εξαιτίας σας ο λαός».

-          «Και τι έχει να κάμη, υπερεξοχώτατε, ο λαός με το φαγητόν μας εις του Δεσπότου;»

-          «Τι έχει να κάμη;», φώναξε ο Κυβερνήτης, ρίχνοντας ένα βλοσυρό βλέμμα στον Κολοκοτρώνη, και συνέχισε: «Μόλις αύριον θ’ αναχωρήσωμεν, θα ρίψουν έρανον εις τους χωρικούς διά τα έξοδα του Κυβερνήτου, και το χειρότερον θα τα συνάξουν διπλά. Ούτω πως είσθε συνηθισμένοι σεις».

-          «Ηξεύρεις πώς το πάγει η υπερεξοχότης σου;» είπε γελώντας ο Κολοκοτρώνης. «Μίαν φοράν έπεσ’ ένας ποντικός εις ένα πιθάρι λάδι κι επνίγηκεν. Ο οικοκύρης τον ηύρε μετά δύο ημέρας και, ενώ τον ανέσυρεν, εφώναζεν η οικοκυρά: «Πρόσεξε μη στάξ’ η ουρά του και βρωμίσει το λάδι»».

-          «Δεν εννοώ ποίαν σχέσιν έχει ο μύθος σου με τα έξοδα του Δεσπότου», είπε ο Κυβερνήτης.

-          «Μεγάλην, υπερεξοχώτατε· διότι, είτε πληρώσωμεν είτε μη, ο Δεσπότης θα συνάξη τα γρόσια. Τα εδικά μας τα έξοδα είναι το λάδι της ουράς του ποντικού».

Ο Καποδίστριας σιώπησε. Την επόμενη μέρα πλήρωσε όλα τα δαπανηθέντα για την τροφή του, την τροφή των συνοδών του καθώς και για την τροφή των αλόγων τους.

Συνέχισαν την περιοδεία τους και φθάνοντας στο Άργος φιλοξενήθηκαν από το στρατηγό Τσώκρη. Μετά το γεύμα κάποιος από τους γραμματείς ζήτησε από τον οικοδεσπότη το λογαριασμό της δαπάνης. Αυτός προσβλήθηκε και αντέδρασε με ένα υπεροπτικό γέλιο. Όταν όμως έμαθε ότι αυτή ήταν η εντολή του Κυβερνήτη, τόσο πολύ οργίστηκε, ώστε σημείωσε και την αξία του αλατιού.

Έτσι ενεργούσε ο Καποδίστριας κατά τη σύντομη διακυβέρνησή του (1828 – 1831). Σεβόταν το δημόσιο χρήμα και τα φορολογικά βάρη τα οποία υφίσταντο οι πολίτες. Αντίθετα οι μετέπειτα πολιτικοί, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, επιβάρυναν και επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό με δαπάνες για δημόσιες σχέσεις, για ταξίδια αναψυχής, για κομματικές εκδηλώσεις κ.ά. Κι αν βρεθεί κάποιος δημοσιογράφος να τους ψέξει για διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, θα του απαντήσουν όπως απάντησε ο Κολοκοτρώνης στον Καποδίστρια: « Τα εδικά μας έξοδα είναι το λάδι της ουράς του ποντικού».  

Ιωάννης Καποδίστριας

http://chronontoulapo.wordpress.com