....ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ...ΚΛΑΙΣ...!!!

Η  παλιά  αυτή  ασπρόμαυρη  φωτογραφία , είμαι  φίλοι  μου , από  κάποια  παρέλαση της  δεκαετίας  '50 ή...΄6ο , και  αποδιδει  ρεαλιστικά  την τότε  Λιδορικιώτικη  εικόνα , με  την ..μπαλωμένη  άσφαλτο , όπως  είναι  καιτώρα αλλά  τουλάχιτον  είναι  ΚΑΘΑΡΟ , ΜΕ  ΑΣΒΕΣΤΩΜΈΝΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ  ΚΥΡΙΩΣ  ΣΗΜΑΙΟΣΤΟΛΙΣΜΕΝΑ  ΣΠΙΤΙΑ , πίσω  βέβαια  το  βάθος  βλέπει  κανείς  την ουρά της  πομπής ,  σχολείων , προσκόπωμ , τσολιάδων . ομάδων κοριτσιών με  παραδοσιακές  στολές ( ΑΜΑΛΙΕΣ ) ...μπροτά  μας ,είναι  οι  Ανάπηροι πολέμου , και  φυσικά όλοι  οι Σύλλογοι και οι  οργανώσεις , ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ  ΟΙ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ; ΠΟΥ  ΠΗΓΑΝ ;  ΕΙΝΑΙ  ΑΡΑΓΕ  ΚΙ' ΑΥΤΟΊ  ΘΥΜΑΤΑ  ΤΟΥ...ΣΤΥΓΝΟΥ  ΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ; 

Οχι  , αγαπημένοι  μου  φίλοι,το  χωριό  μας  το  θέλουμε  ΚΑΘΑΡΟ  , ΝΑ  ΑΝΗΚΕΙ  ΜΟΝΟ  ΣΤΟΥΣ  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ  ΤΙΠΟΤΑ  ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ  Ή..ΛΙΓΟΤΕΡΟ ...

   Ψάχνοντας  αγαπημένοι  μου  φίλοι , τα  χνάρια  τη  παλιάς  Λιδορικιώτικης  ζωής , πνιγμένος  απ'τις  πολλές   αναμνήσεις , και  θέλοντας  να  επιβεβαιώσω όλα  αυτά  που θυμάμαι , πήρα  σβάρνα  γιορτές  και  παρελάσεις , να  δώ  που  πήγαν  τελικά  όλα  όσα  θυμάμαι  απ' τα  χρόνια  εκείνα της  δεκαετίας  του..' 50, τι  απέγιναν  τελικά εκείνες  οι  στρατιές  των Συλλόγων , που  παίρναν  μέρος  στις  παρελάσεις , μέχρι  και ..Σύλλογο  Αναπήρων  βρήκα φίλοι  μου , πουπαρήλαυνε  και  κατέθετε  και  στεφάνια , όπως  το ιδιο 'εκαναν και  οι επαγγελματικοί  Λιδορικιώτικοι  Σύλλογοι , που έχουν  δθστυχώς  ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΊ , ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ  ΟΝ ΑΚΑΜΑΙΟΤΑΤΟΣ  ΕΜΠΟΡΙΚΌΣ  ΜΑΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ; Ο  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΑΝΑΠΗΡΩΝ , ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ  ΕΘΝΙΚΉΣ  ΑΝΤΊΣΤΑΣΗΣ  κ.α ; 
   Στις  Εθνικές  μας  γιορτές δεν  εμφανιζεται  ΚΑΝΕΝΑΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ , ΠΑΡΑ  ΜΟΝΟ  ΚΑΠΟΙΑ  ΜΕΜΟΝΟΜΕΝΑ  ΠΡΟΣΩΠΑ  ΠΟΥ  ΣΗΚΏΝΟΥΝ ΑΠΛΑ  ΤΟ  ΧΈΡΙ  ΜΕ  ΤΗ  ΓΡΟΘΙΑ  ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ  ΣΤΕΦΑΝΙΑ , ΤΟΣΟ....ΑΠΛΑ...
   Βέβαια , όλοι  οι  άνθρωποι , που  παρευρίσκονται καθε  χρόνο    στις  εκδηλώσεις  αυτές ..μετριούνται  στα  δάχτυλα  των  χεριών , αυτό  φυσικά  είναι  απαραδεκτο  και  όχι  μόνον εν  περιποιεί  τιμή  σε  μας  τους Λιδοορικιώτες , αλλά  μας  προσβάλει  βάναυσα  ,,,
   Μήπως  αγαπημένοι  μου χωριανοί  και  φίλοι  θα  πρέπει μα..φρονυίσουμε  λιγάκι , για  την  εικόνα  του  χωριού  μας , αγνοώντας  τις  συμπεριφορές  κάποιων  χωριανών  μας , που μάλλον  δεν  δείχνουν  κανένα  ενδιαφέρον για  τα  όσια  και  τα  ιερά  μας , αφού  δεν  έχουν  ζησει  και  μεγαλώσει στο  Λιδορίκι ; ας...ΔΙΑΛΈΞΟΥΝ ....

" TA ΔΕΥΤΕΡΑ ..ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ..!!! "

Το  Λιδορίκι  χιονισμένο , με  τον  πλάτανο  της  Βαθιάς .." χιονοστολισμένο "..

   ΠΑΛΙΕΣ  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ       ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ..

    Αξέχαστα , τα χρόνια εκείνα , αδέρφια , τα πρωτο..μεταπολεμικά , κι όταν λέμε μεταπολεμικά , εννοούμε φυσικά , μετά από όλες τις ταλαιπωρίες μας , εκεί στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '50 .
   Στριμωγμένος ο κόσμος οικονομικά , πολλά σπίτια ήταν ακόμα καμένα , ερείπια , στο χωριό μας , η ζωή όμως , έστω και με  το...ζόρι , κύλαγε  , σιγά-σιγά , αλλά κύλαγε...έπαιρνε ρυθμό , αλλά οι δυσκολίες  , όμως , δυσκολίες , και μάλιστα πολλές ..
   Παιδιά τότε , περιμέναμε πως και πως τις " γιορτάδες " , τα Χριστούγεννα , την Πρωτοχρονιά , μόνο τ' Άι Γιαννιού , δεν θέλαμε ποτέ ..να 'ρθει , γιατί την άλλη μέρα άρχιζαν τα..σχολεία , τι βάσανο κι' αυτό..
   Στο χωριό μας , υπήρχε τότε , εκτός απ' τη..συνηθισμένη Λιδορικιώτικη κοινωνία , με τους Δημόσιους υπάλληλους , που ήταν και πολλοί , τους επαγγελματίες και τους γεωργοκτηνοτρόφους , και μια ..μικρή κοινωνία η..μαθητική .
   Παιδιά όλων των ..Γυμνασιακών ηλικιών , απ' όλα τα γύρω χωριά , Αμυγδαλιά , Μαλανδρίνο , Πεντάπολη , Λευκαδίτι , Συκιά , Κονιάκο , Μουσουνίτσες , Στρώμη , Πενταγιού , Αρτοτίνα , Κροκύλειο , Αλποχώρι , Ζοριάνο , Περιθιώτισσα , Στύλια , Παλιοξάρια , Τείχιο και όλα τα χωριά της περιοχής μας , έρχονταν στο Γυμνάσιό μας , νοίκιαζαν δωμάτια σε Λιδορικιώτικα σπίτια και έμεναν δυο , τρία και τέσσερα , καμιά φορά , μαζί , για να μοιράζονται τα έξοδα του ενοικίου .
   Η οικογένειά μου , νοίκιαζε δυο δωμάτια , στο ισόγειο του σπιτιού που ήταν νοικιασμένο στην Αστυνομία , στο ένα έμεναν τρία παιδιά απ' το Παλιοξάρι , ο Κώστας ο Παπαθανασίου , ο Γιάννης ο Κοσσίδας κι' ο Γιάννης ο Κονίδας , που κάποτε πότε πήγαιναν Σαββατοκύριακα στο χωριό τους , για..ανεφοδιασμό , σε τρόφιμα , κυρίως , αλλά και να δουν και τους δικούς τους . Όλοι τους ήταν παιδιά αγροτικών οικογενειών , περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων , όπως άλλωστε , ήμασταν όλοι τότε ..
   Η συντριπτική πλειοψηφία , των μαθητών απ' τα γύρω χωριά , μαγείρευαν μόνοι τους στα δωμάτιά τους , μαγείρευαν ...μάλλον σχήμα λόγου θα μπορούσαμε να το πούμε , τηγανίζαν καμιά πατάτα και κανένα αυγό , που έφερναν απ' το σπίτι τους , ..κοτίσια π'λένι , είχαν και το τυράκι το δικό τους και καμιά ελιά , έφκιαχναν και καμιά μακαρονάδα , φασόλια ξερά είχαν , συνήθως , παραγωγή τους κι' έτσι τα κουτσο..βόλευαν , με βάση πάντα το..ψωμί το ζυμωτό απ' το σπίτι τους , που βέβαια τις πρώτες μέρες ήταν..ψωμί , αλλά μετά δεν το πέρναγε ούτε ο...γκρας , στουρναροπετρολίθαρο...τσιμέντο..


   Τέλος πάντων , δύσκολα , πολύ δύσκολα μάλιστα , περνούσαν τα περισσότερα παιδιά , ειδικά αυτά που ήταν από μακρινά χωριά , Αρτοτίνα , Παλιοξάρια , Μουσουνίτσες κλπ , γιατί όσα ήταν από κοντινά χωριά , Αμυγδαλιά , Κονιάκο , Λευκαδίτι , είχαν τη δυνατότητα , μεσοβδόμαδα , να πεταχτούνε (..ποδαρόδρομο πάντα  ) και να γευτούνε ..φρέσκο ψωμάκι και κάνα μαγειρευτό φαγητό..αυτά βολεύονταν..
   Όταν λοιπόν έρχονταν οι διακοπές των Χριστουγέννων , ειδικά τότε , άλλαζε τελείως η..ζωή τους  διατροφικά , θυμάμαι , μου λέγανε , πριν κάνουμε διακοπές , για το ή τα γουρούνια που τρέφανε , στο σπίτι τους , την όλη διαδικασία του σφαξίματος , κι' ακόμα πως φκιάχνανε τα λουκάνικα , τις ματιές , τις τσιγαρίδες , και πως τις ..πάστωναν στη γουρνόγλυνα , κι' έτρωγαν όλο το χειμώνα μέχρι πέρα το καλοκαίρι ..
   Για μας , την οικογένειά μας , δηλαδή , που είμαστε καθαρά αστική οικογένεια , χωρίς γεωργοκτηνοτροφικές ..δραστηριότητες , γιατί είχαμε το ζαχαροπλαστείο , όλα αυτά ήταν..άγνωστα , και μπορώ να πω , πως όταν μου διηγούνταν τη ζωή τους στο χωριό , τον πηγαιμό τους στα χωράφια , στα πρόβατα ή τα γίδια , εγώ ζήλευα , και μάλιστα πολύ-πολύ , αλλά απ' την άλλη μεριά με ζήλευαν κι' αυτά , που ήμουνα όλη μέρα μέσα στα..γλυκά , γιατί , κακά τα ψέματα , το γλυκό τα παιδιά , τότε , το έβλεπαν μόνο στη βιτρίνα του μαγαζιού μας ή στα..καλά..όνειρά τους !!!
   Εμείς όμως τα Λιδορικιωτόπουλα ,  παρότι είχαμε τα σπίτια μας , είχαμε το φαγητό μας , όποιο κι' αν ήταν αυτό , δεν ξέρω γιατί , δεν μπόρεσα ποτέ να το εξηγήσω , πολλές φορές πηγαίναμε στα δωμάτια των φίλων και συμμαθητών μας , και φκιάχναμε όλοι μαζί καμιά..φασολάδα και καμιά πατάτα τηγανιτή , κάναμε σαν..λιμασμένα , ενώ ήταν κάτι που μπορούσαμε τα το 'χουμε κάθε στιγμή , το ..ξένο βλέπεις...
   Τα παιδιά λοιπόν περίμεναν πως και..πως τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές , για να..λιγδώσει λίγο τ' αντεράκι τους , κι εγώ περίμενα την ..επάνοδό τους , γιατί τα Παλιοξαρίτικα παιδιά , μας έφερναν , πάντα , λίγο χοιρινό απ' το δικό τους , και κυρίως ματιές , λουκάνικα και τσιγαρίδες , δεν ξέρω αν ΄τις ματιές και τις τσιγαρίδες τις ξέρετε , αν όμως δεν τις..ξέρετε , ...χάνετε...
   Οι ματιές , αιματιές ή..ομματιές ή..ομμαθιές ( στην Κρήτη ) , είναι κάτι σαν το λουκάνικο , γεμίζουν το έντερο με ψιλοκομμένα εντόσθια του ζώου , και λίγο ψιλοκομμένο χοιρινό κρέας , βάζουν και μπόλικα μυριστικά και καρυκεύματα , προσθέτουν και λίγο ρύζι , και γίνεται κάτι σαν λουκάνικο , αλλά με τελείως διαφορετική γεύση , μεζεδάκι υπέροχο...
   Οι τσιγαρίδες , είναι μικρούλια κομματάκια από χοιρινό , μισοτηγανισμένα , που προκύπτουν απ' την επεξεργασία του χοιρινού λίπους . Όταν λιώνουν το λίπος του γουρουνιού , για να κάνουν τη γουρνόγλυνα , που την χρησιμοποιούσαν όλο το χρόνο στη  μαγειρική , αντί για λάδι , ανάμεσα στο λίπος υπήρχαν και μικρά κομμάτια κρέατος , λιώνοντας λοιπόν το λίπος , έμεναν αυτά τα μικρά κομματάκια , που είχαν μισοβράσει , και ήταν φυσικά πεντανόστιμα , τηγανισμένα μάλιστα με αυγά ήταν...Θεός...
   Αυτά περίμενα λοιπόν με την επιστροφή των παιδιών απ' τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές , και πάντα μας έφερναν , όπως επίσης και καρύδι , απ' την παραγωγή τους και κάνα φασόλι , ειδικά ο Γιάννης ο Κολοβός , απ' την Αρτοτίνα , μας έφερνε φασόλια και γίγαντες Αρτοτίνας , που ήταν καταπληκτικοί...
   Με τα..καλούδια που έφερναν απ' τα σπίτια τους τα παιδιά , περνούσαν λίγο καιρό..καλοφαγίας , αλλά κάποτε τελείωναν και τότε..ξανάπεφταν στην...πατατοφασολαδομακαρονοφαγία..., πέφτανε πάλι στην περίοδο των..ισχνών αγελάδων , εγώ βέβαια , έκανα τα ..δεύτερα , και ..πολύ ωραία Χριστούγεννά μου που κράταγαν όσο ..κράταγαν οι ματιές , τα λουκάνικα και οι...τσιγαρίδες…. ...

Πάνω , χωριάτικα..χειροποίητα λουκάνικα και κάτω οι περίφημες σπιτικές..ματιές , ή..ομματιές ή...ομμαθιές ...και τελευταίες οι ..λαχταριστές τσιγαρίδες , το..λαρδί που λένε...
   Και  δεν έφταναν  μόνο  τα "σπιτικά Χριστουγεννιάτικα καλούδια " που  μας  έφερναν τα παιδιά απ' τά  σπίτια  τους , μας  έφερναν  μαζί τους  και όλες  τις χωριάτικες  εμπειρίες  αλλά και ..διάφορες  ιστοριούλες  , απ' τους  παππούδες  και τιις γιαγιάδες  τους , μεταφέροντάς  μας τις συνήθειες , τα  ήθη και  τα εθιμα των μικρότερων χωριών , που εμείς  στο Λιδορίκι  δεν  τις ..ξέραμε , και καθισμένοι στο  τζάκι , γύρω - γύρω , περνάαγαμε  πολλές ,πάρα πολλές ώρες  απολαμβάνοντας  τα  μυστικά  της ζωής  του  χωριού , το  σφάξομο των  γουρουνιών , τις  διαδικασιες τακτοποίησης  του  χοιρινου  κρέατος , του φτιασίματος των  λουκάνοκων , των  ματιών , των  τσιγαρίδων , της  γουρνόγλινας και  όλων  των  Χριστουγεννιάτικων ..μεζέδων ...
   Απίθανες  αναμνησεις  απ' την  όλη  αυτή  διαδικασία  ...
    Εμείς , στο  Λιδορίκι , δεν τα  είχαμε βλέπεις  αυτά , όσο  για γουρούνι  , θυμάμαι  μόνο το  Βουλγαραίίκο , διπλα  μας , που  το  έσφαζαν ο  Βούλγαρης  με τη  βοήθεια των..γειτόνων , Ξηρομάμου κ.α 

     Καλό  σας  βράδυ , ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ  ΓΙΟΡΤΕΣ 

        Απ' το " Λιδωρίκι  " με  αγάπη 
        
             www.lidoriki.com 

ΠΑΛΙΑ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ

Το  εσωτερικό  του  Ζαχαροπλαστείου  "  Η  ΔΩΡΙΣ "

Την παρακάτω   υπέροχη προπολεμική φωτογραφία  της  αλησμόνητης Λιδορικικιώτικης  ζωής , μας  έστειλε ο  αγαπημένος  μου  ανιψιός  Ευθύμιος Γ. Καψάλης , Γ.Γ.της  Γκιώνας , φωτογραφία που  έχει  ιδιαίτερα  εξαιρετική  αξία  για  την  οικογένειά  μας , αφού , όπως  είναι γνωστό , το  πρώτο σύγχρονο  και  πολυτελές  για  την  εποχή Ζαχαροπλαστείο του  χωριού  μας  “ Η  ΔΩΡΙΣ “ , όπως  φαίνεται  ξ=και στην φωτογραφία ανήκε  στον  πατέρα  μου  Ευθύμιο  Καψάλη και  Τάσο Καντά , απ’ το Κροκύλειο.
  Το  ιστορικό  όμως του  Ζαχαροπλαστείου   “  Η  ΔΩΡΙΣ “ , ναζί  με  όποια  άλλα  στοιχεία έχουμε  στη  διάθεσή  μας .
   Η  παρακάτω  , πραγματικά  ιστορική Λιδορκιώτικη  φωτογραφία , δημοσιεύτηκε  στον  “ Λιδωρικιώτη “στό φύλλο 7, του Νοεμβρίου 1991 , όταν είχε αρχισυντάκτη τον Αλέκο Κωστάκη , ο  οποίος είναι  ο  άνθρωπος που  μας  άφησε ΘΗΣΑΥΡΟ ΠΚΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΓΙΑ  ΤΟ  ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ  ΛΙΔΟΡΙΚΙ , ΄κάτι που μας  άνοιξε  τις  πόρτες  να  γνωρίσουμε  το  χωριό  μας .
   Στον  τομέα  αυτό , της  έρευνας ο  Θύμιος  είναι  ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ  ΠΟΛΛΑ  ΘΑ  ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ  ΣΤΟ  ΧΩΡΙΟ  ΜΑΣ  ΑΠ’ ΤΗ  ΘΕΣΗ  ΤΟΥ Γ.Γ της  Γκιώνας ,
  ΤΟ  “ Λιδωρίκι “ συνεχίζοντας τα  τελευταία  9  χρόνια , τον  αγώνα  του  αείμνηστου  Γ.Καψάλη , τον  ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ  ΘΕΡΜΑ  ΚΑΙ ΤΟΥ  ΕΥΧΕΤΑΙ  ΥΓΕΙΑ  , ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΑΘΕΡΗ  ΑΓΑΠΗ  ΓΙΑ  ΤΟ  ΧΩΡΙΟ  ΜΑΣ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΜΗ  ΞΕΧΑΣΕΙ  ΠΟΤΕ ΤΗΝ  ΜΕΓΑΛΗ  ΑΓΑΠΗ  ΤΟΥ  ΑΕΙ,ΜΗΣΤΟΥ  ΠΑΤΕΡΑ  ΤΟΥ ΓΙ  ΤΟ ΧΩΡΙΟ  ΜΑΣ  

  Συγκινητική φίλοι  μου  είναι  και  η  επιστολή  του  εξαίρετου Λιδορικιώτη , αείμνηστου Απόστ.Κ. Μίχου , κάποιες  λαθεμένες  μικρολεπτομέρειες του  οποίου θα  διορθώσουμε στο  επόμενο  που θα  αναφερθούμε  διεξοδικά στο  πρώτο  ζαχαροπλαστείο του  χωριού  μας 
          Καλό  σας   απόγευμα 
      www/lidoriki.com 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

        ΕΝΑΣ  ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟΣ  ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ  ΜΑΣ .

   Όλοι αδέρφια , οι παλιότεροι τουλάχιστον , θυμόμαστε τον αξέχαστο Παναγιώτη Δημητρακόπουλο , κλασσική Λιδορικιώτικη φιγούρα , με τα όποια προβλήματά του , λίγοι όμως γνωρίζουμε , τον πρότερο ..βίο του και κυρίως τα αίτια που του προκάλεσαν τα προβλήματα αυτά .

   Προσωπικά , συμπαθούσα , όπως και όλοι άλλωστε , τον σχωρεμένο Παναγιώτη , και μάλιστα σε  μια  συζήτηση που  είχα   με τον πρωτανιψιό του τον Τάσο Τσώνο , σχετικά με τη ζωή του αξέχαστου Λιδορικιώτη , πήρα τις απαντήσεις που ήθελα , ψάχνοντας όμως στο " ΛΙΔΩΡΙΚΙ " ( αριθ.φύλ 39 Φεβρουαρίου 1985 ) , την εφημερίδα του Γιώργου Καψάλη , βρήκα μιά πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή του Σπύρου Τσώνου , αδελφού του Τάσου , που με λίγα λόγια ρίχνει ..φως στις απορίες όλων μας , γύρω απ' τη ζωή του αγαπημένου μας Παναγιώτη , διαβάστε τη , αξίζει τον κόπο , απευθύνεται στον αξέχαστο Γιώργο Καψάλη .

   " Δεν ξέρω , αγαπητέ Γιώργο , εάν έχει δημοσιευτεί το ιστορικό του αείμνηστου θείου μου Παν .Δημητρακόπουλου , της προσωπικότητας του χωριού , πάντως , τα ακόλουθα ασφαλώς θα δώσουν μια διαφορετική εικόνα από την επιφανειακή , που έβλεπε ο κόσμος .

   Χωρίς να εξιστορήσω τον βίο του , μάθε ότι όταν πήγε στο στρατό , έλαβε μέρος και στην Μικρασιατική επιχείρηση και πέρασε πολλά στην καταστροφή ( από εκεί και έπαθε ) .

   Όταν επέστρεψε , οι εφιάλτες από τις Τουρκικές απανθρωπιές , δεν τον άφηναν ήσυχο . Η αδέλφή του - και μητέρα μου - Αικατερίνη  Κ. Τσώνου , ακόμα το λέει : " έφαγε το μπαρούτι με τη χούφτα ο αδερφούλης μου για την πατρίδα ". Διηγείται δε , ότι αρκετές φορές , στον ύπνο του , έβγαζε φωνές και βογγητά . Από το φόβο της δε , μήπως πεθάνει , η μάνα μου έκανε θόρυβο για να τον ξυπνήσει και ρωτώντας τον αν είναι καλά , εκείνος απαντούσε : " έβλεπα στο όνειρό μου τους Τούρκους , άλλους να σφάζουν , άλλους να βάζουν στο αλέτρι , άλλους να πετάνε στη θάλασσα ".

   Πρέπει να γύρισε πολλά μέρη στη Μικρά Ασία , γιατί ήξερε πολλές τοποθεσίες και αρκετές Τουρκικές λέξεις . Ήταν και από τους λίγους στο Λιδορίκι που ήξερε καλό ζεϊμπέκικο ( χόρευε στα μεράκια του , σε ιδιωτικό κύκλο ) . Το μεγάλο του όνειρο ήταν να επισκεφθεί τη Μακεδονία που δεν χόρταινε να την παινεύει .

   Όταν ήθελε , έδειχνε λογική σε συζητήσεις και σε συμβουλές στους μικρούς . Αναλόγως διαβασμένος κατείχε από ιστορία και στοιχειώδη φιλοσοφία . Αρκετές φορές ζητούσε να διαβάσει βιβλία και περιοδικά μας . Ήταν καλός στο σπάρσιμο και στο θέρισμα και το καυχόταν σε ένα από τα πολλά ρητά του  "...γοργά σπέρνω ...γοργά θερίζω...".

   Μια φορά μάλιστα , κουρεύτηκε , έκανε τα μαλλιά του χωρίστρα , φόρεσε κουστούμι και πήγε στην εκκλησία πολύ ευπαρουσίαστος .

                                        Φιλικότατα

                                 Σπύρος  Κ .  Τσώνος

Μιά σπάνια φωτογραφία του αξέχαστου Παναγιώτη , σε κάποια στιγμή..Εθνικής του..έξαρσης , δίπλα του ( μάλλον ) ο Μπάμπης Σουρμελής , ο αλησμόνητος Λιδορικιώτης και φίλος Αλέκος Κωστάκης (..Καφτανιαλέκος ) με το μικρό , τότε , Αλέκο Λαλαγιάννη .

    Πολλά έχουμε να θυμηθούμε αδέρφια , για τον αξέχαστο φίλο των ..παιδικών , και όχι μόνο , χρόνων μας , τον Παναγιώτη , και θα 'ταν πολύ χρήσιμο να μάθουμε και περισσότερες λεπτομέρειες , για τη ζωή του , αυτά όμως κάποια άλλη φορά , σήμερα  αξίζει  να  θυμηθούμε κάποια  περιστατικά  απ’ τη ζωή  του  αξέχαστου  φίλου μας .

   Όσοι  τον  είχαμε  γνωρίσει , θα  πρέπει  να  θυμόμαστε  πως τα  ρούχα του , ειδικά  τα  σακάκια  του , ήταν χιλιομπαλωμένα με  μπαλώματα  σε  σημεία  που  δεν  δικαιολογούνταν , και  όμως  αυτό  ήταν  αποτέλεσμα  της  δικής  του  θέλησης , την  οποία  ..” υλοποιούσε “ ο  “ προσωπικός  του  ράφτης “ , ο  αξέχαστος Μπάμπης  Χούσος , που είχε  το  μαγαζί του , “ Νέο Στυλ “ το  έλεγε , στο  Αλωνάκι .

   Ο  Παναγιώτης λοιπόν , είχε  συγγενείς , ανιψίδια  κλπ , στην  Αμερική , που  κατά  καιρούς  του  έστελναν διάφορα  ρούχα , κοστούμια  κλπ , που  ήταν  σε άριστη κατάσταση , έλα  όμως  που  ο  Παναγιώτης είχε  τις..προτιμήσεις  του .

   Πριν  ακόμα  τα  φορέσει , τα  πήγαινε  στον  “ μάστορα “ , τον  Μπάμπη τον  Χούσο και  τα άφηνε  για…φκιάξιμο , και  όχι  φυσικά για ..κόντεμα ή  στένεμα κλπ , αλλά  για  ειδική  συγκεκριμένη  εργασία , που  άλλαζε  τελείως  την  εμφάνιση  των  ρούχων .

   Είχε  συνεννοηθεί με  το  μάστορα , ο  οποίος εκτελώντας εντολές  του  πελάτη  του , γέμιζε  το ρούχο  με  μπαλώματα , και  φυσικά  όχι  έτσι  στον  βρόντο , απλά ο  Παναγιώτης γέμιζε  τα  ρούχα  μπαλώματα , για  να…κρατάνε  το  κρύο , να  είναι  πιο  ζεστά , οπότε  έβλεπες  κοστούμι  ολοκαίνουργο , να  είναι…χιλιομπαλωμένο…

… Ονειρεμένη , νοσταλγική δεκαετία του ΄60 , η Λιδορικιώτικη ..καρδιά χτυπάει , που αλλού ; στη…Βαθειά…Σκληρή ..μάχη ανάμεσα σε δυο πολύ γνώριμες φυσιογνωμίες της εποχής , τους αξέχαστους : Παναγιώτη Δημητρακόπουλο , δεξιά , και του ..κοντοχωριανού μας , από Πεντάπολη , Καλαμίδα , δυο απ’ τους πολλούς ..ήρωες , που πέρασαν απ’ τη Λιδορικιώτικη ζωή , κατά καιρούς…

                   Καλό σας  απόγευμα , να  είστε  όλοι  καλά 

                      www.lidoriki.com 

ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΟΝΟΜΑΤΑ Τ’Σ ΘΕΙΑΣ Τ'Σ…” ΛΑΪΑΙΝΑΣ “ …

ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΟΝΟΜΑΤΑ Τ’Σ ΘΕΙΑΣ  Τ'Σ…” ΛΑΪΑΙΝΑΣ “ …

 

ΠΑΛΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ...

Ο φίλος μας ο...λεβερδής....

Αυθεντικόν αλλά..προπολεμικόν....

   Όπως όλοι ξέρουμε αδέρφια , στα ψυχοσάββατα , οι γυναίκες , συνήθως , γράφανε τα ονόματα των νεκρών της οικογένειας και τα πήγαιναν με μια λειτουργιά και το..σχετικό..χαρτζιλίκι στον παπά για να τα διαβάσει , υπέρ..αναπαύσεως...

   Αυτά βέβαια γίνονταν τον παλιό καλό καιρό , γιατί τώρα με την εξέλιξη της..τεχνολογίας , μπορεί κανείς να στείλει τα ονόματα και μέσω..κινητού , με sms , καταθέτοντας  και  το  κάτι τις  σε  τραπεζικό  λογαριασμό , τόοσο απλά ...

   Κάποιο ψυχοσάββατο λοιπόν , η γριά η Λάϊαινα , αγράμματη γυναίκα , έβαλε το γιό της το Γιώργο , παιδάκι ακόμα τότε , να γράψει τα ονόματα , έλεγε η θεια , έγραφε ο Γιώργος , κάποια στιγμή τέλειωσαν , πήρε το χαρτάκι η θεια δίπλωσε μέσα και το ..κάτι τις της , έβαλε και μια λειτουργιά , ζυμωτή , φκιαγμένη με τα χεράκια της στη καρό πετσέτα , και τα πήγε στην εκκλησία , να τα διαβάσει ο παπα Τσονάκας , ο πατέρας του γιατρού του Παπαδόπουλου .

   Τα πήγε η θεια , ήταν κι'άλλες γυναικούλες εκεί , τα ‘ δωσαν στον παπα Τσονάκα , και κάποια στιγμή άρχισε το διάβασμα των ονομάτων , ένα-ένα χαρτάκι με σειρά , διαβαζόταν ευλαβικά , προσεχτικά , σταυροκοπιόνταν κι' οι γυναίκες , και κάθε μια ήξερε τα ονόματα και έμενε ικανοποιημένη...

   Η θεια η Λάϊαινα , η καημένη δεν είχε ακούσει τα δικά της τα ονόματα , των γονιών της , των πεθερικών της , κανένα , έμεινε το τελευταίο αδιάβαστο χαρτάκι , οπότε ήταν το δικό της , αρχίζει λοιπόν ο παπά Τσονάκας , λέει τις ευχές , τα λόγια που πρέπει και ξεδιπλώνει το χαρτάκι αρχίζοντας το διάβασμα , ....Λεβερδής...κολοβός...κτσιαύτης .., τάχασε ο παπάς , περίεργα ονόματα , δεν τα 'χε ξανακούσει , κομπιάζει..σταματάει και κοιτάει τη θεια τη Λάιαινα , που κι' αυτή τα ‘χε χαμένα , μόνο που αυτή τα ‘ξερε τα ονόματα , ήταν τα ονόματα απ' όλα τα σκυλιά του ..Βαρουσιού , ο λεβερδής , ο ..κοκκίνης , ο..κολοβός , όλα τα σκυλοονόματα της γειτονιάς ...κατάλαβε η καημένη τι είχε γίνει με τον παλαβό το γιόκα της και καταντροπιασμένη ..εξήγησε και στον παπά που στεκόταν..αμήχανος...

Η μόνη και μοναδική..συνέπεια στον..δράστη , εκτός φυσικά απ' το σχετικό..μπερντάχι , ήταν και το ότι του ‘ μεινε το παρατσούκλι..λεβερδής , γιατί φυσικά δεν μπορούσε να του κολλήσουν όλα τα ..σκυλοονόματα , ένα έφτανε.... ..

    Καλό σας  βράδυ  , να  περνάτε  καλά…Κ.Κ.-

       www.lidoriki.com

TOY EYAΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ

25-3-1933 , ο  Σχολικός  “ θίασος “ ανέβασε  το  πατριωτικό έργο “ Το  Αρκάδι “, πρώτες Μ και Π. Παπαβασιλείου , κόρες  του  γιατρού , Ασπασία  Παπαθανασίου , η  γνωστή  τραγωδός , Κατίνα  Πανάγου , κόρη  καθηγητού , Ελευθερία  Καντζιού , Παρ. Γιαρμανή , προτελευταία  η  Ήρα  Κιούλπαλη , κόρη  καθηγητού  των  Γαλλικών και  τελευταία Κατίνα  Ποντίκη

       *****************

Μέρες , σαν την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου , πάντα συγκινούσαν και συγκινούν , τον Ελληνισμό , γιατί είναι χαραγμένες βαθιά στην εθνική του μνήμη κι έχουν σφραγίσει ανεξίτηλα , την ιστορική του πορεία . Στα προπολεμικά , όμως , χρόνια , η 25η Μαρτίου αποτελούσε , για το μαθητόκοσμο του χωριού μας , το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς .

   Οι τρυφερές ψυχές των παιδιών παραληρούσαν κυριολεκτικά , και ζούσαν ώρα με την ώρα , λεπτό το..λεπτό , όλη την ιδιάζουσα προεορταστική ατμόσφαιρα της μεγάλης ημέρας και προετοιμάζονταν γι’ αυτήν με ..λαχτάρα κι εθνικό πάθος , που , πολλές φορές , άγγιζε τα όρια του πυρετού .

   Ένα μήνα πρωτύτερα , οι δάσκαλοι έλεγαν σ’ όλα τα απιδιά να μάθουν από ένα ποίημα πατριωτικό . Μόλις το μάθαιναν , γινόταν ένας προκριματικός ..διαγωνισμός , κι όποιος το ‘λεγε καλύτερα έπαιρνε το…ρόλο , να το απαγγείλει δηλαδή στη γιορτή . Ταυτόχρονα , δίδασκαν στα μεγαλύτερα παιδιά κανα..πατριωτικό σκετσάκι , κάνοντας πεντ’ ‘εξι πρόβες , και τους μάθαιναν και δυo τρία εμβατήρια και πατριωτικά τραγούδια .

   Θα πρέπει να σημειώσουμε , πως τα παιδιά διάλεγαν , κατά κανόνα , ποιήματα της κλεφτουριάς , με ιδιαίτερη προτίμηση στον “ Γεροδήμο “ , το “ Ανέβα Μήτρο στου βουνού “ , το “ Η Γκιώνα λέει της Λιάκουρας “ , και δυo τρία άλλα . Εκείνο όμως που ..ασκούσε ..μυστηριακή έλξη στις προτιμήσεις των παιδιών , και ιδιαίτερα των Βαρσιωτών , ήταν “ Του λεβέντη και του  χάρου “. Ο λεβέντης που τα βάζει με το χάρο , έστω κι αν στο τέλος νικιέται , συγκινούσε ιδιαίτερα τις παιδικές ψυχές , κι έπεφτε μάλιστα και..ξύλο , για το ποιός θα το ‘λεγε 

.

25 – 3 – 1931 , αναμνηστική  φωτογραφία απ’ την  παράσταση  με  έργο “  να  ζει  το  Μεσολόγγι “. Μιλτ. Μαργέλλος , Κατίνα  Ποντίκη , Ασπασία Παπαιθανασίου , Γιούλα  Ταμβάκη – Πέτρου , Βούλα Παπαβασιλείου και  προτελευταία  ΄Ηρα  Κιούλπαλη

            *****************

   Στην απαγγελία , είχαν ιδιαίτερη επίδοση – στα χρόνια τα δικά μου – ο μακαρίτης Γιάννης Ευθ. Μαργέλλος ( πολύ ωραίος σαν μπουρλοτιέρης Ματρώζος ) , ο Γιάννης Σπ. Καψάλης ( καταπληκτικό ταλέντο ) , η Θυμία η Μπέη και δυο τρεις άλλοι . Εγώ , ο συμμαθητής μου Γιώργος Μαραζιάρης ( ιδίως όταν έλεγε το “ Χρυσή καντήλα κρέμεται ψηλά απ’ τα ουράνια “) κι ο Τάκης Ανδρίτσος με το “ Σύρτες , πόρτες και..χερούλια “ καλύτερα να μην ανοίγαμε το στόμα μας ..

   Εκείνος , όμως , που άφησε..εποχή , με κάποια ιστορική του απαγγελία , ήταν ο Μητσάκης ο Βάρσος . Φοβερός και..τρομερός , όταν μας είπε ο Δασκαλάκης , να πάρουμε από ένα ποίημα , αυτός πήρε το Αλφαβητάριο της πρώτης τάξης , ξεμονάχιασε ένα μικρό κείμενο , που , κατά τη γνώμη του , δεν ήθελε πολύ..διάβασμα και το έμαθε απ’ έξω . Δεν πρόσεξε όμως , πως το κείμενο δεν ήταν ποίημα αλλά..πεζό . Το είδε να ‘χει δεξιά κι αριστερά μεγάλα περιθώρια , όπως είχαν τα ποιήματα στα βιβλία και την..πάτησε ..

25-3-30  ή 33 , “ Ο  χορός  του  Ζαλόγγου “ του  Περεσιάδη . Μπροστά ο  Γυμνασιάρχης  Παπαθανασίου και ο  Δ. Χαραλαμπόπουλος , φιλόλογος , Γιούλα  Πέτρου , Κατίνα  Ποντίκη  και  Ήρα  Κιούλπαλη

               ********************

   Έτσι , όταν έγιναν οι ..προκριματικοί , και ήρθε η σειρά του , βγήκε στην ξύλινη σκηνή , που υπήρχε μόνιμα στο προαύλιο του παλιού Δημοτικού , έκανε την καθιερωμένη..υπόκλιση , όπως έβλεπε να κάνουν και τα άλλα παιδιά , κι άρχισε να..φωνάζει : “ Κλω , κλω , κλω , η κλώσσα !!!”. Ο..αθεόφοβος , το κείμενο της ..κλώσσας το πήρε για ποίημα !

   Υπήρχαν όμως και μερικά παιδιά , που δεν ..καταδέχονταν να πάρουν το ποίημα που τους όριζε ο δάσκαλος , γιατί νόμιζαν πως έπεφτε ο..ανδρισμός τους μ’ αυτό . Έτσι στη έκτη τάξη , ο αδερφός μου ο Γιώργος , αρνήθηκε να πάρει ένα τέτοιο , που νομίζω πως το ‘λεγαν “ Το όνειρο του  Τάκη “ . Ο Τάκης , έλεγε , πότε να μεγαλώσει , να γίνει αξιωματικός , να ζώσει το σπαθί του και να πολεμήσει τους εχθρούς ! Αυτά όλα , ήταν , κατά τον αδερφό μου , χαζά κι ανάξια γι’ αυτόν . Αρνήθηκε λοιπόν να το πάρει , ο Δασκαλάκης επέμενε , γιατί ήταν ο καλύτερός του μαθητής , το ίδιο κι’ ο ..Ταραμπούρας , που ..βγήκε για τρεις μέρες ..αντάρτης στον Παλιόραγκο , όπου του πήγαιναν ψωμί και νερό , ο Καραχαλογιώργος κι’ ο μακαρίτης Κατσουραντρέας , ώσπου ο Δασκαλάκης του παράγγειλε , πως δεν θα τον τιμωρήσει , ούτε και θα..επιμείνει για το..ποίημα , κι’ έτσι άφησε το…βουνό και τα..αντριλίκια του , και γύρισε στο σχολείο .

   Ένα άλλο ζήτημα , που απασχολούσε τον μαθητόκοσμο , ήταν και οι Εθνικές ενδυμασίες . Τότε υπήρχαν πολλές ακόμα σε διάφορα σπίτια . Δεν τις είχε ..φάει η κατοχή , για να τις κάνουν σεντόνια , ούτε το νεκροταφείο ( Πολλοί θέλανε να τους θάβουν με τη φουστανέλα τους , κι έτσι τα πολύτιμα αυτά ρούχα , χάθηκαν για πάντα ) . Τσαρούχια , σελάχια , κάλτσες , τσιπούνια , υπήρχαν πολλά , φουστανέλες όμως λίγες , και γινόταν σκοτωμός ποιός να τις πρωτοπάρει , να τις φορέσει στην παρέλαση , κάτι που ήταν το όνειρό μας ..

   Γελάω τώρα , που θυμάμαι , πόσα ζευγάρια τσουράπια μάλλινα φόραγα στο πόδι μου να..χοντρύνει λιγάκι , γιατί τα τσαρούχια και οι κάλτσες του νονού μου , του Καδούλα , μού ‘ρχονταν λιγάκι..μεγάλα..Το ίδιο , άλλωστε , πρόβλημα , αντιμετωπίζαμε όλα τα παιδιά με τις κάλτσες και τα τσαρούχια , που μέσα τους ..έπλεαν , κυριολεκτικά , τα..” τσακνοπόδαρά μας “.

   Αρκετό , ακόμα , χρόνο , μας έτρωγε και η κατασκευή των πολύχρωμων χάρτινων φαναριών , που γινόταν με τα νύχια του χεριού , όλο ψιλές..ζάρες , για να παίρνει καλύτερη φόρμα το φανάρι . Προσωπικά , ποτέ δεν τα κατάφερα να φτιάξω κάτι τέτοιο και πάντα μου τα ‘΄φκιαχναν άλλοι . Ειδικοί τεχνίτες σ’ αυτά ήταν ο Καραχάλιος ( Φιλόσοφος ) , Τάκης Καλαπτσής ( ο Έντσο Φεράρι του χωριού μας στα..καροτσάκια ) , ο Τάκης Κατσούρης , ο Μπίλιος ο Νίκος κι’ ο μακαρίτης Παναγ. Μαντάς .

   Κι’ ερχόταν – επί τέλους ! – το γλυκό ανοιξιάτικο ξημέρωμα της 25ης , που  “ στη μνήμη της , το ΄Έθνος χαιρετά ..γονατιστό “.

   Απ’ τα βαθιά χαράματα ξυπνούσαν τα παιδιά , μαθητές και πρόσκοποι , και ξεχύνονταν στο δρόμο τραγουδώντας το εωθινό “ Ξυπνάτε με τ’ αγέρι της αυγής “και το “  όλη η δόξα , όλη η χάρη , άγια μέρα ξημερώνει ..”.

   Χαρά Θεού , το πρωινό εκείνο , η φύση στη γλυκύτερη ώρα της , και το παιδομάνι , με τις σάλπιγγες , τα τύμπανα και τα πατριωτικά τραγούδια , αναστάτωναν το ήσυχο χωριό , ένοιωθες , παρόλο που ήσουν άβγαλτο παιδί , κάτι το μεγάλο κάτι το βαθύ , το ωραίο , να σε συνεπαίρνει και να σ’ ενθουσιάζει..

   Θαρρούσες , πως έβλεπες , αγνάντια στην Αγιά Σοφιά να στέκουν τα ‘βζωνάκια και να καρτερούν τον Πατριάρχη να βγει να τους προϋπαντήσει κα να αναρριγάει στην Πύλη του Ρωμανού ο Μαρμαρωμένος Βσιλιάς . ‘Ετσι μας είχαν..μπολιάσει ψυχικά οι φτωχοί εκείνοι γραμματοδάσκαλοι του καιρού μας .

   Κι ύστερα παίρναμε τον  ανήφορο για την εκκλησία , όπου γινόταν η δοξολογία , κι’ ο ενθουσιώδης συμβολαιογράφος Κυριαζόγιαννος θα εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας . Αυτός , κάθε χρόνο , επαναλάμβανε σχεδόν τα ..ίδια και τα ίδια πράγματα και , στους λόγους του , έδινε κι ‘επαιρνε  “ο ..δαυλός του Καψάλη “ , εννοώντας το γέρο μπουρλοτιέρη του Μεσολογγίου , αλλά εμείς , που δεν το ξέραμε , απορούσαμε και λέγαμε πως μίλαγε για το δικό μας γερο – Καψάλη , τον παππούλη του Διευθυντή της εφημερίδας μας !

   Αργότερα , όταν έγινε πρόεδρος στο χωριό ο Κ.Πανάγος , οι κάπως κουραστικοί πανηγυρικοί του Κυριαζόγιαννου πήραν τέλος . Ανέβαινε ο ίδιος ο μπάρμπα Κώστας , στο βήμα το δεσποτικό φώναζε μια φορά “ Ζήτω το Έθνος “ , “ Ζήτω η 25η Μαρτίου “, απαντούσε και το εκκλησίασμα μ’ένα άλλο ζήτω κι’ όλα τελείωναν γρήγορα ,για ν’ αρχίσει η κατάθεση στεφάνων κι η παρέλαση στο Αλωνάκι , με τις σάλπιγγες και τα τύμπανα και τις σφυρίχτρες των δασκάλων και των γυμναστών .

   Εδώ όμως , πρέπει να πω και δυο λόγια και για τον άλλο πρόεδρό μας , το Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους λόγους που εκφωνούσε . Για μένα υπήρξε ένα φοβερά αδικημένο λογοτεχνικό ταλέντο , ξέρω τι λέω και τι γράφω , αδικήθηκε και ..θάφτηκε κυριολεκτικά στον στενό ορίζοντα του χωριού μας κι ‘επνιξε αδικαιολόγητα το τάλαντό του , το αναμφισβήτητο , σε μια εποχή μάλιστα , που αυτοί οι οποίοι είχαν κάποιο ταλέντο , μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός ..χεριού . Οι λόγοι του ήταν αριστουργήματα , διατύπωσης , ύφους , μέτρου , υψηλής ποιότητας , που μιλούσαν κατευθείαν στην ψυχή και του μορφωμένου και του αγράμματου .

   Αλλ’ ας ξαναγυρίσουμε στο εορταστικό μέρος της 25ης Μαρτίου ..

   Την παραμονή , στη σκηνή του Δημοτικού , γινόταν πρώτα η γιορτή του Δημοτικού και την άλλη μέρα το απόγευμα , η γιορτή του Γυμνασίου , γιατί το Γυμνάσιο τότε , δεν είχε κατάλληλο δικό του χώρο . Η τελετή λοιπόν γινόταν στη σαρακοφαγωμένη σκηνή του παλιού Δημοτικού , που , καθώς είπαμε , βρισκόταν μόνιμα στο προαύλιό του , και τις μέρες αυτές ανακαινιζόταν με πολύχρωμα σεντόνια και χρωματιστές μαρμαρόκολλες .

   Αξέχαστες θα μείνουν ορισμένες παραστάσεις με έργα του Ρώτα ( Να ζει το Μεσολόγγι ) , του Περεσιάδη ( Σκλάβα ) και του Λ.Μελά ( Αθανάσιος Διάκος ) . Νομίζω ακόμα ότι βλέπω την εθνική μας τραγωδό Ασπασία Παπαθανασίου μαθήτρια τότε , τον Τάκη Παπαϊωάννου , τον Γιώργο τον Τσιώρη , τη Νίκη Καντζιού , τη Στράτου , τον Τάκη Μποβιάτση , το Λαβίδα και μερικούς άλλους , να υποδύονται μ’ επιτυχία διάφορους ρόλους πατριωτικών έργων .

   Λες κι ήταν χθες , που ο αγαπητός μου Τάκης Μποβιάτσης φώναζε τόσο άγρια κι αληθινά στο Διάκο του Λέοντος Μελά “ θα στρέψω την πιστόλα μου κατά της  κεφαλής σου “, υποδυόμενος τον πασά , που τα πιτσιρίκια βάλανε τα κλάματα , ή νομίζω πως ακούω τον Τάκη Παπαϊωάννου να ψέλνει στο “ Να ζει το Μεσολόγγι “ το ..” από των πολλών μου αμαρτιών “ και να σκορπάει ρίγη συγκίνησης .

   Για να τελειώνω , θέλω να πω πως η 25η Μαρτίου αποτελούσε το σημαντικότερο γεγονός των μαθητών του χωριού μας και συγκλόνιζε τις ..άπλαστες , ακόμα , παιδικές μας ψυχές . Η συμμετοχή μας ήταν καθολική και πήγαζε από βαθιές κι υποσυνείδητες μνήμες κι απόηχους πολεμικών χρόνων , που ακόμα τότε ήταν έναυλοι στ’ αυτιά μας και μας ενθουσίαζαν .

   Δεν ήταν μια συμμετοχή μηχανική , μια τυπολατρία συνηθισμένη , που έτσι τη βρήκαμε και τη  συνεχίζαμε . Όχι ! Ήταν αυθόρμητη , πηγαία , αληθινή . Έβγαινε μόνη της , βέβαια δεν μπορούσαμε λόγω ηλικίας , να προσδιορίσουμε ψυχρά και με σαφήνεια το βαθύτερο νόημα της μεγάλης αυτής μέρας . Νοιώθαμε όμως πως η μέρα αυτή ήταν πραγματικά μεγάλη , μυστηριακή , αλλόκοσμη , που μας γιόμιζε από χαρά και εθνική υπερηφάνεια τα στήθια , προκαλούσε συναγερμό στην ψυχή κι ‘εφερνε δέος στο λογισμό . Κι όλα αυτά ανεπιτήδευτα , ξεκάθαρα μ’ένα απλό τρόπο .

   Όταν τραγουδούσαμε το πρωί “ Άγια μέρα ξημερώνει “ , πιστεύαμε , με περισσή παιδική αγνότητα κι αφέλεια , πως πράγματι έτσι ήταν . Πως τα εβζωνάκια δεν θ’ αργήσει να ‘βγει να τα κοινωνήσει ο Πατριάρχης και να τα υποδεχτεί με βάγια ..

Τώρα , τι..πιστεύουμε σήμερα , ε..αυτό είναι άλλου παπά Βαγγέλιο !!

   Η παραπάνω ολοζώντανη , κι’ ολόφρεσκη περιγραφή , είναι γλυκιά..ανάμνηση του αξέχαστου Λιδορικιώτη φίλου και λογοτέχνη Αλέκου Κωστάκη , του..Καφτανιαλέκου , όπως τον..ξέραμε και τον λέγαμε , και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ Λιδωρίκι “ , αριθ.φύλλου 15 , το Φεβρουάριο του 1983 .

      Καλό  σας  απόγευμα και  με  το  καλό να  δεχτούμε  τη  μεγάλη  μας  διπλογιορτή 

              Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 

                 www.lidoriki.com 

     

ΓΕΜΙΣΤΕΣ ..ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ..ΠΑΤΤΑΚΟΣ…

 

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

 Θα  αναρωτηθείτε  φίλοι μου , τι  μ’ έπιασε πρωινιάτικα και ..μεσοβδομαδιάτικα , να ξεκινήσουμε  τη  μέρα  μας με  τις “ γεμιστές “ ντομάτες , που  μπορεί , όπως  είπαν  και  ..μεγάλοι  άνθρωποι , όπως  η  κυρά Θεανώ , η..υπουργός  μας (!!) , να  είναι το  φαί των  φτωχών , προσωπικά  όμως δηλώνω , πως  άμα  τα  γεμιστά , χωρίς  κιμά  πάντα , είναι  καλοφτιαγμένα και καλοπροσεγμένα , είναι  το  καλύτερο  φαγητό ..

  Ύστερα και ..Θεανώς ..ένεκεν , έγιναν  πασίγνωστες , αλλά  όμως  κακά  τα ψέματα , μπορεί  να  πούμε  πως  είναι και  το  φαί των  φτωχών ..

   Επειδή  λοιπόν τελευταία  πολυ..” φοριούνται “  τα  γεμιστά , είτε  για  καλό  είτε  και  όχι , το  μυαλό  μου γύρισε  περίπου  μισό  αιώνα  πίσω , εκεί κάπου  προς  το  τέλος  της  δεκαετίας του ‘60 , όταν υπηρετούσα  στην  ΑΤΕ Λιδορικίου ..

  Εκείνη  λοιπόν την  εποχή ,  η  πρωτοξαδέλφη  μου , Μαρία Φαλίδα ,  παντρεύτηκε στο  Παρίσι έναν  εξαιρετικό άνθρωπο τον  αείμνηστο Γκυ  Μορέλ  και  φυσικά  έμενε  στο  Παρίσι ..

   Απόχτησαν  και  ένα  γιο , το  1965 και  απ’ το  1967  άρχισαν  να  έρχονται κάθε  καλοκαίρι  στο  Λιδορίκι , όπου  έμεναν περίπου  ένα  μήνα , όση  ήταν  και η άδεια  του  Γκυ .

  Καταενθουσιαμένος λοιπόν  ο  ξάδελφος την  είχε ..” καταβρεί “ , όπως  λέμε με το  Λιδορίκι , τις  ταβερνούλες  του , που  τότε  ήταν μπόλικες και  φυσικά  με  τα  ωραία  μεζεδάκια  τους , ειδικά με  του  μπάρμπα  Πέτρου του  Κοράκη , που  είχε  το  μαγαζί , “ ΟΙΝΟΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟΝ  ΤΑ  5  Φ “ ,  όπως  έχουμε  ματαξαναγράψει , απέναντι  απ’ το  σπίτι  μας , οπότε..οι  τσίκνες απ’ τα  κοκορετσο..σπληνάντερα μας  έσπαγαν  τις …μύτες ..

   Ο σχωρεμένος ήταν  απλός  στο  φαγητό  του , δεν  ξέρω  στο  Παρίσι τι  έκανε , στο  Λιδορίκι  όμως , ξεκίναγε  με  το πρωινό  του , που ήταν ένα  γιαουρτάκι , πρόβειο  σπουδαίο απ’ τον μπάρμπα  Θύμιο  τον  Δούκα και  το ..συνόδευε με  μια  μπουκάλα μεγάλη ούζο , γι΄αυτό  και  παίρναμε απ’ τον μακαρίτη  το  Νάκο , κάθε  δυο  μέρες  και  μια  νταμουζάνα  , και  ο  μπάρμπα  Χρήστος , μας  ρώταγε , ποιός  το  πίνει  βρε  παιδιά  τόσο  ούζο ;

   Μετά  λοιπόν  από  ένα  ωραίο πρωινό , το  μεσημέρι και  το  βράδυ , έτρωγε  καθημερινά από  μία ξεγυρισμένη μοσχαρίσια μπριζόλα όχι..πολύ  ψημένη αλλά  να  τρέχουν  τα  αίματα , και  εμείς  να..ανατριχιάζουμε ..

   Κάποια  μέρα  λοιπόν , μετά  από  πολλές  δικές  μας πιέσεις η  μάνα  μας  έφτιαξε γεμιστά , εμείς  βέβαια  ,  και  λέω  εμείς  γιατί  τα  καλοκαίρια το  σπίτι  μας , μπορεί  να  μην  είχε πολλά  δωμάτια , αλλά  ήταν μια  ολάνοιχτη  αγκαλιά , και γέμιζε με  κόσμο , αδέρφια  της  μάνας μας  με τις    οικογένειές  τους , ξαδέλφια  απ’ το  σόι του πατέρα  μας και  διάφοροι  άλλοι , όλοι  λοιπόν  καλοδεχτήκαμε  τη  είδηση των..γεμιστών ..

   Έλα  όμως που όταν ήρθε  η  ώρα  να  φάμε , ο  Γκυ , μόλις είδε  τα  γεμιστά και  όχι  την  μπριζόλα του , ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΕ : Μαριά , τι  θα  φάω , εγώ ; Γεμιστά  του  έλεγε  η  Μαρία , αλλά  ο  Γκυ ανένδοτος , δεν  ξέρω  ίσως  και  να  μην  είχε  ξαναφάει , οπότε  αφού  η  Μαρία επέμενε , ο  Γκυ , με τα  ελάχιστα Ελληνικά  του  και  κατακόκκινος , είπε δυνατά ..δυνατά , ΠΩΣ  ΤΟ  ΦΑΓΗΤΟ  ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΤΡΩΝΕ ΣΤΗ  ΓΑΛΛΙΑ  ΟΙ..”ΓΥΦΤΟΙ “ , ΜΆΛΙΣΤΑ , ΟΙ…ΓΥΦΤΟΙ ..

   Βέβαια , έγινε  το  έλα  να  δεις και τότε  ο  Γκυ , επειδή  ήταν  αντίθετος  με  την  επταετία , και  πολλές  φορές , έξω ου καθόμαστε , φώναζε : ΣΚΑΤΑ ΚΟΛΟΝΕΛ , ΣΚΑΤΑ ΠΑΤΤΑΚΟΣ , ενώ  εμείς  οι  κακόμοιροι , του  λέγαμε  να  μη  φωνάζει γιατί..κινδυνεύει , τη  στιγμή  λοιπόν που  αρπάχτηκαν με  τη  Μαρία για  τα  γεμιστά ,κι’ αφού όπως  σας  είπα  είχε  γίνει  σαν  παντζάρι , την  αμόλυσε  τη..ρουκέτα  του : ΣΚΑΤΑ  ΠΑΤΤΑΚΟΣ , ΣΚΑΤΑ..ΓΕΜΙΣΤΑ ..

   Το  τι  επακολούθησε  δεν  περιγράφεται , η  Μαρία θίχτηκε γιατί ο  Γκυ πρόσβαλλε τα  γεμιστά  μας  κλπ..κλπ , βέβαια , για  πρώτη  φορά  τα  έφαγε , με  μπόλικη  φέτα  και  φυσικά  και μια..μπουκαλίτσα ούζο και  σιγά σιγά τα  συνήθισε  και  όχι μόνο  δεν  δυσανασχετούσε αλλά  τα  ζητούσε  κιόλας ..Θεός..σχωρέστον…

   Καλό  σας  μεσημέρι

 www.lidoriki.com

“ EN ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ …Η ΘΕΙΑ Η ΠΙΣΛΟΚΑΤΕΡΙΝΗ “ ..

   25  Νοεμβρίου  σήμερα  αγαπημένοι μου  φίλοι , γιορτάζουν  οι  Κατερίνες , και  κάθε  χρόνο αυτή  τη  μέρα , κάνουμε  ένα  μικρό..” , μνημόσυνο “ σε  μια  αξέχαστη Λιδορικιώτισσα Κατερίνη , τη  θεια Πισλοκατερίνη .  ‘’ όλοι οι  παλιοί  Λιδορικιώτες , τη  θυμούνται καλά – καλά και  καμιά  φορά  την..αναζητάμε  κιόλας .., ας  τη  θυμηθούμε  λοιπόν  και φέτος  αναδημοσιεύοντας  παλιότερο  δημοσιευμά  μας …

EN ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ…. Η ΘΕΙΑ Η ΠΙΣΛΟΚΑΤΕΡΙΝΗ ..

  ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ

Το  Λιδορίκι , σε φωτογραφία  του  1953 βγαλμένη  απ’ το  Σερεντέλη .

Πολλές φορές , αγαπημένοι μου φίλοι , έχουμε αναφερθεί στην αξέχαστη θεια Πισλοκατερίνη , Αικατερίνη Ηλία Κωστοπαναγιώτου κατά κόσμον , αλλά ποτέ δεν καταφέραμε να σας δώσουμε ένα ολοκληρωμένο..πορτραίτο της , παρ' ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο για να σχηματίσετε μια ..εικόνα για την προσωπικότητά της .

Μοναδικά υπέροχο άτομο η θεια Κατερίνη , ήταν με λίγα λόγια , η Λιδορικιώτισσα ..Λυσιστράτη , εύθυμη , ετοιμόλογη , με πηγαίο χιούμορ , αγράμματη , αν δεν κάνουμε λάθος , αλλά με το χάρισμα της ..αυτόματης , ιπί..τόπου , στιχοπλοκής και φυσικά απόλυτα..αθυρόστομη , χωρίς όμως να γίνεται..προσβλητική .

Προσέφερε έργο σοβαρό στο χωριό μας η θεια Κατερίνη , ήταν ο ...χαροθλιψο..σύμβουλος των χωριανών , την εποχή εκείνη , στον μεγάλο πόνο , στη θλίψη , στο θάνατο , η θεια ήταν πάντα δίπλα στους πάσχοντες , και με τον τρόπο της , εκτόνωνε την φορτισμένη ατμόσφαιρα , μετατρέποντάς την σε..διασκέδαση , σε..πανηγύρι , γιατί η ίδια ήταν ένα πραγματικό ..περιβόλι καλοσύνης ...

Οι διάφορες ..ρήσεις της , έχουν μείνει στη Λιδορικιώτικη ιστορία , εμείς δε που είμαστε γείτονές της , είχαμε το ..προνόμιο να γευόμαστε καθημερινά τα λεγόμενά της , γιατί , για τη θεια , όλα όσα αναφέραμε παραπάνω , δεν ήταν περιστασιακά , και μόνο σε ..έκτακτες περιστάσεις , όοοχι , έτσι ήταν και στην καθημερινότητά της , ήταν γι΄αυτή τρόπος...ζωής...

Κάποια στιγμή , που θα έχουμε ολοκληρώσει τη σχετική έρευνα και θα 'χουμε πλήρη...στοιχεία και..φωτογραφικό υλικό , θα κάνουμε ένα ειδικό αφιέρωμα στην αξέχαστη αυτή Λιδορικιώτισσα , το αξίζει...

Σήμερα όμως , θα σας δώσουμε ένα μικρό δείγμα των όσων παραπάνω αναφέραμε , με ένα απίθανο περιστατικό , πολύ..χαρακτηριστικό , και δεν χρειάζεται να σας πούμε περισσότερα , θα καταλάβετε , και καλά..καλά , μάλιστα , απολαύστε...

“ Η θεια Κατερίνη λοιπόν , ήταν θυγατέρα του Αποστόλη Κλώσσα ( Κουτλιά ) απ' το Βαρούσι , παντρεύτηκε τον Πισλολιά ( Ηλία Κωστοπαναγιώτου ) και έμενε στον κάτω μαχαλά , δίπλα μας , ακριβώς δίπλα στο Βουλγαραίϊκο , απόχτησε πολλά παιδιά , αγόρια κορίτσια , και όπως είπαμε ήταν ο άνθρωπος , που έτρεχε , βόηθαγε , όσο και όπου μπορούσε , αλλά κυρίως ήταν η ..παρηγορήτρα , σ' όλα τα δύσκολα και φυσικά , λόγω των ειδικών προσόντων της , στιχουργικών και φωνητικών , και η ..επίσημη μοιρολογίστρα του χωριού μας .

Ο πατέρας της , ο μπάρμπα Αποστόλης , Βαρουσιώτης γέννημα και θρέμμα , κλασσική φιγούρα παλιού τσέλιγκα , με τη φουστανέλα του και τη φορεσιά του την παραδοσιακή , στα γεράματά του λοιπόν , καθισμένος στη παραστιά , στο τζάκι , για να ζεσταθεί , κατάλαβε κάποια στιγμή πως η φουστανέλα , από απροσεξία του , είχε πάρει φωτιά ...

Μόνος του στο σπίτι , έκανε το μοιραίο λάθος , κι' αντί να τυλιχτεί με κάποιο ρούχο , κάποια κουβέρτα , βελέτζα , με κάτι τέλος πάντων , πετάχτηκε έξω απ' το σπίτι , με αναμμένη τη φουστανέλα , έξω όμως φύσαγε , κι' αμέσως η φουστανέλα ..φούντωσε , μέχρι να καλοκάμουν οι γείτονες , να καταλάβουν τι γίνεται και να τον βοηθήσουν , ο σχωρεμένος ο μπάρμπα Αποστόλης έπαθε καθολικά εγκαύματα , σ' όλο του το κορμί , απ' τα μαλλιά μέχρι τα..νύχια και δυστυχώς..αντί να σβήσει η φωτιά , έσβησε ο ..ίδιος ...

Πάει λοιπόν , άδοξα , ο μπάρμπα Αποστόλης , στεναχώρια η οικογένεια , κλάμα τα παιδιά του , και η θεια Κατερίνη είχε και το μεγάλο καθήκον να τον μοιρολογήσει , κατά πως πρέπει , πατέρας της ήταν , εδώ έτρεχε στους ξένους , και πράγματι κι' εδώ η θεια Κατερίνη , έκαμε το καθήκον της και με το παραπάνω...

Βέβαια στο..μοιρολογικό της ..ρεπερτόριο , είχε πολλά και διάφορα μοιρολόγια , που τα 'λεγε ανάλογα με την περίπτωση , με ...εμβόλιμα όμως και τετράστιχα της ...στιγμής , προϊόντα ..αυτοσχεδιασμού , το χάρισμα που λέγαμε παραπάνω , που πάντα είχαν χαρακτηριστικές αναφορές για τον ..μοιρολογούμενο , αυτό λοιπόν έγινε και στο μοιρολόι του μπάρμπα Αποστόλη , αφού μοιρολόγησε με τα..κλασσικά της , η θεια Κατερίνη , σε κάποια στιγμή , ξεπέρασε τον ίδιο της τον ..εαυτό , κι' άφησε ..άφωνους όλους στους συμμετέχοντες στο βαρύ πένθος .

Ένα της τετράστιχο ..συγκλονιστικό , τους άφησε ..άναυδους όλους...σκυμμένη πάνω στο νεκρό πατέρα της , στη στιγμή αυτή του απέραντου πόνου , τα κατάφερε και ..συνταίριασε το παρακάτω ..τετράστιχο :

" ..΄ν' ανοίξει ο..Παράδεισος

με τα χρυσά στολίδια ,

να μπει κι' ο πατεράκης μου

με τα καμένα α.........δια "

Δεν νομίζω ότι μπορούμε να πούμε κάτι περισσότερο , να σχολιάσουμε δηλαδή το ..περιστατικό , πιστεύω πως πήρατε μια μικρή , έστω, ..γεύση για τη αξέχαστη τη θεια Πισλοκατερίνη , θεός σχωρέστην ....

Καλό σας βράδυ........Κ.-

Υ.Γ : Για να καταλάβετε πως το μήλο πέφτει κάτω απ' τη ...μηλιά , σας αναφέρουμε κάτι σχετικό με τα παραπάνω . Ο σχωρεμένος ο μπάρμπα Αποστόλης , ο πατέρας της Πισλοκατερίνης , κατα..καημένος κι έτοιμοθάνατος , εκμυστηρεύτηκε σε κάποιους φίλους του : ..ωρέ δε με νοιάζει π' θα ..πεθάνω , αλλά με νοιάζει που αυτές οι π...νες οι γυναίκες π' θα μ'αλλάζ'νε , θα ..γελάνε βλέποντας τα καημένα τ' α...... ια μ' ..

  www.lidoriki.com

ΕΝ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ… “ H ΓΚΟΜΟΖΟΚΑΤΕΡΙΝΗ ..”

 

ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ..ΓΛΥΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Η αξέχαστη Γκομοζοκατερίνη  “ φουμάροντας “ αρειμανίως  το  τσιγαράκι  της παρέα με  τον  αλησμόνητο  ξάδερφο Χρήστο Γατάκη , υπό  το ..βλέμμα της  γυναίκας  του  Ειρήνης , στο  πανηγύρι  του  Αϊ Νικόλα , τον  παλιό  καλό  καιρό…

  Η Κατερίνη  φυσικά , αποτελούσε  αναπόσπαστο…μέλος και  της  δικής μας  οικογένειας , ειδικά  όταν  έφυγαν  οι Μοιραίοι , αλλά  κι’ από  πριν . Εδώ  σε μια  αναμνηστική  φωτογραφία μιας  παρέας  Λιδορικιωτών και  όχι  μόνο , κάτω  απ’ τον Αϊ Θύμιο , ανήμερα  του  Αγίου  Ευθυμίου , στην οποία είναι  και ο  πατέρας  μου , η  μάνα μου και  βέβαια και  εγώ γονατισμένος . Από αριστερά : Νικ. Καραγκούνης , Ιωαν. Ανδρεόπουλος , αυτοκινητιστής  απ’ την  Ερατεινή , που  είχε  έρθει στη  γιορτή του  πατέρα  μου , ο πατέρας μου με την καπαρντίνα , η  μάνα  μου , ο Χρήστος Γατάκης , η Κουτσούμπαινα , η θεια  μου  η Βιολέτα Σπ. Καψάλη , η  Βασιλική Παπαβασιλείου , αδερφή  του  γιατρού , και  τελευταία  δεξιά  η Κατερίνη .

    ********

   Δεν ξέρω γιατί , αλλά απόψε ο νους μου δεν λέει να ..συμμαζευτεί,έχει ..κολλήσει εκεί στα περασμένα και με...βασανίζει..βασανιστικά αλλά γλυκά-γλυκά , σήμερα  είναι  της Αγίας Αικατερίνης,και το μυαλό μου,(δεν θέλω...ουουου..)άθελά μου πήγε στην πιο γνωστή Κατερίνη του χωριού μας , την αξέχαστη Κατερίνη Γκομόζια, την Γκομοζοκατερίνη, όπως τη λέγαμε.
   Η Κατερίνη, για όσους δεν γνωρίζουν, ήταν μια συμπαθητική , γραφική φιγούρα της παλιότερης Λιδορικιώτικης ζωής,που ήρθε στο χωριό μας,προφανώς απ'τη Γρανίτσα , άγνωστο όμως πότε και πως, η  ίδια άμα  τη  ρωτούσαμε , έλεγε  πως  ήταν στο χωριό  μας  “ απ’ τ’ς  Τούρκοι “ , καταλαβαίνετε , προσωπικά τη γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 50,όταν επιστρέψαμε στο χωριό,και άνοιξε ο πατέρας μου το Ζαχαροπλαστείο στ' Αλωνάκι.
   Την γνώρισα σαν μαντάμ..ντε..κομπανί,αλλά και..μπέϊμπι..σίτερ, της οικογένειας του αείμνηστου Γυμνασιάρχη , τότε , του Γυμνασίου μας του Χαρίλαου Παπαδημητρίου,ο οποίος είχε ένα μικρό γιο , τον Χρηστάκη , ένα ..τροφαντούλικο,μεγαλόσωμο , πολύ-πολύ ζωηρό , πεντάχρονο περίπου αγοράκι,με σγουρά μακριά μαλλιά, που δεν άφηνε..λίθο επί λίθου που λένε,η μητέρα του,θα πρέπει να ήταν από καλή οικογένεια,μαθημένη με νταντάδες φαίνεται, γι'αυτό και όταν ήρθαν στο Λιδορίκι,προσέλαβε την Κατερίνη για νταντά...παιδαγωγό και...μεταφορέα , του Χρηστάκη.

Εδώ η Κατερίνη , πρώτο .. τραπέζι πίστα , που λένε σε κάποια παρέλαση της όμορφης παλιάς Λιδορικιώτικης εποχής , η Κατερίνη είναι στο βάθος της φωτογραφίας , πίσω απ' το κοριτσάκι με την άσπρη ζακετούλα , όπως βλέπετε πίσω αριστερά στη φωτογραφία , το Κολοκυθαίικο , δεν έχει ακόμα χτιστεί και του Νάκου τότε γινόταν , η φωτογραφία είναι βγαλμένη στην αρχή της δεκαετίας του ..50 !!

   ********

   Στις Εθνικές γιορτές,στο Αλωνάκι , στο ηρώον, αλλά και στις διάφορες οικογενειακές εξόδους του ζεύγους Παπαδημητρίου,η Κατερίνη η καημένη , μετέφερε αγκαλιά , συνήθως , τον..πολύκιλο..Χρήστο,ενώ διαμαρτυρόταν προς την αείμνηστη , πια ,Γυμνασιάρχαινα λέγοντάς της : “ Τ' διν'ς, τ' διν'ς κι..ντιρλικώνει κι δε μπουρού να του..σκώσου ,μ'πέσαν τα..πάκια....”
   Ο Χρηστάκης , βέβαια ήταν αεικίνητος,γυρόφερνε την πλατεία,ανάμεσα στον κόσμο,δημιουργώντας..τζερτζελέ και φασαρία,και πίσω του συνέχεια έτρεχε η καημένη η Κατερίνη,αγανακτισμένη και..λαχανιασμένη, ήταν και μεγάλη γυναίκα..βλέπεις...
   Η ίδια, δεν γνώριζε η δεν θυμόταν πολλά πράγματα για το παρελθόν της ,θυμάμαι όταν την ρωτούσα από πότε είναι στο Λιδορίκι, μ' απαντούσε..στερεότυπα : Απ' τσ' Τούρκς,αυτό και μόνο,ούτε γνώριζε αν είχε συγγενείς ,οικογένεια κλπ.
   Όταν ο Γυμνασιάρχης μετατέθηκε , η Κατερίνη ανέλαβε..παιδαγωγός της οικογένειας Μοίρα ,του Ειρηνοδίκη που είχε έρθει στο Λιδορίκι,ο αείμνηστος Δημ.Μοίρας ,ήταν ένας υπέροχος,ένας..Άγιος άνθρωπος , όπως κι' η σύζυγός του και η Κατερίνη έγινε πια του σπιτιού .

   Όπως είπαμε , αγαπημένοι μας φίλοι , η Κατερίνη , μετά το ..Χρηστάκη , ανέλαβε τη..φύλαξη και..διαπαιδαγώγηση της μικρούλας κόρης του ζεύγους Μοίρα , της Ντίνας , αλλά είχε γίνει και..αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας , το ζευγάρι την είχε στα ώπα..ώπα , την αγαπούσαν και την πρόσεχαν σαν δικό τους άνθρωπο , κι' η Κατερίνη πέρναγε...μπέικα...

   Ο αξέχαστος , Δημητράκης Μοίρας , ήταν βαθειά..θεοσεβούμενος άνθρωπος ,γεμάτος καλοσύνη και αγάπη , για όλους τους ανθρώπους και κατά μείζονα λόγω για την ..Κατερίνη , που  περνούσε μαζί τους , μια ζωή που πολλοί θα ζήλευαν , απλά , υποτίθεται , βοηθούσε την κυρία Άφρο στις δουλειές του σπιτιού , αν ήταν..δυνατόν , και  πρόσεχε και τη μικρή , όπως είπαμε , Ντίνα . Η Κατερίνη έμενε , μόνη της , στο παλιό Σφετσαίϊκο σπίτι , αυτό που έχει τώρα ο Βασίλης ο Κρικέλας , δίπλα στου Μιχ. Τάγκα , στον Ψαλά , βέβαια το σπίτι ήταν σε..όχι και τόσο καλή..κατάσταση , γι' αυτό κι'ο κ.Μοίρας αγόρασε ένα μικρό οικοπεδάκι , δίπλα στην εκκλησία , την Παναγία , με σκοπό να φτιάξει ένα δωματιάκι για την Κατερίνη , τόσο πολύ την αγαπούσαν και την συμπονούσαν .

   Έτσι κι' έγινε , απ' όσο γνωρίζουμε , είχε φτιαχτεί ένα μικρό σπιτάκι δίπλα στην εκκλησία , όπου έμενε η Κατερίνη , μετά οι Μοιραίοι μετατέθηκαν στην Πάτρα , χωρίς ποτέ να πάψουν να ενδιαφέρονται γιά την Κατερίνη , και φυσικά να την νοιάζονται...εμπράκτως , με τα χρόνια όμως η καημένη η Κατερίνη , έπεσε πάλι στην..γνωστή της δυστυχία , έρημη , μόνη όπως ήταν και εγκαταλειμμένη , βέβαια οι χωριανοί την πρόσεχαν και την βοηθούσαν πάντα , όσο και όπου μπορούσαν , αλλά η ίδια δεν είχε τη δυνατότητα ούτε να..αυτοεξυπηρετηθεί ούτε φυσικά  να συντηρηθεί....και να..αυτοπροστατευτεί...

   Χρόνο το χρόνο η κατάστασή της χειροτέρευε , γινόταν όλο και περισσότερο δύστροπη , βέβαια οι Λιδορικιώτες όχι μόνο δεν την..ξεσυνερίζονταν αλλά όσο ήταν ..εφικτό την πρόσεχαν και την συντηρούσαν , ώσπου..μοναχικά κι' αθόρυβα ..έφυγε....

   Αξίζει , ν' αναφέρουμε εδώ , για να καταδείξουμε την ποιότητα του ανθρώπου , πως όταν είχε δικάσιμο στο Λιδορίκι , ο καλόψυχος Ειρηνοδίκης , προσευχόταν ζητώντας τη βοήθεια του Θεού , για να μην αδικήσει, άθελά του , κανέναν άνθρωπο...σας λέει τίποτα αυτό ; πιστεύω πως..πολλά , η μάλλον..όλα..........Κ.-

Τ' Αλωνάκι , όπως ήταν την ίδια εποχή , όταν ακόμα ήταν...πλατεία , γιατί τώρα δεν είναι , δυστυχώς , τώρα μάλλον είναι..σοκάκι.... Πρώτη στο χορό η Ελένη Δούκα , Θωμοκωστολένη , και την κρατάει η σχωρεμένη η μάνα μου ...

        Καλό ..ξημέρωμα

    Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη …..Κ.Κ.-

    www.lidoriki.com