“ T’…ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ…”

 

 

Με τον αξέχαστο Γιώργο , γύρω στο 1950 …

      ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ..

  Πλησιάζοντας του Σταυρού , θέλω δεν..θέλω , ο νους μου στριφογυρνάει στα όμορφα παιδικά χρόνια , και  την..αλλοιώτικη , όμορφη ..νοσταλγική , παλιά Λιδορικιώτικη ζωή , τώρα θα μου πείτε , και με το δίκιο σας ίσως , τι της βρίσκω και τη νοσταλγώ , τι είναι αυτό που με κρατάει..κολλημένο , δεν ..ξέρω , ίσως..πολλά , ίσως και..τίποτα , αλλά τη νοσταλγώ , και πιστεύω , ακράδαντα , πως ήταν..αλλοιώτικη , πιό..όμορφη , πιό..ήρεμη , καλύτερη..τέλος πάντων..γι’ αυτό και την αναζητάμε ..

 

   Βαριά γιορτή τ' Σταυρού , το' λεγε και το ξανάλεγε , η σχωρεμένη η μάνα μου , η κυρά Κικούλα , κι' από μέρες είχε αρχίσει την ...ψυχολογική προετοιμασία , λέγοντας και..ματαλέγοντας , είδικά στο Γιώργο , " κοίτα..γκαμήλι , μη φάτε τίποτα αρτήσιμο , είναι βαριά γιορτή τ' σταυρού ", άρχιζε να το λέει κάνα -δυό μέρες νωρίτερα έτσι ..γιά να το..εμπεδώσουμε...
   Και βέβαια ο εκκλησιασμός , ήταν..σίγουρος δεν το συζητάμε , ύστερα θα πηγαίναμε με το σχολείο , οπότε η μάνα μας ήταν σίγουρη πως τα..παιδάκια της θα πάνε εκκλησία...
   Έτσι όπως κάθομαι και πίνω το..δεύτερο καφεδάκι μου , μισοκλείνω τα μάτια κι' ο..έρμος ο νους ...ξαμολιέται γιά που αλλού ; γιά τα παλιά τα χρόνια , τα όμορφα , τα χρόνια της ανεμελιάς , της ...αθωότητας , τα παιδικά..και μιά γλυκειά...ανατριχίλα..περπατάει , αδέρφια , τη..ραχοκοκκαλιά μου..πολύ-πολύ...γλυκειά...
..." και να καθίστε μές στ'ν' εκκλησία , ν' ακούστε το Ευαγγέλιο τ'ς ..σταύρωσης " έλεγε η καυμένη η μάνα μας , ξέροντας πως όλα σχεδόν τα παιδιά , απ' τη μιά πόρτα της εκκλησίας μπαίναμε κι' απ' την άλλη...βγαίναμε , και καθόμασταν έξω , στο προαύλιο , μέχρι να σχολάσει η λειτουργία...
   Βέβαια η κυρά..Κικούλα , στην εκκλησία έψαχνε να μας δει αν είμαστε μέσα η...χαζοβοσκάμε με τα άλλα παιδιά ..χαζολογώντας , και ποιός την...άκουγε...πάντως επειδή Κυριακές και γιορτές που τα μαγαζιά , καφενεία κλπ , ήταν κλειστά μέχρι να σχολάσει η εκκλησία ,΄ανοίγαμε εκ περιτροπής οι Παπαδοπουλαίοι κι' εμείς , όταν τύχαινε να 'μαστε εμείς ανοιχτά η μάνα μας δεν μπορούσε να πάει εκκλησία , και όπως καταλαβαίνετε , δεν είχε τη δυνατότητα να...ελέγξει την κατάσταση...
   Θυμάμαι , πηγαίναμε με το σχολείο στην εκκλησία , καθόμασταν πέντε..δέκα λεπτά και μετά σιγά...σιγά φεύγαμε απ' τη άλλη πόρτα , όσο γιά το..βασιλικό που έπρεπε ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ να κρατάμε γυρνώντας...ε...ας είναι καλά οι..γλάστρες των Ψαλιώτικων σπιτιών , τις...πετσοκόβαμε , αλλά...ο σκοπός ..αγιάζει τα μέσα , έτσι δε..λέμε ;..βέβαια η κυρά Κικούλα , δεν ήταν ..χαζή , απλά μας έδινε την ..ικανοποίηση πως τη...δουλέψαμε...
   Είναι ίσως ..ευκαιρία σήμερα , να θυμηθούμε , οι..παλιοί , και να μάθουν οι..νεότεροι την όλη..ιεροτελεστοδιαδικασία ..του σχολικού μας..εκκλησιασμού...
   Αποβραδίς , η μανάδες μας , είχαν στην καρέκλα τα ρούχα μας , τα..καλά παρακαλώ , που τις..καθημερινές τα φορούσαμε , τα..ίδια , γιά...πρόχειρα , είχαμε πλυθεί , το...μπάθ..ρουμ , ήταν συνήθως στην..κουζίνα , όπου η...μπανιέρα , οικο..λογική φυσικά , μιά...σκάφη ξύλινη η και...λαμαρινένια , μας περίμενε..φιλόξενα , και μεις...γεμάτοι...χαρά , αυθουρμήτους...π' λένι , πλησιάζαμε κι' άρχιζε η..διαδικασία της...κάθαρσης , άντε να..ανακατευτεί το νερό , ζεστό..κρύο , που άλλοτε μας...ζεμάταγε , κι' άλλοτε ...παγώναμε , βλέπεις ο...μείκτης του νερού του...μπάνιου (!) δεν...καλο…λειτουργούσε , και πριν ακόμα..αρχίσουμε το..πλύσιμο , απ' το..λούσιμο ξεκινάγαμε , αρχίζαμε :...να βγώ τώρα ς ; κάτσι...κατ ' ...έλεγε η κυρά Κικούλα , αλλά κι' όλες οι...κυρά...Κικούλες , φαντάζομαι , κι έτσι μέσα στην τρελλή...χαρά γινόταν το...ξεβρώμισμα ...και το γάργαρο..νεράκι , το καυμένο , έπαιρνε ένα...σκούρο..μαύρο χρώμα , το γιατί ..ποτέ δεν το κατάλαβα , αφου το.. μπάνιο μας το..παίρναμε ταχτικά , και..Χριστούγεννα και...Πάσχα , και Δεκαπενταύγουστο και φυσικά τ'...Σταυρού....τόοοοσο συχνά...
   Μετά το..μπάνιο , περνάγαμε στο δωμάτιο με τη...σάουνα , μετά λίγο...μασάζζζζζ...ακολουθούσε ένα..πλούσιο...μπρέκφαστ και δρόμο....
   Το πρωί του σχολικού..εκκλησιασμού ήταν πολύ-πολύ...ευχαριστο φίλοι μου , γιά να σας δώσω να καταλάβετε , πως βλέπουμε στις ταινίες τους..μελλοθάνατους , που τους βγάζουν απ' τα κελιά τους , αλυσοδεμένους , χέρια..πόδια , γιά να τους πάνε γιά...εκτέλεση ; ε..την ίδια χαρά έβλεπε κανείς και στα δικά μας προσωπάκια , όταν πηγαίναμε γιά ..εκκλησιασμό...
   Στο προαύλιο , γυμναστήριο , μας περίμεναν οι καθηγητές μας , καλή τους ώρα , και φυσικά ο αξέχαστος γυμναστής μας , ο Κώστα Παπανδρέου , μπαίναμε στις σειρές μας , και υποδειγματικά , ξεκινάγαμε , ενώ η στεντόρεια φωνή του αγαπημένου μας καθηγητή..αντηχούσε κι' έκανε το..γύρω όλου του Λιδορικιού...
   Που και..που , βέβαια , ακούγονταν και οι..σχετικές..παρατηρήσεις , προς τις..ασυγχόνιστες..τριάδες , του τύπου : Ένα ..Πέτσα , δύο...Μπίτη , τρία..βλάκα..Μπεζαίτη , και αμέσως..έπεφτε ο..αυτόματος κι' η...τριάς..εσυγχονίζετο , αξέχαστες στιγμές , αδέρφια , μόλις φτάναμε στο Αλωνάκι , άρχιζαν οι πρώτες..εκδηλώσεις ..θαυμασμού προς την ..παρελαύνουσα...νεολαία..
   Εκεί , μας περίμενε , ο αγαπημένος μπάρμπα Θανάσης ο Πίτσιος , σηκωνόταν απ' το..μόνιμο ..θρόνο του , ένα..καλόσχημο..αγκωνάρι πλάι στην πόρτα της εισόδου , φθαρμένο απ' την πολύχρονη...χρήση , τράβαγε απ' τη..δεξιά κωλότσεπη ( του...χακί παντελονιού του ..)το ..εξέχον...μανδήλιον !!! και καθάριζε τους ..οφθαλμούς του ...
   Το αποκορύφωμα του θαυμασμού του γινόταν όταν πέρναγε η δική μας τάξη , διότι μεταξύ μας ήταν κι' ο μικρός υιός , ο Μίμης , οπότε ο αξέχαστος μπάρμπα Θανάσης , μέσα σε ..έκρηξη χαράς , αναφωνούσε... " Ένας είν' ο...Μέγας " , υπονοώντας τον Μίμη , του οποίου το...καλλιτενικό ..ψευδώνυμο ήταν...Μέγας , και τ'αξιζε , γιατί ήταν και είναι , ένα υπέροχο παιδί , και είναι κρίμα που δεν τον πολυβλέπουμε στο χωριό μας...
   Βέβαια , δυο..τρεις..διμοιρίες , πιό μπροστά πέρναγε κι' ο έτερος υιός , Πίτσιος , ο Γιάννης , ο μεγαλύτερος , αλλά επειδή , ίσως , οι...επιδόσεις του , οι ...σχολικές , δεν..ανταποκρίνονταν στις ...μπαρμπα..Θανάσιες..προσδοκίες , πέρναγε σχεδόν..στο...ντούκου .
   Μόλις φτάναμε και μπαίναμε στην εκκλησία , δεν πέρναγαν ..πέντε λεπτά , κι' άρχιζαν οι...ζαλάδες , οι..πονόκοιλοι...κι' όλα τα συμπτώματα...αδιαθεσιών , σε όλα σχεδόν τα..παιδιά , και ενώ προς στιγμήν η εκκλησία γέμιζε..τίγκα , σε λίγο...άδειαζε σιγά-σιγά αλλά...σταθερά...
   Είχαμε όμως πάντα έτοιμη τη...δικαιολογία , γιατί..ελεγχόμασταν γιά την...έξοδο , κάτι το..λιβάνι , κάτι η...νηστεία , πάντα κάτι βρίσκαμε....
   Πάντως τι να σας πω φίλοι μου , ας..ξαναγινόμουνα ..παιδί , κι' ας..πήγαινα εκκλησία...ΚΑΘΕ...ΜΕΡΑ...

 

…Κι’ εδώ..αρκετά χρόνια μετά , μεγάλοι πιά…

              Καλό  σας βράδυ αδέρφια ..

                Και η..νοσταλγία έχει κι’ αυτή..όρια…….Κ.-

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ …ΜΕΓΑΛΕΙΑ..

 

AΛΛΟΤΕ ΚΑΙ.. ΤΩΡΑ ...

 

 

Δεκαετία του 60 , οι μαθητές του Γυμνασίου μας βοηθάνε στο..στήσιμο της πρώτης Λιδορικιώτικης βιβλιοθήκης , Κ.Λατσούδης, Ανδρ. Κωστόγιαννης , Αλέκος Λαλαγιάννης , Γ.Γεροδήμος , Χρ.Τσιλίκης κ.α συναρμολογούν τα ..ράφια , τώρα ούτε ξέρει κανείς αν και ..που υπάρχουν τα βιβλία εκείνα...

Διάβαζα προ ημερών,μάλλον ξαναδιάβαζα , ένα βιβλίο του Αλέκου Χρυσοστομίδη< Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΘΕΑΤΡΙΝΟΥ > που αναφέρεται στη ζωή και γενικά στην καλλιτεχνική πορεία του γνωστού ηθοποιού, που δεν ζει πια , Ζαννίνο , και πραγματικά μελαγχόλησα διαβάζοντας σε κάποιο σημείο μια αναφορά στο χωριό μας ,το Λιδορίκι.
Αναφέρεται στά θρυλικά...μπουλούκια που περιόδευαν σέ όλη την Ελλάδα διασκεδάζοντας,με τον τρόπο τους , τους ...επαρχιώτες θεατρόφιλους που πραγματικά διψούσαν για θεάματα.
Όλα τα περιστατικά αυτά αναφέρονταν στις λατρεμένες δεκαετίες του 50,του 60 και ίσως και 70 ,εποχές που το χωριό μας ήταν σε πλήρη άνθιση και που προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που τα έζησα και μάλιστα από πολύ κοντά.
Δυό φορές το χρόνο ,χειμώνα και καλοκαίρι , ερχόταν στο Λιδορίκι ο ...οικογενειακός θίασος Προβελέγγιου , που απαρτιζόταν από τον Άγγελο Προβελέγγιο , πατέρα και θιασάρχη, την σύζυγό του Καίτη ,την κόρη τους Νανά Προβελεγγίου - Κατέχη ,τον γιό τους Κώστα και τον γαμπρό τους ,σύζυγο της Νανάς , Νίκο Κατέχη .
Στο θίασο , βέβαια , συμμετείχαν και κάποιοι άλλοι ηθοποιοί όπως ο Ζαννίνο με τη σύζυγό του και πάντα ,σχεδόν ,ένας νεαρός ,τότε ,γαλανομάτης , μάλλον κοντός και φαλακρός ,ο Μίμης ο Θειόπουλος που είναι και ο στιχουργός όλων των παλαιών επιτυχιών του Τόλη του Βοσκόπουλου.
Τον περασμένο λοιπόν χειμώνα , συνάντησα τυχαία στο κέντρο της Αθήνας τον Μίμη το Θειόπουλο, του μίλησα , του εξήγησα ποιός είμαι και καθήσαμε για αρκετή ώρα σε ένα μαγαζί ,στη Θεμιστοκλέους , και γυρνώντας 50 χρόνια πίσω θυμηθήκαμε πολλά και διάφορα από τα περάσματά του απ' το χωριό μας ,που το θυμόταν με πολλή αγάπη και νοσταλγία , όπως και τους θεατρόφιλους Λιδορικιώτες .
Με τη σειρά μου κι εγώ ,διαβάζοντας το βιβλίο ,γύρισα πίσω στα παιδικά μου χρόνια με τα μπουλούκια , τους Καραγκιοζοπαίχτες , τους πλανόδιους παλαιστές ( Πεχλιβάνηδες ) ,τον Σαμψών , τον Τρομάρα , τους ταχυδακτυλουργούς ( μάγους τους λέγαμε τότε ), τους ακροβάτες και τον περιβόητο Τούρτουλα και δεν το κρύβω , μελαγχόλησα.
Μελαγχόλησα γιατί ,τηρουμένων των αναλογιών , διαπίστωσα οτι το χωριό μας ήταν τότε σε πολύ καλύτερη μοίρα , παρά τις τόσες δυσκολίες της εποχής , πάνω απ' όλα όμως είχε μιά κοι-νωνικοπολιτιστική ομοιογένεια ,που δυστυχώς σήμερα δεν έχει ,και μη βιαστεί κανείς να με χαρακτηρίσει...ρατσιστή γιατί δεν είμαι , απλώς είμαι ας πούμε....ένας ονειροπόλος νοσταλγός της παλιάς όμορφης Λιδορικιώτικης ζωής, που είχα τη μεγάλη τύχη...να τη ζήσω.

Γιά κάντε τον κόπο και ρωτήστε ένα Λιδορικιώτη ,απόμπότε έχει να δει..κινηματογράφο και..θέατρο ; Πολύ φοβάμαι πως δεν θα..θυμάται , και τι να πει ο άνθρωπός ; γιά τις ..Παραβάθειες..θεατρικές παραστάσεις της..αρπαχτής , μετά..φαγητού , κοντοσουβλίου , ψιμοτυρίου κι...παγουμεν'ς μπύρας ; αυτό φίλοι μου μπορεί να είναι...θέατρο , αλλά φυσικά δεν είναι θετρική παράσταση , και είναι απορίας άξιον , πως οι διάφοροι αρμοδιο..υπεύθυνοι , μετά από..τις νίλες τριών-τεσσάρων χρόνων , δεν κατάλαβαν κάποια απλά, πολύ..απλά πραγματάκια , πως δηλαδή , καλή είναι η Βαθειά , καλή και..άγια , αλλά γιά...χαβαλέ και ..ψευτοπανήγυρα , που καμιά , μα ..καμιά σχέση δεν έχουν με τα όμορφα παραδοσιακά μας πανηγύρια , άντε και..να..βγάζουμε και..κάνα λόγο και να..φωτογραφιζόμαστε , όχι όμως γιά συναυλίες και παραστάσεις..γι' αυτά υπάρχει , δυστυχώς μόνο , το γήπεδο στα Σχολεία μας , μόνο γιά την καλοκαιρινή περίοδο , και η αίθουσα του Δήμου , που όμως δεν ..ευκολοδιατίθεται , άρα προς τα εκεί θα πρέπει να βλέπουμε όταν θέλουμε να κάνουμε μιά εκδήλωση ..αξιοπρεπή .

Προ ημερών βρεθήκαμε γιά λίγο στο ..εντευκτήριο του ..αφανούς Πολιτιστικού Συλλόγου , που συστεγάζεται με τον Αετό και το..χορευτικό , σε κάποια γωνιά , υπάρχουν κάποια βιβλία , έτσι..στοιβαγμένα σε ράφια , και μας κυρίεψε η..πίκρα , γιατί αυτά , ίσως , αλλά και τα περισσότερα βιβλία της Δημοτικής βιβλιοθήκης , συγκεντρώθηκαν με ..ιδρώτα και άιμα , πριν από ..ΣΑΡΑΝΤΑ , και πλέον , χρόνια , και βέβαια όχι γιά να...παραπεταχτούν , τραγική η διαπίστωση , αλλά είναι ..πραγματικότητα...

Κοντολογίς , αδέρφια , έχουμε γυρίσει πάλι στις αρχές της δεκαετίας του..60 , πολιτιστικά βέβαια , γιατί αλλοιώς...πάμε ..καλά..και μπαράκια έχουμε , κι..τικίλις κι...ρούμια , κι ' απ' ούλα τα..πιουτά..

Άν ζούσε , αγαπημένοι μου φίλοι , ο αξέχαστος Λιδορικιώτης ..ευπατρίδης ο Γιάννης Γκομόζιας , ξέρετε πως θα περιέγραφε την περιρρέουσα κοινωνικοπολιτιστική..κατάσταση του χωριού μας ; με δυό μόνο απλές λεξούλες : ΛΑΜΠΟΥΣΑ...ΔΥΣΤΥΧΙΑ !!!

Α...και μιά απαραίτητη διευκρίνιση , τον τίτλο του ευπατρίδη ο μοναδικός και αλησμόνητος Γκομοζόγιαννος , τον είχε κερδίσει με την παρουσία , τη συμπεριφορά και την..κουλτούρα του γενικά , όοχι , δεν του τον ..έδωσαν οι..ευγενο..χρίστες της..Γκιώνας , έτσι γιά να μη γίνει καμιά...παρανόηση...
Τώρα ,δυστυχώς , κανένας δεν νοιάζεται για...θεάματα , το μόνο που μας απασχολεί είναι ο...άρτος ,η τικίλα ( όχι τεκίλα ) το κοντοσούβλι ,το ψιμοτύρι , άντε..και κανένα τζερτζελοπανήγυρο βαφτισμένο...στην πολιτιστική κολυμβήθρα των...εκπολιτιστών μας.

Μεγάλη η προσφορά των κυριών , εκείνα τα δύσκολα πρωτομεταπολεμικά χρόνια , είχαν δημιουργήσει μιά..ζεστή ανθρώπινη αγκαλιά , τον Φιλανθρωπικό Σύλλογο , που βοήθησε , σμνά και ..αθόρυβα , πολλούς χωριανούς μας , εκείνη την εποχή...

Μιά αναμνηστική φωτογραφία από σχολική θεατρική παράσταση , ο " ΠΑΠΑΦΛΕΣΑΣ " νομίζω , στη δεκαετία του 50 , με την ευκαιρία , τι είναι αυτό που εμποδίζει τώρα να γίνονται..σχολικές θεατρικές παραστάσεις ; υπάρχει κάποιος ..συγκεκριμένος λόγος ; η...άπλά..ας το πάρει το...ποτάμι...

..Επειδή..πολλοί φίλοι μας , που έτυχε να παρευρεθούν , τα τελευταία χρόνια , στα..παραδοσιακά..πανηγύρια των..πολιτιστικών , και..όχι μόνον ,...τριήμερων , μας ρωτάνε αν έτσι..γίνονταν και παλιά τα Λιδορικιώτικα πανηγύρια , σας δίνουμε μιά σχετική φωτογραφία , βγαλμένη πριν από 55 χρόνια , στο Αλωνάκι , ναι...μη σας κάνει εντύπωση , στο...Αλωνάκι , που τότε ακόμα , ήταν πλατεία , γιατί τώρα βέβαια δεν ..είναι πιά , τώρα εσείς φίλοι μου θα κρίνετε αν έχει καμιά σχέση αυτή η φωτογραφία , με τις αντίστοιχες ..σημερινές , άλλα ..έθιμα , άλλοι..άνθρωποι , άλλη...Λιδορικιώτικη ζωή...

  Έτσι γιά να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει..σήμερα στο χωριό μας , στα ..πολιτιστικά τριήμερα ..εννιάμερα , δεν ξέρω πως να τα πω , πάρτε μιά φωτο..γεύση , γιά να επιβεβαιώσετε την…παραδοσιακότητα των..εκδηλώσεων , λουκουμάδες ..χαλβάς Φαρσάλων και διάφορα..ψιλικά στην πρώτη φωτογραφία , στη δεύτερη , μπορεί η πλατεία να είναι..μισοάδεια , αλλά προσέξτε τις ..παραδοσιακές λουλουδούδες , μη μου πείτε , εξ..απανέκαθεν στα πανηγύρια μας ..ευδοκιμούσαν οι..λουλ’δούδις , βέβαια παλιά τ’ς ..λέγαν..αλλοιώς , αλτάνις…ματζουράνις..κι ούλα τα εις…ανις , γιά προσέξτε όμως στην τρίτη μας φωτογραφία , γιά..δείτε τα ..ωραία ..σωληνοκατσκευάσματα που έχουν βάλει στην πλατεία μας , λες και θα ‘ρθουν απ’ τα χωριά οι αγωγιάτες να δέσουν τα…ζα τους , αλλοίμονό μας..αδέρφια , αλλοίμονό μας…τι έχουμε να δούμε ακόμα…

   Το απίθανο όμως είναι , πως στη δημοτική εφημερίδα τα..διαφημίζουν , μάλιστα τα….ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΥΝ , σαν..καταπληκτική..πρωτοτυπία , φαντασθείτε..αισθητική…και να σκεφθείτε πως η Βαθειά είναι..γεμάτη από..δαύτα , οριζοντίως και…καθέτως..το..κιτσαριό στο..μεγαλείο του !!!

Καλό σας βράδυ , αγαπημένοι μου φίλοι , να περνάτε καλά.....

Απ' το χωριό μας με αγάπη και...νοσταλγία ......Κ.-

Η ..ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΓΑΛΟΠΟΥΛΩΝ..

 

 

Πέρναγα προ καιρού  αδέρφια , απ' τον κάτω δρόμο , τον..παρασκατορεμάτειο , και δεξιά του δρόμου είδα κάτι ..φουσκωμένους..γάλους και ...γαλοπούλες που γυρόφερναν βοσκώντας και ο νους μου γύρισε ..δεκάδες χρόνια πίσω , όταν

το γήπεδο στις Λάκκες , ήταν ακόμα και..θημωνοστάσι , εκεί συγκέντρωναν τα δεμάτια με τα θερισμένα στάρια , και έρχονταν οι αλωνιστικές μηχανές , του Τεμπελονίκου και του Κατσούλη , απ' τη Μαυριγιάννη , και γινόταν τ' αλώνισμα...

   Τώρα θα μου πείτε που κολλάει το..αλώνισμα και οι...θημωνιές με τις...γαλοπούλες ; ..κι' όμως κολλάει και παρα..κολλάει...

...γιατί μόλις αδέρφια τέλειωνε το αλώνισμα , και το καλοκαίρι έφτανε στην τελευταία...στροφή του , είχαμε την κάθοδο των...γαλοπούλων...όπως το διαβάζετε αδέρφια , εκατοντάδες..γαλοπουλάκια , κατάμαυρα , χιλιάδες  ίσως , στρατοπέδευαν στο..γήπεδό μας στις Λάκκες , τράνζιτο όμως  , γιά λίγες μέρες μόνο , γιατί το..ταξείδι τους δεν είχε..τελειώσει...

   Να τα βάλουμε όμως σε κάποια..τάξη τα πράγματα , όταν τέλειωνε λοιπόν το αλώνισμα , κατέφθανε  , απ' τη Θεσσαλία , από..Καρδίτσα..Τρίκαλα , η κάπου εκεί , αυτή η ..στρατιά με τις γαλοπούλες , που συνοδεύονταν από μιά ΄μικρή ομάδα ..γαλοπουλο..βοσκών , μαυρούτσικων , ξερακιανών που μάλλον...γυφτόφερναν , μαζί τους είχαν και κάνα δυό γυναίκες , ήταν φαίνεται οικογένεια ...

   Το καραβάνι λοιπόν , ξεκίναγε απ' τη Θεσσαλία , και στρατοπέδευε σε κάθε πόλη και χωριό που έυρισκε στο δρόμο του , και ΄χωριό..χωριό , πόλη την ..πόλη , ο..πληθυσμός λιγόστευε , μέχρι που..σωνόταν τελείως , και άρχιζε πιά ο δρόμος της επιστροφής .

   Μη νομίσετε όμως αδέρφια , πως η επιλογή του τόπου ..στρατοπέδευσης ήταν ..τυχαία , ...όοοχι , κάθε άλλο , το 'χαν μελετημένο καλά-καλά το ..θέμα , ήξεραν πως εκεί ήταν το ..κεντρικο..θημωνοστάσι μας , και όλο και κάποια σταρο..κατάλοιπα θα υπήρχαν , οπότε θα εξασφάλιζαν το..φαγάκι στις..γαλοπούλες ..

    Καλοπέρναγαν λοιπόν τα γαλόπουλα , αλλά καλοπερνάγαμε και εμείς , τα παιδιά , τότε , αφού περνάγαμε πολλές ώρες κάθε μέρα κυνηγώντας και παίζοντας με τις γαλοπούλες , που ήταν όλων των..ηλικιών και..μεγεθών , από μικρά-μικρά γαλοπουλάικα , μέχρι μεγάλες γιά..σφάξιμο , και βέβαια όλες , μικρές μεγάλες , ήταν..κατάμαυρες , κατράμι...

   Εκεί στις Λάκκες , γινόταν και το...παζάρι , οι Λιδορικιώτες , αλλά και απ' τα γ'υρω χωριά , έρχονταν κατέβαιναν στο...παζάρι , έβλεπαν , παζάρευαν και αν τα..βρίσκανε , έφευγαν με τα ζωντανά , στο..τράστο , γιά το χωριό τους..

   Βέβαια , εξ..απανέκαθεν , δεν θυμάμαι να ..καιγόμασταν , στο χωριό μας τουλάχιστον , γιά..γαλοπούλα τα Χριστούγεννα , και φυσικά η η Χριστουγεννιάτικη γαλοπουλο..φαγία , όπως και πολλές άλλες διατροφικές συνήθειες , ήταν..ξενόφερτη , γι' αυτό και δεν είχαν μεγάλη..ξόδεψη οι γαλοπούλες  στον τόπο μας , κάπου ..δω και ..κει , έβλεπες να τρώνε γαλοπούλα στις γιορτάδες , εδώ επιμέναμε..παραδοσιακά , χοιρινό , κοντοσούβλι και τηγανιτό , η μαγειρευτό με σέληνο , αλλά και με ..τραχανά , και βέβαια τα ντολμαδάκια , οι πίτες και όλα τα σχετικά , τα ..ρουμελιώτικα .

  Χρόνια , πολλά , έχουμε να δούμε στο Λιδορίκι τους..γαλοπουλάδες , όχι βέβαια πως μας..λείψανε κι' όλας , αλλά ήταν μιά διαφορετική νότα στη Λιδορικιώτικη ζωή , και γιατί να το ..κρύψωμεν άλλωστε , χορταίναμε παιχνίδι όλα τα παιδιά , κυνηγώντας τα έρμα τα πουλάκια , τους βγάζαμε την ...πίστη στο ..κυνήγι , κι' είχαμε και μείς όμως το κυνήγι των..γαλοπουλάδων , που τους αγριεύαμε τα..ζωντανά , τα οποία ..κουράζονταν απ' το κυνήγι , και δεν παίρνανε ...βάρος .

   Τώρα στο χωριό μας , βλέπω , κάπου-κάπου , σε κάποια περιφραγμένα γιούρτια , κάποιες (..λιγοστές βέβαια ) γαλοπούλες , όπως κι' αυτές που ΄βλέπετε στις φωτογραφίες , και που δεν έχου καμιά...βιολογική συγγένεια με τις μαυρογαλοπούλες των παιδικών μας χρόνων...τις έφαγε φαίνεται ο...ρατσισμός...

   Προσωπικά , λέω την αμαρτία μου , μου αρέσει πολύ η γαλοπούλα , μόνο το..άσπρο όμως , το στήθος , και δυστυχώς κουβαλάμε απ' την Αθήνα , γιατί στο χωριό δεν φέρνουν γαλοπούλες  (...ακόμα τουλάχιστον..)...

   Καλο..φάγωτη η γαλοπούλα σας , αδέρφια , όσοι μαγειρέψατε η πρόκειται να ..μαγειρέψετε , πάντως ..αλανιάρες γαλοπούλες , σαν εκείνες που κυνηγάγαμε στις..Λάκκες παιδιά , δεν νομίζω πως μπορούμε να βρούμε...άλλη εκείνη η γεύση , άλλη ...νοστιμιά...

   Αν ζούσε , πάντως , ο σχωρεμένος ο Χρήστος ο Γατάκης , ο ξέδερφός μου , και τον ρωτάγαμε , ποιά είναι η καλύτερη γαλοπούλα θα απαντούσε , σίγουρα : "...η ..καλύτηρ' γαλουπούλα..ξάδιρφι , ειν' ου...σκατζόχοιρους ..!!! "

    Καλό  σας βράδυ  αδέρφια , να 'στε όλοι καλά..

                    Απ' το χωριό μας με...αγάπη........Κ.-

ΓΛΥΚΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΕΣ..ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ : ΤΟ ΒΕΛΟΥΧΙ..

 

  ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ..

Μιά παλιά όμορφη φωτογραφία , με τα χάνια Στενού , αριστερά και το Βελούχι στο βάθος δεξιά...

 

 

...Την παραμονή λοιπόν της Παναγίας , σπάγαν όλα τα..συγκοινωνιακά..ρεκόρ της εποχής , απ' το μεσημέρι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες , έρχονταν λεωφορεία γεμάτα γιά τα χωριά της περιοχής μας , οι πιό πολλοί όμως ήταν γιά το Βελούχι , κι' άρχιζε το ..πήγαινε -έλα , των ταξί , ο Μποβιατσόγιαννος κι' ο μπάρμπα Βασίλης ο Ρέλλος , με τα αλησμόνητα...Φορτάκια , δεν έπαιρναν ανάσα..πνίγονταν στη δουλειά ...
   Στο Λιδορίκι , φιλοξενούσαμε , από δυό-τρεις μέρες , τα μέλη των..ορχηστρών , που είχαν ...μετακληθεί..ειδικά γιά το πανηγύρι της Παναγίας , συμπληρώνοντας τα κενά ΄γιατί κάποιες..ειδικότητες , ακκορντεόν , ντραμς κλπ , δεν τις κάλυπτε η..ντόπια ..παραγωγή , έμεναν στα ξενοδοχεία , Παπαδόπουλου , Ανδρίτσου , Παπαιωάννου και Γαρδίκη , ντυμένοι..εξεζητημένα , παρδαλό..χρωμα , με τα..δαχτυλίδια και τις χρυσές καδένες τους , γυφτοφέρνοντας...δεν σου δίναν και την..καλύτερη εντύπωση..ενώ μερικοί ήταν και...αμφι..ταλαντευόμενοι...καταλαβαίνετε...
   Όλη τη μέρα , σχεδόν , έκαναν...ψευτοπρόβες μέσα στο μαγαζί μας , κουρτίζαν τα όργανα , και γινόταν , φυσικά , ο σχετικός...χαβαλές , εγω βέβαια , παθιασμένος με τη μουσική αφοσιωνόμουνα στο να παρακολουθώ , εγκαταλείποντας τα..διευθυντικά μου καθήκοντα στο..μαγαζί ..

   Στο σπίτι μας , εκείνα τα χρόνια , απ' τις αρχές-αρχές του καλοκαιριού , μόλις σχόλαγαν δηλαδή τα σχολεία , επικρατούσε ...πανικός , το..αδιαχώρητον , μπαρμπάδες , θειάδες , ξαδέρφες και ξαδέρφια , συμπέθεροι , καταλάμβαναν τα..κρεβάτια μας και υπήρχε ειδικός χώρος...παιδικής..στρωματσάδας , όπου , όπως καταλαβαίνετε γινόταν το..έλα να δεις.. μιλάμε γιά ανεξέλεγκτες καταστάσεις , αλλά και...απερίγραπτα όμορφες , αξέχαστες...
   Βέβαια το σπίτι μας λειτουργούσε και σαν..διαμετακομιστικό...κέντρο , δηλαδή έρχονταν συγγενείς , αγαπημένοι , μιά ..δυό μέρες πριν το πανηγύρι , έμεναν σε μας και ..προωθούνταν μετά στον τελικό ..προορισμό , αυτό βέβαια σημαίνει πως γιά κάποιες , λίγες ίσως , μέρες , στο σπίτι μας , το πατρικό το παλιό , μέναμε 15..20 και καμιά φορά 25 άτομα , κι' αυτό διαρκούσε όσο ..υπήρχαν ..πανηγύρια , δηλαδή όλο σχεδόν το καλοκαίρι , στριμωξίδι , στο σπίτι ,  ο..ένας πάνω στον...άλλο , που λένε , αλλά ποιός νοιαζόταν , περνούσαμε τόσο όμορφα....και φυσικά το ίδιο , περίπου , ίσχυε και γιά τις..πασχαλινές διακοπές των σχολείων...
   Βέβαια η..σύνθεση περιλάμβανε τα..μόνιμα η..τακτικά , και τα..αντεπιστέλλοντα η..έκτακτα μέλη , τα τακτικά ήταν οι οικογένειες των αδερφών της μάνας μου , μπαρμπάδες , θειάδες , ξαδέρφια , και..ξαδέρφια , αγαπημένα , του πατέρα μου , που όλοι μαζί δημιουργούσαμε μιά υπέροχη ατμόσφαιρα...
   Τα εξ..Αθηνών ξαδέρφια μας , έφερναν στο χωριό και την ..τελευταία..λέξη της Αθηναικής μόδας και..ζωής , όπως επίσης και τις φιγούρες των καινούργιων χορών , τις οποίες και μας μάθαιναν, και όπως εύκολα καταλαβαίνετε , η ζωή των..μεγαλύτερων στο...Καψαλαίικο , δεν ήταν και τόσο..εύκολη και..ήσυχη , αλλά όπως είπαμε και πριν δεν πολυ..νοιαζόμασταν γι' αυτά...

 

Βελούχι , το πανέμορφο..Μισονήσι , πνιγμένο στο πράσινο και τα..νερά...παράδεισος...

 

Σ  υ  ν  ε  χ  ί  ζ  ε  τ  α  ι …….

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ “ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ “…

 

ΟΣΑ..ΘΥΜΑΜΑΙ ..

 

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Κουτσουριώτισσας , όπως ήταν παλιότερα , δεξιά φαίνονται ολοκάθαρα τα περίφημα ..κελιά ...

 

 

Αρχές της δεκαετίας του 50 , ονειρεμένα χρόνια , σκληρά χρόνια..δύσκολη ζωή.

Το Λιδορίκι , λαβωμένο βαριά , μαζεύει τα κομμάτια του , κι΄αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του , παλεύει για να επιβιώσει .

Τα σημάδια της συμφοράς , είναι ολοφάνερα , κι΄οι πληγές ακόμα αιμορραγούν , οι Λιδορικιώτες όμως , δεν το βάζουν κάτω , προσπαθούν με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουν , ν΄αναστήσουν το μισοπεθαμένο χωριό τους , και το καταφέρνουν..

Οι πίκρες , τα βάσανα , οι κατατρεγμοί , η φτώχεια και οι θάνατοι , δεν κατάφεραν να τους γονατίσουν , να τους λυγίσουν , στέκονται όρθιοι και παλεύουν , αγωνίζονται με νύχια και με δόντια , για να μη νοιώθουν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο .

Δειλά-δειλά ,φαίνονται τα πρώτα αχνά χαμόγελα , κι΄η Λιδορικιώτικη καρδιά , αρχίζει να χτυπάει ξανά , η ζωή συνεχίζεται , πολύ – πολύ.. δύσκολα , όμως συνεχίζεται . H δεκαετία της φρίκης ,του μίσους , της πείνας , και του αλληλοσπαραγμού , όσα σημάδια και ν΄άφησε , είναι πιά παρελθόν , ένα κακό όνειρο , ένας φρικτός εφιάλτης , που μέρα τη μέρα ξεθωριάζει , γίνεται μια κακιά..ανάμνηση .

Παραμένουν όμως ακόμα τα φαντάσματα της καταστροφής , σκελετωμένα σπίτια , κι΄ άνθρωποι , ξεκληρισμένες οικογένειες , σφαλισμένα μαγαζιά , καμένα σπίτια , ρημαγμένα νοικοκυριά , μα πάνω απ΄όλα ο πόνος , ο πόνος για τον άδικο χαμό των αγαπημένων προσώπων , κι΄ένα σκληρό , βασανιστικό ΓΙΑΤΙ ; ένα απλό γιατί ; που τριβελίζει το μυαλό και μαραζώνει τις καρδιές .

Στό μισοκατεστραμμένο κοιμητήριο , κάθε σούρουπο , χαροκαμένες μανάδες , γυναίκες ,θυγατέρες , αδερφάδες , γιαγιάδες , νυφάδες ,όλες μαυροντυμένες , σαν χορός αρχαίας τραγωδίας , ανάβουν τα λαδοκάντηλα , λένε τον καυμό τους , ξαλαφρώνουν την ψυχή τους , κι΄άντε πάλι το άλλο βράδυ ξανά , γιατί αν ξεχαστούνε οι νεκροί ,τότε πραγματικά πεθαίνουν,τότε μόνο .

Θεοφοβούμενοι άνθρωποι οι χωριανοί , περισσότερο βέβαια οι γυναίκες , στα χρόνια αυτά της δυστυχίας , είχαν πάντα δίπλα τους την Παναγιά , σ΄αυτή λέγαν τον πόνο τους , ζητώντας βοήθεια , και στη μεγάλη ανάγκη , παρόλη τη φτώχεια , έκαναν και κάνα τάμα , στην Κουτσουριώτισσα πού ‘ταν και θαυματουργή.

Σαν ..στρώσαν λίγο , λοιπόν , τα πράγματα , οι Λιδορικιώτισσες άρχισαν να εκπληρώνουν τα ..τάματά τους , τα τάματα που είχαν κάνει στις δύσκολες ώρες που πέρασαν , όλο αυτό τον καιρό του χαλασμού , ένα πρωί λοιπόν η μάνα μου , μου είπε να πάω στην Τσακαλοχρυσούλα , μοδίστρα φίλη της , που έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι , πάνω απ’ το παλιό Γυμνάσιο , γιατί το καινούργιο δεν είχε χτιστεί ακόμα , να μου πάρει μέτρα γιά να μου φκιάξει μια ποδιά…

Εγώ φυσικά παραξενεύτηκα , γιατί ποδιές φορούσαν μόνο τα κορίτσια , τη ρώτησα σχετικά τι ποδιά θα ήταν αυτή , και τι την ήθελα , και τότε η μάνα μου μου εξήγησε πως με είχε τάξει στην Παναγία στον Κουτσουρό , και έπρεπε να φοράω ποδιά , σαν αυτές που φορούσαν τα κορίτσια στο σχολείο , εγώ όπως ήταν φυσικό , τσίνησα , δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έπρεπε σώνει και καλά , να βάω ποδιά για να πάω στον Κουτσουρό , τέλος πάντων μουρμουρίζοντας , πήγα στη Χρυσούλα και μου πήρε τα μέτρα κι’ αυτό ήταν..το ξέχασα το θέμα .

Ήταν κατακαλόκαιρο , αρχές Αυγούστου , και μιλάμε για ζέστη αφόρητη , και πλησίαζε και η γιορτή της Παναγίας της Κουτσουριώτισσας , που ήταν στις 23 Αυγούστου . Ένα απόγευμα η Χρυσούλα έφερε στο σπίτι την ποδίτσα , και μου ευχήθηκε και..βοήθειά μου , εμένα βέβαια η όλη ιστορία δεν μου καλοφαινότανε , ντρεπόμουνα που θα φορούσα ..κοριτσίστικη ποδιά , μπλε , όπως οι συμμαθήτριές μου , αλλά και τι μπορούσα να κάνω ; Η μάνα μου δε σήκωνε κουβέντα , εγώ το μόνο που ευχόμουνα ήταν να μην έρθει..ποτέ η 23^η Αυγούστου , αλλά γινόταν αυτό ; φυσικά και όχι…

Η μάνα μου η καυμένη , με ‘βαλε και τη δοκίμασα , να δει πως είναι πάνω μου , και γω..έσκαγα απ’ τη ντροπή μου , απ’ το κακό μου . Κάποτε όμως έφτασε και η προπαραμονή της Παναγίας , και η μάνα μου μου ανακοίνωσε πως την άλλη μέρα θα πηγαίναμε στον Κουτσουρό , εγώ έπεσα στα μαύρα πανιά , δεν μπορούσα να το ..χωνέψω , αλλά ούτε και μπορούσα να κάνω κάτι , ν’ αλλάξω την κατάσταση , κι’ έτσι αφέθηκα στη..μοίρα μου ..

Η αλήθεια πάντως ήταν πως ήθελα να πάω στον Κουτσουρό , γιατί άκουγα πολλούς που κανόνιζαν να πάνε , και κανόνιζαν περέες , αλλά δεν ήθελα να με δούνε με την ποδίτσα , σαν ..παπαδάκι , σαν κοριτσάκι , αλλά τώρα πιά δεν γινόταν τίποτα , την παραμονή λοιπόν το πρωί ξεκινήσαμε , μαζί με άλλους παρέα , κυρίως γυναίκες και παιδιά , που κουβαλούσαν λαμπάδες και διάφορα άλλα τάματα , πήραμε και το μουλάρι της θειάς μου της Φαλίδαινας και καβάλα η μάνα μου και γω , και πήραμε το δρόμο για την Πλέσσια ..

Ζέστη πολλή , ο δρόμος μπόλικος , κι’ αν θυμάμαι καλά , πηγαίναμε απ’ την ποταμιά , στη Μπελεσίτσα , κάνοντας που και που και από μια στάση , στα πλατάνια , πίναμε και νερό σε κάνα άμπλα , γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη , στο δρόμο βέβαια συναντούσαμε κι’ άλλους προσκυνητές και σιγά-σιγά γίναμια ένα μικρό καραβάνι .

Μαζί μας ήταν και κάποιες γυναίκες που είχαν ξαναπάει στον Κουτσουρό και μας έλεγαν πολλά και διάφορα , για τα κελιά , που τα πιάνουν οι..Γαλαξειδιώτισσες , από νωρίς , και πως πρέπει να πάμε όσο μπορούμε πιο γρήγορα για να πιάσουμε καμιά..πουρνάρα , κοντά στην εκκλησία , για να ..στρατοπεδεύσουμε , γιατί έρχεται κόσμος απ’ όλα τα χωριά και γίνεται ..χαμός ..

Ξέχασα όμως να σας πω πως εγώ ήμουνα ντυμένος με την ποδιά , μεγάλο βάσανο , έννοιωθα πως όλοι κόιταζαν εμένα , και κρυφογελάγανε , παρακαλούσα να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται , να τελειώνει αυτή η ιστορία , που μου ‘χε γίνει ..βραχνάς , ..βάσανο μεγάλο ..

Περάσαμε την Πλέσσια , και ανηφορίζοντας ένα μονοπάτι , ανεβήκαμε σε ένα μικρό οροπέδιο , μια μεγάλη λάκα , κατάξερη , μόνο κάπου κάπου είχε καμιά αγκορτσιά , και τίποτα άλλο , και η ζέστη..αφόρητη , ευτυχώς που είχαμε νεράκι και δροσιζόμαστε , βέβαια είχαμε και κάποια φαγητά , για να περάσουμε αυτή τη μια μέρα που θα μέναμε εκεί .

Πλησιάζοντας είδαμε από μακριά , ψηλά στην κορφή την εκκλησία , και μια ουρά από κόσμο και ζώα να ανεβαίνει προς τα πάνω , ενώ όσο πλησιάζαμε βλέπαμε τις αγκορτσιές σχεδόν όλες ..καπαρωμένες , πιασμένες , πραγμα που μας ανησύχησε βέβαια , αλλά και τι μπορούσαμε να κάνουμε ;

Κάποτε φτάσαμε και μεις , εκεί επικρατούσε κατάσταση..πανικού , κάτω ακριβώς απ’ την εκκλησία , και ολόγυρα , επικρατούσε το αδιαχώρητο , μουλάρια , γαιδούρια , δεμένα στα γύρω δέντρα , κοφίνια και ..μαρούδες κρεμασμένα στα κλαριά των αγκορτσιών και κόσμος..πολύς κόσμος να πηγαινοέρχεται , ενώ και κάμποσα παιδιά έπαιζαν του καλού καιρού , ενώ οι μανάδες τους διαρκώς τα φώναζαν..

Δυό πράγματα έπρεπε να εξασφαλίσουμε ..επιγόντως , πρώτα-πρώτα ..στέγη , η μάλλον..αγκορτσιά για μας και δεύτερον , πάρκινγκ για τα ..γαιδουρομούλαρά μας , βέβαια ήταν ολοφάνερο πως οι..προνομιούχες ..αγκορτσιές ήταν όλες κατειλημμένες , καθώς και οι..χώροι στάθμευσης κοντά στην εκκλησία , αλλά τι να κάνουμε ; ..βολευτήκαμε σε..δευτερότερες , λίγο παρακάτω απ’ την εκκλησία και μάλιστα απ’ την πίσω μεριά που ήταν και ..μικρογκρεμός , και το έδαφος επικλινές , θα θέλαμε κάτι καλύτερο αλλά….

Βολευτήκαμε όπως…όπως , βολέψαμε και τα ζωντανά , ηρεμήσαμε λιγάκι , και μετά αρχίσαμε , λίγοι-λίγοι , γιατί κάποιοι έπρεπε να φυλάνε τα ..υπάρχοντά μας , να κάνουμε..εξερεύνηση του …χώρου , κάποιοι βέβαια , ήξεραν τα κατατόπια , αλλά εμείς ήμασταν ..πρωτόπειροι , ανεβήκαμε και πάνω στην εκκλησία , όπου το προαύλιο ήταν ..πηγμένο στον κόσμο , εκεί στο πλαί είδαμε και τα ..περίφημα κελιά , λίγα μικρά δωματιάκια , χωρίς τίποτα μέσα , αδειανά , τα οποία όπως μάθαμε , ήταν.. κατελημμένα απ’ τις…Γαλαξειδιώτισσες , που έρχοντα μια δυό μέρες νωρίτερα , γι’ αυτό το λόγο , και απ’ότι έλεγε το..ράδιο..αρβύλα , κουβαλούσαν και ..βαλίτσες με φορέματα μαζί τους , λες και πήγαιναν σε…διασκέδαση ..

Τέλος πάντων , ανεβήκαμε τα σκαλάκια , στο τσιμεντοστρωμένο προαύλιο , και μπήκαμε στην εκκλησία κι’ ανάψαμε ένα κεράκι , με μεγάλη δυσκολία γιατί και η εκκλησία μέσα , ήταν γεμάτη κόσμο , αλλά και ..συμπράγκαλα , μαρούδες κλπ , που σήμαινε πως οι άνθρωποι αυτοί θα κοιμόντουσαν εκεί το βράδυ , ενώ θα πρέπει να λάβετε υπόψη πως και όλοι οι προσκυνητές , θα ξενυχτούσαν μέσα στην εκκλησία , αφού μάλιστα , οι περισσότεροι είχαν μαζί τους άρρωστους μεγάλους , αλλά και παιδάκια , που θα ξενυχτούσαν στην ολονυχτία , προσευχόμενοι και περιμένοντας το..θαύμα , γιατί , απ’ ότι μαε έλεγαν η Παναγιά η Κουτσουριώτισσα , είναι θαυματουργή και έχει κάνει πολλά θαύματα , κάποια μάλιστα μας τα είπαν , ενώ σταυροκοπιούνταν , κάνοντας μετάνοιες , γοντατίζοντας στις εικόνες..

Ανάψαμε λοιπόν το κεράκι μας , προσκυνήσαμε στην θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς , ακούσαμε και πολλά και διάφορα , γιά τα θαύματα που έχει κάνει , κατά καιρούς , η Χάρη της , κι΄όλα αυτά μέσα στην εκκλησία , όπου η ατμόσφαιρα ήταν κυριολεκτικά ..αποπνικτική , ένα περίεργο ..μείγμα από καπνούς κι’ αναθυμιάσεις λιβανιού και κεριών , που ανακατεμένο και με την ΄φυσική..ευωδιά του καταιδρωμένου πλήθους , σε ..’πνιγε , σου έκοβε την ανάσα…

      Εν τω μεταξύ όλο κι’ ερχόταν κόσμος , μανάδες με μωρά στην αγκαλιά , που έκλαιγαν διαρκώς , μεγαλύτερα παιδάκια που προσπαθούσαν να παίξουν , μέσα στην εκκλησία , και τα κυνηγούσαν οι μανάδες τους , και φυσικά μεγάλοι άνθρωποι , κουρασμένοι , κακοπαθημένοι , εξουθενωμένοι , που ποιός να ήξερε τι τους βασάνιζε , τι τους  έφερε ως εδώ..

   Όπως είπαμε και πριν , το πρόγραμμά μας έλεγε ξενύχτι μέσα στην εκκλησία , τώρα το που και το πως , δεν είχε και μεγάλη σημασία , εκεί στριμωγμένοι μαζί τους τόσους άλλους , και μεις.. Η ιδέα βέβαια δεν μου πολυάρεσε , αλλά δεν μπορούσα να κάνω και κάτι , δεν υπήρχε άλλη επιλογή , το πήρα λοιπόν απόφαση ..

   Ήταν όμως αδύνατο να παραμείνεις γιά πολλή ώρα μέσα , δεν αντεχόταν , πνιγόμουνα , όχι μόνον εγώ αλλά και πολλοί άλλοι , που έβγαιναν γιά ν’ ανασάνουν λίγο καθαρό αέρα , με…βάρδιες , κάποιοι απ’ την παρέα , έμεναν και κρατούσαν τις..θέσεις , προσέχοντας και τα ..συμπράγκαλά τους , που ήταν ..ό,τι μπορεί να φανταστεί κανέις , τα πιό απίθανα , το ίδιο κάναμε και μεις , κάποιες έμειναν μέσα και εγώ με τη μάνα μου βγήκαμε γιά λίγο , και θα επιστρέφαμε γιά να γίνει..σκάτζα –βάρδια  .

   Έξω γινόταν άλλο…πανηγύρι , κόσμος πηγαινοερχόταν , ζωντανά γκαρίζανε , παιδιά κυνηγιόντουσαν , τι να κάνουν μικρά παιδιά ήταν , μανάδες τα φώναζαν με τον ..γλυκο εκείνο τρόπο των..χωριών , σωστό ..πανδαιμόνιο , κι’ όλο και έρχονταν και καινούργιοι , κατάκοποι , και προπαντός ..καταιδρωμένοι , απ’ το πολύωρο περπάτημα καιτη ζέστη..

   Τη λίγη ώρα που μείναμε έξω , συναντήσαμε πολλούς χωριανούς μας , που ήρθαν γιά την ολονυχτία , κουβέντιασαν με τη μάνα μου , και μπήκαν στην εκκλησία γιά να εξασφαλίσουν ..κατάλυμα , πράγμα πολύ-πολύ δύσκολο , αλλά και τι να ‘καναν , η ανάγκη βλέπεις…ρίξαμε και μιά ματιά στα ζωντανά μας , που τα ‘χαμε..παρκαρισμένα , κάτω απ’ την εκκλησία , δεμένα σε δέντρα , και γυρίσαμε γιά να κάνουμε τη βάρδια μας …

   Εγώ βέβαια , από μέρες ρωτούσα τη μάνα μου , γιατί με πήγαινε ..ταμένο στον Κουτσουρό , γιά ποιό λόγο , και μάλιστα ντυμένο με..ποδίτσα , όλο μου τα μάσαγε και όλο μούλεγε πως θα μου πει , την ξαναρώτησα και εδώ , στην εκκλησία , όση ώρα ήμασταν έξω , και μου είπε τελικά , πως με είχε τάξει στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα , γιατί στην Αθήνα που μέναμε , είχα αρρωστήσει και έμεινα γιά λίγο στο Νοσοκομείο των παίδων , και τώρα ξεπλήρωνε την υπόσχεσή της , το τάμα της στην Παναγία …

   Και τότε μου εξήγησε πως και οι άνθρωποι που βλέπαμε ερχόμενοι , να περπατάνε  ξυπόλυτοι , κι’ αυτοί τάμα είχαν κάνει , όπως και πολλοί-πολλοί άλλοι που βλέπαμε γύρω μας , μπήκαμε , καθίσαμε στη θέση μας , στριμωχτά-στριμωχτά , και βγήκαν οι υπόλοιποι γιά να πάρουν αέρα , μέσα το πανδαιμόνιο συνεχιζόταν και μάλλον..χειροτέρευε , γιατί μέσα στην εκκλησία , πιά , επικρατούσε..πανικός , φωνές , κακό , κλάματα , καπνοί , μυρωδιές , μιά απερίγραπτα ..απαράδεκτη κατάσταση……

Αμυγδαλιά ..το πανέμορφο πέτρινο  ΤεμπελέΪκο σπίτι , του μπάρμπα Γιάνναρου , καλού φίλου του πατέρα μου , και πατέρα του φίλου και συμμαθητή μου Σταύρου Τεμπέλη .

Και η πέτρινη βρύση στην είσοδο του χωριού .

Στρωθήκαμε λοιπόν , όπως-όπως , στο χώρο που μας κρατούσαν , με τα..δόντια , οι άλλοι , η μάλλον …οι άλλες της παρέας μας , ο οποίος χώρος βέβαια απ’ την ώρα που είχαμε βγει έξω , είχε πολύ..περιοριστεί , αφού εν τω μεταξύ είχαν μπει στην εκκλησία πολλοί νέοι προσκυνητές , που κάπου έπρεπε κι’ αυτοί να βολευτούν …

    Ο ένας πάνω στον άλλον λοιπόν , ενώ είχε αρχίσει να κυκλοφορεί , ανάμεσα στους προσκυνητές , πως θα ‘ρθει κάποια στιγμή κι’ ο δεσπότης , απ’ την Άμφισσα , και εκείνη την εποχή επίσκοπος Φωκίδος ήταν ο Αθανάσιος , τον οποίο γνώριζα φυσιογνωμικά , γιατί  τον είχα δει στο Λιδορίκι , όταν είχε έρθει σε κάποιες εκδηλώσεις , ήταν..αγριωπός , σωματώδης και ..φωνακλάς , παλιός αξιωματικός , έτσι έλεγαν , δεν τον..συμπαθούσα καθόλου …

   Κουρνιασμένος στην αγκαλιά της σχωρεμένης της μάνας μου , κατα..κουρασμένος , καταιδρωμένος , κακοπαθημένος γενικά , είχα και το κουράγιο , και τι άλλο να’κανα ; , να παρατηρώ (…χούι εξ απαλών ..ονύχων ) όλους τους γύρω ταλαιπωρημένους προσκυνητές , που ‘χαν οι έρμοι κουβαλήσει την απελπισία και τα βάσανά τους , κι’ είχαν έρθει να προσκυνήσουν την Παναγιά , και να ζητήσουν , ποιός ξέρει γιά ποιό λόγο , τη βοήθειά της , δυστυχισμένος κόσμος , που είχε αναποθέσει όλες τις ελπίδες στην πίστη του..

   Άρρωστα παιδάκια , στις αγκαλιές των μανάδων τους , ανάπηροι , πονεμένοι , ανήμποροι , είχαν έρθει στη Χάρη Της , ελπίζοντας στο ..θαύμα , απελπισμένοι άνθρωποι , που όμως ελπίζανε…πιστεύανε…

   Στο μεταξύ , με τη μέθοδο της…ενδοεπικοινωνίας , έρχονταν διαρκώς και κάποιες ..πληροφορίες , γιά προηγούμενα θαύματα της Παναγίας , γιά ‘αρρωστους που έγιναν καλά , γιά τυφλούς που βρήκαν το φως τους , και πολλά άλλα , που κυκλοφορούσαν από παρέα σε..παρέα , και φυσικά ανέβαζαν το θρησκευτικό ..συναίσθημα των προσκυνητών  που με βαθειά-βαθειά κατάνυξη , παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία της ολονυχτίας…

  Παραπίσω από μας , μιά χαροκαμένη μάνα , κρατούσε το παιδάκι της ,  μικρότερο από μένα , γύρω στα 4-5 , ατην αγκαλιά με στοργή , ενώ εκείνο συνέχεια έκλαιγε , χωρίς όμως να λέει ούτε μιά λέξη , ούτε μιά κουβέντα , κι’ απ’ότι μάθαμε δεν μιλούσε , και γι’αυτό και τό’χε φέρει η καυμένη η μάνα , γιά να το βοηθήσει η Παναγιά , κι’ άλλες ..κι’ άλλες πολλές περιπτώσεις , που μαθαίναμε , όσο περνούσε η ώρα και προχώραγε η νύχτα , όσο γιά ..ύπνο , δεν ήταν δυνατόν ούτε να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο , με τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στην εκκλησία ..

   Μέσα λοιπόν στο διαρκές ..βουητό , τους ψίθυρους , τις φωνές , τα κλάματα των παιδιών και την αφόρητη ζέστη , ήταν πολύ δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς και τις ψαλμωδίες , γιατί τότε , δεν υπήρχαν  , ευτυχώς , μικροφωνικές εγκαταστάσεις , γι’ αυτό μας έκανε μεγάλη εντύπωση , όταν κάποια στιγμή ακούσαμε ένα ..ψίθυρο  :  έρχεται ο δεσπότης , κι’ αμέσως έγινε νεκρική..σιγή , απόλυτη σιγή , λες κι’ όλοι έχασαν ταυτόχρονα τη φωνή τους , αμέσως εμφανίστηκε στην ωραία πύλη , ο Αθανάσιος , σχεδόν εξαγριωμένος , κατακόκκινος , φωνάζοντας : Δεν ντρέπεστε , μαζευτήκατε εδώ και φωνάζετε , και πολλά και …διάφορα , που έκαναν τους προσκυνητές , κυριολεκτικά , να..παγώσουν , και συνέχισε , διακόπτοντας τη λειτουργία , ενώ οι έρμοι οι παπάδες , έμειναν κάγκελο , αν και τον γνώριζαν καλά-καλά , όπως επίσης και οι προσκυνητές , λίγο-πολύ , αλλά στη συνέχεια δόθηκε η..χαριστική βολή , κάτι που εξήντα περίπου χρόνια ..κουβαλάω στην παιδική μου , τότε , ψυχή , κι’ ακόμα δεν μπορώ , όυτε να το…καταλάβω , αλλά και περισσότερο να το..συγχωρήσω .

   Μέσα λοιπόν στο ξέσπασμά του , ο δεσπότης , γνωστός γιά την αθυροστομία του , συν τοίς..άλλοις , εκστόμισε κι’ αυτή τη φράση , που την άκουσα ολοκάθαρα και μούρθε …κεραυνός :…μαζευτήκατε εδώ μέσα και..κλάνετε …

   Πάγωσα , όπως και όλοι , βέβαια η διαπίστωση αυτή δεν απείχε και πολύ απ’ την πραγματικότητα , όχι , αλλά ο τρόπος που ειπώθηκε αυτή η φράση , ο χώρος και ο χρόνος , αλλά κυρίως ο άνθρωπος που την είπε , εμένα με συγκλόνισαν , κυριολεκτικά πάγωσα , κουβαριάστηκα φοβισμένος στην αγκαλιά της μάνας μου , που κι’ αυτή , όπως και όλοι τριγύρω , έμειναν αποσβολωμένοι ..μουδιαμένοι , όλοι δεν πιστεύαμε στ’ αυτιά μας…κι όμως ήταν μιά..πραγματικότητα..

   Μιά πραγματικότητα , φίλοι μου , που κατέστρεψε , σε μένα τουλάχιστον , όλη την κατανυκτική ατμόσφαιρα και διάθεση , που είχε δημιουργηθεί , παρόλες τις δυσκολίες , τόσες ώρες μέσα στην εκκλησία , ανάμεσα στον κόσμο που προσευχόταν , σταυροκοπιόταν κι’ έκανε συνέχεια ..μετάνοιες , δεν κξέρω , μπορεί η ανίδρασή μου να ήταν υπερβολική , μπορεί..μπορεί , πολλά μπορεί , πάντως δεν πείμενα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο , μέσα στην εκκλησία μάλιστα…και πιστεύω πως και σήμερα να συνέβαινε , και στην ηλικία που βρίσκομαι , πάλι η αντίδρασή μου θα ήταν η ίδια..

   Απογοητευμένος , κομματιασμένος..κυριολεκτικά , αφού κάτι έσπασε μέσα μου , και κουρασμένος , φυσικά , απ’ όλη την ταλαιπωρία της μέρας , αποκοιμήθηκα , δεν μπορώ , και μετά από τόσα χρόνια τώρα , πόση ώρα κοιμήθηκα , αλλά κάποια στιγμή , προς το πρωί , πετάχτηκα απ’ τον ύπνο , η εκκλησία είχε..ξεσηκωθεί απ’ τις φωνές των προσκυνητών , μιά απίθανη οχλαγωγία , φωνές , ψαλμοί , κλάματα , προσευχές και μιά η επωδός :…μίλησε ..μίλησε ..θαύμα..θαύμα..μίλησε …

   Καθώς πετάχτηκα , απ’ τον ύπνο , είδα τη μάνα μου κι’ όλους τριγύρω , να σταυροκοποιούνται και να κλαίνε , φωνάζοντας ..Θαύμα…θαύμα..μίλησε το παιδάκι…κι’ όλοι κοίταζαν πίσω μας , πρός το παιδάκι , που ανέφερα πριν , όλοι δε είχαν πέσει απάνω να δούν το θαύμα , ν΄ακούσουν το παιδί , ενώ η έρμη η μάνα τους φώναζε , έκλαιγε , προσευχόταν  σε μιά κατάσταση..έξαλλη …

   Δεν έμαθα ποτέ , ούτε το όνομα του παιδιού , ούτε από που ήταν , όπως επίσης δεν μπόρεσα να πλησιάσω , μέσα στην ..αναταραχή , γιά να δω με τα μάτια μου και φυσικά ν’ ακούσω με τ’ αυτιά μου το παιδί να ..μιλάει , το γεγονός αυτό όμως είχε περιορίσει τις άσχημες εντυπώσεις απ’ το προηγούμενο περιστατικό με το δεσπότη , απάλυνε κάπως την απογοήτευση και την…θλίψη μου , δεν την εξάλειψε όμως , γιατί είναι , ακόμα και τώρα , ένα..αγκαθάκι στην ψυχή μου………Κ.-

Αθήνα , 1947 η 1948 , τετράχρονος η πεντάχρονος , τότε στο Νοσοκομείο Παίδων , από αριστερά ο αγαπημένος μου πατέρας , ξαδέρφε ς της μάνας μου που με ‘χει αγκαλιά , ο αδερφός μου Γιώργος , κι’ ο αδερφός της μάνας μου Γιώργος Κάρλος . Η αρρώστεια μου αυτή , ήταν η αιτία να με..τάξει η μάνα μου στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα και ..φυσικά να ζήσω όλα όσα σας διηγήθηκα παραπάνω .

ΣΗΜ : Η επαναδημοσίευση του  “ Προσκυνήματος στον Κουτσουρό “ , έγινε γιά την ικανοποίηση  φίλων της σελίδας μας , που μας παρεκάλεσαν γιά την..ενοποιημένη δημοσίευσή του , φυσικά δεν θα μπορούσαμε , μέρες που ‘ναι , να  τους χαλάσουμε το χατίρι , και με χαρά μας το κάναμε .

   Με την ευκαιρία , σας προαναγγέλουμε την δημοσίευση και μιάς άλλης..εκδοχής , προσκυνήματος στον Κουτσουρό , όπως μας την είχε  διηγηθεί ο αγαπημένος πρωτοξάδελφος Γιώργος Ζέκιος , που δυστυχώς έχει φύγει από..χρόνια .

        Καλό   σας   βράδυ  …..Κ.-

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΕΣ…ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ : “ ΤΟ ΒΕΛΟΥΧΙ “..

 

  ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ..

   Κάθε χρόνο , σαν καλοκαιριάζει και πλησιάζει ο Αύγουστος , το παλιό..σαράκι , αρχίζει να τριβελίζει το ..λιγοστό μυαλό μου , κι' ο κόμπος στο λαιμό ν' ανεβοκατεβαίνει , σαν να με πνίγει κάτι , κι' όσο σιμώνει ο Δεκαπεντάυγουστος , χειροτερεύει ..κουσούρι ..αγιάτρευτο , όνειρο που δεν ..στρέχει , του Βελουχιού το πανηγύρι της Παναγίας , το Δεκαπενταύγουστο...

   Και δεν μου φτάνει το...μαράζι μου , αρχίζει ,  στα κατάβαθα του νου , κι'η..παρέλαση παλιών συγγενών και φίλων , που 'χουν χαθεί από χρόνια , κι' εκείνο το..άθλιο το...σκουπιδάκι κάνει τα μάτια να..κρυφοδακρύζουν , ..άθελά τους...

 

   Και να η θειά η ..Ζαφείρα , η Καραμίντζαινα , καλοσυνάτη , με μοχθοχαρακωμένο .. πρόσωπο , βαθειές ρυτίδες ,..αυλάκια λες οργωμένα με τ' αλέτρι , κάθε μιά  κι' ένας καυμός , ένας μεγάλος πόνος , χώρια τα βάσανα τα καθημερινά , θάνατοι , αρρώστειες , δύσκολα χρόνια , φτώχεια , έχασε νωρίς τον άντρα της κι' απόμεινε μ'ένα παιδί το Χρήστο , αγαπημένος ξάδερφος , κι' αυτός φευγάτος από χρόνια , ας είναι όλοι σχωρεμένοι , μπορεί να μη τους ανάβω κερί και λαδοκάντηλο , αλλά σαμπως κι' αυτή η ..σκέψη , κάθε τόσο , δεν είναι ..κερί και τρισάγιο ;

   Στο Βελούχι , εκτός απ' τη Θειά Ζαφείρα , η μάνα μου είχε κι' άλλα δυό πρωτοξάδερφα , τη θειά Σιδεροκατερίνη και τον μπάρμπα Γιάννη το Σκούρα , το...Ζαρόιαννο , όπως τον παραγκώμιαζαν , αγαπημένα ξαδέρφια , καλοί συγγενείς , αλλά με τη θειλα Ζαφείρα το πράμα ήταν...αλλοιώς , εκεί ..στρατοπεδεύαμε , όλο το συγγενολόι , εμείς απ' το Λιδορίκι αλλά κι' όσοιν έρχονταν γιά το πανηγύρι απ' την Αθήνα , κι' έρχονταν ..μπόλικοι....

   Χωράγαμε όμως όλοι , όλοιν οι ..καλοί χωράνε , έτσι δε λέει ο λαός μας , ε..λοιπόν έτσι γινόταν , στρωματσάδες..ατέλειωτες , στο ανώι της θεια- Ζαφείρας , κι' απ' τα παρ'αθυρα να βλέπεις τις..νταουσανιές ( ..δαμασκηνιές..ευρωπαιστί ...) . τα καλαμπόκια και το καταπράσινο περιβάλλον , κι' εκείνο το..βουιτό , απ' τα νερά που τρέχαν στ' αυλάκια , ολόγυρα στο κάθε σπίτι , κι' έπαιζαν και το ρόλο..ψυγείου αφού μέσα σ' αυτά κρυώναμε τα ..πιοτά και τα..καρπούζια...

   Τα πιοτά λοιπόν και τα..καρπούζια , τα ...παγώναμε στα..νεροψυγεία , στ' αυλάκια δηλαδή με το τρεχούμενο νερό που 'ρχόταν απ' την πηγή παγωμένο...ενώ ένα διαρκές..βουητό , πλανιόταν στην Βελουχοβιώτικη ατμόσφαιρα , με αποτέλεσμα γιά να μπορούν οι χωριανοί να...συνεννοηθούν να ..φωνάζουν δυνατά...

   Ήταν όμως πραγματικός θησαυρός αυτό το νερό , το χωριό ήταν ένα πελώριο..περβόλι , τι ήθελες και δεν έβγαζε το Βελούχι , όλο το χρόνο τροφοδοτούσε το Λιδορίκι με φρούτα και λαχανικά , και μάλιστα..εξαιρετικής ποιότητας , άσε εκείνες οι..ντομάτες , αυτές δεν ήταν ντομάτες ..καρπούζια ήταν , τις έκοβες και μοσχοβολούσε ο τόπος ολόγυρα , όλα τα σπίτια έφκιαχναν το περιβόλι τους , νερό βλέπεις είχαν ..άφθονο , και στο πανηγύρι της Παναγίας , το Δεκαπενταύγουστο , μαζί με το ψητό αρνί απαραίτητο συμπλήρωμα ήταν μιά αγγουροντοματοσαλάτα , πλούσια..πλούσια , με την πιπεριούλα της , το κρεμμυδάκι και φυσικά ...ρίγανη ντόπια , που μοσχοβόλαγε...

   Εκείνο όμως που μού 'χει μείνει...μαράζι στην καρδιά , είναι εκείνα τα πεντανόστιμα..νταουσάνια , τα..δαμάσκηνα , η θειά Ζαφείρα είχε πολλέ νταουσανιές , ολόγυρα στο σπίτι , που τα κλαδιά τους έφταναν στο μπαλκόνι , απ' όπου μπορούσες να φτάνεις..άνετα και να τρως...

 

   Χώρια οι μηλιές , που ...υποφέρανε απ' τις επιδρομές των..πιτσιρικάδων , που με την ευκαιρία του..πανηγυριού , δεν άφηναν μήλο γιά..μήλο , γώ είχα επισημάνει μιά μηλιά που 'κανε πολύ νόστιμα μήλα , στο μαγαζί του ξάδερφου του Χρήστου του Σίδερη , που ήταν λίγο παρά κάτω απ' της θειας Ζαφείρας , και..που με 'χανες ..που με 'βρισκες , εκεί..μηλοβοσκούσα...

   Βέβαια έκανα και τη σχετική...επιθεώρηση στα μαγαζιά που είχαν και όργανα στο πανηγύρι , το κεντρικό βέβαια ήταν του Σίδερη του Χρήστου , απ'εξω στην αυλή φκιάχναν το...πάλκο , όπου η κομπανία , με..προεξάρχοντα τον μπάρμπα Θανάση Πίτσιο , τον Φαλιαμπάρα , κλαρίνο , το Γιώργο Πανάγο , λαούτο και άλλους οργανοπαίχτες της περιοχής , απαρτίζανε την..ορχήστρα που εμπλουτιζόταν και με ..μετακαλούμενους εξ...Αθηνών , οργανοπαίχτες και φυσικά και.. της απαραίτητης ..τραγουδίστριας , που σπάνια..τραγουδούσε αλλά...κουνιόταν πάνω στο πάλκο , προς ..τέρψιν των...πανηγυριωτών....

 

Η ..μεικτή..ορχήστρα σε..πλήρη δράση , σαντούρι ο Κακόπουλος απ' τη Σκαλούλα , η..αοιδός προφανώς απ' τη...Σκάλα..του ..Σπιτιού της..

Ο μπάρμπα Φαλιαμπάρας με το Γιώργο Πανάγο , στο μπαλκόνι του ..Φαλιαμπαρέικου σπιτιού σο Βελούχι...

Ο Φαλιαμπάρας , στη μέση , με το Γιώργο Πανάγο , δεξιά , και τον Γιάννη Μπίρπο , απ' την Πλέσσια , που έπαιζε βιολί...

 

 

  Θα πρέπει όμως εδώ να πούμε , πως το Βελουχοβιώτικο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου , δεν ήταν ένα..πανηγύρι της...σειράς , όπως τόσα άλλα στην περιοχή , ήταντο..ετήσιο..όνειρο όλων των Βελουχοβιωτών , είδικά αυτών που έμεναν στην Αθήνα , αλλά και όοολων των καταγόμενων απ' το χωριό , των συγγενών και ..γνωστών και..φίλων ..Την εποχή λοιπόν που οι..συγκοινωνίες ήταν..άστα να..πάνε , και το ταξείδι Αθήνα - Λιδορίκι , ήταν..ημερήσια εκδρομή , δυό...τρεις μέρες πριν το πανηγύρι , γινόταν πραγματικός ..χαμός ...

   Την παραμονή , ειδικά , τα λεωφορεία άρχιζαν να φεύγουν από Αθήνα , απ' το πρωί μέχρι πολύ αργά το..απόγευμα , με αποτέλεσμα να φτάνουν στο Λιδορίκι τις πρώτες πρωινές ώρες του..Δεκαπενταύγουστου , η δε κατάσταση που επικρατούσε στο Αλωνάκι , όταν έφταναν τα λεωφορεία ήταν..απερίγραπτη , χαμός στο...ίσιωμα , που λένε , φωνές φασαρία , κακό , ταξί δεν υπήρχαν αρκετά , μπερδεύονταν οι αποσκευές , μικρά κλαίγανε , πεινασμένα , διψασμένα , μετά από τόσες ώρες ταξείδι , να χάνει η μάνα το ..παιδί , και το παιδί τη μάνα...οι κυρίες δε , έφερναν και τις βαλίτσες με τα..μοντελάκια , γιά να κάνουν..θριαμβευτική ..εμφάνιση στο πανηγύρι , όπου εκτός της..διασκέδασης οι..νεαροί κι' οι..νεαρές , επιδίδονταν και στο ευγενές ..σπορ του..κυνηγιού του...θησαυρού...πως λέμε...νυφοπάζαρο !!!......Κ.-

 

Σ  υ  ν  ε  χ  ί  ζ  ε  τ  α  ι ……

ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΕΣ..ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ..

 

ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ...

 

Ο αγαπημένος μας καθηγητής , ο αξέχαστος Γιώργος Ρωμανάς , σε ώρα διδασκαλίας , σε κάποια μεγαλύτερη τάξη , διακρίνουμε τους : Γιώργο Τσιάντα , Δημ . Τσιώνο , Δ.Πανάγο , Σταθούλα Κουτσαύτη , Αρετή Γεροδήμου , Γιωργία Πουρνιά , Νίτσα Παπαδοπούλου και Ελένη Κωστοπούλου και στο βάθος , μάλλον , η Μαρία Παπαιωάννου .

 

   Παρασυρμένος , αγαπημένοι μου φίλοι , απ' τις ..ολοζώντανες προπολεμικές αναμνήσεις ,του Κροκυλειώτη Δημ. Υφαντή , με βαθειά νοσταλγία των αξέχαστων μαθητικών μας χρόνων , και της παλιάς Λιδορικιώτικης ζωής , ξεφύλλισα το..δευτεράκι της ψυχής μου κι' ανέσυρα κάποια περιστατικά , της όμορφης εκείνης εποχής .

   Θα πρέπει νάταν 1958 η 1959 , πήγαινα στην προτελευταία τάξη του Γυμνασίου , την εβδόμη όπως τη λέγαμε τότε , κι' αν θυμάμαι καλά το περιστατικό αυτό συνέβη στο μάθημα της Κοσμογραφίας , με το οποίο δεν είχα καμιά...σχέση και..συγγένεια , το γιατί θα σας το εξηγήσω πιό κάτω .

   Το μάθημα , μας τόκανε ο καθηγητής μας των μαθηματικών ο αξέχαστος Γ΄. Ρωμανάς , που ,εκτός του ότι ήταν ολίγον...αυστηρός , είχε και ένα..χούι , μόλις μπαίναμε γιά μάθημα , έχοντας γνώση των..μελλουμένων , έλεγε : Ανδρίτσος , Γραφάκος , Καψάλης , έξω , εμείς βέβαια ..θιγμένοι , διαμαρτυρόμασταν : Γιατί κύριε καθηγητά ; Δεν κάναμε τίποτα...κι' εκείνος κοιτώντας πάνω απ' τα γυαλιά του , που τάχε πάντα χαμηλά στη μύτη , μας απαντούσε ..στερεότυπα : Θα ..κάνετε εσείς , θα κάνετε...

   Όπως θα θυμάστε , οι παλιότεροι , τότε οι καθηγητές μας σήκωναν , συνήθως , με τη σειρά του καταλόγου , οπότε ξέραμε πότε , πάνω κάτω , θα σηκωθούμε γιά μάθημα , κάποια μέρα λοιπόν που είχαμε κοσμογραφία , ήταν η σειρά μου να σηκωθώ γιά μάθημα , αλλά δυστυχώς παρ' ότι το ήξερα ότι ήμουν ..υποψήφιος , δεν είχα ανοίξει , ως ..συνήθως , βιβλίο , τι να κάνω ..τι να κάνω , σκεφτόμουνα το θριαμβευτικό χαμόγελο του καθηγητού μου , όταν θα τούλεγα πως δεν έχω διαβάσει , και δεν μου πήγαινε καλά , έπρεπε κάτι να σκαρφιστώ , πριν πάω στο σχολείο , λοιπόν , πήγα στον ΟΤΕ , τότε ήταν στο ισόγειο του Λαλαγιαννέικου σπιτιού , και υπάλληλος ήταν ο μπάρμπα Γιάννης ο Κανδρής , που ήταν και..ζόρικος , το σχέδιό μου ήταν..λίαν..στανικόν , θάπαιρνα ένα φύλλο πρόσκλησης τηλ/κής συνδιάλεξης , τότε οι συνδιαλέξεις γίνονταν απ' τους θαλάμους του ΟΤΕ , και θα συμπλήρωνα πως με καλεί στο τηλέφωνο ο αδερφός μου ο Γιώργος , που ήταν στην Αθήνα , και γιά ώρα θα έβαζα την ώρα του μαθήματος της πρώτης ώρας , της Κοσμογραφίας , πράγματι λοιπόν πήγα , πήρα την πρόσκληση , την συμπλήρωσα καταλλήλως , και πήγα στο σχολείο , βρήκα τον καθηγητή μου , και του είπα πως έχω συνδιάλεξη με τον αδερφό μου , που γνώριζε φυσικά , υποσχόμενος πως μόλις τελειώσω το τηλεφώνημσ , θα πήγαινα αμέσως στο μάθημα , έδειξα και την..επίσημη πρόσκληση , του ΟΤΕ , γιά του λόγου το..αληθές , ο καθηγητής μου με κοίταξε ειρωνικά , αλλά μου επέτρεψε ν' αργήσω στο μάθημά του .

   Το πρώτο . λοιπόν , μέρος του σχεδίου μου είχε πετύχει , τώρα θάπαιρνα την...εκδίκησή μου , φεύγω και πάω σπίτι , η μάνα μου ήταν στο μαγαζί , και κάθομαι και διαβάζω..παπαγαλία το μάθημα που είχαμε , λέω παπαγαλία γιατί με την..κυρία αυτή , την..Κοσμογραφία δηλαδή , δεν είχα καμιά ..μα καμιά προηγούμενη..επαφή , διάβασα λοιπόν όσο καλύτερα μπορούσα , κι' ύπολόγισα περίπου την ώρα , θάπρεπε νάχει τελειώσει η εξέταση και θα έκανε ο καθηγητής μας την παράδοση , νάμαι κι' εγώ στο μάθημα....

   Ο χρόνος που είχε βέβαια απομείνει ήταν πολύ λίγος γιά ..πλήρη εξέταση , αλλά αρκετός γιά την ολοκλήρωση του σχεδίου μου , μπαίνω λοιπόν , καλημερίζω και τραβάω γιά το θρανίο μου , αμέριμνος , και τα πράγματα από δω και πέρα εξελιχθήκανε όπως ακριβώς τα είχα προβλέψει , και φυσικά σχεδιάσει , ο Ρωμανάς , με το ειρωνικό του χαμόγελο , πιστεύοντας πως έπιασε...λαγό , με ρωτάει , έχεις διαβάσει το μάθημα Καψάλη ; έλα να μας το πεις...πάντα χαμογελώντας κάτω απ' τα..μουστάκια του , εγώ φυσικά..φυσικά , του απαντάω , και βέβαια κύριε Καθηγητά , και προχωράω προς την έδρα , παίρνω...θέση μάχης , και μόλις ο καθηγητής μου μου λέει να πω το μάθημα , έχοντας αρχίσει στο πρόσωπό του να ανθίζει το..θριαμβευτικό ..χαμόγελο , αρχίζω ..χειμαρρωδώς να ..απαγγέλνω το..ποίημά μου , ρίχνοντας βέβαια και ..κλεφτές ματιές , στον καθηγητή μου , που φαινόταν να τάχει ..χαμένα , την καάσταση τότε έσωσε το κουδούνι του διαλείμματος , τα παιδιά , ως συνήθως , σηκώθηκαν κι' ο Ρωμανάς , έχοντάς τα χαμένα , γιατί ήταν παραπάνω από βέβαιος , πως η συνδιάλεξη ήταν...κοπάνα , και φυσικά ήμουν αδιάβαστος , απορημένος ελαφρά , και λίγο..μουδιασμένα , μου είπε το πολυπόθητο , φτάνει αρκετά , μπράβο ,΄και ήταν , ομολογουμένως , το πρώτο και το...μοναδικό μπράβο που πήρα ποτέ μου απ' τον αγαπημένο καθηγητή μου τον αείμνηστο Γιώργο Ρωμανά , και μη μου πείτε πως δεν το άξιζα.............Κ.-

ΠΕΝΗΝΤΑ..ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ !!!

 

 

   Πριν δυό-τρεις μέρες αδέρφια , είχαμε , όπως γράψαμε προχθές , μιά απρόσμενη ..συνάντηση , μιά πολύ..ευχάριστη έκπληξη , ανταμώσαμε μετά , από ..πενήντα  χρόνια , με τον αγαπημένο μας καθηγητή τον Αντώνη Ζούκο .

   Χρόνια πολλά , πάρα πολλά , ο καθηγητής μας έμεινε στο χωριό μας , και ..εκπαίδευσε γενιές και γενιές παιδιών της Δωρίδας , Δωριεύς βέβαια και ο ίδιος , απ’ την Κερασιά , το Σουρούστι , όπως το ‘λεγαν παλιότερα , άφησε το ..στίγμα του στη Λιδορικιώτικη ζωή , και όλοι , πιστεύω , τον θυμούνται με αγάπη..

   Δύσκολες εποχές , τότε , σκληρά ..πέτρινα χρόνια , αλλά τα γράμματα..γράμματα , και το Γυμνάσιό μας , παρότι..εξ..απανέκαθεν ..ενταγμένο στην ..Β’ κατηγορία , εγκαταλειμένο και..περιφρονημένο απ’ τους κ.κ ..αρμοδιοϋπεύθυνους , έδινε κάθε χρονιά..ηχηρά ..χαστούκια με τα ..αποτελέσματά του..

   Μαθαίναμε γράμματα τότε στο Λιδορίκι , δεν ξέρω αν αυτό μπορούμε να το πούμε και..σήμερα , δεν ..ξέρω , πάντως τότε..μαθαίναμε , και δεν το λέμε έτσι..στον ..αέρα , όοχι , το μαρτυράνε οι τόσοι και τόσοι καταξιωμένοι επιστήμονες όλων των επιστημών και όλων των  κλάδων , που κυκλοφορούν γύρω μας και , φυσικά , μας κάνουν ΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ…

   Με την ευκαιρία όμως της όμορφης συνάντησης με τον αγαπημένο μας καθηγητή , ας θυμηθούμε και ένα όμορφο περιστατικό της , τότε , εποχής …

TO MEΓΑΛΟ ΓΙΟΥΡΟΥΣΙ..

 

Θ Υ Μ Α Μ Α Ι .....ΠΑΛΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΟΝΙΑ..

 

 

Κάπως έτσι φίλοι μου ήταν η..Τζουλιέτα του αξέχαστου Άλκη Μίχου , του νεανικού μας ..ήρωα...

   Γυρνάμε πάλι στην ονειρεμένη 10ετία του 50 , πραγματικά ονειρεμένη , παρά τη φτώχεια και τις δυσκολίες της , γιά μας ήταν...Παραδεισένια η ζωή είμαστε βλέπεις...νέοι... παιδιά .

   Τάχαμε όλα κι' ας μας έλειπαν τα πάντα , είχαμε μεταφερθεί , πιά , και στο καινούριο κτίριο του Γυμνασίου και νοιώθαμε...Βασιλιάδες , με τους αγαπημένους μας καθηγητές , τους συμμαθητές και κυρίως με τις ατέλειωτες ...ζευζεκιές και τρέλλες .

   Άνοιξη λοιπόν του 195...και περιμέναμε πως και πως νάρθει η μέρα που θα πέρναγε απ' το χωριό μας το ράλυ Ακρόπολις , μάλιστα το ράλυ , ποιός στη χάρη μας....θα πέρναγε το ίνδαλμά μας , ο ήρωάς μας ο Άλκης ο Μίχος , με την κατακόκκινη Τζουλιέττα του και την περίεργη κόρνα του .

   Ποιός ήταν ο Άλκης ; μη μου πείτε πως δεν γνωρίζετε τον , αείμνηστο πιά , Άλκη , τον Κονιακίτη ραλίστα που χάλαγε κόσμο την εποχή εκείνη ... η Δωρική ..μαρίδα έπινε νερό στο όνομά του..

   Ο πατριώτης μας λοιπόν ο Άλκης ο Μίχος ήταν , αυτό που λένε , ένας αυθεντικός Κονιακίτης ..πλέι-μπόυ της εποχής , που έπαιρνε μέρος - κάθε χρόνο - στο ράλυ , και με εξαιρετικές , μάλιστα , επιδόσεις , τι άλλο θέλαμε εμείς τότε λοιπόν γιά να τον κάνουμε...ήρωά μας ; και επί πλέον ήταν ο μόνος απ' τους οδηγούς του ράλυ , που μόλις έφτανε στο Λιδορίκι κορνάριζε δαιμονιωδώς ..ξεσηκώνοντας τη νεολαία , αυτός ήταν λοιπόν ο Άλκης γιά μας , ένας παιδικός λαικός ..ήρωας .

   Ήρθε λοιπόν και η πολυπόθητη μέρα που θα πέρναγε το ράλυ , βέβαια δεν ξέραμε την ακριβή ώρα , αλλά σίγουρα θα ήταν σε ώρα μαθήματος , αλλά τίνος μαθήματος ; ιδού το πρόβλημα , είχαμε βέβαια κάνει τα κουμάντα μας , είχαμε καταστρώσει τα...σχέδιά μας και με εναλλακτικές...λύσεις μάλιστα , θέλαμε όμως και λίγη...τύχη που τελικά την είχαμε και τι τύχη , με ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ , ναι, με το ονοματεπώνυμο.... Αντώνιος Ζούκος , και δεν ήταν άλλος απ' τον καλόκαρδο καθηγητή μας που δεν μας χάλαγε ποτέ...χατήρι...

   Η τάξη μας λοιπόν είχε τα αυτιά ( ; ) στο μάθημα... και τα μάτια στραμένα πέρα στον Αντώνη ,χαμηλά στις στροφές , για να δούμε τα ραλιτζίδικα αυτοκίνητα να μπαίνουν στο χωριό , αλλά κυρίως μας ενδιέφερε ο Άλκης , ο πατριώτης μας , οφίλος μας , ανυπομονούσαμε να ακούσουμε το μουγκριτό του πρώτου αυτοκινήτου γιά να βάλουμε σε ενέργεια το...σχέδιό μας .

   Έτσι κι' έγινε , μόλις ακούστηκε το πρώτο αυτοκίνητο , σηκωθήκαμε όλοι απ' τα θρανία , το προέβλεπε το σχέδιο , και όλοι μαζί ζητήσαμε απ' τον καθηγητή μας να βγούμε έξω να κάνουμε μάθημα .

   Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο προαύλιος χώρος του σχολείου δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί , ήταν μιά μικρή πλαγιά με το χορταράκι της , ότι χρειαζόταν δηλαδή γιά να κάνουμε...ξαπλωμένοι το μάθημά μας βλέποντας και το ράλυ , το τερπνόν δηλαδή μετά του...ωφελίμου.

   Ο καλός μας καθηγητής τάχασε στην αρχή με το αίτημα μας , αρνήθηκε φυσικά , με τη γνωστή άρνησή του που γιά μας ...σήμαινε ναι , εμείς επιμέναμε φωνάζοντας έξω , έξω αυτός όχι , οπότε άρχισε η ομαδική μας έξοδος με όχι και τόσο ορθόδοξο...τρόπο , απ' τα παράθυρα ,ενώ ο καθηγητής μας , κρατώντας στα χέρια το βιβλίο του, συνέχισε να ...αρνείται....συγκαταβατικά , βλέποντας την αίθουσα ν' αδειάζει .

   Σε λίγο βγήκαμε όλοι έξω , ξαπλώσαμε και απολαμβάναμε το θέαμα , ο Καθηγητής μας ; αφού είδε κι' αποείδε , με το βιβλίο πάντα στο χέρι , το πήρε απόφαση και ξεκίνησε κι' αυτός γιά έξω μονολογώντας , αφού...επιμένετε άντε...να μη σας χαλάσω το χατήρι κι' έχει και ωραία μέρα σήμερα , ωραία λιακάδα...

   Βγήκε λοιπόν κι' ο καθηγητής μας , κάθισε δίπλα μας , απόλαυσε την ανοιξιάτικη λιακάδα και παρακολούθησε και την εξέλιξη του...ράλυ .Έχουν περάσει 50 χρόνια από τότε , οι συμμαθητές σκορπίσαμε , άλλοι έφυγαν νωρίς , άλλοι ξέκοψαν τελείως απ' το χωριό , ελάχιστοι συναντιόμαστε και θυμόμαστε τα παλιά μας , όσο γιά τον καλό μας καθηγητή , είναι μιά χαρά , και του ευχόμαστε μέσα απ' την καρδιά μας να είναι πάντα καλά κι' αυτός και η οικογένειά του . ......Κ.

 

   Με την ευκαιρία της..ανάσυρσης , του παραπάνω περιστατικού , απ’ την απέραντη..μνημο..αποθήκη , θα ‘θελα να θυμίσω, συμπληρωματικά , και ένα ακόμα σχετικό με το παραπάνω ..

   Προχθές λοιπόν πηγαίνοντας , βράδυ ατγά γύρω στις..10 , γιά Στύλια , πέρασα απ’ την Περιθιώτισσα και εκεί σε μιά..μικρή  πλατεϊτσα , συνάντησα πεντέξι ..χωριανούς , κάποιοι έπαιζαν το ..ταβλάκι τους , και οι άλλοι συζητούσαν όμορφα –όμορφα στη δροσούλα του χωριού τους , απολαμβάνοντας τις πολλές ομορφιές του ..

   Ανάμεσά τους , και ένας παλιός γνώριμος , ένας φίλος απ’ τα..παλιά , που λένε , ο Γιάννης Μπαρμπέρης , κοντο..συμμαθητής , που έιχε και κάποια..σημαντική σχέση με το..Ράλυ Ακρόπολης , που αναφέραμε παραπάνω , όχι βέβαια..αγωνιστική , όοοχι , αλλά εξόχως…δροσιστική ..και εξηγούμαι..

  Σε κάποιο λοιπόν Ράλυ , ο αγαπητός φίλος Γιάννης , δεν ξέρω πως και ..γιατί , έκανε κάτι που..του..στοίχισε μιά ..χοντρούλα..αποβολή , τι έκανε ; Απλά , πολύ..απλά , κατάβρεξε ένα αυτοκίνητο , το πρώτο νομίζω που πέρασε απ’ το Λιδορίκι , το γιατί βέβαια , δεν το έχουμε μάθει , το πιθανότερο πάντως , είναι πως είχε βάλει με κάποιους ..στοίχημα , το κέρδος του ; Μιά..οχταήμερη αποβολή ..

  Αυτά και πολλά – πολλά άλλα συνέβαιναν στα όμορφα εκείνα χρόνια…κι’ όσοι τα ζήσαμε τα..νοσταλγούμε……Κ.-

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ “ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΟΥΜΑ “..

 

ΓΛΥΚΕΣ ..ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ  ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ..

 

 

Νάημουνα νειός να γίνομαν
στη Γκιώνα ..τσοπανούδι .
μικροβοηθός στο..άρμεμα..
και μπιστικός στο...σκάρο..

Λιδορικιώτικη , τσοπάνικη λεβεντοπαρέα , λεβεντιές..καμαρωτές...

Όμορφη τσοπάνικη ζωή , ψηλά στη Γκιώνα , η ώρα του..αρμέματος....

 

 

   ΄Θα 'χουν περάσει πάνω από δεκαπέντε χρόνια , ίσως και περισσότερα , κατακαλόκαιρο , τέλειωνε ο Ιούλιος , ζέστη μεγάλη , αλλά κι' η λαχτάρα να περάσω ένα πρωί σε μιά τσοπάνικη στάνη , ακόμα μεγαλύτερη , κι' είχα και τον αξέχαστο καλό φίλο το Μήτσο το Δρόσο , τον Τρόχαλο , όπως τον παραγκωμιάζαν στο χωριό , όποτε μ' εύρισκε στην αγορά , μούλεγε και ξανάλεγε : Άιντε και δεν ήρθες ένα πρωί στο κονάκι , να φάμε και να πιούμε , να το ξέρω όμως να ψήσουμε κιόλας ...θά 'μαστε παρεούλα , ο Αβγός κι' ο Αντρεούλας , κανόνιστο κι' έλα...

   Τό 'πε , το ξανά 'πε ο σχωρεμένος ο Μήτσος , το 'δεσα κι' εγώ κόμπο , κι' ένα πρωί , χωρίς να του 'χω πει τίποτα , ξεκίνησα γιά το " Κόκκινο Χούμα ", πάνω ψηλά στη Γκιώνα , κοντά δυό χιλιάδες μέτρα ύψος . Αν ήξερα βέβαια το δρόμο και τι με..περίμενε , δεν νομίζω πως θα ξεκίναγα , αλλά τέλος καλό όλα καλά , που λένε , όσο κι' αν λαχτάρησα στο δρόμο , ακόμα περισσότερο φχαριστήθηκα εκεί που πήγα , ύστερα ήταν και η πρώρη..εκστρατεία μου σε..Λιδορικιώτικη στάνη , και μάλιστα τόσο ψηλά , κι' όσο νά 'ναι την ήθελα αυτή την εκδρομή πως και πως...

   Έφυγα λίγο αργά , το πρωί , είχε βγει κατάκαλα ο ήλιος κι' έκανε πολλή ζέστη , πήρα κι' ένα μπουκαλάκι με νερό και με το κοντομάνικο μπλουζάκι , ξεκίνησα , γιά την κορφή της..Γκιώνας , χωρίς καν να ξέρω το δρόμο , ούτε ποιός ήταν αλλά το κυριότερο πως ήταν , βέβαια αυτό δεν έργησα να το ..μάθω , και βέβαια βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησα...αλλά το 'θελα και τελικά δεν το μετάνοιωσα...

   Μέχρι τις Καρούτες , όλα καλά κι' ωραία , γνωστός ο δρόμος , άσφαλτος , πήγα μιά χαρά , σταμάτησα και στο μαγαζί , ρώτησα πως θα πάω γιά Κόκκινο Χούμα , ήπια και το καφεδάκι μου και ξεκίνησα , πέφτοντας απ' την πίσω μεριά του Καρουτινού κάμπου , προς το Σαλωνίτικο , έκανα και το πρώτο λάθος , αλλά ευτυχώς εκεί είχε ένα εργοτάξιο , μάλλον συνεργείο , της ετειρείας των μεταλλέιων , γ΄υρισα τους ρώρησα και με καθοδήγησαν και προχωρώντας μέσα στο ελατόδασο , σε κακό έως..άθλιο δρόμο , προχώρησα αρκετά , ανεβαίνοντας φυσικά προς τις κορφές της Γκιώνας .

   Εδώ τα πράγματα δυσκολεύανε , ο δρόμος , ο Θεός να τον κάνει δρόμο , ήταν στενός , ίσα που χώραγε τ' αυτοκίνητο , και το χειρότερο ήταν πως ήταν γεμάτος πέτρες , όχι χαλίκια αλλά πέτρες , κοτρώνια , κυριολεκτικά είχα παγώσει , να γυρίσω πίσω δεν υπήρχε τρόπος , άρα έπρεπε να συνεχίσω , κι' όσο κοίταζα αριστερά μου κι έβλεπα το γκρεμό , μου κοβότανε το αίμα...μ' είχε πιάσει ..κρύος ιδρώτας ...Από κάποιο σημείο ο δρόμος , ευτυχώς , δεν είχε γκρεμό , αλλά είχε κι' απ' τις δυό μεριές στέρεο έδαφος και φαινόταν μαλακότερο το χώμα , δεν είχε εκείνα τα στουρναρολίθαρα , τελικά λίγο πιό πάνω άκουσα γαυγίσματα σκυλιών , ανάσανα , σκέφτηκα πως κάπου εδώ γύρω πρέπει νάναι στάνη , κι 'ετσι ήταν λίγο πιό πάνω , στρίβοντας είδα μιά λάκκα , και άκουσα και βελάσματα και κουδούνια προβατιών , επί τέλους , σκέφτηκα , έφτασα , κι έτσι ήταν , όπως μπήκα στην άπλα αυτή , είδα δεξιά ένα κονάκι , και κάνα δυό τσοπανόσκυλα να γυροφέρνουν , κόρναρα μιά , δυό φορές , και νάσου ο Μήτσος ο φίλος μου , ε...τότε έννοιωσα..βασιλιάς .

   Χαρές ο φίλος που με είδε , γιατί κακά τα ψέματα , δεν το πολιπίστευε πως θα πάω , ύστερα τοχαμε πεί τόσες φορές , κι είχε παογοητευτεί , με καλωσόριεσε , και με μάλωσε γιατί δεν του τόχα πει από χθες ..προχθές νάχει κάνει κουμάντο γιά να ψήσουμε , τώρα φίλε , μου είπε θα τη..βγάλουμε με ξηρά τροφή , καμιά..κονσέρβα , ντοματοσαλάτα , τυρί , γιαούρτη και ψ'μοτύρι αλλά από κρασί...έχουμε πρώτο πράμα , τον καθησύχασα , λέγοντάς του πως το τελευταίο πράμα είναι το φαί , και μην ανησυχεί , θα βολευτούμε μιά χαρά .

   Απ' τα κορναρίσματά μου όμως , πριν , πετάχτηκαν έξω απ' τα κονάκια τους και δυό ακόμα Λιδορικιώτες τσοπάνηδες , πού ήταν παραπανούλια , οπότε φώναξε ο Μήτσος : Αντρεούλαααα , πάρ' κι του Μήτσο , κι' λάτε , έχουμε κόσμοοοο , σε λίγο ήρθαν , ο ..Αντρεούλας , Αντρέας Γωργουσόπουλος , κι' ο Μήτσος ο Αβγός , Δημ. Στρούζας , που ήταν και κουμπάρος μου , ήρθαν , καλοχαιρετηθήκαμε , με καλωσόρισαν , με ρώτησαν γιά κάνα νέο απ' το χωριό , και προχωρήσαμε προς το καλύβι του Μήτσου , που ήταν δίπλα , ενώ εγώ με το κοντομάνικο το μπλουζάκι , άρχισα να τουρτουρίζω , έκανε κρυαδούλα , το κατάλαβαν οι φίλοι μου , κι' ο Μήτσος μου 'φερε μιά κοντόκαπα , τσοπάνικη , βάλτην , μου λέει , γιατ΄θα σι..γκιάξει...τον άκουσα και..ζεστάθηκε το κοκκαλάκι μου..

   Έβαλα λοιπόν την τσοπανόκαπα , κι' άρχισε η ξενάγηση , με πήγαν να δω το ψ'μοτύρι , πως βράζει σαν ασβέτης , είδα κι' όλα τα τσοπάνικα ..σύνεργα , πήγα και στ' λούστρα , που ποτίζονται τα ζωντανά , πέρασε η ώρα , κάτσαμε πήραμε μιά μπουκιά , ήπιαμε και το κρασάκι μας , και πήρα το δρόμο της επιστροφής , φχαριστημένος , που έζησα έστω και γιά λίγο την τσοπάνικη ζωή , αλλά και την ομορφιά της καλής συντροφιάς και της φιλοξενίας ....

   Γυρνώντας , ήμουνα πιό...καλμαρισμένος , τώρα ήξερα το δρόμο και που θα βρεθώ , βέβαια καθυστέρησα πολύ , έφτασα αργά στο Λιδορίκι , η γυναίκα μου είχε ανησυχήσει , και με το δίκιο της , αλλά είπε και το..απίθανο όταν έφτασα , καλά δεν μπορούσες να πάρεις ένα τηλέφωνο πως θ' αργήσεις ;

...Βέβαια όταν της εξήγησα περί...." Κόκκινου..Χούμα "...κατάλαβε και...ανακάλεσε....

   Οι λίγες ώρες αδέρφια που πέρασα με τους αγαπημένους χωριανούς και φίλους , η ζεστασιά που έννοιωσα και η απέραντη χαρά κι' ευχαρίστηση , με δεδομένη τη λαχτάρα που είχα πάντα να γνωρίσω και να ζήσω , έστω και γιά λίγο , την τσοπάνικη ζωή , μαζί με όλη την ομορφιά και τη γαλήνη που έννοιωσα εκεί πάνω , καθ' οδόν , μετουσιώθηκαν , με την αναμενόμενη , ποιητική..αδεία , υπερβολή και την απαραίτητη ωραιοποίηση , σε μιά σειρά εικόνων , ήχων , λόγων , ένα τραγούδι , λες , στην ομορφιά της ανθρώπινης επικοινωνίας , της άδολης και αφκιασίδωτης , της αγνής , σ' αυτή που όλοι προσφέρουν χωρις να περιμένουν κάτι , η απέραντη χαρά της προσφοράς , στο μεγαλείο της...όσο υπάρχουν άνθρωποι , υπάρχει πάντα και..ελπίδα..

Όλα λοιπόν όσα έννοιωσα εκεί ψηλά στη Γκιώνα , με την υπέροχη παρέα απλών ανθρώπων , συμπυκνώθηκαν σε λίγα λόγια , ασήμαντα ίσως , αλλά γιά μένα..πολύτιμα...

Η λούστρα στο " Κόκκινο Χούμα " και μιά Λιδορικιώτικη παρέα , Κωστοπαναγιωταίοι , Βουλγαραίοι , Πετραίοι , Σουρμελαίοι , μιά Ανάληψη στη στρούγκα του μπάρμπα Χαράλαμπου του Μαργέλλου - Αρπάλη .

       Καλημέρα αδέρφια και καλό  μήνα……Κ.-

TO MEΓΑΛΟ ΓΙΟΥΡΟΥΣΙ..

 

Θ Υ Μ Α Μ Α Ι .....ΠΑΛΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΟΝΙΑ..

 

Κάπως έτσι φίλοι μου ήταν η..Τζουλιέτα του αξέχαστου Άλκη Μίχου , του νεανικού μας ..ήρωα...

 

   Γυρνάμε πάλι στην ονειρεμένη 10ετία του 50 , πραγματικά ονειρεμένη , παρά τη φτώχεια και τις δυσκολίες της , γιά μας ήταν...Παραδεισένια η ζωή είμαστε βλέπεις...νέοι... παιδιά .

   Τάχαμε όλα κι' ας μας έλειπαν τα πάντα , είχαμε μεταφερθεί , πιά , και στο καινούριο κτίριο του Γυμνασίου και νοιώθαμε...Βασιλιάδες , με τους αγαπημένους μας καθηγητές , τους συμμαθητές και κυρίως με τις ατέλειωτες ...ζευζεκιές και τρέλλες .

   Άνοιξη λοιπόν του 195...και περιμέναμε πως και πως νάρθει η μέρα που θα πέρναγε απ' το χωριό μας το ράλυ Ακρόπολις , μάλιστα το ράλυ , ποιός στη χάρη μας....θα πέρναγε το ίνδαλμά μας , ο ήρωάς μας ο Άλκης ο Μίχος , με την κατακόκκινη Τζουλιέττα του και την περίεργη κόρνα του .

   Ποιός ήταν ο Άλκης ; μη μου πείτε πως δεν γνωρίζετε τον , αείμνηστο πιά , Άλκη , τον Κονιακίτη ραλίστα που χάλαγε κόσμο την εποχή εκείνη ... η Δωρική ..μαρίδα έπινε νερό στο όνομά του..

   Ο πατριώτης μας λοιπόν ο Άλκης ο Μίχος ήταν , αυτό που λένε , ένας αυθεντικός Κονιακίτης ..πλέι-μπόυ της εποχής , που έπαιρνε μέρος - κάθε χρόνο - στο ράλυ , και με εξαιρετικές , μάλιστα , επιδόσεις , τι άλλο θέλαμε εμείς τότε λοιπόν γιά να τον κάνουμε...ήρωά μας ; και επί πλέον ήταν ο μόνος απ' τους οδηγούς του ράλυ , που μόλις έφτανε στο Λιδορίκι κορνάριζε δαιμονιωδώς ..ξεσηκώνοντας τη νεολαία , αυτός ήταν λοιπόν ο Άλκης γιά μας , ένας παιδικός λαικός ..ήρωας .

   Ήρθε λοιπόν και η πολυπόθητη μέρα που θα πέρναγε το ράλυ , βέβαια δεν ξέραμε την ακριβή ώρα , αλλά σίγουρα θα ήταν σε ώρα μαθήματος , αλλά τίνος μαθήματος ; ιδού το πρόβλημα , είχαμε βέβαια κάνει τα κουμάντα μας , είχαμε καταστρώσει τα...σχέδιά μας και με εναλλακτικές...λύσεις μάλιστα , θέλαμε όμως και λίγη...τύχη που τελικά την είχαμε και τι τύχη , με ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ , ναι, με το ονοματεπώνυμο.... Αντώνιος Ζούκος , και δεν ήταν άλλος απ' τον καλόκαρδο καθηγητή μας που δεν μας χάλαγε ποτέ...χατήρι...

   Η τάξη μας λοιπόν είχε τα αυτιά ( ; ) στο μάθημα... και τα μάτια στραμένα πέρα στον Αντώνη ,χαμηλά στις στροφές , για να δούμε τα ραλιτζίδικα αυτοκίνητα να μπαίνουν στο χωριό , αλλά κυρίως μας ενδιέφερε ο Άλκης , ο πατριώτης μας , οφίλος μας , ανυπομονούσαμε να ακούσουμε το μουγκριτό του πρώτου αυτοκινήτου γιά να βάλουμε σε ενέργεια το...σχέδιό μας .

   Έτσι κι' έγινε , μόλις ακούστηκε το πρώτο αυτοκίνητο , σηκωθήκαμε όλοι απ' τα θρανία , το προέβλεπε το σχέδιο , και όλοι μαζί ζητήσαμε απ' τον καθηγητή μας να βγούμε έξω να κάνουμε μάθημα .

   Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο προαύλιος χώρος του σχολείου δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί , ήταν μιά μικρή πλαγιά με το χορταράκι της , ότι χρειαζόταν δηλαδή γιά να κάνουμε...ξαπλωμένοι το μάθημά μας βλέποντας και το ράλυ , το τερπνόν δηλαδή μετά του...ωφελίμου.

   Ο καλός μας καθηγητής τάχασε στην αρχή με το αίτημα μας , αρνήθηκε φυσικά , με τη γνωστή άρνησή του που γιά μας ...σήμαινε ναι , εμείς επιμέναμε φωνάζοντας έξω , έξω αυτός όχι , οπότε άρχισε η ομαδική μας έξοδος με όχι και τόσο ορθόδοξο...τρόπο , απ' τα παράθυρα ,ενώ ο καθηγητής μας , κρατώντας στα χέρια το βιβλίο του, συνέχισε να ...αρνείται....συγκαταβατικά , βλέποντας την αίθουσα ν' αδειάζει .

   Σε λίγο βγήκαμε όλοι έξω , ξαπλώσαμε και απολαμβάναμε το θέαμα , ο Καθηγητής μας ; αφού είδε κι' αποείδε , με το βιβλίο πάντα στο χέρι , το πήρε απόφαση και ξεκίνησε κι' αυτός γιά έξω μονολογώντας , αφού...επιμένετε άντε...να μη σας χαλάσω το χατήρι κι' έχει και ωραία μέρα σήμερα , ωραία λιακάδα...

   Βγήκε λοιπόν κι' ο καθηγητής μας , κάθισε δίπλα μας , απόλαυσε την ανοιξιάτικη λιακάδα και παρακολούθησε και την εξέλιξη του...ράλυ .Έχουν περάσει 50 χρόνια από τότε , οι συμμαθητές σκορπίσαμε , άλλοι έφυγαν νωρίς , άλλοι ξέκοψαν τελείως απ' το χωριό , ελάχιστοι συναντιόμαστε και θυμόμαστε τα παλιά μας , όσο γιά τον καλό μας καθηγητή , είναι μιά χαρά , και του ευχόμαστε μέσα απ' την καρδιά μας να είναι πάντα καλά κι' αυτός και η οικογένειά του . ......Κ.-

O ΞΕΡΞΗΣ , ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ …ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ !!!

 

Τα περίφημα..βομβαρδιστικά του…Ξέρξη…

   Γυρνάμε αδέρφια και πάλι , που αλλού ; στη λατρεμένη δεκαετία του ..΄50 !! Γυμνασιόπαιδες παρακαλώ , με τα πηλήκιά  μας , με την ..κουκουβάγια , κουρεμένοι με την..ψιλή , με περιοριστικούς..όρους κυκλοφορίας , και όλα τα σχετικά , αλλά και με παράλληλη..λαθροκυκλοφορία , πρέφα στα δωμάτια των συμμαθητών μας , και ..τσιγαράκι ..αβέρτα , Ματσάγγος ..κούτα , χύμα…με λίγα λόγια , όλα μας..έλειπαν , αλλά ήμασταν…βασιλιάδες ..

   Την εποχή εκείνη είχαμε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους στο χωριό μας , στο Ταμείο , την Εφορία , το Δασαρχείο , την ΑΤΕ , που έμεναν γιά χρόνια , είχαν οικογένειες , παιδιά , και είχαν ενσωματωθεί στη Λιδορικιώτικη κοινωνία , και είχαν γίνει σχεδόν..Λιδορικιώτες ..

  Κάπως έτσι ήταν και η οικογένεια του Μιχάλη Καλαμπόκη , που ήταν ταμίας στην Αγροτική Τράπεζα και ήταν πολύτεκνος , αλλά απ’ τα παιδιά του εδώ ήταν μόνο δύο , τα πιό μικρά , ο Θόδωρος και η Χρύσα , τα άλλα ήταν μεγάλα , κάποια μάλιστα , αν θυμάμαι καλά , ήταν Αμερική .

   Η Χρύσα ήταν μικρότερη , θα΄πρέπει να τελείωνε το δημοτικό , μιά όμορφη κοπελίτσα με την μεγάλη πλεξούδα της , κι’ ο Θόθωρος συνομήλικός μας , ίσως και λίγο μεγαλύτερος , ονειροπαρμένος..με καλλιτεχνικές ανησυχίες , πάντα αφηρημένος και κυρίως πάντα  ωσεί …παρών στα μαθήματα ..ταξείδευε,..βλέπειτε.. διαρκώς..

   Καθημερινά λοιπόν , ο Θόδωρος , αδιάβαστος και ..ωσεί παρών  , στην αίθουσα , σε όλα τα μαθήματα , κι’ όταν ερχόταν η σειρά του γιά μάθημα , πάλι αδιάβαστος , έλυνε το πρόβλημά του με τη μέθοδο της..προσέγγισης , και εξηγούμαι , το Γυμνάσιό μας , την εποχή εκείνη , είχε πάρα πολλά παιδιά , οι τάξεις ήταν ..κατάφορτες , το ίδιο και οι..αίθουσες .

  Έτσι λοιπόν , αναγκαστικά , τα πρώτα θρανία ήταν ..κολλημένα , σχεδόν , στην έδρα , και όταν ανεβαίναμε γιά μάθημα , αν στεκόμαστε στην ..άκρη της έδρας , ήμασταν σε απόσταση..αναπνοής , απ’ τους συμμαθητές μας του πρώτου θρανίου , αυτό λοιπόν το είχε..μελετήσει και..αξιοποιήσει , ο καλό φίλος ο Θόδωρος , κι’ όταν σηκωνόταν γιά μάθημα , στεκόταν άκρη-άκρη  στην έδρα , και φυσικά ..κολλημένος , σχεδόν , στο πρώτο θρανίο..

   Θα με ρωτήσετε , ε …και ; Δεν έχει..ε..και , γιατί είχε το σκοπό του , ο Θόδωρος , το ‘χε ..μελετημένο καλά το πράμα , γιατί στέκοντας τόσο κοντά , μπορούσε να ακούει και τον παραμικρό ..ψίθυρο , αλλά το κυριότερο , διάβαζε τα χείλια των συμμαθητών , και έτσι ..ψευτοβόλευε την κατάσταση , παίρνοντας ..τη βάση , στα μαθήματα , βέβαια μιλάμε γιά τα ..προφορικά , γιά τα ..γραπτά , θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά…άλλη πονεμένη ..ιστορία..

   Το σημερινό μας ..περιστατικό , φίλοι μου , αναφέρεται στο μάθημα της ..ιστορίας , μάλιστα , γιατί και στην ιστορία ήταν πάντα αδιάβαστος ο Θόδωρος , την εποχή εκείνη στο Γυμνάσιό μας στη θέση του…λίμπερο , γενικών δηλαδή..καθηκόντων , έπαιζε ο αγαπημένος μας καθηγητής Αντώνιος Ζούκος , ας είναι καλά ο άνθρωπος , ο κ . Ζούκος , ήταν θεολόγος , με μεγάλο όμως αριθμό ωρών..πτήσης , στην Ιστορία , τη γεωγραφία , τη ..λογική , στα ..φιλολογικά και σε όλες σχεδόν τις ..ειδικότητες , κάθε..τρούπα , που λένε , τη..μπάλωνε ο κ. Ζούκος , και εκείνη λοιπόν τη μέρα στην έδρα καθόταν αυτός..

   Ξέχασα να σας πω , πως ο καθηγητής μας , και οι περισσότεροι τότε καθηγητές , μας σήκωνε γιά μάθημα με τη σειρά..καταλόγου , αυτό είχε την ..χρησιμότητά του  βέβαια , γιατί ξέραμε τη..μέρα και την …ώρα , που θα σηκωθούμε γιά μάθημα , οπότε..ψευτοδιαβάζαμε και βολεύαμε την κατάσταση…

  Εκείνη λοιπόν η μέρα ήταν του..Θόδωρου , και φυσικά το ΄ηξερε καλά-καλά , χωρίς βέβαια να έχει αλλάξει ..τακτική , αδιάβαστος , όπως πάντα λοιπόν , ανταποκρίθηκε..πρόθυμα στο κάλεσμα του καθηγητού μας , και ξεκινώντας , απ’ τα τελευταία θρανία , ανέβηκε..αργά..αργά , στην έδρα , πιάνοντας..στασίδι άκρη..άκρη , στην έδρα , μόνο οι άκρη απ’ τις ..πατούσες του΄πάταγαν σ’ αυτή .

   Ο καθηγητής μας , κατά τη..συνήθειά του , καθόταν στην άλλη άκρη της έδρας , στην καρέκλα του , μακριά απ’ το τραπέζι , έχοντας –πάντα – στα χέρια του ανοιχτό το ανάλογο βιβλίο , γιά να παρακολουθεί , τα..λεγόμενα του εξεταζόμενου , περίμενε ν’ ακούσει το..Θόδωρο…

   Το μάθημα της μέρας εκείνης , ιστορία όπως είπαμε , αναφερόταν σε μιά μάχη , μεταξύ Ελλήνων και ..Περσών , ο Θόδωρος λοιπόν , ισορροπώντας , σχεδόν , στην άκρη της έδρας , έρχισε να εφαρμόζει τη μέθοδό του , τη…νοηματική , κοιτάζοντας τους πρώτους ανέφερε πως το μάθημα περιγράφει την μάχη μεταξύ του…Ξέρξη και των Ελλήνων …επεναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια με ..άλλη σειρά , πότε μεταξύ ..Ελλήνων και ..Περσών , πότε μεταξύ…Περσών και..Ελλήνων , και τα ίδια και τα ίδια , περιμένοντας τους υποβολέις να ..προχωρήσουν παρακάτω..

  ‘Ελα όμως που αυτοί οι..άθλιοι , την είχαν στημένη στο φίλο μας ; Κι’ ο καϋμένος ο Θόδωρος ..ίδρωνε ..ξε..ίδρωνε , αλλά..τίποτα , ανταπόκριση καμία , η αίθουσα όλη , στο..κόλπο φυσκιά , είχε..ξεσηκωθεί , και ο πάντα ήρεμος καθηγητής μας , είχε αρχίσει να ..εκνευρίζεται , λέγοντας συνέχεια , παρακάτω..παρακάτω..παρακάτω !!

  Αμ..δεν είχε παρακάτω..αυτοί οι μασκαράδες οι μπροστινοί δεν έβγαζαν..λέξη , μόνο γελούσαν μαζί με τους υπόλοιπους , αφού λοιπόν ο Θόδωρος επανέλαβε καμιά..εικοσαριά φορές τα..αντίπαλα ..στρατόπεδα , αλλάζοντας πάντα τη …σειρά , βρέθηκε κάποια στιγμή να επαναλαμβάνει τη φράση :..οπότε ο..Ξέρξης , ..οπότε ..ο..Ξέρξης…οπότε ο ..Ξέρξης …

   Άντε ..παρακάτω..φώναζε ο καϋμένος ο καθηγητής μας , ο Θόδωρος όμως ..εκεί , οπότε ο ..Ξέρξης …οπότε ο..Ξέρξης , και τότε ο του..θαύματος , οι μπροστινοί..μιλήσανε , οπότε ακούμε το Θόδωρο να..συνεχίζει..ξάλαφρωμένος..: Οπότε ο …Ξέρξης με πενήντα… αεροπλάνα ..επιτίθεται κατά των Ελλήνων…και..

   Δεν πρόλαβε όμως να συνεχίσει , γιατί απ’ την άλλη άκρη της έδρας , ο καθηγητής μας ..εξαγριωμένος , εκσφενδόνισε το βιβλίο της ιστορίας , που κρατούσε , και το οποίο ..βρήκε στο κεφάλι τον φίλο τον Θόδωρο ..ενώ η αίθουσα..σειόταν απ’ τις φωνές και την ..καζούρα…σε σημείο να διαμαρτυρηθούν οι..κωφάλαλοι της …γειτονιάς !!!

  … Και το..αεροπλανοφόρο , απ’ το οποίο..σηκώθηκαν…..

   Eδώ όμως θα πρέπει να σας πω , πως μετά πολλά..πολλά χρόνια , σαράντα..πέντε , περίπου απ΄την όμορφη εκείνη εποχή των..αερο..μαχιών   Ξέρξη ..Ελλήνων κλπ , συνάντησα τον αγαπημένο φίλο Θόδωρο κάτω από..περίεργες συνθήκες , εντελώς …τελείως..τυχαία ,  ήταν , και ..είναι , μιά χαρά , ως ..ανεμένετο , σπούδασε την ..υποκριτικήν τέχνην , εργάστηκε στο θέατρο , δίδαξε δε , γιά πολλά χρόνια , σε κάποια απ’ τις..γνωστές Δραματικές σχολές , έγινε κοντολογίς , ένας άνθρωπος της τέχνης  , και σήμερα έχει δική του Σχολή θεάτρου , κάπου στη  Πλάκα , έχει μιά όμορφη οικογένεια , και δεν έχει αλλάξει..καθόλου , είναι μιά χαρά , όπως ..τότε , α..όχι , κάτι έχει αλλάξει …βέβαια ..βέβαια , το…όνομά του , λέγεται…Θεόδωρος..Κάλβος , και αν όλα πάνε καλά , δεν αποκλείεται να τον δούμε στο χωριό μας , που αγαπάει πολύ , σε κάποια θεατρική παράσταση ….

                             Καλό  σας  βράδυ……Κ.-