Νέα Υόρκη.- Φωτορεπορτάζ: Δημήτρης Πανάγος
Το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 βρήκε τους αδελφούς Γιάννη και Δήμο Κωσταλά, όπως κάθε μέρα, στο εστιατόριο τους, το Essex World Café, στην οδό Liberty, ακριβώς απέναντι από το Παγκόσμιο Εμπορικό Κέντρο στο νότιο Μανχάτταν.
Η μέρα ξεκίνησε όμορφα και τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή που θα ακολουθούσε σε λίγες μόνο ώρες, σημαδεύοντας όχι μόνο τη γειτονιά τους και την πόλη μας, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.
Η επιθυμία του να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να σωθούν από τη φωτιά στο άκουσμα ότι ένα αεροσκάφος έπεσε πάνω στο βόρειο πύργο οδήγησε τον κ. Δήμο Κωσταλά ένα βήμα πιο κοντά στον τόπο της καταστροφής. Το ωστικό κύμα που δημιουργήθηκε από την κατάρρευση του ενός πύργου, τον πέταξε μακριά, στο κοντινό πάρκο.
«Με βρήκαν σε πτώματα επάνω», θυμάται, «κάτω από ένα αυτοκίνητο, μετά από τρεις ώρες, με μεταφέρανε στο νοσοκομείο, με καθαρίσανε, ούτε παπούτσια είχα, ούτε τίποτα».
Και συνεχίζει: «Βρήκαν και το αυτοκίνητό μου εδώ μπροστά, τα γυαλιά μου, το σταυρό μου. Τα βάλανε σε μια σακούλα και τα έστειλαν στη γυναίκα μου. Νομίζανε ότι ήμουν μέσα στο αυτοκίνητό μου και έλιωσα. Βάλανε και λίγο χώμα μέσα στη σακούλα και τα έστειλαν στη γυναίκα μου. Με είχαν για αγνοούμενο.» Επέστρεψε στο σπίτι του τρεις μέρες αργότερα.
«Ήταν μεγάλη η καταστροφή. Είμαι εδώ 44 χρόνια. Ήμασταν εδώ όταν χτίζονταν οι Δίδυμοι Πύργοι. Είναι σαν να μας πήραν 40 χρόνια από τη ζωή μας. Δεν πρόκειται να ξαναγίνει η περιοχή αυτή η ίδια πλέον», τονίζει, μιλώντας στη Greek News.
Με λόγια αγάπης αναφέρεται στον Άγιο Νικόλαο, τη μικρή εκκλησία λίγο παραπέρα, που καταπλακώθηκε από τον νότιο πύργο. «Πηγαίναμε κάθε Σάββατο, βοηθούσαμε με τα φαγητά. Τους φτιάχναμε και τις φακές και τα λέγαμε με τον κόσμο εκεί. Μακάρι να ξαναχτιστεί πάλι και εμείς θα είμαστε πάντα μαζί τους.»
Γιάννης Κωσταλάς
«Την πινακίδα (με το μενού) πήγα να φέρω μέσα και είδα το δεύτερο αεροπλάνο να πέφτει στον πύργο» μας λέει ο κ. Γιάννης Κωσταλάς. «Ελπίζουμε να μην ξανασυμβεί στον κόσμο άλλο τέτοιο κακό», προσθέτει.
Με συγκίνηση αναφέρεται στους 84 εργαζόμενους στο Λιμενική Αρχή (Port Authority) – 37 από τους οποίους αστυνομικοί- που έβαλαν το καθήκον πάνω από τη ζωή τους και βρήκαν το θάνατο στην προσπάθειά τους να σώσουν συνανθρώπους μας.
Μια μεγάλη αφίσα κρεμασμένη στον τοίχο του Essex World Café αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής, στους ανθρώπους αυτούς που ο κ. Κωσταλάς αποκαλεί οικογένειά του.
«Ολοι έρχονταν και τρώγανε εδώ, δύο και τρεις φορές την ημέρα, για 25 χρόνια. Ηταν δικά μας παιδιά, οικογένεια είμαστε, δεν ήταν πελάτες μας. Και ο καθένας από αυτούς έχει και μια ωραία ιστορία», σημειώνει, απαριθμώντας στιγμές ηρωισμού των ανθρώπων του Port Authority.
«Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες, πόσους ανθρώπους γλιτώσανε και ξαναπήγαν μέσα στα κτίρια να βοηθήσουνε και άλλους και όλοι τους σκοτώθηκαν», προσθέτει. «Ο ένας έφερε έξω 47 παιδάκια, ο άλλος έφερε κάτω 80 άτομα και πήγε να βοηθήσει και πάλι και δεν ξαναβγήκε. Ο πρώτος μου πελάτης ήταν ο Αλβανός ο Ρόκο που καθάριζε τα τζάμια στο κτίριο, όλοι σκοτώθηκαν»
«Για μας η ζωή μπορεί να συνεχίζεται, όμως οι οικογένειες των θυμάτων ποτέ δεν ξεχνάνε», τονίζει ο κ. Κωσταλάς, μια γρήγορη απόφαση του οποίου έσωσε τη ζωή αρκετών άλλων που βρίσκονταν την ώρα εκείνη στο Essex World Café, γλιτώνοντάς τους από τη σκόνη και τα διάφορα υλικά που κατευθύνονταν προς το μέρος τους.
Ελλιοτ
«Όταν το δεύτερο αεροπλάνο χτύπησε, ο κ. Γιάννης μας είπε αμέσως να κλείσουμε την μπροστινή πόρτα και να φύγουμε από την πίσω είσοδο του μαγαζιού, αυτό ήταν που μας έσωσε», λέει στη Greek News ο νεαρός Ελλιοτ που εργάζεται εδώ και χρόνια στο Essex World Café.
Ο ίδιος σερβίριζε καφέ στο μπροστινό τμήμα του μαγαζιού όταν ακούστηκε το πρώτο δυνατό «μπαμ». «Κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο, όλα φαίνονταν μια χαρά. Νομίζαμε ότι επρόκειτο για βόμβα», σημειώνει.
«Πήγαμε στο πάρκο, προχωρήσαμε προς την Γέφυρα του Μπρούκλιν, ήταν κλειστή, περπατήσαμε στην Manhattan Bridge. Δεν ξέραμε ακόμη ότι είχαν πέσει οι Δίδυμοι Πύργοι, νομίζαμε ότι ήταν μόνο τα αεροπλάνα που χτύπησαν τα κτίρια. Ακούγαμε άλλους στο δρόμο να το λενε και σκεφτόμασταν ότι δεν είναι δυνατό, δεν το πιστεύαμε.»
Εμαθε τι έγινε ότι τελικά μετά από ώρες κατάφερε να φτάσει στο σπίτι του.
Το εστιατόριο του κ. Κωσταλά μετατράπηκε την ημέρα εκείνη σε ιατρικό σταθμό – National Disaster Medical System (NDMS) station – παρέχοντας πρώτες βοήθειες στους ανθρώπους που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της γιγαντιαίας επιχείρησης διάσωσης και καθαρισμού του Παγκοσμίου Εμπορικού Κέντρου. Ανοιξε και πάλι τις πύλες του το 2003.
Ανθούλα Κατσιματίδη
Η πρώτη σκέψη της Ανθούλας Κατσιματίδη, συνεργάτιδος τότε του Κυβερνήτη Τζορτζ Πατάκι, στο άκουσμα ότι χτυπήθηκαν οι Δίδυμοι Πύργοι, ήταν η πόλη και οι συμπολίτες της. Η μέρα αυτή όμως έμελλε να σημαδέψει για πάντα τη ζωή της οικογένειάς της, καθώς δεν θα ξανάβλεπε ποτέ τον αγαπημένο της αδελφό, τον Γιάννη της.
«Μου τηλεφώνησαν το πρωί από την Ελλάδα.Επεσα κάτω, στα γόνατα μου κλαίγοντας γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτό συμβαίνει στην πόλη μου και στους κατοίκους της. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμη ότι ο Γιάννης μου βρισκόταν εκεί την ημέρα εκείνη», λέει στη Greek News.
«Είχα μια ελπίδα ότι θα γυρίσει, αλλά αυτή η ελπίδα, όταν πέρασε το πρώτο βράδυ που δεν κοιμηθήκαμε καθόλου, άρχισε σιγά σιγά να σβήνει. Ηξερα πια ότι δεν θα έρθει ξανά στο σπίτι», προσθέτει με πόνο ψυχής.
«Το σπίτι μας από εκείνη τη μέρα ήταν γεμάτο κόσμο, ο πατέρας μου ήταν στη Νίσυρο, η μαμά μου δεν έβλεπε καθόλου τηλεόραση. Μέρα νύχτα είχαμε συγγενείς κοντά μας και φίλους. Και ήταν αυτή η αγάπη, αυτή η συμπαράσταση, αυτή η ζεστασιά που νιώθαμε από τον κόσμο, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση», συνεχίζει.
Δέκα χρόνια μετά, όπως τονίζει, δεν αλλάζει αυτό που νιώθουν. «Για μας είναι σαν να έγινε χθες. Είναι μια επέτειος, αλλά είναι πιο έντονη η μνήμη, είναι συνέχεια στα μάτια μας, συνέχεια στα αυτιά μας».
Μας εξομολογείται πως ο λόγος για τον οποίο κατάφερε να αντέξει μέχρι σήμερα ήταν η αποστολή που είχε ως μέλος της Επιτροπής για την Ανέγερση του Μνημείου της 11ης Σεπτεμβρίου, το οποίο άνοιξε ανήμερα της μαύρης επετείου, για τους συγγενείς των θυμάτων και σήμερα Δευτέρα για όλο τον κόσμο.
«Δουλεύω 10 χρόνια γι’ αυτό. Ηταν θέλησή μου να βοηθήσω να χτιστεί ένα μνημείο, ένας χώρος γεμάτος ζωή και ελπίδα, γιατί χωρίς την ελπίδα δεν έχουμε τίποτα. Να δείξουμε μέσα από αυτό στις επόμενες γενιές ότι έγινε κάτι πολύ τραγικό εδώ, αλλά και ότι η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί», σημειώνει.
«Το μνημείο με αγγίζει στην καρδιά μου, δεν πήραμε τίποτα από το Γιάννη, δεν έχουμε θάψει τον Γιάννη μας. Εκεί έχασε τη ζωή του», μας λέει καλώντας όλους τους ομογενείς να επισκεφθούν το Μνημείο, να δώσουν το παρών και να προσευχηθούν για τους νεκρούς της 11ης Σεπτεμβρίου.
Ελένη Ψαρρά.
Στο δρόμο προς το γραφείο της στο Μπρούκλιν βρήκε το άκουσμα της τραγικής είδησης την πρόεδρο της Φιλοπτώχου του Τιμίου Σταυρού κ. Ελένη Ψαρρά. «Ακούσαμε ότι ένα αεροπλάνο έπεσε στον ένα πύργο και μέχρι να φτάσουμε στο γραφείο, έπεσε και το δεύτερο. Τρέξαμε κάτω στους 69 δρόμους από όπου φαίνονταν οι δίδυμοι πύργοι και είδαμε φωτιά στους επάνω ορόφους», θυμάται.
Σκέφτηκε αμέσως τον γιο της που θα έφευγε για το πανεπιστήμιο και έτρεξε στο σπίτι να τον ειδοποιήσει να μην πάει. Μέχρι να επιστρέψει στο ίδιο σημείο, σε περίπου μισή ώρα, είχαν πέσει και τα δύο κτίρια.
Η κοινότητά της, ο Τίμιος Σταυρός, όπως σημειώνει, θρήνησε την ημέρα εκείνη, ένα μέλος του συμβουλίου της, τον Κώστα Οικονόμο, πατέρα δύο παιδιών, που εργαζόταν στο Παγκόσμιο Εμπορικό Κέντρο. Η μητέρα του ήταν πρόεδρος της Φιλοπτώχου.
«Είναι πραγματικά κάτι που έχει σημαδέψει όλο τον κόσμο. Ζούμε πάντα με τον φόβο μην τύχει και ξαναγίνει κάτι τέτοιο», λέει στη Greek News.
No comments:
Post a Comment