ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ..” ΞΥΛΟΓΑΪΔΑΡΑ “ !!

 

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ   ΣΤΙΣ  ΑΓΟΝΕΣ  ΔΩΡΙΚΕΣ  ΓΡΑΜΜΕΣ
  ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

Ο πανέμορφος Άβορος , πνιγμένος  στα  δέντρα  και  το  πράσινο …

   Θα ‘ χετε ακούσει  αγαπημένοι  μου φίλοι , για..” άγονες  συγκοινωνιακές γραμμές “ , έτσι  χαρακτηρίζονταν και  χαρακτηρίζονται όλες  οι..δύσκολες  γραμμές , που  και  δουλειά δεν  είχαν αλλά και..προβληματικές ήταν , από  απόψεως  δρόμων ..
   Τέτοιες  γραμμές  λοιπόν έχουν  χαρακτηρισθεί  κάποιες  απομακρυσμένες γραμμές  μικρών νησιών , που  δεν  συμφέρει  οικονομικά  τους  πλοιοκτήτες  να  κάνουν  τακτικά δρομολόγια  συγκοινωνίας , και  έτσι..μετά  από  τις ..συντονισμένες ..διαμαρτυρίες  των  κατοίκων , που  πιέζουν  τους  πολιτικούς  τους , κρίνονται  σαν  άγονες  και επιδοτούνται  απ’ το  Κράτος  για  κάποια  υποχρεωτικά  δρομολόγια κάθε  βδομάδα , μήνα κλπ .
   Αυτές  λοιπόν  είναι  οι  επιδοτούμενες  “ άγονες γραμμές “ , γιατί  στον  δικό  μας  τόπο , την  εποχή  εκείνη , όλες  σχεδόν  οι  συγκοινωνιακές   γραμμές  με  τα  Δωρικά  χωριά , πλην  ελαχίστων  εξαιρέσεων , ήταν  ουσιαστικά άγονες και  φυσικά  μη..επιδοτούμενες ..
   Έτσι  λοιπόν  εξυπηρετούνταν τα χωριά , Πενταγιού , Αρτοτίνα , Κερασιά , Ψηλό  Χωριό , Τρίστενο και  όλα τα  χωριά  της ΒΔ Δωρίδας καθώς  και τα  υπόλοιπα  χωριά , τα  οποία  είχαν  μια  υποτυπώδη συγκοινωνιακή  εξυπηρέτηση  που  ανάλογα  με  την  απόσταση , την  ποιότητα  του  δρόμου και  φυσικά  του..αυτοκινήτου , που  όπως  έχουμε  ξαναπεί , δεν  ήταν ούτε..φορτηγό , αλλά  ούτε  και  λεωφορείο , κοντολογίς ήταν κάτι..ερμαφρόδιτο ..
   Πάντως  μη  πιστέψει κανένας , πως  τα  κοντινά  ταξίδια  ήταν  λιγότερο  ταλαιπωρικά  , γιατί δεν  θα  έχει  δίκιο , πάρτε  π.χ το ταξίδι  μέχρι  το  Λευκαδίτι , θα  μπορούσε  να  πει  κανένας  πως  ήταν  το  χειρότερο , γιατί  ο  δρόμος ήταν  σε..άθλια  κυριολεκτικά  κατάσταση , δεν  ήταν καν…δρόμος , ένα  στενό..χωράφι  με κοτρώνες , όχτους , λακκούβες και..αυλάκια , και  όλοι όταν μπορούσαν  τον  απόφευγαν , παρότι η  απόσταση ήταν  κοντινή , 12 χιλ.περίπου .
  ΄Το χάλι όμως  των  δρόμων , της  από  εδώ  πλευράς , υπήρχε  και  στην  απέναντι ,  για  τα  χωριά Άβορο, Μακρινή , Σώταινα , Μηλιά , Μαραζιά ( Δαφνοχώρι ) , Βελενλικο ( Ελαία ) και  Ξυλογαϊδάρα ( Καλλιθέα ) , και  όταν  χρειαζόταν  να  πάμε , για  λόγους  υπηρεσιακούς , σαν υπάλληλοι  της  ΑΤΕ , κυριολεκτικά..υποφέραμε ..έπρεπε  όμως να  γίνουν  αυτά  τα  ταξίδια , και  μάλιστα  με  το..φορτηγο..λεωφορείο  της  γραμμής , που  ξεκίναγε  απ’ το  Λιδορίκι , μεσημεράκι , απ’ το  Αλωνάκι και  μέσω  Άβορου , Μάκρυσης ( Μακρινής ) έφτανε  στα  Μαραζιά ή Δαφνοχώρι , ένα  όμορφο  ορεινό  χωριαδάκι , που  είναι  και  η  μητρόπολη της  παραλιακής Γλύφας  .
   Η  Γλύφα  τότε ήταν  κάτι  σαν..συνοικισμός , με  ελάχιστα  σπίτια , και χωρίς  ιδιαίτερο ενδιαφέρον , με  ένα  μαγαζί  στο  κέντρο της  παραλίας , που  ήταν γενικών..παροχών , καφενειο..εστιατορο..ταβέρνα και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  φανταστεί  κανένας ..
   Είχε  μπροστά δέντρα , ευκαλύπτους  αν  θυμάμαι  καλά και  μια αξιοθαύμαστη  κυρία  που  κουμαντάριζε  το  μαγαζί και  μάλιστα  με  περισσή..μαστοριά , ήταν  η  κ. Κατή , το  μαγαζί  της..Κατήνας λέγανε όταν  στο  σύστηναν .
   Στο  μαγαζί  αυτό , πηγαίναμε  τότε με καίκι απ’ την  Ερατεινή κάνοντας  ημερήσιες  εκδρομές  και  είναι  αλήθεια  πως περνούσαμε  υπέροχα , για  την  ιστορία θα  σας  αναφέρω  κάτι που  συνέβη φέτος  την  παραμονή  της  Παναγίας , που  πήγαμε  με  την  μπάντα  του  Π.Ο.Λ , για να  συνοδεύσει την  εικόνα  στην  περιφορά  της .
   Εκεί ανταμώσαμε  και  ένα  παλιό  Λιδορικιώτη , που έχει  φτιάξει  σπίτι  στη  Γλύφα , τον  Γιάννη  Λατσούδη , που  τυχαίνει  να  είναι  και  νονός  μου , εκεί  λοιπόν στην  παραλία  που  ήμασταν , μου σύστησε  κάποιον κ. Κατή , που  ήταν  ντόπιος  και  μάλιστα  γιος της  Κατήνας , και  όταν  τον  ρώτησα , για  τη  μητέρα  του , πιστεύοντας  βέβαια  πως  θα  έχει..φύγει  απ’ τη  ζωή , γύρισε  πίσω  του ,όπου  υπήρχε ένα  γέρικος  ευκάλυπτος και  μου  την  έδειξε  , να  κάθεται με  μια  άλλη  γυναίκα , ενστικτωδώς κινήθηκα  προς  τα  εκεί και  φτάνοντας κοντά τους έμεινα  κυριολεκτικά…κάγκελο , όταν μου  μίλησε  με  τη δική της..αθυροστομία  , αναφέροντας  όμως  το  όνομά  μου , το  επίθετο  φυσικά ,  έχοντας  να  με  δει 45  χρόνια  !!   τι  να  πει  κανένας , μακάρι  να  είναι  για  πολλά  χρόνια  καλά ..

Η  Μάκρυση , Μακρινή  όπως  τη  λένε  τώρα .

   Ακολουθώντας λοιπόν  τη  διαδρομή  αυτή , Άβορος , Μαραζιά , Βελενίκο , φτάσαμε  ένα καλοκαίρι  στην  Καλιθέα , την..Ξυλογαϊδάρα , όπως  ήταν  γνωστή  παλιά , με  το  Μιχάλη  τον  Πατσουλε το  γεωπόνο  της  ΑΤΕ , για επιτόπια  εξυπηρέτηση των  αγροτών – πελατών  μας .
   Φύγαμε  το  μεσημέρι απ’ το  Λιδορίκι , μετά  το  γραφείο , και  ακολουθώντας  τη  διαδρομή  που  προαναφέραμε , μέσα  στη  ζέστη , τη  σκόνη  και  την  ταλαιπωρία , φτάσαμε  αργά στην  Καλλιθέα , όπου  μας  περίμεναν  οι άνθρωποι  του  Συνεταιρισμού , τους οποίους  εί8χαμ  ενημερώσει  σχετικά . Ήπιαμε  κάτι  για  να  δροσιστούμε και  καταϊδρωμένοι και  κατακουρασμένοι , συνεννοηθήκαμε με  τους  φίλους  μας , για  τις  δουλειές  που  είχαμε  να  κάνουμε , συνήθως  σε  τέτοιες  εξόδους  προσπαθούσαμε να  έχουμε  κάποιες  επαφές με  αγρότες  που  χρωστούσαν  από  παλιά  δάνεια και  παράλληλα  δίναμε  πληροφορίες  και  παίρναμε  και  διάφορες  αιτήσεις μεμονωμένων  γεωργών ή  του  Συνεταιρισμού , για  δάνεια .
   Βέβαια  όλα  αυτά  προγραμματίστηκαν  για  την  άλλη  μέρα  γιατί ήδη  άρχισε  να  σκοτεινιάζει και  υπό  το φως..του  λουξ , δεν ήταν  δυνατό  να  γίνει  δουλειά , αλλά δεν  είχαμε  και  το  απαραίτητο  κουράγιο μετά το  ταξίδι  αυτό .
   Πριν  όμως  ξετυλίξουμε τα  γεγονότα  της ..Ξυλογαϊδάρας , αξίζει  να  κάνουμε  μια  περιγραφή  του  μέχρις  εκεί..ταξιδιού μας ..

Αυτό  είναι  το..λεωφορείο  που  θα  ταξιδεύαμε , μάρκας..απροσδιόριστης , καθώς  και..τύπου , γιατί  ούτε  λεωφορείο  είπαμε  ήταν  αλλά ούτε  και..φορτηγό , η  δε  διαρρύθμισή  του  μέσα ήταν κι’ αυτή..απροσδιόριστη , είχε  και  μερικά  καθίσματα , αλλά  και  χώρο , μέσα στο..” σαλόνι “ φυσικά ,  για..αποσκευές , τσουβάλια , κοφίνια , κιβώτια , ταγάρια , κιβώτια  με  αναψυκτικά  και  μπύρες και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  βάλει  ο νους  σας , συμπεριλαμβανομένων ενίοτε και..ζωντανών ή  σφαγμένων αμνοεριφίων και..πουλερικών, φυσικά ο  ένας  ήταν  πάνω  στον  άλλον και στη  μέση  οι  υπεράριθμοι  με  τα ..σκαμνάκια  τους  μια…ωραία δηλαδή..  ατμόσφαιρα .
   Κυβερνήτης  του ..σκάφους , ο  Χαράλαμπος ( Μπάμπης )  Φαλίδας με  συγκυβερνήτη  του ( βοηθό  του  δηλαδή ) τον  εκ  Βελενίκου  ορμώμενον , Κάρπο ( Πολύκαρπο ) Παπαπαναγιώτου  ή  Γιαγκούλα . Τώρα  περισσότερες  λεπτομέρειες για  το  ταξίδι , οι  ταχύτητες δεν  ήταν βέβαια..υπερηχητικές , αλλά θα  μπορούσαμε  να  τις αποδώσουμε με  τη  σοφή  λαϊκή ρήση , “ τα  ζώα  μου  αργά “ , μόνο  που  σε πάρα πολλά  σημεία της  διαδρομής το  σλόγκαν τροποποιούνταν…ελαφρά , και  μάλλον  θα  λέγαμε  τα..” ζώα  μου ..ακίνητα …” , φαντασθείτε  φίλοι  μου κάτι σαν..slow  motion , αλλά  στο  πολύ – πολύ…αργό , κάπως  έτσι ..
   Για  να μπείτε  στο…πετσί  της  κατάστασης , θα  σας  αναφέρω  μόνο , πως  όταν  κάποιος είχε φυσική..σωματική  ανάγκη , το  αυτοκίνητο  δεν  σταμάταγε , όοοχι  βέβαια , θα  ήταν  άσκοπο  χάσιμο  χρόνου , απλά κατέβαινε , ο έχων..ανάγκη , ταχτοποιούνταν  και..ματαξανα…ανέβαινε , απλά ..προχωρημένα  πράγματα…για  να  σας  το  πω  και  στην..τρέχουσα , τότε , γλώσσα  των..οδηγών  και..βοηθών , σαλτάριζε ο  έχων  την  ανάγκη και μετά..κόλλαγε στο  αυτοκίνητο , που  πίσω  βέβαια  δεν ήταν  κλειστό , αλλά  είχε…παραβάν , μετά..εξαεριστήρος , το  μόνο  που  φυσικά  δεν  είχε  ήταν η..ανάρτηση , που  όταν το  αμάξι  έπεφτε  σε λακκούβα ,  σου  σακάτευε τα σωθικά , μέχρι  αναπηρία μπορούσες  να  αποχτήσεις  σε  τέτοιο  ταξίδι .
   Τα καλοκαίρια  βέβαια , μπερδεύονταν  λιγάκι  τα  πράγματα , λόγω  της  ζέστης και  της υπερθέρμανσης  της  μηχανής , αλλά πιλότος και..συγκυβερνήτης  είχαν κάνει  τα..κουμάντα  τους , υπήρχε  και  νεράκι , αλλά  κυρίως  και…λουκουμάκια , όχι  βέβαια  για  να  τρατάρουν  τους  επιβάτες , όπως  κάνουν  οι  αεροπορικές  εταιρείες , όοχι  , απλά υπήρχαν  πάντα  λουκουμάκια για  το .. τάϊσμα  , ή  μάλλον το  βούλωμα  της  τρόμπας ή  των  σωλήνων  του  νερού , που  λόγω  πίεσης  και..παλαιότητας , έτρεχαν..
   Κάποιες  φορές ακόμα , στις  μεγάλες  ανηφόρες , και  επειδή  το..αυτοκίνητον ήταν , συνήθως , υπερβολικά..υπέρβαρο , δυσκολευόταν , οπότε  κατεβαίναμε  για λίγο , για  να  ξαλαφρώσει  , και μετά  την  ανηφόρα  ξαναανεβαίναμε , και  φυσικά  όλα  αυτά  χωρίς…στάση , αλλά  εν..κινήσει ..

Η Γλύφα ή  Γλυφάδα , αποικία των..Μαραζών , του  Δαφνοχωρίου  δηλαδή , που  σήμερα  έχει  αναπτυχθεί πάρα  πολύ .

   Βέβαια , πολλές  φορές , ανάλογα  με  τη σύνθεση  των επιβατών , άκουγες  και  τραγούδια , είτε  απ’ τους..κυβερνήτες  είτε  απ‘ τους  επιβάτες , οπότε  έσπαγε  λίγο  η..μονοτονία , δεν  ήταν  επίσης  σπάνιο πράγμα  η  ύπαρξη  και..παγουριού  με  νεράκι , παρότι  με  τη  ζέστη γινόταν..αλισίβα , στην  ανάγκη  όμως…εκείνο  επίσης  που  έκανε  το  ταξίδι πολύ..δύσκολο ήταν  η  σκόνη , μιλάμε  για..σύννεφα , που το  μεγαλύτερο  μέρος  τους  φυσικά  , ερχόταν  μέσα , αφού  πίσω  το  αμάξι  ήταν ανοιχτό , κάτι δηλαδή  σαν..μισο..καμπριολέ , έτσι  κάπως..
   ‘Οταν  μάλιστα  τελείωσε  , επί  τέλους , το..ταξίδι , και  κοιταχτήκαμε  σε  καθρέφτη , μοιάζαμε  σαν..αλευρωμένοι  τέλος  πάντων το  καλό  ήταν  ότι  είχαμε  φτάσει , δροσιστήκαμε  και  στον  πλάτανο  από  κάτω , και  μάλιστα  διαπιστώσαμε , πως  δεν  ήμασταν οι  μοναδικοί  VIPS , γιατί στη  άλλη  άκρη του  μαγαζιού , ήταν  και μια  άλλη  κομπανία , με  χαλιά , κιλίμια  κλπ , περιπλανώμενοι…συνάδελφοι , τσιγγάνοι , μόνο  που  όλως  παραδόξως  και..περιέργως ήταν  κατάξανθοι , και  με  τις  σκόνες  ακόμα  ξανθότεροι , σε  σχέση  με μας  , το  Μιχάλη  και  μένα , που  σαφέστατα ήμασταν  πιο..σκουρόχρωμοι  , ειδικά  δε  εγώ .

Το  πανέμορφο  νησάκι  απέναντι  απ’ τη  Γλύφα , τα  Τριζόνια .

  Αφού  λοιπόν τακτοποιηθήκαμε  για  ύπνο , κάτσαμε  και  στο  μαγαζί , φάγαμε  κάτι  με  παρέα  του ανθρώπους  του  Συνεταιρισμού και  νωρίς – νωρίς , πήγαμε  και  ξαπλώσαμε , χωρίς  φυσικά  να  πάρουμε  το..μπάνιο  μας , και  να  χαλαρώσουμε στη..σάουνα , ήμασταν  βλέπεις..ξεθεωμένοι ..
  Την  άλλη  μέρα  , πρωί  - πρωί , κάτσαμε  στο  καφενείο , ήπιαμε  το  καφεδάκι  μας και  πιάσαμε  δουλειά , και  σιγά  - σιγά  άρχισαν  να  έρχονται  αγρότες  για  να  εξυπηρετηθούν , ήρθε  μάλιστα και ένα  αγαπημένος  φίλος , ο Γιάννης  Θάνος , δάσκαλος  στο μονοθέσιο  Δημοτικό  σχολείο  Καλλιθέας , να  μας  ανταμώσει , γιατί  τον  είχα  ενημερώσει  σχετικά ΄. Ο  Γιάννης , έμενε  στην..παραλιακή εκδοχή  της..Ξυλογαϊδάρας , στην  Ντουβιά , όπου είχε  και  αποθηκευτικό  κέντρο η  ΑΤΕ και  πηγαίναμε τακτικά , από  εκεί  ερχόταν  κάθε  πρωί και  μετά  το σχόλασμα επέστρεφε στην  παραλία .

Ο Βελενίκος , η  Ελαία , όπως  λέγεται  σήμερα .
   Πήγε  λοιπόν για  μάθημα  ο  Γιάννης , και  εμείς  συνεχίσαμε  να  εξυπηρετούμε  αγρότες , η  ώρα  πέρναγε , η  ζέστη  ανέβαινε , εμείς σκονισμένοι , ταλαιπωρημένοι , κατάμαυροι  απ’ τον  ήλιο  και  τη  ζέστη , και  φυσικά..αξύριστοι , είχαμε  τα  χάλια  μας , έπρεπε  όμως  να  τελειώσουμε  τις  δουλειές  μας και την επομένη  θα  φεύγαμε για Βελενίκο ..
  Είχε μεσημεριάσει  για  καλά ,  ζέστη  αφόρητη , τα  ρούχα  μας  είχαν  κολλήσει  απάνω  μας , και  εμείς  εκεί , στο..καθήκον ..ενώ  είχαμε  αρχίσει να ..ψιλονυστάζουμε , κάναμε  όμως  λιγάκι  υπομονή να  τελειώσουμε  τους  πελάτες , και  μετά  βέβαια  θα  πηγαίναμε  να  αράξουμε , για  2-3  ώρες , και  άντε  πάλι  το απόγευμα ..
   Εκεί όμως  που  τα  μαζεύαμε , βλέπουμε  να  ‘ ρχεται ένας  βιαστικός  και..καταϊδρωμένος που  σκούπιζε  τον  ιδρώτα  του  με  ένα  μαντήλι , προς  το  μέρος  μας , ενώ  φαινόταν  καθαρά  πως  κάτι  έψαχνε  για  να  βρει κοιτάζοντας  αριστερά  δεξιά , ενώ  γύρω  μας  ήταν  και  άλλοι  πελάτες του  καφενείου , μας  πλησίασε σκουπίζοντας  το  μέτωπό  του και  μας  ρώτησε  με  αγωνία , γιατί  η  καθορισμένη  ώρα εξυπηρέτησης τελείωνε : Μήπως είδατε  εδώ  κάτι  υπαλλήλους  της  Αγροτικής  Τράπεζας ; και συνέχισε  να  κοιτάζει  ολόγυρα  και  να  σκουπίζεται , οπότε  του  απαντήσαμε  και  εμείς , ότι  εμείς  είμαστε , τότε  μας  καλοκοίταξε , μάλλον  με ..αμφιβολία , σαν  να  μη  μας..πίστευε και  ούτε  λίγο  ούτε  πολύ μας λέει φυσικά – φυσικά  και  χωρίς να ..σκεφτεί , άντε  ρε  παιδιά , ψάχνω  να  σας  βρω ώρα , σας  είδα  βέβαια εδώ που  καθόσασταν , αλλά  σας  πήρα για…γυφταίους !!!
    Κόκκαλο κι’ ο  Μιχάλης αλλά  και  εγώ , και  όλα  αυτά  έγιναν μπροστά  στα  μάτια  πολλών  κατοίκων αλλά  κυρίως  μπροστά στα  μάτια  του  φίλου  μου  του  Γιάννη  Θάνου , που  εν τω  μεταξύ  σχόλασε το σχολείο  και  ερχόταν  να  μας  αποχαιρετήσει , γιατί  θα  κατέβαινε  στη  Ντουβιά . Ξεκαρδίστηκε  στα  γέλια βέβαια  ο  Γιάννης , αλλά  και  όλοι που  ήταν  μάρτυρες  στη  σκηνή  αυτή , και  φυσικά και  εμείς , παρόλο το…χαστούκι  που  μας  έδωσε  ο  φίλος  μας . Τον  εξυπηρετήσαμε  λοιπόν , τα  μαζέψαμε γιατί  σε λίγη ώρα  είχε  αυτοκίνητο  για  Βελενίκο .
   Στο  δρόμο , όλο  λέγαμε  με  το  Μιχάλη για  την  πλάκα  που  μας  έγινε και  τελικά  αφού  τελειώσαμε  και  τη  δουλειά  μας στο  Βελενίκο , την  άλλη , τη  μεθεπομένη  μέρα πήραμε  το  δρόμο  της  επιστροφής . Φτάσαμε πρωί  στο  Λιδορίκι  και τραβήξαμε  κατ’ ευθείαν για  την  Τράπεζα , μπαίνοντας  όμως  διαπιστώσαμε  πως  όλοι  μας  κοιτάγανε  περίεργα , πετώντας  κάποια..υπονοούμενα , κάτι  για..χαλιά , κάτι  για..κιλίμια και  τα τοιαύτα , οπότε σε  κάποια  στιγμή  ένας  απ’ τους  συναδέλφους  και  ενώ  ήταν  μαζεμένοι  όλοι , μας  πέταξε  τη…ρουκέτα , καλά , μας  κάνατε  ρεζίλι  στην  Ξυλογαϊδάρα ; Πουλάγατε  χαλιά  και  ..κιλίμια ; μας..ξεφτιλίσατε …
   Εμείς φυσικά  τα..  χάσαμε , πως  διάολο , σκεφτήκαμε  , το ‘ μαθαν  στο  Λιδορίκι , μας  έτρωγε  η  περιέργεια , δεν μας  ένοιαζε  τόσο  το ..καζίκι  που  πάθαμε , αλλά πως  ν’ αντέξουμε  τις  πλάκες  και  τα..υπονοούμενα ..
   Πέρασαν  κάμποσες  μέρες  και  ακόμα  δεν  μπορούσαμε  να  μάθουμε  ποιός  μας..κάρφωσε , ώσπου  μια  μέρα ήρθε  ο  Γιάννης ο δάσκαλος  στο  Λιδορίκι , και  όπως  πάντα έμεινε  στο  σπίτι  μας και την  ώρα που  τρώγαμε ,  του  εκμυστηρευτήκαμε την πλάκα  που  μας  έκαναν  οι  συνάδελφοι , όπως  επίσης  και  την  περιέργειά μας  να  μάθουμε  ποιός ..κερατάς  μας..κάρφωσε , οπότε  ο Γιάννης ξέσπασε  σε  ακράτητα..γέλια και μας  εκμυστηρεύτηκε  πως  αυτός  ήταν  η  πέτρα  του  σκανδάλου , την  άλλη  μέρα απ' το  επεισόδιο , πρωί – πρωί , τηλεφώνησε στον  αδερφό  μου  και  τους  άλλους  συναδέλφους και  τους  ..έσκασε  το  ..παραμύθι ..βέβαια  ο Μιχάλης  κι’ εγώ  τα είχαμε  περισσότερο  με  την ατυχία μας , που  την  ίδια  μέρα  με  μας είχαν  έρθει  γύφτοι  στην  Ξυλογαϊδάρα και  μάλιστα..κατάξανθοι …
  Καλό  σας  ξημέρωμα , να  είστε  όλοι  καλά
      Απ’ το  “ Λιδωρίκι “  με  αγάπη ….Κ.Κ.-