Το ξέρατε αγαπημένοι μου φίλοι , πως στο Λιδορίκι αλλά και σε όλα σχεδόν τα..παρα..Μόρνια χωριά υπήρχαν ..” πισίνες “ εξ..απανέκαθεν ;
Και βέβαια υπήρχαν και υπάρχουν για τα γραφόμενά μας και..αποδείξεις , π.χ στο Λιδορίκι υπήρχαν.” .βούλιαγκες “ στη Μπελεσίτσα , στο Μόρνο αλλά υπήρχε και “ μπάνιο στο Βαρούσι “ , έτσι μας λέει ο αγαπημένος φίλος και κουμπάρος Θαν. Αποσ΄τολόπουλος – Βάγιας .
“ Στην κορφή του Βαροσιού είναι μια βρύση που τη λένε “ του Ντζιαμαλή ο πλάτανος “ και το όνομα πρέπει να το έχει πάρει από αυτόν που φύτεψε τον πλάτανο ή από αυτόν που έχτισε τη βρύση , γιατί – συνήθως – έτσι έπαιρναν τα ονόματά τους διάφορες τοποθεσίες και έργα .
Τώρα , ο πλάτανος ο παλιός δεν υπάρχει , αλλά υπάρχει νέος που τον φύτεψε ο Νίκος Πανάγος ( Γλυμονίκος ) . Τη χρονολογία δεν τη θυμάμαι , ας την βρει ο γιος του ο δάσκαλος , ο Παναγιώτης .
Σήμερα πάντως , όλα άλλαξαν και η βρύση δεν υπάρχει όπως ήταν . Έφτιαξαν στο μέρος εκείνο στέρνα για να πίνει το χωριό νερό . Στα παιδικά μου χρόνια – που υπήρχε η βρύση – ήταν κι’ ένας ξύλινος Κάλανος ( κουρίτος ) που έπιναν νερό πρόβατα , γίδια , βόϊδια , άλογα , σκυλιά , τα πάντα .
Σ’ αυτόν λοιπόν τον κάλανο , ξέβγαζαν οι γυναίκες τα ρούχα που πλένανε , μετά απ’ τη μπουγάδα . Σ’ αυτόν παίζαμε και μεις τις “ καταβρεξιές “ , το “ λουτσιό “ που λέγαμε τότε τα Λιδορικιώτικα παιδιά .
Κάποιο διάστημα , κυρίαρχος εκεί ήταν ο Ηλίας Κοκκαλιάς ( ο δάσκαλος ) , ο Κώστας Φωτόπουλος ( Κριτσοκώστας ) – που είχε πάντα το χαμόγελο στα χείλη – θέλησε να πάρει την αρχηγία , όρμησε στον Ηλία – που ήταν σκυμένος – και τον κατάβρεχε . Κάποια στιγμή σώθηκε το νερό στον κάλανο , σήκωσε το κεφάλι του να φύσει ο Ηλίας και χτύπησε άθελά του τον Κώστα και του έσπασε ένα ή δύο δόντια που βρίσκονται ακόμα στο κρανίο του Ηλία ….
Πιο κάτω απ’ τον κάλανο – γύρω στα πέντε μέτρα – ήταν μια γούρνα ( στέρνα ) περίπου τέσσερα μέτρα μήκος , τρία φάρδος και δύο ύψος . Στη γούρνα αυτή αποσωρευόταν όλη η βρωμιά από όλα τα ζώα που αποπατούσαν κι’ απ’ το πλύσιμο των ρούχων κι’ από χόλια δυο άλλα πράγματα .
Σ’ αυτή λοιπόν τη γούρνα , τα μεσημέρια το καλοκαίρι , γδυνόμασταν όπως μας γέννησε η μάνα μας – τότε δεν υπήρχαν ούτε μαγιό , ούτε ..σώβρακα – και πηδάγαμε μέσα καμιά δεκαριά παιδιά για να κάνουμε το..μπάνιο μας ! Κάναμε και καμιά βουτιά για να μαθαίνουμε μη τυχόν και το φέρει η ώρα και πάμε στη θάλασσα . Φυσικά , όπως καταλαβαίνετε πίναμε και λίγες γουλιές απ’ το..αγίασμα , μέχρι να μάθουμε κολύμπι .
Η βρωμιά ήταν απερίγραπτη , το νερό καταπράσινο και όταν το αφήναμε και καθησύχαζε έπιανε από πάνω μια παλάμη “ κορφή “ απ’ τη βρώμα . Απ’ τη γούρνα αυτή παρέλασαν τα πιο πολλά – για να μη πω όλα – παιδιά του Βαροσιού και όλοι ήπιαν απ’ το νερό που μπορεί να μην ήταν καθαρό και υγιεινό , όμως το θυμόμαστε με αγάπη και νοσταλγία …”
Έτσι λοιπόν περιγράφει ο αγαπητός μου “ κουμπάρος “ τα..Λιδορικιώτικα ..παιδικά μπάνια στου “ Ντζιαμαλή τον πλάτανο “…..
Νεαροί της εποχής , δεκαετίες ‘50 και ‘60 , κάνουν ..” ηλιοθεραπεία “ στην πλαζ , του Μόρνου , κάπου κάτω απ’ το Βελούχοβο . Συνήθως τα Λιδορικιώτικα παιδιά , αλλά και από άλλα χωριά , έπαιρναν το ..μπάνιο τους σε ..υπέροχη πισίνα , “ Στου Σιόλα τη δέση “ …
Λευκαδιτόπουλα , “ παίρνουν “ το μπάνιο τους στη “ μπαρούκα “ του Μόρνου , μπαρούκα ή… “ βούλιαγκας “ όπως το λέγαμε , είναι μια ..φυσική πισίνα , ένα απομονωμένο σημείο του ΄ποταμιού , που όπως βλέπετε εξυπηρετούσε άριστα τα παιδιά κυρίως . Στη φωτογραφία είναι η “ πισίνα “ του Λαυκαδιτιού , γιατί υπήρχαν και άλλες …
No comments:
Post a Comment