Δεκαετία του 60΄. Η άφιξη του στόλου συνοδευόταν από τυμπανοκρουσίες με τις Πειραιώτισσες να περιμένουν πως και πως να δέσει το καράβι, κλείνοντας το μάτι και φωνάζοντας από μακριά καλώς ήρθε το δολάριο. Κάθε φορά που οι Αμερικάνοι ναύτες πατούσαν το πόδι τους στο μεγάλο λιμάνι....
Έτρεχαν πολλές φουκαριάρες να βρούν τον γαμπρό ....
Ο σκοπός να ξεφύγουν από την μιζέρια και να φύγουν για την Αμερική .
'Ετσι λοιπόν τα έδιναν όλα.
Μαλλιοτραβιόντουσαν και με τις επαγγελματίες του λιμανιού που αυτές ήθελαν απλά το μεροκάματο.
Μέχρι εκεί ας τα πούμε καλά ...
Τα Αμερικανάκια έκαναν την δουλειά τους άφηναν και μια ψεύτικη διεύθυνση μαζί με υποσχέσεις και όλα αυτά τσάτρα πάτρα και με νοήματα.
Κουνούσαν το μαντήλι στις αποβάθρες...έκλαιγαν και περίμεναν.
Η εγκυμοσύνη στην ώρα της κανονικά και γράμμα δεν ερχότανε....
Και το δράμα άρχιζε μετά από την έξοδο του μαιευτηρίου....
Και το όνομα αυτού...μπάσταρδο....
Βούκινο στην γειτονιά και πού να κρυφτεί η ανύπαντρη αλλά και το παιδί όταν άρχιζε να καταλαβαίνει και να το ρωτάνε στο σχολείο στην αλάνα πού είναι ο μπαμπάς σου.
Αλλάζανε γειτονιά και αυλή...
Στις ανύπαντρες μητέρες με τα Αμερικανάκια δεν πρέπει να ξεχάσω και τις άλλες του εμφυλίου με τα Εγγλεζάκια.
Η σημαία άλλαζε....
Οι σύμμαχοι περνάγανε καλά... τους έκρυβαν οι Έλληνες από τους Γερμανούς στην Κατοχή
και αυτοί το ανταπέδιδαν γκαστρώνοντας τα κορίτσια τους αφήνοντας φεύγοντας
φυσικά μια made in England ανύπαρκτη διεύθυνση.
No comments:
Post a Comment