“ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ “

 

   ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ  ΣΧΟΛΙΚΕΣ  ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ο  Γιώργος  Ντζούρας  , δυνατός  δισκοβόλος .

   Τα παλιότερα χρόνια , πριν δυο-τρεις δεκαετίες , οι Δωριείς νέοι αγνοούσαν την " κουλτούρα ", τους " μαζικούς φορείς " , την " απελευθέρωση " και τα λοιπά τέτοια - που όλα θέλουν καφετέρια , τσιγαράκι και ασταμάτητο κουβεντολόι - και είχαν πι0 πεζούς στόχους : Το διάβασμα , τον αθλητισμό , την οικογένειά τους...Μπορεί να μην ξέραν το "Φαραμπούντο Μαρτί " ή τους "Σαντινίστας " . έβλεπαν όμως το Θανάση Κουτονιά - από την Αμυγδαλιά - που πήδαγε τριπλούν ένα μέτρο παραπάνω απ' το δεύτερό του και αγωνίζονταν να τον φτάσουν.

Γιάννης  Γιανναράς  , από  Αμυγδαλιά , εξ’ ίσου  μεγάλος  δισκοβόλος .

   Ο αθλητισμός κράταγε κοντά του όλα τα παιδιά του Γυμνασίου και οι επιδείξεις οι γυμναστικές - που δεν ξέρω αν γίνονται , καν , τώρα - φλόγιζαν το νου όλων , που τις περίμεναν πως και πως .

   Από την αρχή της σχολικής χρονιάς ξεχώριζαν οι δυνατοί σε κάθε άθλημα και όσο πλησίαζε ο Μάης , τόσο ο συναγωνισμός μεγάλωνε . Γινόταν , πλέον , πάλη χωριών , όπου οι Αμυγδαλιώτες ή οι Λιδορικιώτες - συνήθως - κέρδιζαν την πρώτη θέση .

Γιώργος  Τσιάντας , πρωταθλητής  στα  άλματα .

   Γεροδεμένοι μαθητές - πολλοί απ' τους οποίους διέπρεψαν στη συνέχεια και σαν αθλητές μεγάλων Σωματείων - γίνονταν θέμα συζητήσεως πολλές μέρες πριν τις επιδείξεις και την Κυριακή των αγώνων ( πρώτη η δεύτερη Κυριακή του Μαίου ) έρχονταν απ' όλα τα γύρω χωριά για να δουν ποιός θα κερδίσει . Για δυο - τρεις βδομάδες , οι Γυμναστικές επιδείξεις του Γυμνασίου Λιδορικίου ήταν το επίκεντρο όλων των συζητήσεων στην ορεινή Δωρίδα , ενώ κάτι το αντίστοιχο - σε μικρότερες διαστάσεις - συνέβαινε στο Ευπάλιο , όπου λειτουργούσε παράρτημα του Γυμνασίου Λιδορικίου .

Απ’ τους  περιφερειακούς  αγώνες  της  Άμφισσας , τα  κορίτσια  μας  με  τη  σημαία  του  σχολείου μας .

   Μια βδομάδα πριν τη μεγάλη μέρα , ατονούσαν τα μαθήματα και ο Γυμναστής μας - ο λεβέντης Κώστας Παπανδρέου με τη βροντώδη φωνή και το βροντερό χέρι ! - μας ξεπάτωνε σε πρόβες , δοκιμές , ασβέστωμα γραμμών και σκάψιμο του γηπέδου , γιατί το γήπεδο το σκάψαμε μόνοι μας και οφείλω να το ομολογήσω - ίσως με κάποια ενοχή - πως, παρ' όλο που γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Λιδορίκι ( σε χωριό ) μόνο για τον Παπανδρέου έπιασα τσαπί στο χέρι . Στις πρόβες , η φωνή του Γυμναστή έσχιζε όλο το χωριό κι' ακουγόταν μέχρι Βαρούσι και Αντώνη : " Ένα Στάγια , δύο Μπίτη , τρία ΠαλιοΜπεζαίτη ".....

Τα  αγόρια  επίσης  με  τη  σημαία  μας .

   Είχε δε μια ειδική προφορά τέτοια - το " ου ", π.χ. το πρόφερε " ο " - και έτσι μας αποκαλούσε " ομαδικώς και αδιαιρέτως " " Γαϊδόρια " όταν τα κάναμε θάλασσα . Στο " Γαϊδόρια " . όμως τόνιζε περισσότερο τη φωνή του κι' ακουγόταν και στα..γύρω χωριά !

   Για τους πρώτους νικητές αθλοθετούσαν όλοι οι καταστηματάρχες - φτωχοί και καταστραμμένοι και οι ίδιοι - διάφορα μικροπράγματα . Ο πατέρας μου - και μου είχε κάνει εντύπωση αυτό - έδινε από μια κάρτα με σφραγίδα του Ζαχαροπλαστείου του - κάθε κάρτα αντιπροσώπευε γλυκά - στους δεύτερους των αγωνιζομένων . " Γιατί κι' αυτοί βάζουν δύναμη " μου είχε πει " και τους ξεχνάμε αμέσως ". Τα γλυκά ήταν μια η δυο πάστες για τον καθένα -αστεία πράγματα για τους σημερινούς " κουλτουριάρηδες ", αλλά υπήρχαν μαθητές από χωριά που έβαλαν πάστα στο στόμα τους , όσα χρόνια πήγαιναν στο Γυμνάσιο , μόνο όταν αξιώθηκαν να πάρουν δεύτερη θέση σε αγώνισμα !

   Οι πρωταθλητές πήγαιναν - στη συνέχεια - στη Λαμία , όπου γίνονταν οι περιφερειακοί αγώνες όλων των Γυμνασίων της Ανατολικής Στερεάς ( Φθιώτιδα , Φωκίδα , Ευρυτανία και κομμάτι της Βοιωτίας ).

   Στη Λαμία το Λιδορίκι σάρωνε . Όταν έφτανε η αποστολή του στην πόλη τα ντόπια Γυμνασιόπαιδα αλλά και οι μαθητές των άλλων αποστολών ( Καρπενήσι , Σπερχειάδα , Υπάτη , Άμφισσα , Αταλάντη κλπ ) έβλεπαν σα θεούς τους αθλητές μας .

   Ονόματα όπως του Γιάννη Μανέττα ( δίσκος ) , Θύμιου Κοκμοτού ( Ακόντιο ) , Γιάννη Υφαντή ( λιθάρι - σφαίρα ) , Θανάση Κουτονιά ( τριπλούν ) , κ.α. ήσαν γνωστά σ' όλη τη Στερεά και η μαρίδα που τους ακολουθούσε σε κάθε βήμα όσον καιρό μέναν στη Λαμία ήταν άνευ προηγουμένου .

   Στο γήπεδο - και το θυμάμαι ζωντανά αυτό γιατί κάποτε πήγα κι' εγώ , το 1955 σαν πρωταθλητής του Γυμνασίου μας στο ύψος αλλά κατατάχτηκα τέταρτος !- οι Λιδορικιώτες αποθεώνονταν !

   Εκείνοι που τίμησαν το όνομα του Λιδορικίου σ' αυτή την καλή άμιλλα ήσαν πολλοί οι οποίοι - νομίζω – θα ‘πρεπε να γράψουν στο " Λιδορίκι " τις περιπτώσεις τους για να τους μαζέψουμε όλους και να περάσουν στην ιστορία της Δωρίδας όπου και ανήκουν.

   Από τους πολλούς αυτούς , ετούτη τη στιγμή μου έρχονται στο νου οι Λιδορκιώτες Θανάσης και Μίμης Πέτρου ( άλματα ) , Κώστας και Γιώργος Ζόγκζας ( άλματα -δρόμοι ) , Θανάσης Παλαιολόγου ( ρίψεις ) , ο Στρουζιώτης Γιάννης Υφαντής ( λιθάρι-σφαίρα ), οι Πλεσσιώτες Θύμιος Κοκμοτός ( ακόντιο ) , Θανάσης Κουτονιάς ( τριπλούν ) , Γιάννης Μανέττας ( δίσκος ) , Γιάννης Γιανναράς ( δίσκος ), ο Ηλίας Καπετζώνης ( ύψος ) , Θανάσης Ταράτσας ( λιθάρι ) , ο Μάμαλης ( δρόμος ) κ.α. Είχαμε και γερές αθλήτριες όπως η Πλεσσιώτισσα Πολυξένη Κανιού , και οι Λιδορικιώτισσες  Ζωή Καραχάλιου  , Τέτα Καγκάλου κ.α.

Ακόμα - μαζί μ' αυτούς - είναι και οι Ευπαλιώτες , Καλλιαμπάκος ( ύψος ) , Τσιτσής ( 400 μ ) κ.α , οι οποίοι επειδή το Γυμνάσιό τους ήταν παράρτημα έπαιρναν μέρος στους αγώνες με τα χρώματα του Λιδοικίου .

   Στη Λαμία , για    να     γυρίσουμε      σ’αυτή , οι αθλητές φιλοξενούνταν από ντόπιους μαθητές , στα σπίτια τους .

Θυμάμαι δε , και θα κλείσω μ' αυτό , πως εγώ είχα φιλοξενηθεί  από κάποια οικογένεια Σταυρόπουλου , τα παιδιά της οποίας ξέραν τα ονόματα και τις επιδόσεις όλων των Λιδορικιωτών αθλητών των τελευταίων χρόνων . Την παραμονή των αγώνων , τότε , μας πήγαν εκδρομή , όλα τα Γυμνάσια , στις Θερμοπύλες , όπου κάποιος φιλόλογος της Λαμίας μας μίλησε για τη μάχη .

   Εδώ που βρισκόμαστε , είπε σε κάποια στιγμή , έπρεπε να γινε η τελική φάση της μάχης , γιατί βρέθηκαν στις ανασκαφές πολλά σπασμένα ακόντια και βέλη .

Ναι, ναι τον διέκοψε ο Παπανδρέου . Ήμουν ..αυτόπτης μάρτυς !

   Και αυτός , μεν , εννοούσε αυτόπτης μάρτυς των ανασκαφών , αλλά το δούλεμα που μας κάναν οι Λαμιώτες για τον τόσο αρχαίο καθηγητή μας , μου έχει μείνει ακόμα στο μυαλό .

   Όπως μου έχει μείνει ακόμα το αποτύπωμα των δαχτύλων του Παπανδρέου , από ένα σκαμπίλι που έφαγα όταν δεν έκανα σωστά μια άσκηση .

Γιατί ο Παπανδρέου , ήταν ένας ευσυνείδητος Γυμναστής που αγαπούσε τον αθλητισμό και δούλευε με πάθος γι' αυτόν .

   Γι' αυτό και υπήρχε τόση ζωντάνια . Γιατί αυτός έλεγε θα τρέξεις και έτρεχες ! Όχι σαν τώρα...."

   Τι να προσθέσουμε εμείς , αδέρφια , τα ‘χε γράψει όλα ο αξέχαστος ο Γιώργος Καψάλης , και είναι όλα τόσο επίκαιρα , τόσο σύγχρονα , τόσο...χειροπιαστά , μόνο που είναι ακόμα πιο.χειρότερα τα πράγματα σήμερα , δυστυχώς ...

Ένα υπέροχο κομμάτι , ακόμα , της μαθητικής Γυμνασιακής μας ζωής , είναι αγαπημένοι μου φίλοι , οι σχολικές  εκδρομές ..

    Προς Θεού , μη φαντασθείτε τίποτα εκδρομές ..πολυτελείας , πενθήμερες , εφταήμερες και στο..εξωτερικό , όοοχι βέβαια , αυτές ούτε στα καλά..καλά μας όνειρα δεν τις είχαμε  δει , μιλάμε βέβαια για εκδρομές , συνήθως ημερήσιες , σε κοντινούς προορισμούς , Δελφούς , Γαλαξίδι , Όσιο Λουκά , στο Δίστομο , και άντε και μια φορά το χρόνο , οι μεγάλες τάξεις , έκαναν εκδρομή..μακρύτερη μετά..διανυκτέρευσης .

   Οι περισσότερες λοιπόν εκδρομές , όταν ο καιρός ήταν καλός , γίνονταν στον Άι Νικόλα τον Καλό , προς το Βελούχι , και στον Τραγουδάκη , στο δρόμο προς Καρούτες , σε μια μικρή κοιλάδα που υπάρχει δεξιά .

   Ξεκινούσαμε το πρωί , συντεταγμένοι και περπατούσαμε με..βήμα μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας . Εκεί..ξαμολιόμασταν παίζοντας διάφορα παιχνίδια , τα αγόρια κυρίως ποδόσφαιρο , ενώ τα κορίτσια , κοριτσίστικα παιχνίδια αλλά και το 'στειναν στο χορό , και έτσι πέρναγε η ώρα και το μεσημεράκι , τα μαζεύαμε και γυρνούσαμε , ξεπατωμένοι απ' την κούραση .

  Υπέροχες ημερήσιες  εκδρομές  κάναμε  και  στον  Άγιο Νικόλα  τον  Καλό , που  ήταν  ίσως  και  ο  πρώτος..εκδρομικός  προορισμός  μας   αλλά  γι’αυτά  θα μιλήσουμε  κάποιο  άλλο  βράδυ .

           Καλό  σας  βράδυ …..Κ.Κ.-