O ΔΡΟΜΟΣ ΦΥΛΑΚΩΝ ΜΑΛΑΝΔΡΙΝΟΥ - ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ

 

Ήταν πέρυσι το καλοκαίρι όταν άκουσα για πρώτη φορά, στην πλατεία του χωριού μας, το Μαλανδρίνο, για τα σχέδια χάραξης νέου δρόμου, από τις φυλακές Μαλανδρίνου μέχρι το Λιδορίκι. Αρχικά χάρηκα, αφού η οδική πρόσβαση στη Δωρίδα, όπως όλοι γνωρίζουμε, ήταν και παραμένει προβληματική, με αποτέλεσμα η περιοχή μας να παραμένει επί δεκαετίες απομονωμένη και υποανάπτυκτη.

Είναι γνωστό, ότι ένας από τους βασικούς παράγοντες για την ανάπτυξη ενός τόπου, είναι η εύκολη προσβασιμότητα του. Δεν είναι τυχαίο, ότι από την αρχαιότητα, όταν οι χερσαίες μετακινήσεις ήταν για πολλούς λόγους σχεδόν αδύνατες, οι κοινωνίες που αναπτύχθηκαν οικονομικά και πολιτιστικά ήταν οι νησιωτικές και οι παραθαλάσσιες. Οι κοινωνίες αυτές είχαν την δυνατότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους και να συναλάσσονται εμπορικά. Η θάλασσα ήταν ένας ανοικτός δρόμος επικοινωνίας, που ευνοούσε το εμπόριο, το οποίο διαχρονικά είναι η βάση για την ανάπτυξη, την δημιουργία πλούτου και κατά συνέπεια ανόδου του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, των κοινωνιών αυτών.

Ας έλθουμε όμως στην Δωρίδα. Η οδική σύνδεση με τα μεγάλα αστικά κέντρα της Αθήνας, της Πάτρας και της Λαμίας, ήταν και παραμένει προβληματική. Το οδικό δίκτυο παραμένει, με μικρές μόνο βελτιωτικές παρεμβάσεις το ίδιο για δεκαετίες. Η μη ολοκλήρωση διαπλάτυνσης του οδικού άξονα του Μπράλου, η μη παράκαμψη των Δελφών και της Αράχωβας και η ακαταλληλότητα του δρόμου Άμφισσας-Λιδορικίου-Ναυπάκτου, απομακρύνει την περιοχή μας και ουσιαστικά την απομονώνει και την κρατάει μακριά από κάθε είδους ανάπτυξη. Είναι επιτακτική λοιπόν η ανάγκη εκσυγχρονισμού του οδικού δικτύου, ως βασική προϋπόθεση οποιασδήποτε προσπάθειας ανάπτυξης της περιοχής.

Στα πλαίσια αυτά, είναι απαραίτητη η ταχεία ολοκλήρωση του υπό κατασκευή δρόμου Άμφισσας-Μαλανδρίνου και η ολοκλήρωση του, με την χάραξη νέου δρόμου Μαλανδρίνου-Λιδορικίου. Ο δρόμος όμως αυτός, πρέπει να γίνει με σύγχρονες προδιαγραφές, που να εξυπηρετούν τις σύγχρονες και μελλοντικές ανάγκες του τόπου, μακριά από τοπικιστικά και προσωπικά μικροσυμφέροντα.

Η διέλευση του από τα χωριά Αγία Ευθυμία και Βουνιχώρα, αποτελεί αναχρονιστική και κοντόφθαλμη επιλογή, αν λάβουμε υπόψη μας το προηγούμενο της Αράχωβας και των Δελφών. Η επιλογή αυτή, επιμηκύνει χρονικά την διαδρομή Άμφισσα-Λιδορίκι και δημιουργεί μεγάλα προβλήματα εντός των οικισμών, αφού θα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μικρών η μεγάλων ατυχημάτων, από την συνεχή διέλευση διερχόμενων μικρών και μεγάλων οχημάτων. Ακόμη θα δυσκολέψει την ελεύθερη και απρόσκοπτη κίνηση των κατοίκων, θα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με καυσαέριο, ενώ δεν θα αποφέρει κανένα πρόσθετο όφελος, στην οικονομία των χωριών αυτών.

Κοντόφθαλμη και προβληματική είναι και η νέα χάραξη του δρόμου Μαλανδρίνου-Λιδορικίου, αφού προβλέπει την διαγώνια τομή του κάμπου της Βελάς, που περιορίζει ακόμη περισσότερο, τον ήδη περιορισμένο παραγωγικό χώρο του κάμπου, από την υπερχείλιση των νερών της λίμνης και των εγκαταστάσεων των φυλακών και δυσκολεύει την κίνηση των σημερινών αλλά και μελλοντικών γεωργών και κτηνοτρόφων της περιοχής.

Πρόταση μας είναι ο νέος δρόμος να χαραχθεί παράλληλα με τον παλαιό, περιμετρικά του κάμπου και να γίνει διαπλάτυνση, όπου είναι δυνατόν, του υπάρχοντος. Η λύση αυτή θα είναι οικονομικότερη και θα εξασφαλίζει την βιωσιμότητα του κάμπου και των γύρω από αυτόν χωριών.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο κάμπος αυτός έχει θρέψει γενεές ανθρώπων, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα και θα χρειασθεί να θρέψει και στο μέλλον.

Νίκος Βελλίας

Μαλανδρίνο