Τα καταστήματα "Ακρον-Ιλιον-Κρυστάλ " έκλεισαν το 1997....δεν είχαν καταλάβει το νόημα της εποχής σχολίασαν κάποιοι.
Πορσελάνες...σερβίτσια...φωτιστικά...
Από τα καλά μαγαζιά που τα προτιμούσαν και για δώρα γάμων.
Κυριλέ με προσωπικό επιλελεγμένο και εκπαιδευμένο.
Είχα πάει να αγοράσω ένα δώρο θυμάμαι και κατεβαίνοντας τους ορόφους στάθηκα να χαζέψω τους πολυελαίους....
Σε λίγο έρχεται και ένας διαφορετικός πελάτης....
Πρόχειρα λερωμένα ρούχα και τα χέρια του μουτζουρωμένα....αξύριστος και με ένα τσιγάρο στο στόμα.
Κοιτούσε και αυτός τους πολυελαίους όταν τον πλησίασε ο υπάλληλος
με διαφορετική διάθεση από ότι εμένα.
"....ορίστε..."κοφτά....
"...πόσο κάνει αυτό..." και του δείχνει....
"...έλα τώρα...σε παρακαλώ" ο υπάλληλος.
Επιμένει αυτός και του λέει μια τιμή...
"...ο άλλος δίπλα.."
"...έχω δουλειά...πήγαινε τώρα..."
Επιμένει και ακούει μεγαλύτερη τιμή ήταν ακριβότερος....
"....γράψε την διεύθυνση που θα το στείλεις....και δείξε μου το ταμείο..."
Ο υπάλληλος έτοιμος να λυποθυμίσει....πήγα κοντά και προσπάθησα
να τον δικαιολογήσω για να μη χάσει την δουλειά του...
Ο περίεργος πελάτης χαμογέλασε χτύπησε φιλικά στην πλάτη τον υπάλληλο και τον καθησύχασε αλλά όχι εμένα που αν δεν μάθαινα τι δουλειά έκανε θα έσκαγα.
Είχε μερικά βυτιοφόρα ΑΧΟΡΤΑΓΟΥΣ που τότε έκαναν χρυσές δουλειές με τους βόθρους.
Μαζί με το νοίκι κάθε μήνα είχες και μερίδιο για το άδειασμα...κοινόχρηστα της εποχής δηλαδή.
No comments:
Post a Comment