Υπάρχουν ακόμη μεθυστικές γωνιές σε αυτή την πόλη.
Κάποιες γωνιές ξεχωριστές, γεμάτες απίστευτη μαγεία.
...που σου χαρίζουν ηρεμία και μια μοναδική θέα...
Ανηφορίζοντας προς το βράχο της Ακρόπολης...
...αφήνεις όλες τις σκέψεις στην άκρη...
...ίαση για τη ψυχή...
παραδόξως λίγοι ακολουθούν αυτή την βόλτα ένα από τα ομορφότερα σημεία αυτής της πόλης, το τιμούν ελάχιστοι Αθηναίοι
...σε αυτό το μονοπάτι κάθε εικόνα είναι ξεχωριστή...
...απόκοσμα όμορφη, για λίγους...
Η ανέγερση της «αυθαίρετης» συνοικίας των Αναφιώτικων στη βόρεια πλαγιά του βράχου της Ακρόπολης, ξεκίνησε περί τα μέσα του 19ου αιώνα, κυρίως από Αναφιώτες, αλλά και από άλλους Κυκλαδίτες μάστορες (μαρμαράδες, λιθοξόους, ξυλουργούς, κτίστες κ.τ.λ.), οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην Αθήνα και εργάζονταν στην ανοικοδόμηση της πρωτεύουσας.
Ως πρώτοι οικιστές αναφέρονται ένας ξυλουργός (Γ. Δαμίγος) και ένας κτίστης (Μ. Σιγάλας) από την Ανάφη, ενώ το παράδειγμά τους ακολούθησαν αργότερα κι άλλοι συμπατριώτες τους, οικοδομώντας με τη σειρά τους τα σπίτια τους εκεί, λαθραία μεν αλλά με την ανοχή προφανώς των αρχών, κυρίως κατά την περίοδο της έξωσης του Όθωνα και της μεσοβασιλείας...
Οι δύο ημιερειπωμένες παλιές εκκλησούλες της περιοχής, που συναντάμε στη βόλτα μας.., ο Άγιος Γεώργιος του Βράχου και
ο Άγιος Συμεών, αναστηλώθηκαν, διασκευάστηκαν και απέκτησαν νεόκτιστα καμπαναριά (ο δεύτερος το 1847).
Μοναδική αρχιτεκτονική, σαν να βρίσκεσαι σε κυκλαδίτικο νησί...
Τα μικρά σπιτάκια της περιοχής αποτελούν, κατά τον Κ. Μπίρη, αρχιτεκτονικό δείγμα «απλού δομικού αισθήματος και ευφυούς εξοικονομήσεως αναγκών»...
Με τις επίπεδες στέγες τους, ενωμένα το ένα με το άλλο «ως κοπάδιον λευκών αμνάδων» (Α. Μωραϊτίδης), σε συνδυασμό με τη ρυμοτομία των στενών ανηφορικών δρομίσκων και τα λαξευμένα σκαλιά (βοηθούντος και του εδάφους), συνθέτουν μιαν απροσδόκητη «νησιώτικη» εικόνα στο άκρο της
νεοκλασικής Πλάκας.
Η οίκηση παρέμεινε σχεδόν αμιγής μέχρι το 1922, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν Μικρασιάτες πρόσφυγες και η σύνθεση του πληθυσμού
άλλαξε σημαντικά...
...μαζί βέβαια πολλές γάτες...
που αλητεύουν και χαλαρώνουν...
Περί το 1950, ένα τμήμα της συνοικίας κατεδαφίστηκε στο πλαίσιο αρχαιολογικών ανασκαφών, ενώ στα 1970 πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες απαλλοτριώσεις από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Σήμερα εναπομένουν περίπου 45 σπίτια, που έχουν κηρυχθεί διατηρητέα.
...να και μια φωτογραφία της Ανάφης, στην είσοδο ενός σπιτιού...
Τιμή σε αυτό το πανέμορφο νησί του Αιγαίου...
...προς "acropolis"... μόνο η πινακίδα σε επαναφέρει στο που βρίσκεσαι...
στην οδό των ονείρων...
...οι οφιοειδείς οδοί της περιοχής που οριοθετείται μεταξύ της οδού Στράτωνος και του βράχου της Ακρόπολης, εξακολουθούν να παραμένουν ανώνυμοι και οι οικίσκοι αριθμούνται ως "Αναφιώτικα 1, 2" κ.τ.λ.
...μια όαση... σαν καταφύγιο, που θα αφήνω τη ψυχή μου
να το συναντά συχνότερα...
...από εδώ, η Αθήνα μοιάζει απίστευτα αλλιώτικα μαγική...
No comments:
Post a Comment