ΠΙΚΡΌ..ΓΛΥΚΕΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Θυμάται η Τασία Δούκα
Όπως είπαμε αγαπημένοι μας φίλοι , προχωράμε στη συγκέντρωση μαρτυριών – αναμνήσεων , χωριανών μας για την πρώτη αλλά και μεταγενέστερη μεταπολεμική Λιδορικιώτικη ζωή .
Ήδη , έχουμε δημοσιεύσει αρκετές αναμνήσεις της Μαρίας Πέτρου – Νταλάκα , και της Τασίας Δούκα , και των δύο οι αναμνήσεις είναι υπέροχες , ευαίσθητες μα και..σκληούμερές , πότε – πότε , δίνουν όμως τη γνήσια εικόνα της τότε εποχής , αυτό δηλαδή που προσπαθούμε να βρούμε ..
Αν κάποιος από εσάς , θυμάται κάτι ενδιαφέρον απ’ τα παλιότερα χρόνια , θα ήταν χαρά μας μεγάλη να το δημοσιεύσουμε , γιατί πιστεύουμε , πως μετά το κάψιμο του χωριού μας , το μόνο πράγμα που μας έμεινε είναι οι…” ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ “….
Απολαύστε την υπέροχη αφήγηση της Τασίας …
Καλό σας Σαββατόβραδο ….Κ.Κ.-
Μέσα δεκαετίας του ‘50 , τελευταία μέρα της μαθητικής ζωής και κάποιες μαθήτριες βγάζουν την τελευταία μαθητική τους φωτογραφία στο Αλωνάκι , στο ηρώον . Από αριστερά , Ευμορφία Πάζα , Τασία Δούκα , Χριστίνα Μαραζιάρη και Τασία Ανδρεοπούλου .
Αγαπητέ Κώστα
Ταξιδεύοντας νοερώς στο παρελθόν , περνούν µπροστά µου τόσες εικόνες από τα χρόνια εκείνα και θα ήθελα να μοιραστώ µαζί σου µερικές ακόµη αναµνήσεις.
∆εν θυµάµαι ηµεροµηνίες , µόνο γεγονότα.
Μια ηµέρα γυρίζοντας από το σχολείο , στο δρόµο προς το Βαρούσι, ακριβώς πίσω από την εκκλησιαα ( Παναγία ) είδα δυο άνδρες να συνοδεύουν το Σπύρο το Μπογιόκα (δεν είµαι βέβαιη αν αυτό είναι το επώνυµο ή το παρατσούκλι του ) ήταν γιος της Καλλιόπης που είχε το σπίτι δίπλα στου Ηλία Κάγκαλου. ∆εν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπο του Σπύρου...ήταν κίτρινος σαν το λεµόνι και περίλυπος σαν ζωντανός νεκρός.
Μόλις επήγα στο σπίτι το είπα στη µάνα µου και σε λίγο ακούστηκε πως τον εσκότωσαν...∆εν ξέρω την αιτία ούτε ποιοί ήταν οι δύο άνδρες που το εσυνόδευαν. Τότε δεν υπήρχαν Νόµοι , ούτε εξηγήσεις.
Από το ένα µέρος οι αντάρτες , από το άλλο οι ..µάηδες , δεν νοµίζω πως µπορεί κανείς να δικαιολογήσει τον µαρτυρικό θάνατο που υπέστησαν τόσα άτοµα χωρίς αιτία.
Θα αναφέρω µερικά άτοµα που ήταν ή συγγενείς ή φίλοι της οικογένειας µου.
΄ Ο θείος µου ο Χαραλαµπος Γεροδήµος , ήταν ένας άριστος οικογενειάρχης, αγαπητός σε όλους µας , πρόθυμος να βοηθήσει , όπου και όποιον µπορούσε...Εδούλευε µέχρι αργά το βράδυ , µαζί µε ένα µάστορα στο καινούργιο σπίτι και κουρασµένοι έµειναν εκει το βράδυ µε σκοπό να συνεχίσουν τη δουλειά την εποµένη..., το βράδυ ήρθαν οι αντάρτες και τους επήραν και τους δύο , τους επήγαν στο Λευκαδίτι όπου τους εκτέλεσαν...
Μια θεία µου από το Βελούχι , µια αθώα χήρα , φτωχιά γυναίκα , που δεν είχε ούτε ιδέα γιατί πολεμούσαν , γύρισε κουρασµένη από το χωράφι στο σπίτι της , από εκεί την επήραν οι αντάρτες την επήγαν κάπου κοντά στο Τριβίδι και την εκτέλεσαν µαζί µε άλλους.
∆εν επέθανε αµεσως , αλλά µετά (δεν ξέρω πόσο χρόνο) συνήλθε και τραυµατισµένη προχωρούσε προς το σπίτι της... την ξαναβρήκαν και την εσκότωσαν για δεύτερη φορά...(ήταν εξαδέλφη της µάνας µου, το γένος Γεροδήµου, την ήξερα µόνο ως Φανταροµαρία.)
Η νουνά µου , Παναγιώτα Τριανταφύλλου , από το Βελούχι, ζούσε µε τα τρία παιδιά της στο Βελούχι, ήσυχη, γλυκιά, γεµάτη καλοσύνη. Ο νουνός µου ήταν στην Αµερικά πολλά χρόνια και εκείνη την εποχή ήλθε στην Ελλάδα µε το σκοπό να µείνει για πάντα.
Είχε ένα σπίτι στην Αθήνα και επήγε εκεί µαζί µε το ένα αγόρι του να το τακτοποιήσει να πάνε όλοι µαζί να µείνουν στην Αθήνα. Η νουνά µου έµεινε στο χωριό µε τα δυο παιδιά (ήταν µαλιστα 7 µηνών έγκυος). Το βράδυ ήλθαν οι αντάρτες (νοµίζω πως ήταν χωριανοί) την επήγαν λίγο πιο πέρα και την εκτέλεσαν...Τα παιδιά έκλαιγαν, αλλά κανείς δεν τολµούσε να τα βοηθήσει...
Το Γιάννη τον Πουρνιά (Πουρνόγιαννο) και πάλι έναν καλόν και αγαπητόν οικογενειάρχη τον θυµάµαι πολύ καλά , γιατί είχαµε τα χωράφια στη Φτελιά κοντα, και πάλι οι αντάρτες τον επήραν µε το σκοπό να τον εκτελέσουν. Η Πηνελόπη Γιαλακίδη (τη θυµάµαι πολύ καλα, ήταν µια όµορφη κοπέλα µε ξανθά µαλιά) προσπάθησε να σώσει τον Πουρνόγιαννο , δεν ξέρω τις λεπτοµέρειες αλλα ξερω πως όχι µόνο δεν έσωσε το Γιάννη , αλλά την έσφαξαν και την ίδια.
Ποιος µπορεί να ξεχάσει το µαρτύριο της αγαπηµένης γιαγιάς της Μαρίας Νταλάκα (της θείας Βιολέτας όπως την ήξερα εγώ ) που µε τόσα βάσανα µεγάλωσε τα παιδιά της και επήγε να βρει το νεότερο αγόρι της , το Χρίστο , που τον επήραν οι µάηδες και µετά από πολλά βασανιστήρια τον εσκότωσαν και τον έθαψαν κάπου . Φαντάσου µια µάνα να ξεθάψει το παιδί της και να το φέρει να το θάψει πάλι..
Μάηδες ή αντάρτες δεν υπήρχε καμιά διαφορά...και το χειρότερο είναι ότι κανένα από τα θύµατα δεν είχε κάνει τίποτα για να τιµωριθούν µε τόσο βάρβαρο τρόπο...
Αυτά είναι λίγα άτοµα που θυµάµαι. τ
Ο πόλεµος γενικά , είναι τροµερό πράγµα, αλλά όταν είναι πόλεµος χωρίς σκοπό εκτός από αφορµή να καταστραφούν τόσες οικογένειες, να χαθούν τόσα καλά και αθώα άτοµα...δεν νοµίζω να υπάρχει κανείς που να είναι υπερήφανος για τα έργα του , αν είχε λάβει µέρος σε τέτοια εγκλήµατα.
Όσο για τα άτοµα που είχαν πάει φυλακή , δεν θυµάµαι ηµεροµηνίες και όλα τα άτοµα, ξέρω πολύ καλά, πως δεν υπήρχε λόγος να υποστούν αυτά που υπέστησαν και οι συκοφαντίες που έγιναν εναντίον τους δεν είχαν καµιά βάση. Νοµίζω πως θα υπάρχει κάποιος στο χωριό που µπορεί να θυµάται ονόµατα και ηµεροµηνίες .
Έχω πολλές ακόµη αναµνήσεις (καλές και άσχηµες) και τώρα που άρχισα θα συνεχίσω να σου τα γράφω µέχρι να βαρεθείς και να µου ειπείς να σταµατήσω....
Με αγάπη
Τασία
No comments:
Post a Comment