ΠΙΚΡΟΓΛΥΚΕΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Θυμάται η Τασία Δούκα
Μέσα δεκαετίας του ‘50 , σχολική εκδρομή στο “ Παραδείσι “, από αριστερά , Ασημούλα Παναγιωτοπούλου , Χριστίνα Μαραζιάρη , Αρετή Παπαθανασίου , Τασία Δούκα , Κούλα Γεωργίου , Σωτηρία Σταυροπούλου , Κατίνα και Μαρία Αποστολοπούλου .
* *
Συνεχίζοντας την περιπλάνησή της στο μακρινό παρελθόν , η αγαπητή μας φίλη Τασία προχωράει στις Λιδορικιώτικες γιορτάδες , στα πανηγύρια , τα παιχνίδια των αγοριών και των κοριτσιών και τον πετροπόλεμο , Βαρουσιωτών και Κατωμαχαλιωτών ….
Η Τασία γεννήθηκε στο Λιδορίκι και ειδικότερα στο Βαρούσι , και για όσους γνωρίζουν το χωριό μας , το πατρικό της σπίτι ήταν κάτω απ’ τον Άη Γιώργη , εκεί που είναι σήμερα το σπίτι του Κώστα Καραστάθη .
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο , το 1955 , έφυγε αμέσως στην Αμερική ,τον Σεπτέμβριο του 1955 , όπου ήταν ο αδελφός της Γιώργος και άλλοι συγγενείς απ’ το σόι της μητέρας της που καταγόταν απ’ το Τριβίδι .
Στην Αμερική έκανε οικογένεια και έχει τρία παιδιά και τρία εγγόνια και μένει στο προάστειο Huntley του Σικάγου , διατηρεί επαφή με το χωριό μας , και όποτε μπορεί έρχεται , μιας και ο αδελφός της μένει τώρα πια στην Ελλάδα .
Απολαύστε τις καινούργιες αναμνήσεις της …
Δεκέμβριος 1950 , αναμνηστική φωτογραφία με συμμαθήτριες και την καθηγήτριά τους Χαρούλη .η Τασία είναι δεύτερη από αριστερά .
Αγαπητέ Κώστα
Οι αναμνήσεις μου είναι τόσο πολλές που είναι αδύνατο να τα περιγράψω όλα...θα προσπαθήσω με λίγα λόγια να παρουσιάσω μια σύντομη εικόνα από τα χρόνια εκείνα.
Σχετικά με το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, Απόκριες, δεν έχω πολλά να γράψω μόνο ότι για εμένα δεν ήταν πολύ χαρούμενες ημέρες, εκτός βέβαια από τη θρησκευτική άποψη . Ως προς τον παραδοσιακό εορτασμό, όταν τελείωσε ο πόλεμος και όλοι προσπαθούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους και να ξαναγυρίσουν στα παλαιά ήθη και έθιμα, εμείς (εγώ και η μάνα μου) περνούσαμε δύσκολες ημέρες και έτσι τις ημέρες των εορτών η μοναξιά γινόταν πιο αισθητή.
Την ημέρα της Αναλήψεως την περνούσαμε πάντα στα διάφορα μέρη που έτυχε να έχομε το πρόβατα (Κόκκινο Χούμα, Κορομηλιές....) Θυμάμαι κάποτε (δεν θυμάμαι χρονολογία) πηγαίναμε στις Κορομηλιές την ημέρα της Αναλήψεως και ο αδελφός μου ο Γιώργος με τον αγαπητό του φίλο τον Κώστα το Κόκκινο (του Κοκκινοβασίλη) μου έδωσαν ρετσίνι και μου είπαν πως ήταν μαστίχα (τότε δεν είχαμε τσίχλες) και εγώ τους επίστεψα και άρχισα να το μασάω....δεν πιστεύω να μπορεί κανείς να φαντασθεί τι Ανάληψη έκανα εγώ και πόσα γέλια έκαναν τα παιδιά...
Αυτό το γεγονός παρ'ότι υπέφερα το θυμάμαι πάντα γιατί έτσι θυμάμαι τον Κώστα που είχε τραγικό και πρόωρο θάνατο (επάτησε επάνω σε νάρκη αφού εφύλαγε τα πρόβατά του , λίγο επάνω από το σπίτι του και σκοτώθηκε).
Μια πιο ευχάριστη ημέρα Αναλήψεως θυμάμαι το 1953. Τότε είχε έλθει ο θείος μου ο Γιάννης Γεροδήμος από την Αμερική (θα γράψω πολλά για το θείο μου άλλη φορά ) και εγώ με τα εξαδέλφια μου τον Άλκη και την Αρετή Γεροδήμου επήγαμε στο Τριβίδι περπαντώντας απο την πρώτη ημέρα και περάσαμε μια απο τις πιο χαρούμενες ημέρες Αναλήψεως που μας έχει μείνει αξέχαστη.
Όσο για πανηγύρια, επήγαινα κάθε χρόνο στο πανηγύρι στο Λευκαδίτι της Αγίας Ζώνης (εκεί είχα πολλούς συγγενείς). Είχα πάει στον Κουτσουρό και στην Αρσαλή μια φορά. Στον Κουτσουρό και στο Λευκαδίτι επήγα με παρέα (την αγαπητή μου φίλη Ευμορφία Πάζα και άλλους) το 1958 στο πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα.
Αυτή τη φορά επήγαμε στον Κουτσουρό με αυτοκίνητο, μάλιστα θυμάμαι ένα περιστατικό που δείχνει τη διαφορά σκέψεως μεταξύ Ελλήνων και Αμερικανών. Καθώς ανεβαίναμε προς το μοναστήρι (τότε ο δρόμος ήταν χωματόδρομος και πολύ στενός) κατέβαινε ένα αυτοκίνητο που το οδηγούσε ένας Αμερικάνος , νομίζω πως ήταν ο άνδρας της αδελφής του Νίκου του Τημπέλη, τέλος πάντων, αφού είδε το δικό μας αυτοκίνητο να ανεβαίνει και έβλεπε πως ο δρόμος ήταν στενός εβγήκε στην άκρη και περίμενε να περάσομε, μάλιστα μας χαιρέτησε με το χέρι και με χαμόγελο. "Βρε το χαζοαμερικάνο για κοιτάξτε , μας χαιρετάει και δεν περίμενε να φθάσομε κοντά να κάνομε καυγά.." είπε κάποιος από την παρέα μας...
Τα παιχνίδια που παίζαμε τότε ήταν πολλά και διάφορα. Εγώ έπαιζα πάντα με τη Σούλα Παπαδοπούλου , είμαστε αχώριστες τότε και έπειτα από τόσα χρόνια παρ'όλο που ζήσαμε μακριά η φιλία μας έχει μείνει η ίδια. Το χειμώνα παίζαμε τα βεζύρια (ήταν κόκκαλα από αρνί , που τα βάφαμε διάφορα χρώματα. ‘Εξω παίζαμε κρυφτό, καλόγερο, κλωτσοντενεκάκι και τα τσιλίκια.... και αν αργούσα να πάω στο σπίτι, έτρωγα και ένα ξύλο από τη μάνα μου.
Ειδικά κοριτσίστικα παιχνίδια παίζαμε με κούκλες και τόπια που τα φτιάχναμε από κομμάτια από υφάσματα που μας έδιναν οι μοδίστρες. Επίσης παίρναμε τα καρέλια απο τις κουβαρίστρες και τα δέναμε στα πόδια μας και νομίζαμε πως φορούσαμε τακούνια...βέβαια δεν είχαμε τα παιχνίδια που έχουν τώρα τα παιδιά, αλλά νομίζω πως διασκεδάζαμε πολύ περισσότερο. Δεν ξέρω αν εσείς οι κατωμαχαλιώτες παίζατε τα ίδια παιχνίδια...όπως ξέρεις εμείς οι Βαρουσιώτες είμαστε φτωχοί αλλά από παιχνίδια περνάγαμε καλά "η φτώχια θέλει καλοπέραση". Μάλιστα τα αγόρια έπαιζαν λιθαροπόλεμο , οι Βαρουσιώτες εναντίον των κατωμαχαλιωτών, νομίζω πως οι Βαρουσιώτες κερδίζανε, αν καμιά φορά θέλεις να μάθεις περισσότερα γι'αυτό μπορείς να ρωτήσεις το Γιώργο τον αδελφό μου, αυτός έπαιζε αυτό το παιχνίδι.
Νομίζω πως έγραψα αρκετά αυτή τη φορά...
Με τις πιο θερμές ευχές,
Τασία
No comments:
Post a Comment