Πενήντα εφτά χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα , αγαπημένοι μου φίλοι , απ’ το χαμό του ήρωα του Κυπριακού αγώνα , του Γργηγόρη Αυξεντίου .
Μέρα θλιβερή η σημερινή , είναι μέρα πένθους και ιερής μνήμης , αλλά και μέρα δύναμης και πίστης στους συνεχείς αγώνες που δίνει καθημερινά η “ μικροκόρη “ της Ελλάδας η Κύπρος …μέρα αξέχαστου ηρωισμού μα και “ ευγνωμοσύνης “ σ’ όλα τα παλικάρια μας που ‘έδωσαν ό.τι πολυτιμότερο είχαν στον αγώνα για την πατρίδα τους ..ήταν το 1957…
Εκείνη την εποχή λοιπόν , ή μάλλον 2-3 χρόνια πριν , που ξεκίνησε ο ηρωικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών μας , εναντίον της Αγγλικής κατοχής , τα Ελληνόπουλα αλλά και τα Κυπριωτόπουλα , συναισθηματικά φορτισμένα , απ’ τα πάθια του Κυπριακού λαού , αλλά και μέσω των τότε κυκλοφορούντων παιδικών περιοδικών , Ελληνόπουλο κλπ , είχαν αναπτύξει …. αλληλογραφικές φιλίες και όχι μόνον , π.χ. προσωπικά επειδή είχα τη μανία της συλλογής γραμματοσήμων ( ..την έχω ακόμα ..) , είχα δημιουργήσει δίαυλο επικοινωνίας , ταχυδρομικής , με ένα συνομήλικο παιδί απ’ τα Βαρώσια της Αμμοχώστου , με το οποίο ανταλάσσαμε πύρινα γράμματα , με εμφανέστατο τον νεανικό , παιδικό μάλλον , συναισθηματισμό , αλλά και γραμματόσημα μιας και ο κύριος σκοπός της επικοινωνίας μας ήταν αυτός .
Περισσότερα όμως για εκείνη την όμορφη φιλία διαβάστε σε παλιότερο δημοσίευμα μας , όταν μετά από επίσκεψη στην Κύπρο ανταμώσαμε ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ με το φίλο μου το Γιώργο Σταυρινό και ήπιαμε παρέα καφεδάκι στη Λευκωσία ..
Βέβαια , υπάρχει και μια παλιά ιστορία που με συνέδεε με την Κύπρο , μια ιστορία που ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950 , όταν είχαν αρχίσει οι σκληρές δοκιμασίες των αδελφών μας της Κύπρου .
Εκείνη λοιπόν την εποχή , αλληλογραφούσα με ένα συνομηλικό μου Κυπριωτόπουλο , απ’ το Βαρώσι Κύπρου , την Αμμόχωστο δηλαδή , που δυστυχώς είναι υπό τουρκική κατοχή . Η αλληλογραφία μας ξεκίνησε από κάποιο παιδικό περιοδικό της εποχής , ίσως το “ Ελληνόπουλο “ ή τη “ Ζωή του παιδιού “ , με σκοπό την ανταλλαγή γραμματοσήμων , μιας και ήμουνα φανατικός συλλέκτης τους , όπως φυσικά και ο φίλος μου απ’ την Κύπρο , ο Γιώργος Σταυρινός .
Βέβαια εκτός απ’ τα γραμματόσημα η αλληλογραφία μας περιλάμβανε και..πύρινα ..γράμματα , γεμάτα νεανικό πατριωτικό πάθος , αφού ήμασταν δεν ήμασταν 13-15 χρόνων . Η αλληλογραφία μας ήταν πολύ πυκνή και τακτική , και πέρα απ’ όλα τα άλλα , τα Εθνικού περιεχομένου , γράφαμε ο καθένας στον άλλον , ποιά γραμματόσημα του λείπουν απ’ τις διάφορες σειρές και έτσι με τις ανταλλαγές μας καλύπταμε τις ανάγκες μας .
Ο φίλος μου δε ο Γιώργος , ήταν η αιτία να μάθω το χρώμα “ λιλά “ , χρώμα που ομολογώ δεν το γνώριζα , πως ; πολύ απλά σε ένα γράμμα του μου ζητούσε αν μπορώ να του στείλω ένα συγκεκριμένο γραμματόσημο κάποιας σειράς και χρονολογίας , που μου περιέγραφε την εικόνα του γραμματοσήμου και την αξία του , και συμπλήρωνε : χρώματος λιλά ..
Εγώ φυσικά το χρώμα “ λιλά “ δεν το γνώριζα , γιατί ήταν κάτι που στο Λιδορίκι δεν το ξέραμε και παρότι ρώτησα μικρούς και μεγάλους κανένας δεν μπόρεσε να με βοηθήσει . Η μόνη μου ελπίδα τελικά ήταν ο Λεωνίδας ( αν θυμάμαι καλά ) Δημόπουλος , διευθυντής του Ταμείου , και μανιώδης συλλέκτης γραμματοσήμων , αυτός δε ήταν που με έβαλε και μένα στο..λούκι της συλλογής ..
Έμενε στο σπίτι του Ηλία Κάγκαλου , του Βζωνολιά , όπως τον λέγαμε , δίπλα απ’ την εκκλησία και ήταν μάλιστα και ταχτικός πελάτης στο ζαχαροπλαστείο μας , κάποια στιγμή λοιπόν που ήρθε , τον ρώτησα για το συγκεκριμένο γραμματόσημο και μου είπε κάποια στιγμή απόγευμα , να πάω στο σπίτι να βρούμε αυτό το γραμματόσημο , έτσι κι’ έγινε , το άλλο απόγευμα ξεκίνησα και πήγα , και..ξετρελάθηκα με τα γραμματόσημα που είχε ο αείμνηστος Δημόπουλος , ταξινομημένα σε άλμπουμ , σε Ηπείρους και χώρες , και βέβαια σε ξεχωριστό άλμπουμ τα Ελληνικά , που ήταν και πάρα πολλά .
Αφού λοιπόν φυλλομέτρησε ένα άλμπουμ έφτασε σε μια σειρά γραμματοσήμων , που είχαν παραστάσεις Ελληνικών πολεμικών πλοίων , αν θυμάμαι καλά , και σταμάτησε σε ένα γραμματόσημο που είχε όλα τα άλλα στοιχεία αλλά το χρώμα του ήταν..μωβ , έτσι τουλάχιστον το λέγαμε εμείς , και μάλιστα ένα περίεργο μωβ . Το έβγαλε προσεχτικά απ’ τη θήκη , με την τσιμπίδα και μου είπε : Ορίστε κύριε Κώστα; , αυτό είναι το περίφημο γραμματόσημο του φίλου σου , και όταν του είπα πως αυτό έχει χρώμα μωβ , μου εξήγησε πως στη Κύπρο αυτό το χρώμα το λένε λιλά .
Η αλληλογραφία μας με το Γιώργο πρέπει να κράτησε αρκετά χρόνια , και δεν μπορώ να καταλάβω πως , πότε και γιατί διακόπηκε , πάντως πιστεύω , πως διακόπηκε μάλλον όταν τελειώσαμε το Γυμνάσιο , και σχεδόν αυτή η παλιά δι’ αλληλογραφίας φιλία , είχε μισο..ξεθωριάσει , αφού δεν έτυχε όλα τα χρόνια να γνωριστούμε προσωπικά , εγώ είχα μια φωτογραφία του Γιώργου και κάποια γράμματα , που όμως χάθηκαν με το χρόνο , στις τόσες μετακομίσεις μας ..
Πριν από 3-4 χρόνια όμως βρήκα εντελώς τυχαία τη φωτογραφία του φίλου μου του Γιώργου , με το μαθητικό πηλήκιο , σε κάποια εξοχή στα Βαρώσια , αλλά χωρίς καμία άλλη πληροφορία , πλην μιας υπογραφής , δυσανάγνωστης . Εν τω μεταξύ η κόρη μας Αγγελική ζούσε ήδη στην Κύπρο , και σκεφτόμουνα να της δώσω τη φωτογραφία , μήπως και κάποιος απ’ τους γνωστούς γνώριζε κάτι , γιατί και η οικογένεια του Φίλιππου , του γαμπρού μας , ήταν απ’ το Βαρώσι και μάλιστα συνομήλικός μου . Παρ’αλληλα όμως της έστειλα και στη Νικολούλη , που τη δημοσίευσε αρκετές φορές αλλά χωρίς αποτέλεσμα , αλλά στάθηκα πολύ τυχερός , γιατί με το που είδε τη φωτογραφία , που έδωσα στην Αγγελική , ο πατέρας του Φίλιππου , τον αναγνώρισε αμέσως , αφού ήταν χωριανοί , συνομήλικοι και συμμαθητές και έτσι λοιπόν μετά από 55 περίπου χρόνια βρήκα τον φίλο μου το Γιώργο Σταυρινό , δείτε και την περιβόητη φωτογραφία .
Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά αρκετές φορές ανταλάσσοντας ευχές στις γιορτές κλπ , και τώρα που γεννήθηκε η εγγονούλα μας και κατεβήκαμε στην Λευκωσία , όπου μένει και ο Γιώργος , ανταμώσαμε , ήπιαμε παρέα καφεδάκι και είπαμε ό καθένας μας ό,τι θυμόταν , βγάλαμε και την σχετική αναμνηστική φωτογραφία , βεβαίως..βεβαίως..
Ο Γιώργος αριστερά και η ..αφεντιά μου δεξιά …
Βέβαια , στην Κύπρο επισκέφθηκα και διάφορα υπέροχα μέρη , απ’ όπου έχω πολλές φωτογραφίες , που θα τις δούμε όμως μια άλλη μέρα , ένα άλλο απόγευμα , αφού το προσκύνημα στη πανέμορφη Κύπρο θα ..συνεχισθεί …
Καλό σας βράδυ , να περνάτε καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …….Κ.Κ.-
Πέρασαν λοιπόν τα χρόνια, χαθήκαμε με το φίλο μου , που δεν θυμόμουνα ούτε το όνομά του , μα πάντα έμενε καρφωμένο στο νου βαθιά το όνομα Βαρώσια Κύπρου , που ήταν η διεύθυνσή του .
Υπήρχαν ακόμα μέσα μου “ ποστιασμένες “ κάπου στο βάθος του μυαλού , όλα όσα λέγαμε και γράφαμε ΄, παιδιά ακόμα , με το Γιώργο , για την Κύπρο , για την ΕΟΚΑ και τους Κύπριους αγωνιστές , αλλά πάντα είχα νωπές τις αναμνήσεις απ’ τους απαγχονισμούς και τους θανάτους των Κυπρίων ηρώων που με..” βασάνιζαν “ συναισθηματικά , γιατί δεν είχα κάνει ποτέ και τίποτα γι’αυτούς , λες..και μπορούσα , κι’ όμως μπορούσα , όπως και ο καθένας μας με τον τρόπο του μπορεί να τιμήσει όσους το αξίζουν .
Κάποιο καλοκαιρινό λοιπόν βράδυ , δεν ξέρω γιατί , αλλά ξαναήρθαν στο νου μου όλα αυτά , εν τω μεταξύ είχε μεσολαβήσει και ο γάμος της κόρης μας με τον Φίλιππο , που γεννήθηκε στα Βαρώσια , πέντε μέρες πριν τον Αττίλα , και έκτοτε δεν ξαναπήγαν στην Αμμόχωστο και με “ φόρτωσαν “ ακόμα περισσότερο , έτσι πάνω στη..φόρτιση , στο ψυχικό στρίμωγμα , ήρθε η..εκτόνωση , η απελευθέρωση , με το παρακάτω ποίημα ..
Ξαλάφρωσα νοιώθοντας πως κάτι , έστω και τόσο ταπεινό , πρόσφερα στη μνήμη των αδελφών μας Κυπρίων ηρώων …η σημερινή δε αναφορά στους Κύπριους αγωνιστές , είναι κάτι σαν...μνημόσυνο στη συμπλήρωση 57 χρόνων απ' τον ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου ..
Γι’ αυτό , όταν ακούτε πως κάθε τραγούδι και κάθε ποίημα έχει την..” ιστορία “ του , πιστέψτε το , είναι αλήθεια
ΩΔΗ ΣΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ...
Η μάνα κλαίει…κι’ οδύρεται , κάθε που…αναθυμιέται ,
της…γλυκοκόρης τους καημούς , τα βάσανα , τους πόνους ,
μεσ’ το ταξίδι που κρατάει τριάντα..τόσους..χρόνους ,
κι’ είν η πληγή …ολάνοιχτη κι’ ο πόνος δεν…περνιέται…
*************
Μετράει στις ..ράχες , στα.. βουνά..κορμιά ..παλικαρίσια ,
στο υπέρτατο καθήκον τους που πέσαν…ανδρειωμένα…
με μια σημαία Ελληνική στα χέρια τα…σφιγμένα..
τους πρέπει να φυτέψουμε της…δόξας …κυπαρίσσια…
*************
Σφίξτε αδέρφια τη…,γροθιά , όσοι κι’ αν ‘ρθουν χειμώνες ,
Όσες ζωές κι’ αν …ξοδευτούν στης λευτεριάς το…πάθος…
Κανένας δεν θα ξεχαστεί , κανείς νεκρός..μονάχος…
Όλοι τους θα ‘ ναι..ΑΘΑΝΑΤΟΙ , για πάντα , στους…ΑΙΩΝΕΣ…
Λιδορίκι 22 07 07 ……….Κ.Κ.-
Μέρα θλιβερή η σημερινή , είναι μέρα πένθους και ιερής μνήμης , αλλά και μέρα δύναμης και πίστης στους συνεχείς αγώνες που δίνει καθημερινά η “ μικροκόρη “ της Ελλάδας η Κύπρος …μέρα αξέχαστου ηρωισμού μα και “ ευγνωμοσύνης “ σ’ όλα τα παλικάρια μας που ‘έδωσαν ό.τι πολυτιμότερο είχαν στον αγώνα για την πατρίδα τους ..ήταν το 1957…
Εκείνη την εποχή λοιπόν , ή μάλλον 2-3 χρόνια πριν , που ξεκίνησε ο ηρωικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών μας , εναντίον της Αγγλικής κατοχής , τα Ελληνόπουλα αλλά και τα Κυπριωτόπουλα , συναισθηματικά φορτισμένα , απ’ τα πάθια του Κυπριακού λαού , αλλά και μέσω των τότε κυκλοφορούντων παιδικών περιοδικών , Ελληνόπουλο κλπ , είχαν αναπτύξει …. αλληλογραφικές φιλίες και όχι μόνον , π.χ. προσωπικά επειδή είχα τη μανία της συλλογής γραμματοσήμων ( ..την έχω ακόμα ..) , είχα δημιουργήσει δίαυλο επικοινωνίας , ταχυδρομικής , με ένα συνομήλικο παιδί απ’ τα Βαρώσια της Αμμοχώστου , με το οποίο ανταλάσσαμε πύρινα γράμματα , με εμφανέστατο τον νεανικό , παιδικό μάλλον , συναισθηματισμό , αλλά και γραμματόσημα μιας και ο κύριος σκοπός της επικοινωνίας μας ήταν αυτός .
Περισσότερα όμως για εκείνη την όμορφη φιλία διαβάστε σε παλιότερο δημοσίευμα μας , όταν μετά από επίσκεψη στην Κύπρο ανταμώσαμε ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ με το φίλο μου το Γιώργο Σταυρινό και ήπιαμε παρέα καφεδάκι στη Λευκωσία ..
15.6.11
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ..
Πενήντα πέντε χρόνων κρυφός …καημός , και μυστικό μου τάμα , ήταν το ταξίδι μου στην Κύπρο . Βέβαια τα χρόνια περνούσαν και δεν γινόταν αυτό το ταξίδι , αλλά η ζωή ξέρει από μόνη της να τα ..” βολεύει “ όλα , τα’φερε λοιπόν έτσι , που η Κύπρος είναι πια καθημερινή μου σκέψη και ..λαχτάρα , αφού η κόρη μας η Αγγελική με το σύζυγό της Φίλιππο , μένουν μόνιμα στη Λευκωσία και όχι μόνο αυτό , αλλά πριν από 20 ημέρες μας χάρισαν και μια υπέροχη εγγονούλα , τη Φοίβη …Βέβαια , υπάρχει και μια παλιά ιστορία που με συνέδεε με την Κύπρο , μια ιστορία που ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950 , όταν είχαν αρχίσει οι σκληρές δοκιμασίες των αδελφών μας της Κύπρου .
Εκείνη λοιπόν την εποχή , αλληλογραφούσα με ένα συνομηλικό μου Κυπριωτόπουλο , απ’ το Βαρώσι Κύπρου , την Αμμόχωστο δηλαδή , που δυστυχώς είναι υπό τουρκική κατοχή . Η αλληλογραφία μας ξεκίνησε από κάποιο παιδικό περιοδικό της εποχής , ίσως το “ Ελληνόπουλο “ ή τη “ Ζωή του παιδιού “ , με σκοπό την ανταλλαγή γραμματοσήμων , μιας και ήμουνα φανατικός συλλέκτης τους , όπως φυσικά και ο φίλος μου απ’ την Κύπρο , ο Γιώργος Σταυρινός .
Βέβαια εκτός απ’ τα γραμματόσημα η αλληλογραφία μας περιλάμβανε και..πύρινα ..γράμματα , γεμάτα νεανικό πατριωτικό πάθος , αφού ήμασταν δεν ήμασταν 13-15 χρόνων . Η αλληλογραφία μας ήταν πολύ πυκνή και τακτική , και πέρα απ’ όλα τα άλλα , τα Εθνικού περιεχομένου , γράφαμε ο καθένας στον άλλον , ποιά γραμματόσημα του λείπουν απ’ τις διάφορες σειρές και έτσι με τις ανταλλαγές μας καλύπταμε τις ανάγκες μας .
Ο φίλος μου δε ο Γιώργος , ήταν η αιτία να μάθω το χρώμα “ λιλά “ , χρώμα που ομολογώ δεν το γνώριζα , πως ; πολύ απλά σε ένα γράμμα του μου ζητούσε αν μπορώ να του στείλω ένα συγκεκριμένο γραμματόσημο κάποιας σειράς και χρονολογίας , που μου περιέγραφε την εικόνα του γραμματοσήμου και την αξία του , και συμπλήρωνε : χρώματος λιλά ..
Εγώ φυσικά το χρώμα “ λιλά “ δεν το γνώριζα , γιατί ήταν κάτι που στο Λιδορίκι δεν το ξέραμε και παρότι ρώτησα μικρούς και μεγάλους κανένας δεν μπόρεσε να με βοηθήσει . Η μόνη μου ελπίδα τελικά ήταν ο Λεωνίδας ( αν θυμάμαι καλά ) Δημόπουλος , διευθυντής του Ταμείου , και μανιώδης συλλέκτης γραμματοσήμων , αυτός δε ήταν που με έβαλε και μένα στο..λούκι της συλλογής ..
Έμενε στο σπίτι του Ηλία Κάγκαλου , του Βζωνολιά , όπως τον λέγαμε , δίπλα απ’ την εκκλησία και ήταν μάλιστα και ταχτικός πελάτης στο ζαχαροπλαστείο μας , κάποια στιγμή λοιπόν που ήρθε , τον ρώτησα για το συγκεκριμένο γραμματόσημο και μου είπε κάποια στιγμή απόγευμα , να πάω στο σπίτι να βρούμε αυτό το γραμματόσημο , έτσι κι’ έγινε , το άλλο απόγευμα ξεκίνησα και πήγα , και..ξετρελάθηκα με τα γραμματόσημα που είχε ο αείμνηστος Δημόπουλος , ταξινομημένα σε άλμπουμ , σε Ηπείρους και χώρες , και βέβαια σε ξεχωριστό άλμπουμ τα Ελληνικά , που ήταν και πάρα πολλά .
Αφού λοιπόν φυλλομέτρησε ένα άλμπουμ έφτασε σε μια σειρά γραμματοσήμων , που είχαν παραστάσεις Ελληνικών πολεμικών πλοίων , αν θυμάμαι καλά , και σταμάτησε σε ένα γραμματόσημο που είχε όλα τα άλλα στοιχεία αλλά το χρώμα του ήταν..μωβ , έτσι τουλάχιστον το λέγαμε εμείς , και μάλιστα ένα περίεργο μωβ . Το έβγαλε προσεχτικά απ’ τη θήκη , με την τσιμπίδα και μου είπε : Ορίστε κύριε Κώστα; , αυτό είναι το περίφημο γραμματόσημο του φίλου σου , και όταν του είπα πως αυτό έχει χρώμα μωβ , μου εξήγησε πως στη Κύπρο αυτό το χρώμα το λένε λιλά .
Η αλληλογραφία μας με το Γιώργο πρέπει να κράτησε αρκετά χρόνια , και δεν μπορώ να καταλάβω πως , πότε και γιατί διακόπηκε , πάντως πιστεύω , πως διακόπηκε μάλλον όταν τελειώσαμε το Γυμνάσιο , και σχεδόν αυτή η παλιά δι’ αλληλογραφίας φιλία , είχε μισο..ξεθωριάσει , αφού δεν έτυχε όλα τα χρόνια να γνωριστούμε προσωπικά , εγώ είχα μια φωτογραφία του Γιώργου και κάποια γράμματα , που όμως χάθηκαν με το χρόνο , στις τόσες μετακομίσεις μας ..
Πριν από 3-4 χρόνια όμως βρήκα εντελώς τυχαία τη φωτογραφία του φίλου μου του Γιώργου , με το μαθητικό πηλήκιο , σε κάποια εξοχή στα Βαρώσια , αλλά χωρίς καμία άλλη πληροφορία , πλην μιας υπογραφής , δυσανάγνωστης . Εν τω μεταξύ η κόρη μας Αγγελική ζούσε ήδη στην Κύπρο , και σκεφτόμουνα να της δώσω τη φωτογραφία , μήπως και κάποιος απ’ τους γνωστούς γνώριζε κάτι , γιατί και η οικογένεια του Φίλιππου , του γαμπρού μας , ήταν απ’ το Βαρώσι και μάλιστα συνομήλικός μου . Παρ’αλληλα όμως της έστειλα και στη Νικολούλη , που τη δημοσίευσε αρκετές φορές αλλά χωρίς αποτέλεσμα , αλλά στάθηκα πολύ τυχερός , γιατί με το που είδε τη φωτογραφία , που έδωσα στην Αγγελική , ο πατέρας του Φίλιππου , τον αναγνώρισε αμέσως , αφού ήταν χωριανοί , συνομήλικοι και συμμαθητές και έτσι λοιπόν μετά από 55 περίπου χρόνια βρήκα τον φίλο μου το Γιώργο Σταυρινό , δείτε και την περιβόητη φωτογραφία .
Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά αρκετές φορές ανταλάσσοντας ευχές στις γιορτές κλπ , και τώρα που γεννήθηκε η εγγονούλα μας και κατεβήκαμε στην Λευκωσία , όπου μένει και ο Γιώργος , ανταμώσαμε , ήπιαμε παρέα καφεδάκι και είπαμε ό καθένας μας ό,τι θυμόταν , βγάλαμε και την σχετική αναμνηστική φωτογραφία , βεβαίως..βεβαίως..
Ο Γιώργος αριστερά και η ..αφεντιά μου δεξιά …
Βέβαια , στην Κύπρο επισκέφθηκα και διάφορα υπέροχα μέρη , απ’ όπου έχω πολλές φωτογραφίες , που θα τις δούμε όμως μια άλλη μέρα , ένα άλλο απόγευμα , αφού το προσκύνημα στη πανέμορφη Κύπρο θα ..συνεχισθεί …
Καλό σας βράδυ , να περνάτε καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …….Κ.Κ.-
Πέρασαν λοιπόν τα χρόνια, χαθήκαμε με το φίλο μου , που δεν θυμόμουνα ούτε το όνομά του , μα πάντα έμενε καρφωμένο στο νου βαθιά το όνομα Βαρώσια Κύπρου , που ήταν η διεύθυνσή του .
Υπήρχαν ακόμα μέσα μου “ ποστιασμένες “ κάπου στο βάθος του μυαλού , όλα όσα λέγαμε και γράφαμε ΄, παιδιά ακόμα , με το Γιώργο , για την Κύπρο , για την ΕΟΚΑ και τους Κύπριους αγωνιστές , αλλά πάντα είχα νωπές τις αναμνήσεις απ’ τους απαγχονισμούς και τους θανάτους των Κυπρίων ηρώων που με..” βασάνιζαν “ συναισθηματικά , γιατί δεν είχα κάνει ποτέ και τίποτα γι’αυτούς , λες..και μπορούσα , κι’ όμως μπορούσα , όπως και ο καθένας μας με τον τρόπο του μπορεί να τιμήσει όσους το αξίζουν .
Κάποιο καλοκαιρινό λοιπόν βράδυ , δεν ξέρω γιατί , αλλά ξαναήρθαν στο νου μου όλα αυτά , εν τω μεταξύ είχε μεσολαβήσει και ο γάμος της κόρης μας με τον Φίλιππο , που γεννήθηκε στα Βαρώσια , πέντε μέρες πριν τον Αττίλα , και έκτοτε δεν ξαναπήγαν στην Αμμόχωστο και με “ φόρτωσαν “ ακόμα περισσότερο , έτσι πάνω στη..φόρτιση , στο ψυχικό στρίμωγμα , ήρθε η..εκτόνωση , η απελευθέρωση , με το παρακάτω ποίημα ..
Ξαλάφρωσα νοιώθοντας πως κάτι , έστω και τόσο ταπεινό , πρόσφερα στη μνήμη των αδελφών μας Κυπρίων ηρώων …η σημερινή δε αναφορά στους Κύπριους αγωνιστές , είναι κάτι σαν...μνημόσυνο στη συμπλήρωση 57 χρόνων απ' τον ηρωικό θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου ..
Γι’ αυτό , όταν ακούτε πως κάθε τραγούδι και κάθε ποίημα έχει την..” ιστορία “ του , πιστέψτε το , είναι αλήθεια
ΩΔΗ ΣΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ...
Η μάνα κλαίει…κι’ οδύρεται , κάθε που…αναθυμιέται ,
της…γλυκοκόρης τους καημούς , τα βάσανα , τους πόνους ,
μεσ’ το ταξίδι που κρατάει τριάντα..τόσους..χρόνους ,
κι’ είν η πληγή …ολάνοιχτη κι’ ο πόνος δεν…περνιέται…
*************
Μετράει στις ..ράχες , στα.. βουνά..κορμιά ..παλικαρίσια ,
στο υπέρτατο καθήκον τους που πέσαν…ανδρειωμένα…
με μια σημαία Ελληνική στα χέρια τα…σφιγμένα..
τους πρέπει να φυτέψουμε της…δόξας …κυπαρίσσια…
*************
Σφίξτε αδέρφια τη…,γροθιά , όσοι κι’ αν ‘ρθουν χειμώνες ,
Όσες ζωές κι’ αν …ξοδευτούν στης λευτεριάς το…πάθος…
Κανένας δεν θα ξεχαστεί , κανείς νεκρός..μονάχος…
Όλοι τους θα ‘ ναι..ΑΘΑΝΑΤΟΙ , για πάντα , στους…ΑΙΩΝΕΣ…
Λιδορίκι 22 07 07 ……….Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment