Μαθητικές
Λιδορίκι 1950 , μια μαθητοπαρέα του Γυμνασίου , σε αναμνηστική φωτογραφία βγαλμένη στον Ψαλά με φόντο την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής και το Σαψαραίϊκο σπίτι . Όρθιοι από αριστερά , Δήμος Πολίτης , Βιτρινίτσα , ένας φαντάρος , του ΤΕΑ μάλλον , που έκανε ενημέρωση των μαθητών για τις νάρκες , ο Κώστας Κοντολάτης , Βιτρινίτσα , Δήμος Ξανάλατος , Αλποχώρι και καθιστός ο Κώστας Γρηγορίου , Πενταγιού .
Αρχείο Δήμου Ξανάλατου .
**************
Καλημέρα Λιδορικιώτες
Καλημέρα στους φίλους του Λιδορικιού και της εφημερίδας μας
ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 06:41
Δύση Ήλιου: 20:06
Σελήνη 2 ημερών
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1841
Κυκλοφορεί το βιβλίο του Έντγκαρ Άλαν Πόε Οι Φόνοι της Οδού Μοργκ, που θεωρείται το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα στην ιστορία της λογοτεχνίας.
1914
Η Σφαγή του Λάντλοου. Η Εθνική Φρουρά της Πολιτείας του Κολοράντο ανοίγει πυρ κατά απεργών ανθρακωρύχων στην πόλη Λάντλοου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 16 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας.
1920
Τελετή έναρξης των 7ων Ολυμπιακών Αγώνων της Αμβέρσας. Λαμβάνουν μέρος 2.479 αθλητές και 64 αθλήτριες από 29 χώρες. Για πρώτη φορά εμφανίζεται η σημαία με τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους και απαγγέλλεται ο ολυμπιακός ύμνος από τον βέλγο ξιφομάχο Βιτόρ Μπουάν.
1925
Εγκαινιάζεται ο ιππόδρομος του Φαληρικού Δέλτα και ξεκινά το στοίχημα στις ιπποδρομιακές κούρσες.
1941
Υπογράφεται στο Βοτονόσι Μετσόβου το πρωτόκολλο συνθηκολόγησης του ελληνικού στρατού ανάμεσα στον υποστράτηγο Τσολάκογλου, διοικητή του ΤΣΔΜ (Τομέας Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας) και τον ταξίαρχο Ντίτριχ των γερμανικών δυνάμεων εισβολής.
1977
Όνειρο μένει για την ΑΕΚ η συμμετοχή της στον τελικό του Κυπέλλου UEFA, καθώς η Γιουβέντουςεπικρατεί 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια (85' Μπέτεγκα, από σέντρα του Καούζιο) και παίρνει το «εισιτήριο».
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
570
Μωάμεθ, προφήτης και ιδρυτής της μουσουλμανικής θρησκείας. (Θαν. 8/6/632)
Αποφθέγματα
1913
Μίμης Φωτόπουλος, έλληνας ηθοποιός. (Θαν. 29/10/1986)
1922
Τάσος Λειβαδίτης, έλληνας ποιητής. (Θαν. 30/10/1988)
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1841
Τόμας Γκόρντον, σκωτσέζος στρατιωτικός και φιλέλληνας (Γεν. 1788)
1959
Μανώλης Τριανταφυλλίδης, γλωσσολόγος, γνωστός από τη Γραμματική της Δημοτικής Γλώσσας. (Γεν. 1883)
1999
Νίκος Ρίζος, κωμικός ηθοποιός. (Γεν. 1924)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/2004#ixzz3XoTTFgrg
Ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Μίμης (Δημήτρης) Φωτόπουλος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς έμεινε νωρίς ορφανός από πατέρα. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικού Θεάτρου).
Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, σε ηλικία 19 ετών, στην παράσταση Λοκαντιέρα, με το θίασο Κουνελάκη. Δύο χρόνια αργότερα αναχώρησε για την πρώτη του περιοδεία, με το θίασο Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως του Θεμιστοκλή Νέζερ. Λίγο πριν από τον πόλεμο του '40 έκανε ένα σύντομο πέρασμα απ' το χώρο του βαριετέ και το θέατρο της Κατερίνας, συμμετέχοντας σε πολεμικές επιθεωρήσεις και μουσικές ηθογραφίες.
Στη διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στις τάξεις του ΕΑΜ. Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τις βρετανικές μονάδες και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα, από όπου επέστρεψε τον Μάρτη του 1945.
Κατά τη διάρκεια της λαμπρής καριέρας του, συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και γνωστούς συναδέλφους του. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ με τον πρωτοεμφανιζόμενο θίασο του Κάρολου Κουν, στις Αγριόπαπιες του Ίψεν στο θέατρο Τέχνης, στο Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Το 1952 δημιούργησε τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Γερμανία, ακόμα και στην Αμερική.
Από το 1960 ασχολήθηκε με επιτυχία και με τη σκηνοθεσία. Για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο θέατρο το 1984, μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο, στην επιθεώρηση Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο. Ξεχώρισε για το εντελώς προσωπικό λαϊκό ύφος και τους έξυπνους και πάντα εύστοχους αυτοσχεδιασμούς του.
Όπως όλοι οι μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς του, ο Μίμης Φωτόπουλος έκανε λαμπρή καριέρα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Πρώτη του ταινία ήταν η Μαντάμ Σουσού το 1948. Συνολικά έλαβε μέρος σε 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο: Προπαντός ψυχραιμία (1951) και Μια νταντά και τέζα όλοι (1971). Μεγάλος επιτυχίες θεωρούνται οι ταινίες Ο γρουσούζης (1952), Το Σωφεράκι (1953), Η Ωραία των Αθηνών (1954) Κάλπικη λίρα (1955), Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), Ο Πατούχας (1972) κ.ά. Εκτός από τη μεγάλη οθόνη, εμφανίστηκε και στη μικρή, στην τηλεοπτική σειρά Ο θείος μας ο Μίμης, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 το 1984.
Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, ο Μίμη Φωτόπουλος ήταν και λογοτέχνης. Έγραψε τέσσερις ποιητικές συλλογές [ Μπουλούκια (1940), Ημιτόνια (1960), Σκληρά τριολέτα (1961) και Ο θάνατος των ημερών (1976) ], τρία αυτοβιογραφικά [ 25 χρόνια θέατρο (1958), Το ποτάμι της ζωής μου και Ελ Ντάμπα - Όμηρος των Εγγλέζων (1965) ] και δύο θεατρικά έργα [ Ένα κορίτσι στο παράθυρο (1966) και Πελοπίδας ο καλός πολίτης (1976) ].
Την περίοδο της Δικτατορίας ασχολήθηκε, επίσης με τη ζωγραφική. Είχε μείνει μόνος με τις δυο κόρες του, αφού η γυναίκα του, Μαργαρίτα Τσάλα, είχε εξοριστεί στη Γυάρο. Τότε ήταν που άρχισε με γραμματόσημα να φτιάχνει πίνακες, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ. Συνολικά έκανε δέκα εκθέσεις των έργων του και πούλησε πάνω από εκατό πίνακες.
Ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του κινητού θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος», μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α' και το Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.
Πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτωβρίου του 1986.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/48#ixzz3XoTlMnWm
40
Ο μεγάλος κωμικός Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στην Άρτα το 1924. Πρωτοεμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Αλέκου Σακελλάριου «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά στο νούμερο «Το τραμ το τελευταίο».
Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε διάφορους θιάσους και το 1959 δημιούργησε δικό του, μαζί με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, με τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στις επιθεωρήσεις των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου «Ομόνοια πλατς-πλουτς» και «Μαντουμπάλα».
Με τους ίδιους συνθιασάρχες και τις αδελφές Καλουτά έπαιξε στο θέατρο «Κυβέλης» στις επιθεωρήσεις «Καινούργια Αθήνα», «Άνθρωποι του ’60» και στη μουσική κωμωδία του Στέφανου Φωτιάδη «Ζητείται τεμπέλης». Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Γιάννη Γκιωνάκη, Τάκη Μηλιάδη και Ρένα Βλαχοπούλου, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», στο έργο του Γ. Γιαννακόπουλου «Κάθε καρυδιάς καρύδι».
Το 1961 δημιουργήθηκε η θιασαρχική τριάδα «Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος», που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, έως το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του έως το 1990. Από το ’90 και μετά άρχισε να συνεργάζεται και πάλι με άλλους θιάσους.
Ο Νίκος Ρίζος έκανε και πολλές κινηματογραφικές ταινίες, που φτάνουν τις 300. Ξεχωρίζουν: «Η Αγνή του λιμανιού» (1952) και «Το σοφεράκι» (1953) του Γιώργου Τζαβέλλα, «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) και «Τζο, ο τρομερός» (1955) του Ντίνου Δημόπουλου, «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959) του Νίκου Τσιφόρου, «Η κόμισσα της φάμπρικας» (1969) του Ντίμη Δαδήρα, «Ο αισιόδοξος» (1973) του Κώστα Καραγιάννη, «Η αρχόντισσα και ο αλήτης» (1969), «Ο γίγας της Κυψέλης» (1968), «Συμμορία εραστών» (1972) του Βαγγέλη Σερντάρη κ.ά.
Στη μικρή οθόνη πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά «Ο δρόμος» του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη, καθώς και στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη «Η αίθουσα του θρόνου», στο MEGA.
Πέθανε στις 20 Απριλίου του 1999, σε ηλικία 75 χρόνων.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/43#ixzz3XoUP65sH
Αλέξανδρος Ωνάσης
86
1
Μοναχογιός και διάδοχος του μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση. Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ηλικία 25 ετών, εξύφανε πάμπολλες ιστορίες συνωμοσίας.
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 20 Απριλίου 1948 από τον γάμο του έλληνα κροίσου με την πρώτη του γυναίκα Αθηνά (Τίνα) Λιβανού. Από τον ίδιο γάμο γεννήθηκε δύο χρόνια αργότερα η Χριστίνα Ωνάση. Πέρασε ξένοιαστα παιδικά χρόνια, αν και οι σχέσεις του με τον πολυάσχολο και διάσημο πατέρα του δεν ήταν πάντα οι καλύτερες δυνατές. Αγαπούσε πολύ τη μητέρα και δεν είδε με καλό μάτι τον χωρισμό των γονιών του και τον γάμο του πατέρα του με τη Ζακλίν Μπουβιέ - Κένεντι.
Πάθος του, η ταχύτητα και τα ακριβά σπορ αυτοκίνητα και μεγάλος του έρωτας η κατά 16 χρόνια μεγαλύτερή του Φιόνα Κάμπελ - Τίσεν, μοντέλο από τη Νέα Ζηλανδία και πασίγνωστη κοσμική των ευρωπαϊκών σαλονιών. Ο πατέρας του ποτέ δεν ενέκρινε αυτή τη σχέση και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη διαλύσει. Ο Αρίστος είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον Αλέξανδρο και από μικρό τον έπαιρνε συχνά μαζί του στις δουλειές για να τον «ψήσει» και να τον βάλει από νωρίς στις επιχειρήσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ο Αλέξανδρος είχε αναλάβει τη γενική διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Η μοιραία μέρα για τον νεαρό Ωνάση υπήρξε η Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 1973. Το αεροπλάνο που πιλοτάριζε, ένα αμφίβιο «Πιάτζιο 136», κατέπεσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του. Ο Αλέξανδρος τραυματίστηκε βαριά και οι δύο συνεπιβάτες του ελαφρότερα. Διακομίστηκε στο ΚΑΤ, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 7 το απόγευμα της 23ης Ιανουαρίου, λόγω βαρειών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων. Ήταν μόλις 25 ετών.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης μόλις έμαθε το θλιβερό μαντάτο στη Νέα Υόρκη κατέρρευσε και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο αγαπημένος του γιος και διάδοχός του ήταν νεκρός. Από την πρώτη στιγμή υποστήριξε ότι το δυστύχημα δεν ήταν τυχαίο και ότι γιος του ήταν θύμα εγκληματικής ενέργειας. Οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν αργότερα, όταν και τα τρία πορίσματα που εκδόθηκαν για το δυστύχημα συνέκλιναν στη διαπίστωση ότι προκλήθηκε από την ανάποδη τοποθέτηση των πηδαλίων κλίσεως, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να μην υπακούει στις εντολές του πιλότου. Ο Ωνάσης επικήρυξε τους δολοφόνους του γιου του, όπως υποστήριζε, με 1.000.000 δολάρια, επικήρυξη που ισχύει μέχρι σήμερα.
Αμέσως φούντωσε και η συνωμοσιολογία. Ως «δολοφόνοι» του Αλέξανδρου Ωνάση έχουν υποδειχθεί κατά καιρούς η CIA, ο Σταύρος Νιάρχος, το καθεστώς των Συνταγματαρχών, ακόμη και οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή. Για το δυστύχημα κατηγορήθηκαν επτά μηχανικοί της Ολυμπιακής, που αθωώθηκαν στις 7 Νοεμβρίου 1977, με απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης τάφηκε στον Σκορπιό και δύο χρόνια αργότερα τον ακολούθησε ο πατέρας του, που δεν συνήλθε ποτέ μετά το θάνατο του γιου του. Στη μνήμη του μοναχογιού του, ο Αριστοτέλης Ωνάσης συνέστησε το ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» με έδρα το Βαντούζ του Λιχτενστάιν και κεντρικά γραφεία στην Αθήνα. Από τα κέρδη της οικονομικής αυτοκρατορίας Ωνάση, το ίδρυμα χορηγεί υποτροφίες και χρηματοδοτεί διάφορα έργα κοινωφελούς χαρακτήρα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/333#ixzz3XoUldFkA
Θεσσαλονίκη, 2000
5
0
Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κούπα στο Παρίσι, o Παναθηναϊκός επιζητούσε και μία δεύτερη στη Θεσσαλονίκη, για να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ευρωπαίων μπασκετόφιλων, αλλά και να ξεπεράσει σε τίτλους τον αιώνιο αντίπαλό του, Ολυμπιακό, που είχε στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης στη Ρώμη το 1997.
Η πορεία των πρασίνων προς το φάιναλ-φορ της συμπρωτεύουσας ολοκληρώθηκε με 17 νίκες και 4 ήττες στον προκριματικό γύρο. Το νεόδμητο κλειστό της Πυλαίας υποδέχθηκε τον Παναθηναϊκό και την Εφές Πίλσεν στις 18 Απριλίου, στον ένα ημιτελικό της διοργάνωσης . Η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια, επικράτησε με 81-71 κι έδωσε ραντεβού δύο ημέρες αργότερα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, η οποία στον άλλο ημιτελικό συνέτριψε με 65-51 την Μπαρτσελόνα του αιώνιου «λούζερ» Αίτο Ρενέσες.
Η σύνθεση του Παναθηναϊκού: Αλβέρτης 11 (3 τρ.), Μποντίρογκα 22 (2 τρ.), Μπερκ 4, Φώτσης 7 (1 τρ.), Τζεντίλε 7 (1 τρ.), Κάτας 5 (1 τρ.), Κοχ 3 (1 τρ.), Ρέμπρατσα 15 (7 ρ.) και Ρότζερς 9 (2 τρ.).
Ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έγινε στις 20 Απριλίου στο κατάμεστο κλειστό της Πυλαίας, με τους φίλους του Παναθηναϊκού να κερδίζουν ως ήταν φυσικό τη μάχη της εξέδρας. Οι πράσινοι νίκησαν με 73-67 την Ομάδα του Λαού, ευκολότερα απ' ότι δείχνει το '6. Ο προπονητής των ισραηλινών Πίνι Γκέρσον κατάφερε να εξουδετερώσει το μεγάλο ατού των πρασίνων Ντέγιαν Μποντίρογκα. Έτσι, ανέλαβαν δράση οι Ρέμπρατσα, Φώτσης και ο ισραηλινός Κάτας, για τον οποίον οι συμπατριώτες του πίστευαν ότι θα ήταν τρακαρισμένος απέναντι στην παλιά του ομάδα. Από την πλευρά του, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια και πέτυχε να αφοπλίσει το μεγάλο όπλο της Μακάμπι, τον αιφνιδιασμό.
Έξαλλα πανηγύρισαν οι παίχτες του Παναθηναϊκού το δεύτερο ευρωπαϊκό. Σε πελάγη ευτυχίας έπλεαν οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, παρότι έπρεπε να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν το πριμ νίκης των 500.000.000 δραχμών, που είχαν υποσχεθεί στους παίχτες. Εκ διαμέτρου αντίθετα τα συναισθήματα στους ανθρώπους της Μακάμπι.
Ποιος είδε τον Πίνι Γκέρσον και δεν τον φοβήθηκε! Οργισμένος ο κόουτς της Μακάμπι δήλωσε: «Δικαιοσύνη! Παίξαμε όπως ακριβώς έπρεπε για τη νίκη, αλλά οι διαιτητές δεν μας έδωσαν το δικαίωμα να τη διεκδικήσουμε. Σφύριξαν σαν μονόφθαλμοι, 34 φάουλ σε μας και μόνο 20 στον Παναθηναϊκό. Τέτοιοι ρέφερι δεν αξίζουν να παίζουν τελικό Ευρωλίγκας». Δίπλα του, η «σημαία» της Μακάμπι, ο Ντόρον Τζάμσι, αρνήθηκε να συμμεριστεί τις οιμωγές του προπονητή του. «Χάρηκα που παίξαμε στην Ελλάδα, κρίμα που χάσαμε. Την επόμενη φορά, ίσως νικήσουμε».
Η σύνθεση του Παναθηναϊκού: Αλβέρτης 4, Μποντίρογκα 9, Μπερκ 7, Φώτσης 9 (1 τρ.), Τζεντίλε 3 (1 τρ.), Κάτας 17 (2 τρ.), Κοχ 6, Ρέμπρατσα 20 (8 ρ.) και Ρότζερς 4.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/245/168#ixzz3XoV06CtB
Τα ερείπια της κατασκήνωσης Λάντλοου
Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.
Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.
Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σ' όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη μ' ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.
Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν με δικό τους προσωπικό την Εθνοφρουρά.
Η κηδεία των θυμάτων
Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ηταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.
Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που η ελληνική κοινότητα των ανθρακωρύχων γιόρταζε το Πάσχα με τον πατροπαράδοτο τρόπο.
Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας, επικεφαλής της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ' άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ' τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.
Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 2,5 έως 45 ετών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/84#ixzz3XoVUTBWT
Μουσική σύνθεση του Μορίς Ραβέλ. «Ma mère l’oye» ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά. Είναι εμπνευσμένη από παιδικά παραμύθια των Σαρλ Περό, Μαντάμ ντ’ Ολνουά και Λε Πρινς ντε Μπομόν.
Το έργο γνώρισε πολλές μεταμορφώσεις. Αρχικά γράφτηκε για πιάνο και τέσσερα χέρια για τα δυο πιτσιρίκια της οικογένειας Γκοντέμπσκι, με την οποία ο συνθέτης διατηρούσε στενή φιλία. Η Μιμί και ο Ζαν, ηλικίας 6 και 7 ετών αντίστοιχα, παρότι γνώριζαν καλό πιάνο, πανικοβλήθηκαν από τη δυσκολία του εγχειρήματος και την πρώτη εκτέλεση του έργου ανέλαβαν δύο επαγγελματίες πιανίστριες, η Ζαν Λελέ και η Ζενεβιέβ Ντιρονί στις 20 Απριλίου 1910 στο Παρίσι.
Στη συνέχεια, ο Ραβέλ παρουσίασε εκδοχές του έργου για σόλο πιάνο, ορχήστρα (1911) και μπαλέτο (29 Ιανουαρίου 1910). Η εκδοχή για ορχήστρα είναι αυτή που ακούγεται συχνότερα στις μέρες μας και διατηρεί το έργο στην επικαιρότητα.
Αποτελείται από πέντε μέρη:
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/886#ixzz3XoVrZGqv
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Τρίτη
21/4
03:00
10°C
66%
3 Μπφ Δ
16 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
09:00
10°C
55%
1 Μπφ ΒΔ
3 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
15:00
17°C
32%
2 Μπφ N
9 Km/h
ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
21:00
13°C
56%
2 Μπφ NA
9 Km/h
ΒΡΟΧΗ
Σχολικό θέατρο
28 Οκτωβρίου 1955 (;) , αναμνηστική φωτογραφία μετά το τέλος της παράστασης . Μπροστά ο Γυμνασιάρχης Χαρ. Παπαδημητρίου και οι καθηγητές , Πλουμάκη και Κ.Παπανδρέου και πίσω αναγνωρίστηκαν : Ζ. Καραχάλιου , Ελ. Λατσούδη , Μαρία Τσίγκα και Χρ. Γατάκης
Αρχείο Χρ. Γατάκη
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ
Πέρασε φίλοι μου και το Πάσχα , με τα γνωστά πια..” γελαδοεπεισόδια “ και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για το καλοκαίρι , ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ..και με το φόβο των Λιδωρικιωτών να είναι μόνιμα εγκαταστημένος μέσα τους για τα καλοκαιρινά προβλήματα των ..” ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΒΟΟΕΙΔΩΝ “ για τα οποία η Δ.Α δεν κάνει τίποτα , ΕΠΑΝΑΠΑΥΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΆ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛE “ ΚΑΠΟΤΕ “ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ , και φυσικά δεν έχει πάρει καμιά απάντηση .
Αυτή η αναφορά τελικά είναι η στάχτη στα μάτια των ταλαίπωρων Λιδορικιωτών , που θα περάσουν τελικά το καλοκαίρι τους “ κυνηγώντας “ τα ΑΝΕΠΙΤΗΡΗΤΑ ΓΕΛΑΔΙΑ , ΄και έτσι για άλλη μια χρονιά θα ισχύσει το περίφημο : “ Οι ποιμένες στα…,μπαράκια
τα γελάδια στα…” σοκάκια “ …
κατά τα άλλα τα γελάδια είναι…” ΑΔΕΣΠΟΤΑ “ κατά τη Δ.Α , αφού είναι έτσι λοιπόν ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ Η Δ.Α ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ …ΑΓΝΩΣΤΩΝ ; ΓΙΑΤΙ ; ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ; MHΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ..." ΚΟΦΤΕΙ " ;
Εκείνο όμως που μάλλον πρέπει να ερευνήσουμε , είναι το αν ,ΑΦΟΥ Η Δ.Α ΑΔΙΑΦΟΡΕΊ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ , μπορούμε οι δημότες Λιδορικίου να κάνουμε μηνύσεις κατά αγνώστων αλλά και της Δημοτικής Αρχής για παράβαση καθήκοντος , για να τελειώνει πια αυτή Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ και να μπει επί τέλους ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ ΣΤΟΝ..ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ….
Αν κάποιος χωριανός μας Δικηγόρος , θέλει ας μας δώσει συμβουλές επί του " ΚΑΥΤΟΎ " θέματος αυτού.
Καλή μέρα και καλή εβδομάδα
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …..Κ.Κ.-
Λιδορίκι 1950 , μια μαθητοπαρέα του Γυμνασίου , σε αναμνηστική φωτογραφία βγαλμένη στον Ψαλά με φόντο την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής και το Σαψαραίϊκο σπίτι . Όρθιοι από αριστερά , Δήμος Πολίτης , Βιτρινίτσα , ένας φαντάρος , του ΤΕΑ μάλλον , που έκανε ενημέρωση των μαθητών για τις νάρκες , ο Κώστας Κοντολάτης , Βιτρινίτσα , Δήμος Ξανάλατος , Αλποχώρι και καθιστός ο Κώστας Γρηγορίου , Πενταγιού .
Αρχείο Δήμου Ξανάλατου .
**************
Καλημέρα Λιδορικιώτες
Καλημέρα στους φίλους του Λιδορικιού και της εφημερίδας μας
ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 06:41
Δύση Ήλιου: 20:06
Σελήνη 2 ημερών
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1841
Κυκλοφορεί το βιβλίο του Έντγκαρ Άλαν Πόε Οι Φόνοι της Οδού Μοργκ, που θεωρείται το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα στην ιστορία της λογοτεχνίας.
1914
Η Σφαγή του Λάντλοου. Η Εθνική Φρουρά της Πολιτείας του Κολοράντο ανοίγει πυρ κατά απεργών ανθρακωρύχων στην πόλη Λάντλοου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 16 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας.
1920
Τελετή έναρξης των 7ων Ολυμπιακών Αγώνων της Αμβέρσας. Λαμβάνουν μέρος 2.479 αθλητές και 64 αθλήτριες από 29 χώρες. Για πρώτη φορά εμφανίζεται η σημαία με τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους και απαγγέλλεται ο ολυμπιακός ύμνος από τον βέλγο ξιφομάχο Βιτόρ Μπουάν.
1925
Εγκαινιάζεται ο ιππόδρομος του Φαληρικού Δέλτα και ξεκινά το στοίχημα στις ιπποδρομιακές κούρσες.
1941
Υπογράφεται στο Βοτονόσι Μετσόβου το πρωτόκολλο συνθηκολόγησης του ελληνικού στρατού ανάμεσα στον υποστράτηγο Τσολάκογλου, διοικητή του ΤΣΔΜ (Τομέας Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας) και τον ταξίαρχο Ντίτριχ των γερμανικών δυνάμεων εισβολής.
1977
Όνειρο μένει για την ΑΕΚ η συμμετοχή της στον τελικό του Κυπέλλου UEFA, καθώς η Γιουβέντουςεπικρατεί 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια (85' Μπέτεγκα, από σέντρα του Καούζιο) και παίρνει το «εισιτήριο».
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
570
Μωάμεθ, προφήτης και ιδρυτής της μουσουλμανικής θρησκείας. (Θαν. 8/6/632)
Αποφθέγματα
1913
Μίμης Φωτόπουλος, έλληνας ηθοποιός. (Θαν. 29/10/1986)
1922
Τάσος Λειβαδίτης, έλληνας ποιητής. (Θαν. 30/10/1988)
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1841
Τόμας Γκόρντον, σκωτσέζος στρατιωτικός και φιλέλληνας (Γεν. 1788)
1959
Μανώλης Τριανταφυλλίδης, γλωσσολόγος, γνωστός από τη Γραμματική της Δημοτικής Γλώσσας. (Γεν. 1883)
1999
Νίκος Ρίζος, κωμικός ηθοποιός. (Γεν. 1924)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/2004#ixzz3XoTTFgrg
Μίμης Φωτόπουλος
1913 – 1986
Ο μεγάλος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Μίμης (Δημήτρης) Φωτόπουλος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1913 στη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς έμεινε νωρίς ορφανός από πατέρα. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικού Θεάτρου).
Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, σε ηλικία 19 ετών, στην παράσταση Λοκαντιέρα, με το θίασο Κουνελάκη. Δύο χρόνια αργότερα αναχώρησε για την πρώτη του περιοδεία, με το θίασο Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως του Θεμιστοκλή Νέζερ. Λίγο πριν από τον πόλεμο του '40 έκανε ένα σύντομο πέρασμα απ' το χώρο του βαριετέ και το θέατρο της Κατερίνας, συμμετέχοντας σε πολεμικές επιθεωρήσεις και μουσικές ηθογραφίες.
Στη διάρκεια της κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στις τάξεις του ΕΑΜ. Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τις βρετανικές μονάδες και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα, από όπου επέστρεψε τον Μάρτη του 1945.
Κατά τη διάρκεια της λαμπρής καριέρας του, συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και γνωστούς συναδέλφους του. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο Βυσσινόκηπο του Τσέχοφ με τον πρωτοεμφανιζόμενο θίασο του Κάρολου Κουν, στις Αγριόπαπιες του Ίψεν στο θέατρο Τέχνης, στο Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Το 1952 δημιούργησε τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Γερμανία, ακόμα και στην Αμερική.
Από το 1960 ασχολήθηκε με επιτυχία και με τη σκηνοθεσία. Για τελευταία φορά εμφανίστηκε στο θέατρο το 1984, μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο, στην επιθεώρηση Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο. Ξεχώρισε για το εντελώς προσωπικό λαϊκό ύφος και τους έξυπνους και πάντα εύστοχους αυτοσχεδιασμούς του.
Όπως όλοι οι μεγάλοι ηθοποιοί της γενιάς του, ο Μίμης Φωτόπουλος έκανε λαμπρή καριέρα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Πρώτη του ταινία ήταν η Μαντάμ Σουσού το 1948. Συνολικά έλαβε μέρος σε 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο: Προπαντός ψυχραιμία (1951) και Μια νταντά και τέζα όλοι (1971). Μεγάλος επιτυχίες θεωρούνται οι ταινίες Ο γρουσούζης (1952), Το Σωφεράκι (1953), Η Ωραία των Αθηνών (1954) Κάλπικη λίρα (1955), Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), Ο Πατούχας (1972) κ.ά. Εκτός από τη μεγάλη οθόνη, εμφανίστηκε και στη μικρή, στην τηλεοπτική σειρά Ο θείος μας ο Μίμης, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ2 το 1984.
Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, ο Μίμη Φωτόπουλος ήταν και λογοτέχνης. Έγραψε τέσσερις ποιητικές συλλογές [ Μπουλούκια (1940), Ημιτόνια (1960), Σκληρά τριολέτα (1961) και Ο θάνατος των ημερών (1976) ], τρία αυτοβιογραφικά [ 25 χρόνια θέατρο (1958), Το ποτάμι της ζωής μου και Ελ Ντάμπα - Όμηρος των Εγγλέζων (1965) ] και δύο θεατρικά έργα [ Ένα κορίτσι στο παράθυρο (1966) και Πελοπίδας ο καλός πολίτης (1976) ].
Την περίοδο της Δικτατορίας ασχολήθηκε, επίσης με τη ζωγραφική. Είχε μείνει μόνος με τις δυο κόρες του, αφού η γυναίκα του, Μαργαρίτα Τσάλα, είχε εξοριστεί στη Γυάρο. Τότε ήταν που άρχισε με γραμματόσημα να φτιάχνει πίνακες, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ. Συνολικά έκανε δέκα εκθέσεις των έργων του και πούλησε πάνω από εκατό πίνακες.
Ο Μίμης Φωτόπουλος υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του κινητού θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος», μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α' και το Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου από το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.
Πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στις 29 Οκτωβρίου του 1986.
Εργογραφία
Κινηματογραφικές Ταινίες
- Εκατό χιλιάδες λίρες (1948)
- Μαντάμ Σουσού (1948)
- Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948)
- Χαμένοι άγγελοι (1948)
- Έλα στο θείο (1950)
- Θύελλα στο φάρο (1950)
- Οι απάχηδες των Αθηνών (1950)
- Ματωμένα Χριστούγεννα (1951)
- Μια νύχτα στον Παράδεισο (1951)
- Προ παντός... ψυχραιμία (1951)
- Τα τέσσερα σκαλοπάτια (1951)
- Άγγελος με χειροπέδες (1952)
- Δυο κωθώνια στο ναυτικό (1952)
- Ο βαφτιστικός (1952)
- Ο γρουσούζης (1952)
- Ο πύργος των ιπποτών (1952)
- Ο φαταούλας (1952)
- Ρωμέικη καρδιά (1953)
- Το σωφεράκι (1953)
- Ανοιχτή θάλασσα (1954)
- Γκολ στον έρωτα (1954)
- Η ωραία των Αθηνών (1954)
- Μαγική πόλις (1954)
- Το ποντικάκι (1954)
- κόλφω (1955)
- Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
- Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
- Ούτε γάτα ούτε ζημιά (1955)
- Η άγνωστος (1956)
- Η καφετζού (1956)
- Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)
- Ο Φανούρης και το σόι του (1957)
- Ο μεγαλοκαρχαρίας (1957)
- Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα (1958)
- Ο μισογύνης (1958)
- Διακοπές στην Κολοπετινίτσα (1959)
- Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959)
- Νταντά με το ζόρι (1959)
- Ο μαγκούφης (1959)
- Η Νάνσυ την... ψώνισε! (1960)
- Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλλήκαρα (1960)
- Τα κίτρινα γάντια (1960)
- Το μεγάλο κόλπο (1960)
- Δουλέψτε για να φάτε (1961)
- Ο καλός μας άγγελος (1961)
- Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961)
- Μη βαράτε όλοι μαζί (1962)
- Ο Θόδωρος και το δίκανο (1962)
- Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962)
- Ο χρυσός και ο τενεκές (1962)
- Οι γυναίκες θέλουν ξύλο (1962)
- Ζητείται τίμιος (1963)
- Παλληκαράκια της παντρειάς (1963)
- Τρελοί πολυτελείας (1963)
- Άλλος για το εκατομμύριο (1964)
- Νυχτοπερπατήματα (1964)
- Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
- Απόκληροι της κοινωνίας (1965)
- Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)
- Κάλλιο πέντε και στο χέρι (1965)
- Καημοί στη φτωχογειτονιά (1965)
- Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)
- Ο ουρανοκατέβατος (1965)
- Ένα καράβι Παπαδόπουλοι (1966)
- Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)
- Ο χαζομπαμπάς (1967)
- Πέντε γυναίκες για έναν άντρα (1967)
- Πράκτωρ Κίτσος καλεί Γαστούνη (1967)
- Τα δολλάρια της Ασπασίας (1967)
- Το πλοίο της χαράς (1967)
- Για μια τρύπια δραχμή (1968)
- Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
- Συννεφιασμένοι ορίζοντες (1968)
- Κακός ψυχρός κι ανάποδος (1969)
- 2 τρελλοί κι' ο ατσίδας (1970)
- Έμπαινε Μανωλιό (1970)
- Ένας χίππυς με τσαρούχια (1970)
- Αριστοτέλης ο επιπόλαιος (1970)
- Ο ντιρλαντάς (1970)
- Οι 4 άσσοι (1970)
- Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήση (1970)
- Δυο έξυπνα κορόιδα (1971)
- Μια νταντά και τέζα όλοι (1971)
- Ο καουμπόη του Μεταξουργείου (1971)
- Ο Πατούχας (1972)
- Περιπλάνηση (1979)
- Τα παιδιά της πιάτσας (1979)
- Γεύση από Ελλάδα (1980)
- Τροχονόμος Βαρβάρα (1981)
- Αλλαγή... και το λουρί της μάνας (1982)
- Θα σε κλέψω μ' ακούς (1982)
- Κέρατο στο κέρατο (1982)
- Και ο πρώτος ματάκιας (1982)
- Καμικάζι τσαντάκιας (1982)
- Κομάντος και μανούλια (1982)
- Ο κήπος με τα αγάλματα (1982)
- Ρόδα τσάντα και κοπάνα (1982)
- Μήτσος... ο ρεζίλης (1983)
- Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο2 (1983)
- Χίλια κυβικά τρέλλα (1983)
- Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο3 (1984)
- Ένας πρωτάρης στο κολλέγιο! (1985)
- Εν πλω (1986)
Τηλεοπτικές Σειρές
- Εικοσιτετράωρο ενός παλιατζή (ΕΙΡΤ, 1972)
- Κεκλεισμένων των θυρών (ΕΙΡΤ, 1972)
- Πάτερ φαμίλιας (ΥΕΝΕΔ, 1972)
- Λούνα Παρκ (ΕΙΡΤ, 1974)
- Το παλιό το κατοστάρι (ΥΕΝΕΔ, 1974)
- Εύθυμες ιστορίες (ΕΡΤ, 1977)
- Η μεγάλη παρέλαση (ΕΡΤ,1979)
- Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα (ΕΡΤ, 1980)
- Ο κήπος με τ' αγάλματα (ΕΡΤ,1981)
- Βραδυά επιθεώρησης (ΕΡΤ, 1984)
- Ο θείος μας ο Μίμης (ΕΡΤ2, 1984)
- Κλέφτες και αστυνόμοι σε δράση (ΕΡΤ,1985)
Βιντεοταινίες
- Κλεφτρόνια της πλάκας (1985)
- Ο εαυτός του εαυτού μου (1985)
- Οι ατσίδες του σούπερ μάρκετ (1985)
- Μασάζ για όλα τα γούστα (1987)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/48#ixzz3XoTlMnWm
Νίκος Ρίζος
1924 – 1999
40
Ο μεγάλος κωμικός Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στην Άρτα το 1924. Πρωτοεμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Αλέκου Σακελλάριου «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά στο νούμερο «Το τραμ το τελευταίο».
Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε διάφορους θιάσους και το 1959 δημιούργησε δικό του, μαζί με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, με τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στις επιθεωρήσεις των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου «Ομόνοια πλατς-πλουτς» και «Μαντουμπάλα».
Με τους ίδιους συνθιασάρχες και τις αδελφές Καλουτά έπαιξε στο θέατρο «Κυβέλης» στις επιθεωρήσεις «Καινούργια Αθήνα», «Άνθρωποι του ’60» και στη μουσική κωμωδία του Στέφανου Φωτιάδη «Ζητείται τεμπέλης». Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με τους Βασίλη Αυλωνίτη, Γιάννη Γκιωνάκη, Τάκη Μηλιάδη και Ρένα Βλαχοπούλου, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», στο έργο του Γ. Γιαννακόπουλου «Κάθε καρυδιάς καρύδι».
Το 1961 δημιουργήθηκε η θιασαρχική τριάδα «Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου - Νίκος Ρίζος», που διατηρήθηκε, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, έως το 1965, παρουσιάζοντας διάφορες κωμωδίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία για τους μετανάστες. Το 1986 μετέτρεψε τον κινηματογράφο «Άστορ» της οδού Σταδίου σε θέατρο, το οποίο λειτούργησε υπό την καλλιτεχνική διεύθυνσή του έως το 1990. Από το ’90 και μετά άρχισε να συνεργάζεται και πάλι με άλλους θιάσους.
Ο Νίκος Ρίζος έκανε και πολλές κινηματογραφικές ταινίες, που φτάνουν τις 300. Ξεχωρίζουν: «Η Αγνή του λιμανιού» (1952) και «Το σοφεράκι» (1953) του Γιώργου Τζαβέλλα, «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) και «Τζο, ο τρομερός» (1955) του Ντίνου Δημόπουλου, «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959) του Νίκου Τσιφόρου, «Η κόμισσα της φάμπρικας» (1969) του Ντίμη Δαδήρα, «Ο αισιόδοξος» (1973) του Κώστα Καραγιάννη, «Η αρχόντισσα και ο αλήτης» (1969), «Ο γίγας της Κυψέλης» (1968), «Συμμορία εραστών» (1972) του Βαγγέλη Σερντάρη κ.ά.
Στη μικρή οθόνη πρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σειρά «Ο δρόμος» του Κώστα Λυχναρά, σε σενάριο Κώστα Πρετεντέρη, καθώς και στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη «Η αίθουσα του θρόνου», στο MEGA.
Πέθανε στις 20 Απριλίου του 1999, σε ηλικία 75 χρόνων.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/43#ixzz3XoUP65sH
Αλέξανδρος Ωνάσης
1948 – 1973
86
1
Μοναχογιός και διάδοχος του μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση. Ο θάνατός του σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ηλικία 25 ετών, εξύφανε πάμπολλες ιστορίες συνωμοσίας.
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 20 Απριλίου 1948 από τον γάμο του έλληνα κροίσου με την πρώτη του γυναίκα Αθηνά (Τίνα) Λιβανού. Από τον ίδιο γάμο γεννήθηκε δύο χρόνια αργότερα η Χριστίνα Ωνάση. Πέρασε ξένοιαστα παιδικά χρόνια, αν και οι σχέσεις του με τον πολυάσχολο και διάσημο πατέρα του δεν ήταν πάντα οι καλύτερες δυνατές. Αγαπούσε πολύ τη μητέρα και δεν είδε με καλό μάτι τον χωρισμό των γονιών του και τον γάμο του πατέρα του με τη Ζακλίν Μπουβιέ - Κένεντι.
Πάθος του, η ταχύτητα και τα ακριβά σπορ αυτοκίνητα και μεγάλος του έρωτας η κατά 16 χρόνια μεγαλύτερή του Φιόνα Κάμπελ - Τίσεν, μοντέλο από τη Νέα Ζηλανδία και πασίγνωστη κοσμική των ευρωπαϊκών σαλονιών. Ο πατέρας του ποτέ δεν ενέκρινε αυτή τη σχέση και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη διαλύσει. Ο Αρίστος είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον Αλέξανδρο και από μικρό τον έπαιρνε συχνά μαζί του στις δουλειές για να τον «ψήσει» και να τον βάλει από νωρίς στις επιχειρήσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ο Αλέξανδρος είχε αναλάβει τη γενική διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Η μοιραία μέρα για τον νεαρό Ωνάση υπήρξε η Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 1973. Το αεροπλάνο που πιλοτάριζε, ένα αμφίβιο «Πιάτζιο 136», κατέπεσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του. Ο Αλέξανδρος τραυματίστηκε βαριά και οι δύο συνεπιβάτες του ελαφρότερα. Διακομίστηκε στο ΚΑΤ, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 7 το απόγευμα της 23ης Ιανουαρίου, λόγω βαρειών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων. Ήταν μόλις 25 ετών.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης μόλις έμαθε το θλιβερό μαντάτο στη Νέα Υόρκη κατέρρευσε και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο αγαπημένος του γιος και διάδοχός του ήταν νεκρός. Από την πρώτη στιγμή υποστήριξε ότι το δυστύχημα δεν ήταν τυχαίο και ότι γιος του ήταν θύμα εγκληματικής ενέργειας. Οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν αργότερα, όταν και τα τρία πορίσματα που εκδόθηκαν για το δυστύχημα συνέκλιναν στη διαπίστωση ότι προκλήθηκε από την ανάποδη τοποθέτηση των πηδαλίων κλίσεως, με αποτέλεσμα το αεροπλάνο να μην υπακούει στις εντολές του πιλότου. Ο Ωνάσης επικήρυξε τους δολοφόνους του γιου του, όπως υποστήριζε, με 1.000.000 δολάρια, επικήρυξη που ισχύει μέχρι σήμερα.
Αμέσως φούντωσε και η συνωμοσιολογία. Ως «δολοφόνοι» του Αλέξανδρου Ωνάση έχουν υποδειχθεί κατά καιρούς η CIA, ο Σταύρος Νιάρχος, το καθεστώς των Συνταγματαρχών, ακόμη και οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή. Για το δυστύχημα κατηγορήθηκαν επτά μηχανικοί της Ολυμπιακής, που αθωώθηκαν στις 7 Νοεμβρίου 1977, με απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης τάφηκε στον Σκορπιό και δύο χρόνια αργότερα τον ακολούθησε ο πατέρας του, που δεν συνήλθε ποτέ μετά το θάνατο του γιου του. Στη μνήμη του μοναχογιού του, ο Αριστοτέλης Ωνάσης συνέστησε το ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» με έδρα το Βαντούζ του Λιχτενστάιν και κεντρικά γραφεία στην Αθήνα. Από τα κέρδη της οικονομικής αυτοκρατορίας Ωνάση, το ίδρυμα χορηγεί υποτροφίες και χρηματοδοτεί διάφορα έργα κοινωφελούς χαρακτήρα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/333#ixzz3XoUldFkA
-
Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ
Θεσσαλονίκη, 2000
5
0
Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κούπα στο Παρίσι, o Παναθηναϊκός επιζητούσε και μία δεύτερη στη Θεσσαλονίκη, για να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ευρωπαίων μπασκετόφιλων, αλλά και να ξεπεράσει σε τίτλους τον αιώνιο αντίπαλό του, Ολυμπιακό, που είχε στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης στη Ρώμη το 1997.
Η πορεία των πρασίνων προς το φάιναλ-φορ της συμπρωτεύουσας ολοκληρώθηκε με 17 νίκες και 4 ήττες στον προκριματικό γύρο. Το νεόδμητο κλειστό της Πυλαίας υποδέχθηκε τον Παναθηναϊκό και την Εφές Πίλσεν στις 18 Απριλίου, στον ένα ημιτελικό της διοργάνωσης . Η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια, επικράτησε με 81-71 κι έδωσε ραντεβού δύο ημέρες αργότερα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, η οποία στον άλλο ημιτελικό συνέτριψε με 65-51 την Μπαρτσελόνα του αιώνιου «λούζερ» Αίτο Ρενέσες.
Η σύνθεση του Παναθηναϊκού: Αλβέρτης 11 (3 τρ.), Μποντίρογκα 22 (2 τρ.), Μπερκ 4, Φώτσης 7 (1 τρ.), Τζεντίλε 7 (1 τρ.), Κάτας 5 (1 τρ.), Κοχ 3 (1 τρ.), Ρέμπρατσα 15 (7 ρ.) και Ρότζερς 9 (2 τρ.).
Ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έγινε στις 20 Απριλίου στο κατάμεστο κλειστό της Πυλαίας, με τους φίλους του Παναθηναϊκού να κερδίζουν ως ήταν φυσικό τη μάχη της εξέδρας. Οι πράσινοι νίκησαν με 73-67 την Ομάδα του Λαού, ευκολότερα απ' ότι δείχνει το '6. Ο προπονητής των ισραηλινών Πίνι Γκέρσον κατάφερε να εξουδετερώσει το μεγάλο ατού των πρασίνων Ντέγιαν Μποντίρογκα. Έτσι, ανέλαβαν δράση οι Ρέμπρατσα, Φώτσης και ο ισραηλινός Κάτας, για τον οποίον οι συμπατριώτες του πίστευαν ότι θα ήταν τρακαρισμένος απέναντι στην παλιά του ομάδα. Από την πλευρά του, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια και πέτυχε να αφοπλίσει το μεγάλο όπλο της Μακάμπι, τον αιφνιδιασμό.
Έξαλλα πανηγύρισαν οι παίχτες του Παναθηναϊκού το δεύτερο ευρωπαϊκό. Σε πελάγη ευτυχίας έπλεαν οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, παρότι έπρεπε να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν το πριμ νίκης των 500.000.000 δραχμών, που είχαν υποσχεθεί στους παίχτες. Εκ διαμέτρου αντίθετα τα συναισθήματα στους ανθρώπους της Μακάμπι.
Ποιος είδε τον Πίνι Γκέρσον και δεν τον φοβήθηκε! Οργισμένος ο κόουτς της Μακάμπι δήλωσε: «Δικαιοσύνη! Παίξαμε όπως ακριβώς έπρεπε για τη νίκη, αλλά οι διαιτητές δεν μας έδωσαν το δικαίωμα να τη διεκδικήσουμε. Σφύριξαν σαν μονόφθαλμοι, 34 φάουλ σε μας και μόνο 20 στον Παναθηναϊκό. Τέτοιοι ρέφερι δεν αξίζουν να παίζουν τελικό Ευρωλίγκας». Δίπλα του, η «σημαία» της Μακάμπι, ο Ντόρον Τζάμσι, αρνήθηκε να συμμεριστεί τις οιμωγές του προπονητή του. «Χάρηκα που παίξαμε στην Ελλάδα, κρίμα που χάσαμε. Την επόμενη φορά, ίσως νικήσουμε».
Η σύνθεση του Παναθηναϊκού: Αλβέρτης 4, Μποντίρογκα 9, Μπερκ 7, Φώτσης 9 (1 τρ.), Τζεντίλε 3 (1 τρ.), Κάτας 17 (2 τρ.), Κοχ 6, Ρέμπρατσα 20 (8 ρ.) και Ρότζερς 4.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/245/168#ixzz3XoV06CtB
Η σφαγή του Λάντλοου
Τα ερείπια της κατασκήνωσης Λάντλοου
Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.
Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.
Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σ' όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη μ' ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.
Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν με δικό τους προσωπικό την Εθνοφρουρά.
Η κηδεία των θυμάτων
Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ηταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.
Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που η ελληνική κοινότητα των ανθρακωρύχων γιόρταζε το Πάσχα με τον πατροπαράδοτο τρόπο.
Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής συνδικαλιστής Λούης Τίκας, επικεφαλής της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ' άκρου εις άκρον των ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ' τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.
Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 2,5 έως 45 ετών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/84#ixzz3XoVUTBWT
Η Μάνα μου η Χήνα
Μουσική σύνθεση του Μορίς Ραβέλ. «Ma mère l’oye» ο πρωτότυπος τίτλος της στα γαλλικά. Είναι εμπνευσμένη από παιδικά παραμύθια των Σαρλ Περό, Μαντάμ ντ’ Ολνουά και Λε Πρινς ντε Μπομόν.
Το έργο γνώρισε πολλές μεταμορφώσεις. Αρχικά γράφτηκε για πιάνο και τέσσερα χέρια για τα δυο πιτσιρίκια της οικογένειας Γκοντέμπσκι, με την οποία ο συνθέτης διατηρούσε στενή φιλία. Η Μιμί και ο Ζαν, ηλικίας 6 και 7 ετών αντίστοιχα, παρότι γνώριζαν καλό πιάνο, πανικοβλήθηκαν από τη δυσκολία του εγχειρήματος και την πρώτη εκτέλεση του έργου ανέλαβαν δύο επαγγελματίες πιανίστριες, η Ζαν Λελέ και η Ζενεβιέβ Ντιρονί στις 20 Απριλίου 1910 στο Παρίσι.
Στη συνέχεια, ο Ραβέλ παρουσίασε εκδοχές του έργου για σόλο πιάνο, ορχήστρα (1911) και μπαλέτο (29 Ιανουαρίου 1910). Η εκδοχή για ορχήστρα είναι αυτή που ακούγεται συχνότερα στις μέρες μας και διατηρεί το έργο στην επικαιρότητα.
Αποτελείται από πέντε μέρη:
- Pavane de la Belle au bois dormant (Παβάνα για την Ωραία Κοιμωμένη).
- Petit Poucet (Κοντορεβιθούλης)
- Laideronnette, impératrice des pagodes (Η Ασχημούλα, η αυτοκράτειρα της Παγόδας)
- Les entretiens de la belle et de la bête (Οι κουβέντες της Πεντάμορφης με το Τέρας)
- Le jardin féerique (Ο Νεραϊδόκηπος)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/886#ixzz3XoVrZGqv
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Τρίτη
21/4
03:00
10°C
66%
3 Μπφ Δ
16 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
09:00
10°C
55%
1 Μπφ ΒΔ
3 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
15:00
17°C
32%
2 Μπφ N
9 Km/h
ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
21:00
13°C
56%
2 Μπφ NA
9 Km/h
ΒΡΟΧΗ
Σχολικό θέατρο
28 Οκτωβρίου 1955 (;) , αναμνηστική φωτογραφία μετά το τέλος της παράστασης . Μπροστά ο Γυμνασιάρχης Χαρ. Παπαδημητρίου και οι καθηγητές , Πλουμάκη και Κ.Παπανδρέου και πίσω αναγνωρίστηκαν : Ζ. Καραχάλιου , Ελ. Λατσούδη , Μαρία Τσίγκα και Χρ. Γατάκης
Αρχείο Χρ. Γατάκη
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ
Πέρασε φίλοι μου και το Πάσχα , με τα γνωστά πια..” γελαδοεπεισόδια “ και μπαίνουμε στην τελική ευθεία για το καλοκαίρι , ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΣΩΡΕΥΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ..και με το φόβο των Λιδωρικιωτών να είναι μόνιμα εγκαταστημένος μέσα τους για τα καλοκαιρινά προβλήματα των ..” ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΒΟΟΕΙΔΩΝ “ για τα οποία η Δ.Α δεν κάνει τίποτα , ΕΠΑΝΑΠΑΥΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΆ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛE “ ΚΑΠΟΤΕ “ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ , και φυσικά δεν έχει πάρει καμιά απάντηση .
Αυτή η αναφορά τελικά είναι η στάχτη στα μάτια των ταλαίπωρων Λιδορικιωτών , που θα περάσουν τελικά το καλοκαίρι τους “ κυνηγώντας “ τα ΑΝΕΠΙΤΗΡΗΤΑ ΓΕΛΑΔΙΑ , ΄και έτσι για άλλη μια χρονιά θα ισχύσει το περίφημο : “ Οι ποιμένες στα…,μπαράκια
τα γελάδια στα…” σοκάκια “ …
κατά τα άλλα τα γελάδια είναι…” ΑΔΕΣΠΟΤΑ “ κατά τη Δ.Α , αφού είναι έτσι λοιπόν ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ Η Δ.Α ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ …ΑΓΝΩΣΤΩΝ ; ΓΙΑΤΙ ; ΤΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ; MHΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ..." ΚΟΦΤΕΙ " ;
Εκείνο όμως που μάλλον πρέπει να ερευνήσουμε , είναι το αν ,ΑΦΟΥ Η Δ.Α ΑΔΙΑΦΟΡΕΊ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ , μπορούμε οι δημότες Λιδορικίου να κάνουμε μηνύσεις κατά αγνώστων αλλά και της Δημοτικής Αρχής για παράβαση καθήκοντος , για να τελειώνει πια αυτή Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ και να μπει επί τέλους ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ ΣΤΟΝ..ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ….
Αν κάποιος χωριανός μας Δικηγόρος , θέλει ας μας δώσει συμβουλές επί του " ΚΑΥΤΟΎ " θέματος αυτού.
Καλή μέρα και καλή εβδομάδα
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …..Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment