Λιδωρίκι: ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

16.4.15

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

Καλή σας μέρα Λιδορικιώτες όλου του κόσμου

Καλή μέρα στους φίλους του χωριού μας και της εφημερίδας μας

ΠΕΜΠΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015

Ανατολή Ήλιου: 06:46
Δύση Ήλιου: 20:02
Σελήνη 26 ημερών

Παγκόσμια Ημέρα Φωνής
NEO!Γιορτάζουν: Αγάπιος, Αγάπη, Βασίλισσα, Γαληνός, Γαλήνη, Ειρήνη, Καλλίς, Καλλίδα, Λεωνίδας, Λεωνιδία, Νίκη,Χαρίσσα, Χιονάτη, Χιονία.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

μ. Χ.

1821

Ο πλοίαρχος Νικόλαος Παπαδόπουλος Σκλάβος από την Κεφαλλονιά περισυλλέγει στη θαλάσσια περιοχή της Κωνσταντινούπολης το σώμα του οικουμενικού πατριάρχη Γρηγορίου Ε', που απαγχονίστηκε με διαταγή του Σουλτάνου στις 10 Απριλίου 1821, ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων.

1834

Αρχίζει η δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και τουΔημήτριου Πλαπούτα στο Ναύπλιο, με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του βασιλιά Όθωνα.

1896

Ανακαλύπεται στους Δελφούς το περίφημο άγαλμα του Ηνιόχου.

1902

Δεκάδες άνθρωποι τραυματίζονται από τις κροτίδες του Πάσχα στην Ελλάδα.

1924

Η Ελλάδα, συμμετέχοντας στον εορτασμό της εκατονταετηρίδας από το θάνατο του λόρδου Βύρωνα, αποφασίζει να δώσει στον προσφυγικό οικισμό που βρίσκεται κοντά στο Παγκράτι την ονομασία «Βύρωνας».

1947

Ο τραπεζίτης και οικονομικός σύμβουλος του αμερικανού προέδρου Ρούζεβελτ, Μπέρναρντ Μπαρούχ, αναφέρει για πρώτη φορά τον όρο «Ψυχρός Πόλεμος» για να περιγράψει τις σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

μ. Χ.

1838

Ερνέστ Σολβέ, βέλγος χημικός, βιομήχανος και κοινωνιολόγος, ο δημιουργός της ανθρακούχου σόδας. (Θαν. 26/5/1922)

1889

Τσάρλι Τσάπλιν, άγγλος ηθοποιός. (Σαρλό) (Θαν. 25/12/1977)

1924

Καίτη Γκρέυ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Αγγελικής Καλαϊτζή, λαϊκή τραγουδίστρια.

ΘΑΝΑΤΟΙ

μ. Χ.

1828

Φρανθίσκο Χοσέ ντε Γκόγια Υ Λουθιέντες, γνωστότερος ως Γκόγια, ισπανός ζωγράφος. (Γεν. 30/3/1746)

1996

Σταύρος Νιάρχος, εφοπλιστής και επιχειρηματίας, από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.(Γεν. 3/7/1909)

2008

Έντουαρντ Λόρεντζ, αμερικανός μετεωρολόγος, που ανέπτυξε τη «θεωρία του χάους» και εισήγαγε τον όρο «το σύνδρομο της πεταλούδας». (Γεν. 23/5/1917)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1604#ixzz3XQ9UIXcL

Σταύρος Νιάρχος
1909 – 1996

Σταύρος Νιάρχος

Από τους δυναμικότερους και πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες του 20ου αιώνα, με διεθνή αναγνώριση και καταξίωση. Εφοπλιστής, από τους θεμελιωτές του μεταπολεμικού ελληνικού θαύματος στη ναυτιλία. Η «βεντέτα» του σε προσωπικό και επιχειρηματικό επίπεδο με τον σύγγαμβρό του Αριστοτέλη Ωνάση τροφοδότησε τις στήλες των εφημερίδων όλου του κόσμου και διαμόρφωσε μέρος του προσωπικό του μύθου.

Ο Σταύρος Νιάρχος γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1909 στην Αθήνα. Οι γονείς του, με καταγωγή από την Λακωνία, μόλις είχαν επιστρέψει στην πατρίδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου διατηρούσαν ένα πολυκατάστημα στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του Σπύρος ασχολήθηκε με το εμπόριο λαδιού, ενώ η μητέρα του Ευγενία καταγόταν από την πλούσια οικογένεια των αδελφών Κουμάνταρου, που διατηρούσε στον Πειραιά τον αλευρόμυλο «Ευρώτας».

Ο Σταύρος Νιάρχος τελείωσε το Βαρβάκειο και τη Νομική Αθηνών. Το 1929 άρχισε να εργάζεται στον αλευρόμυλο των θείων του και γρήγορα ξεχώρισε για τις διοικητικές ικανότητές του. Αντιλαμβανόμενος το μεγάλο κόστος από την εισαγωγή σιταριού από την Αργεντινή και τη Σοβιετική Ένωση, έπεισε τους θείους του ότι θα τους συνέφερε καλύτερα εάν είχαν δικά τους πλοία. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, αγόρασε 6 πλοία αντί 120.000 δολαρίων.

Το 1930 συνάπτει τον πρώτο του γάμο με την Ελένη Σπορίδη, κόρη ναυάρχου, με την οποία χωρίζει ένα χρόνο αργότερα. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 ο θείος του Νίκος Κουμάνταρος μεταναστεύει στις ΗΠΑ. Μετά από λίγο τον ακολουθεί και ο ανιψιός του. Το 1939 παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την 20χρονη Μελπομένη Κάπαρη, κόρη πλοιοκτήτη από τη Σύρο και χήρα διπλωμάτη. Τον ίδιο χρόνο αυτονομείται επιχειρηματικά από τον θείο του. Ιδρύει τη Niarchos Group, με 2 πετρελαιοφόρα και 5 φορτηγά.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στρατεύεται και υπηρετεί ως Σημαιοφόρος στο Πολεμικό Ναυτικό. Συμμετέχει στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Νορμανδία, όπου παρασημοφορείται. Τα πλοία του μισθώνονται από τους Συμμάχους και έξι από αυτά βυθίζονται. Το 1947 χωρίζει από τη γυναίκα του Μελπομένη και η γνωριμία του με τον εφοπλιστή Σταύρο Λιβανό θα τον βάλει στα μεγάλα σαλόνια. Φλερτάρει με τη 14χρονη κόρη του Τίνα και όταν ο πατέρας της αρνείται να του δώσει το χέρι της, λόγω της μικρής της ηλικίας, παντρεύεται τη μεγαλύτερη αδελφή της Ευγενία. Τρία χρόνια αργότερα, η Τίνα παντρεύεται τον μεγάλο ανταγωνιστή του, Αριστοτέλη Ωνάση, γεγονός που εξοργίζει τον Νιάρχο.

Με τα 2.000.000 δολάρια της αποζημίωσης από τα βυθισμένα πλοία του και τα 16 «Λίμπερτυ», που πήρε ως δώρο από την αμερικανική κυβέρνηση, ο Νιάρχος ανακάμπτει οικονομικά και επενδύει σε μεγάλα τάνκερ. Η κίνησή του αυτή αποδεικνύεται ευφυής και θα τον καταστήσει έναν από τους μεγαλύτερους πλοιοκτήτες στον κόσμο. Για πολλά χρόνια του ανήκε ο μεγαλύτερος ιδιωτικός στόλος του κόσμου. Θα εισέλθει στη χωρεία των Κροίσων και θα ονομαστεί «Χρυσός Έλληνας». Γίνεται εξώφυλλο στο περιοδικό «Time» με φόντο τα τάνκερ του (τεύχος 6ης, Αυγούστου 1956). Είναι η εποχή της καταξίωσης. Οι κακές γλώσσες λένε, όμως, ότι το εξώφυλλο του στοίχισε 500.000 δολάρια.

Την ίδια εποχή, ο Νιάρχος αγοράζει το νησί Σπετσοπούλα στον Αργοσαρωνικό, ακολουθώντας ανάλογη κίνηση του ανταγωνιστή του Αριστοτέλη Ωνάση με τον Σκορπιό και γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες έργων τέχνης, με προτροπή της γυναίκας του Ευγενίας. Το 1957 αγόρασε ολόκληρη τη συλλογή του γνωστού αμερικανού ηθοποιού Έντουαρντ Ρόμπινσον, η οποία περιελάμβανε 58 έργα ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών ζωγράφων, αντί έξι εκατομμυρίων δολαρίων.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 άρχισε να επενδύει στην Ελλάδα, επωφελούμενος του ευνοϊκού νομοθετικού πλαισίου. Οι δύο σπουδαιότερες επενδύσεις του είναι τα «Ελληνικά Διυλιστήρια» Ασπροπύργου (σήμερα ΕΛΔΕ) και τα «Ελληνικά Ναυπηγεία» στον Σκαραμαγκά, που για μεγάλο διάστημα υπήρξε το μεγαλύτερο ναυπηγείο στη Μεσόγειο.

Το 1965 ο Νιάρχος, που τρελαινόταν για το σκι, γνωρίζεται στο σαλέ του στην Ελβετία με τη Σαρλότ Φορντ, εγγονή του θρυλικού αυτοκινητοβιομήχανου Χένρι Φορντ. Η νεαρή Αμερικανίδα μένει έγκυος και το σκάνδαλο ξεσπάει. Η Ευγενία, η μητέρα των τεσσάρων παιδιών του (Φίλιππου, Σπύρου, Κωνσταντίνου και Μαρίας-Ειρήνης), ζητά και παίρνει διαζύγιο. Ο Νιάρχος παντρεύεται με πολιτικό γάμο τη Φορντ, η οποία φέρνει στον κόσμο το πέμπτο παιδί του, την Έλενα - Άννα. Στο μεταξύ, ξαναφουντώνει ο έρωτάς του για την Ευγενία. Χωρίζει με τη Φορντ, αλλά δεν χρειάζεται να ξαναπαντρευτεί την Ευγενία, καθώς το διαζύγιό τους δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα, ούτε βεβαίως ο πολιτικός γάμος του με τη Φορντ.

Στις 4 Μαΐου 1970 ο Νιάρχος απασχολεί και πάλι τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου. Η γυναίκα του Ευγενία, 44 χρονών, βρίσκεται νεκρή στη Σπετσοπούλα, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ο ιατροδικαστής βρήκε σημάδια πάλης και μώλωπες στο σώμα της. Αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε η Ευγενία; Η επίσημη εκδοχή είναι θάνατος από υπερβολική χρήση βαρβιτουρικών και η υπόθεση κλείνει για τον Νιάρχο με απαλλακτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, παρά την παραπεμπτική πρόταση του εισαγγελέα.

Με τη σύζυγό του, Ευγενία

Την εκδοχή της δολοφονίας από τον Σταύρο Νιάρχο υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης στο βιβλίου του «Φάκελλος Νιάρχος» (εκδόσεις «Κάκτος»), επιστέγασμα της μεγάλης του δημοσιογραφικής έρευνας, που δημοσιεύθηκε σε 58 συνέχειες στην εφημερίδαΕλευθεροτυπία το δίμηνο Μαΐου - Ιουνίου 1976. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός στη μυθιστορηματική εκδοχή του συμβάντος, με τίτλο «Ο Ιατροδικαστής» (εκδόσεις Λιβάνη).

Ο Νιάρχος ξεπερνά γρήγορα το χαμό της Ευγενίας και το 1971 παντρεύεται την αδελφή της Τίνα, που φαίνεται να είναι ο μεγάλος του έρωτας. Η Τίνα είχε χωρίσει το 1959 με τον Ωνάση, αφού του είχε χαρίσει τα δύο παιδιά του, Αλέξανδρο και Χριστίνα, και στη συνέχεια τον Μαρκήσιο του Μπλάντφορντ. Το 1974 η Τίνα θα πεθάνει και αυτή από βαρβιτουρικά, εξαιτίας του χαμού του γιου της Αλέξανδρου σε αεροπορικό δυστύχημα. Οι φήμες οργιάζουν και πάλι. Η Τίνα πέθανε στο ξενοδοχείο «Ντε Σαντελιέ» του Παρισιού και ο Νιάρχος κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο.

Μετά την κρίση του 1973, ο Νιάρχος πούλησε κάποιες από τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις του και επεκτάθηκε στο εμπόριο διαμαντιών και τα χρηματοοικονομικά, φθάνοντας να κατέχει το 2% της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου Citybank. Επένδυσε, επίσης, στα άλογα κούρσας με εκτροφεία στη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Συνέχιζε να εμπλουτίζει τη συλλογή έργων τέχνης του με έργα των Βαν Γκογκ, Γκόγια, Ελ Γκρέκο και Ρούμπενς. Η αυτοπροσωπογραφία του Πικάσο τού κόστισε 47.850.000 δολάρια το 1989.

Οι θαλαμηγοί του («Κρεολή», «Ατλαντίς 1 και 2») ήταν πλωτά μουσεία. Μοναδικοί πίνακες υπήρχαν στο σπίτι του Παρισιού (κτίσμα του 18ου αιώνα στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα), στο σαλέ του Σεν Μόριτζ, στη βίλα του στη Γαλλική Ριβιέρα, στο ρετιρέ του στο Κλάριτζ του Λονδίνου και φυσικά στη Σπετσοπούλα. Η συλλογή του, σύμφωνα με τους ειδικούς, κόστιζε πάνω από ένα 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Ο Νιάρχος βρισκόταν στην κορυφή και συμπεριλαμβανόταν στη λίστα με τους 100 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, σύμφωνα με τη λίστα του περιοδικού «Fortune». Στις αρχές της δεκαετίας του '90 αποσύρθηκε στο ησυχαστήριό του στο Σεν Μόριτζ, όπου πέθανε στις 16 Απριλίου1996, χτυπημένος από μια σπάνια αρρώστια, που του είχε παραλύσει το ανοσοποιητικό του σύστημα.

Όσα είχε σκεφθεί και δεν πρόλαβε να κάνει ο ίδιος για την Ελλάδα, τα πραγματοποιεί σήμερα το «Ίδρυμα Σταύρος Σ. Νιάρχος», που συνεστήθη με τη διαθήκη του. Δραστηριοποιείται με την παροχή δωρεών στους τομείς της παιδείας, της κοινωνικής πρόνοιας, της υγείας, των τεχνών και του πολιτισμού. Το ίδρυμα, που διευθύνουν τα παιδιά του, ανακοίνωσε το 2006 ένα φιλόδοξο έργο: την κατασκευή Μεγάλης Βιβλιοθήκης και Λυρικής Σκηνής σ' ένα τμήμα του παλιού Ιπποδρόμου επί της Λεωφόρου Συγγρού.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/250#ixzz3XQA0kCIr

Η πολιορκία και η πτώση της Μασάδα

Του φρούριο της Μασάδα

Το τελευταίο επεισόδιο του Α’ Ιουδαϊκο-Ρωμαϊκού Πολέμου, που διάρκεσε επτά χρόνια (66-73). Η κατάληψη του οχυρού βράχου Μασάδα από τους Ρωμαίους και η ομαδική αυτοκτονία των υπερασπιστών του, θυμίζει - τηρουμένων των αναλογιών - τον δικό μας Χορό του Ζαλόγγου.

Το 66 μία ομάδα Σικάριων (εξτρεμιστική σέχτα Εβραίων Ζηλωτών) υπό τον Ελεάζαρ μπεν Γιαΐρ κατέλαβε τον οχυρό βραχώδη λόφο Μασάδα κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα και σκότωσε τους Ρωμαίους φρουρούς του, δίνοντας το σύνθημα για την εξέγερση. Ο Νέρων δεν άφησε την πρόκληση αναπάντητη κι έστειλε τις ρωμαϊκές λεγεώνες υπό τον ικανό στρατηγό και μετέπειτα αυτοκράτορα Τίτο Βεσπασιανό να καταστείλει την εξέγερση των ανυπότακτων Ιουδαίων.

Ο Βεσπασιανός πέρασε δια πυρός και σιδήρου την περιοχή της Παλαιστίνης και μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 κατόρθωσε να καταστείλει την εξέγερση. Η μοναδική ανυπότακτη περιοχή παρέμενε το οχυρό Μασάδα. Οι Ρωμαίοι έστειλαν τότε την επίλεκτη 10η λεγεώνα, με επικεφαλής τον κυβερνήτη της Ιουδαίας Λούκιο Φλάβιο Σίλβα.

Ο Λούκιος προετοίμασε με προσοχή την επίθεσή του, λόγω της ιδιομορφίας του λόφου. Πρώτα έχτισε ένα τείχος γύρω από τη Μασάδα για να αποκόψει τελείως τη διαφυγή των πολιορκημένων και στη συνέχεια άρχισε να κατασκευάζει ένα γιγαντιαίο ξύλινο πύργο με πολιορκητικό κριό ύψους 114 μέτρων, όσο σχεδόν και το ύψος του λόφου.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, οι Ρωμαίοι στρατιώτες δέχονταν βροχή από πέτρες και αναμμένους πυρσούς από τους υπερασπιστές της Μασάδα, με αποτέλεσμα να έχουν αρκετές απώλειες και να καθυστερεί το έργο. Τότε, ο Λούκιος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει Ιουδαίους αιχμαλώτους στην κατασκευή του πολιορκητικού πύργου, γνωρίζοντας ότι οι έγκλειστοι δεν θα έκαναν κακό στους συμπατριώτες τους. Όπως και συνέβη.

Μόλις ολοκληρώθηκε ο πύργος με τον πολιορκητικό κριό άρχισε αμέσως η επίθεση εναντίον του φρουρίου της Μασάδα. Πολύ γρήγορα, οι υπερασπιστές του βρέθηκαν σε δύσκολή θέση, καθώς με την πάροδο του χρόνου (πλησίασε τον ένα χρόνο η πολιορκία) ξέμεναν από τροφή και νερό. Δυνατότητα διαφυγής δεν υπήρχε πλέον κι έτσι αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων. Όμως, η Ιουδαϊκή θρησκεία απαγόρευε την αυτοκτονία κι έτσι άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Όταν στις 16 Απριλίου του 73 οι Ρωμαίοι μπήκαν στο φρούριο μέτρησαν 960 πτώματα και αντίκρισαν τις αποθήκες καμένες. Διασώθηκαν μόνον δύο γυναίκες και πέντε παιδιά.

Τα γεγονότα της Μασάδα εξιστόρησε ο ελληνιστής ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (37-100), στο βιβλίο του «Περί του Ιουδαϊκού Πολέμου», που έγραψε πρώτα στα αραμαϊκά και στη συνέχεια μετέφρασε στα ελληνικά. Ο ίδιος ήταν αντίθετος στην εξέγερση των συμπατριωτών του εναντίον των Ρωμαίων.

Η θυσία των υπερασπιστών της Μασάδα αποτελεί για τον Εβραϊκό λαό ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της μακραίωνης ιστορίας του και σύμφωνα με τους ιστορικούς βοήθησε στη σφυρηλάτηση της εθνικής συνείδησής του.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/764#ixzz3XQANt1E4

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΑΡΣΑΛΗΣ ( ΣΥΚΙΑ )

Δεκαετία του '50 , ένα .." μπουκέτο " όμορφες Λιδορικιωτοπούλες σε αναμνηστική φωτογραφία απ' το πανηγύρι της Ζωοδόχου Πηγής , στο εκκλησάκι της Αρσαλής , που είναι " καρφωμένο στο βράχο της Γκιώνας , λίγο πριν τη Συκιά . Όρθιες από αριστερά , Τέτα Α, Κλώσσα , Ευθυμία Τσιάντα , Σοφία Φωτοπούλου ( Μπακοσοφία ), Μαρία Κ. Πανάγου , Χρυσούλα....από Λευκαδίτι και Τασία Δούκα
Αρχείο Τασίας Δούκα

Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ