Ένα πολύ παλιό ( απ’ το 1920 ) εθιμο..παίχνιδο , “ Το αμόλυμα αερόστατου “ , αναβίωσε το φετινό Πάσχα στο χωριό μας , με προοπτική , απ’ του χρόνου να γίνει πιο οργανωμένα , και να αποτελέσει κίνητρο για την προσέλευση επισκεπτών . Η φωτογραφία μας είναι βγαλμένη απ’ το αμόλυμα στο Γυμνάσιο την Δευτέρα μετά την Αγάπη , πρωτεργάτες : Νίκος Ι. Πέτρου , Γιάννης Δρόσος και Νίκος Ηλ. Πέτρου .
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Καλή σας μέρα Λιδορικιώτες
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΧΡΟNΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΤΡΙΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 06:49
Δύση Ήλιου: 20:01
Σελήνη 25 ημερών
Αρίσταρχος, Ραφαήλ, Ραφαέλα, Τρόφιμος.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1528
Ο πρώτος Έλληνας που πατάει το πόδι του στην Αμερική είναι κάποιος Θεόδωρος, που αποβιβάζεται στην περιοχή της Φλώριδας. Προς τιμήν του, έχει ανεγερθεί άγαλμα στην πόλη Κλίαργουοτερ της Φλώριδας.
1821
Μάχη στο Λεβίδι. Οι Έλληνες επαναστάτες κατατροπώνουν τους Τούρκους. Η ηρωική αντίσταση του Αναγνώστη Στριφτόμπολα και των παλικαριών του, οι οποίοι είναι οχυρωμένοι μέσα στα σπίτια, δίνει το χρόνο να φτάσουν ενισχύσεις υπό τους Δημήτριο Πλαπούτα και Σταύρο Δημητρακόπουλο, ώστε να λυθεί η πολιορκία.
1837
Ιδρύεται με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα τοΠανεπιστήμιο Αθηνών, που θα λάβει την ονομασία Οθώνειον Πανεπιστήμιον.
1924
Ανακηρύσσεται η Ελληνική Προεδρευομένη Δημοκρατία, μετά το δημοψήφισμα που κατάργησε τη Βασιλεία. Προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναλαμβάνει ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης.
1941
Ιδρύεται στη Λευκωσία από προοδευτικούς αστούς πολιτικούς και κομμουνιστές το Ανορθωτικό Κόμμα του Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ).
1986
Εκατό αμερικανικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούν από αέρος, για περισσότερο από μία ώρα, περιοχές της Λιβύης. Όπως ανακοινώνουν οι ΗΠΑ, πρόκειται για αντίποινα στην τακτική της κυβέρνησης Καντάφι να χρηματοδοτεί και να υποθάλπει μουσουλμανικές τρομοκρατικές οργανώσεις, που δρουν σε διάφορα μέρη του κόσμου.
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1935
Έριχ Φον Ντένικεν, ελβετός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας γνωστός για τους ισχυρισμούς του, σχετικά με εξωγήινες επιρροές πάνω στον ανθρώπινο πολιτισμό.
1936
Φρανκ Σέρπικο, θρυλικός νεοϋορκέζος αστυνομικός, ο πρώτος που κατέθεσε κατά της αστυνομικής διαφθοράς. Η ιστορία του έγινε ταινία από τον Σίντνεϊ Λιούμετ, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, με τον Αλ Πατσίνο στο ρόλο του Σέρπικο.
1942
Βαλέρι Μπρούμελ, ρώσος αθλητής του άλματος εις ύψος, που κατέρριψε 6 φορές το παγκόσμιο ρεκόρ και κατέκτησε ένα χρυσό κι ένα αργυρό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. (Θαν. 26/1/2003)
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1891
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, έλληνας ιστορικός, ο πατέρας της ελληνικής ιστοριογραφίας.(Γεν. 1815)
1930
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, ρώσος ποιητής. (Γεν. 7/7/1893)
Ανθολόγιο
1986
Σιμόν Ντε Μποβουάρ, γαλλίδα φεμινίστρια, συγγραφέας και σύζυγος του φιλόσοφου Ζαν Πολ Σαρτρ. (Το δεύτερο φύλο) (Γεν. 9/1/1908)
Αποφθέγματα
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1404#ixzz3XGsaonsE
Η Μάχη του Λεβιδίου
26
0
Αποφασιστική μάχη για την ανύψωση του ηθικού των επαναστατημένων Ελλήνων, που δόθηκε στις 14 Απριλίου 1821 στο Λεβίδι, ένα χωριό που είναι χτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Μαινάλου, 25 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης.
Στις αρχές Απριλίου του 1821 είχε σχεδόν επικρατήσει το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη, που στόχευε στην κατάληψη της Τριπολιτσάς, του διοικητικού κέντρου του Οθωμανικού Μωριά. Γι’ αυτό, γύρω από την Τριπολιτσά είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ελληνικά στρατόπεδα, για να την αποκόψουν από την υπόλοιπη Πελοπόννησο και να καταστήσουν ευκολότερη την άλωσή της. Όμως, με τη θέα των Τούρκων οι στρατολογημένοι Έλληνες το έβαζαν στα πόδια, χωρίς να ρίξουν ούτε μία τουφεκιά, με αποτέλεσμα ένα μετά το άλλο τα στρατόπεδα να διαλύονται. Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και ραγιαδισμού είχαν κάνει πολλούς Έλληνες να σκύβουν το κεφάλι, όταν έβλεπαν Τούρκο και να υπομένουν μοιρολατρικά τον αυταρχισμό του. Άλλωστε, όσοι είχαν σηκώσει ανάστημα κατά του δυνάστη συχνά το πλήρωναν με το κεφάλι τους.
Στο Λεβίδι, όμως, όταν ακούσθηκε ότι φθάνει τουρκικός στρατός από την Τριπολιτσά κανείς δεν έφυγε. Ήταν το πρώτο στρατόπεδο που δεν διαλύθηκε στο άκουσμα της είδησης ότι 3.000 πεζοί και ιππείς έχουν εκστρατεύσει εναντίον τους. Το στρατόπεδο του Λεβιδίου είχε συσταθεί από τους Καλαβρυτινούς και τους ντόπιους οπλαρχηγούς Παναγιώτη Αρβάλη και Γεώργιο Μπηλίδα. Ήδη από τις 12 Απριλίου το στρατόπεδο είχε ενισχυθεί με τους οπλαρχηγούς Σωτήριο Χαραλάμπη, Σωτήριο Θεοχαρόπουλο, Νικόλαο Σολιώτη και Αναγνώστη Στριφτόμπολα. Οι Τούρκοι ξεκίνησαν από την Τριπολιτσά με κατεύθυνση το Λεβίδι το βράδυ της 13ης Απριλίου.
Μόλις πληροφορήθηκαν την επικείμενη άφιξη του τουρκικού στρατού συγκεντρώθηκαν στο σπίτι, όπου διέμενε ο καλαβρυτινός Σωτήρης Χαραλάμπης και αποφάσισαν κατά πρώτο να ζητήσουν βοήθεια από τα γειτονικά στρατόπεδα της Αλωνίσταινας και του Κακουρίου και κατά δεύτερο να πιάσουν τις εισόδους του Λεβιδίου, ώστε να εμποδίσουν τους Τούρκους να εισέλθουν στο χωριό. Ο Σωτήρης Χαραλάμπης ταμπουρώθηκε σε μια ράχη κοντά στο Λεβίδι, ενώ πιο κάτω βρέθηκε ο Αναγνώστης Στριφτόμπολας.
Τις πρωινές ώρες της 14ης Απριλίου, όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι το τουρκικό ιππικό πλησιάζει το Λεβίδι, πολλοί άνδρες πανικοβλήθηκαν. Εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, παρά τις προσπάθειες των οπλαρχηγών να τους συγκρατήσουν και κατέφυγαν στο βουνό. Τότε ο Στριφτόμπολας με 70 άνδρες αποφάσισε να δώσει τη μάχη μέσα στο χωριό. Οι Τούρκοι όρμησαν με άγριες διαθέσεις κατά των οχυρωμένων Ελλήνων, αλλά αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίστασή τους. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι του λαϊκού ποιητή Παναγιώτη Κάλα ή Τσοπανάκου (1789-1825) «… στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι / πέφτει αλύπητο λεπίδι…»
Πραγματική μάχη δόθηκε έξω από το σπίτι που βρισκόταν ο Στριφτόμπολας. Εκεί έπεσαν οι περισσότεροι Τούρκοι, αλλά και ο ηρωικός οπλαρχηγός από τα Καλάβρυτα. Εν τω μεταξύ, είχαν αρχίσει να καταφθάνουν οι ενισχύσεις από τα διπλανά στρατόπεδα υπό τους Δημήτριο Πλαπούτα, Ηλία Τσαλαφατίνο, Νικόλαο Πετμεζά, Σταύρο Δημητρακόπουλο και Ασημάκη Σκαλτσά. Τότε, οι αμυνόμενοι βγήκαν από τα σπίτια και όρμησαν κατά των Τούρκων, που πανικόβλητοι εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης, αφήνοντας πίσω τους πολλούς νεκρούς.
Η νίκη των Ελλήνων στο Λεβίδι αποτέλεσε το σημαντικότερο ως τότε γεγονός του Αγώνα. Οι ραγιάδες έβλεπαν πλέον ότι οι Τούρκοι δεν ήταν ανίκητοι!
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/614#ixzz3XGso29Bm
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος
1815 – 1891
1
Ο μεγαλύτερος ιστορικός συγγραφέας της νεώτερης Ελλάδας. Αποκαλείται και «εθνικός ιστορικός», διότι με το έργο του επηρέασε την ελληνική ιστοριογραφία, αλλά και γενικότερα την πνευματική πορεία της χώρας.
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1815. Ο πατέρας του, Δημήτριος, γεννημένος στην Βυτίνα Αρκαδίας, είχε εγκατασταθεί στην Πόλη, όπου ασχολήθηκε με τραπεζιτικές εργασίες. Με την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, οι Τούρκοι έσφαξαν τον πατέρα του (4 Απριλίου) και η μητέρα του πήρε τα παιδιά της και εγκαταστάθηκε στην Οδησσό. Εκεί, ο Κωνσταντίνος άρχισε τις σπουδές του στο Λύκειο Ρισελιέ και τις συνέχισε αργότερα στο Ναύπλιο με δάσκαλο το Γεώργιο Γεννάδιο.
Το 1834 διορίστηκε υπάλληλος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και το 1845 καθηγητής στο γυμνάσιο Αθηνών. Τον Ιανουάριο του 1850, το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, εκτιμώντας το συγγραφικό του έργο, του απένειμε τον τίτλο του διδάκτορα, με τον οποίο μπόρεσε να διοριστεί τον Μάρτιο του 1851 έκτακτος καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρότι δεν διέθετε πανεπιστημιακό και διδακτορικό δίπλωμα. Το διδακτικό έτος 1872-1873 διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο δίδαξε μέχρι τον θάνατό του.
Έγραψε πολλά ιστορικά συγγράμματα, από τα οποία το σπουδαιότερο είναι η πεντάτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» (1860-1872), στο οποίο επιχειρηματολόγησε για την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους και παρουσίασε την ελληνική ψυχή αμετάβλητη από τα αρχαία χρόνια μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Βασικός σκοπός του ήταν να αποδείξει το εσφαλμένο της θεωρίας του γερμανού ιστορικού Φαλμεράιερ, που υποστήριζε ότι οι νεώτεροι Έλληνες δεν έχουν φυλετική συγγένεια με τους αρχαίους Έλληνες.
Με την «Ιστορία» του, ακόμα, ο Παπαρρηγόπουλος έριξε φως στη βυζαντινή εποχή, που ως τότε την περιφρονούσαν οι ιστορικοί, επειδή τη θεωρούσαν περίοδο παρακμής του ελληνισμού, που δεν συνεισέφερε τίποτε στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ανέσυρε από το σκοτάδι το Βυζαντινό ελληνισμό, που από τότε έγινε αντικείμενο σοβαρής ιστορικής μελέτης και πήρε τη θέση του ως μία από τις σπουδαιότερες φάσεις της ιστορίας του ελληνικού έθνους.
Ο Παπαρρηγόπουλος ανέπτυξε μεγάλη εθνική και κοινωνική δράση. Ως πατέρας, δοκίμασε τον πόνο του θανάτου δύο παιδιών του. Το ένα απ’ αυτά, ο Δημήτριος, που πέθανε σε ηλικία 30 ετών, ήταν δικηγόρος κι ένας από τους καλύτερους έλληνες ρομαντικούς ποιητές.
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος πέθανε στην Αθήνα στις 14 Απριλίου 1891, σε ηλικία 76 ετών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1281#ixzz3XGt5KWx8
Ο πρώτος Έλληνας στην Αμερική
Το άγαλμα του Θεόδωρου στην πόλη Κλιαργουότερ της Φλώριδας
Ονομαζόταν Θεόδωρος και αποβιβάστηκε σε ακτή της Φλώριδας στις 14 Απριλίου του 1528. Ήταν μέλος ισπανικής εξερευνητικής αποστολής.
Στις 17 Ιουνίου του 1527 από το λιμάνι Σανλούκαρ της Αναδαλουσίας απέπλευσε ένας στολίσκος από πέντε πλοία, με κυβερνήτη τον σκληροτράχηλο δον Πανφίλο ντε Ναρβάεθ και προορισμό της δυτικές ακτές του Μεξικού και της Φλώριδας, που τότε ήταν αποικίες του ισπανικού στέμματος. Ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος ήταν και κάποιος Έλληνας ονόματι Θεόδωρος, όπως αναφέρει στο ημερολόγιο που κρατούσε ο ταμίας της αποστολής Αλβάρ Νούνιεθ Καμπέθα ντε Βάκα. Ο συμπατριώτης μας θα πρέπει να ήταν κάποιος μισθοφόρος που διψούσε για εύκολο χρήμα, συνηθισμένο φαινόμενο εκείνη την εποχή.
Ο στολίσκος του Ναρβάεθ, μετά από πολλές περιπέτειες, προσορμίστηκε στις ακτές της δυτικής Φλώριδας, κοντά στη σημερινή πόλη Τάμπα, στις 14 Απριλίου του 1528. Εκεί τους υποδέχθηκαν κάποιοι Ινδιάνοι που τους έδειξαν μικρά κομματάκια χρυσού. Όταν οι κονκισταδόρες τους ρώτησαν πού τα βρήκαν, οι Ινδιάνοι έδειξαν τα βουνά στα ενδότερα της περιοχής, όπου κατοικούσαν οι Απαλάτσι, μία φυλή Ινδιάνων. Η ευκαιρία που τους παρουσιαζόταν ήταν μοναδική. Αμέσως ξεκίνησαν για τη χρυσοφόρο περιοχή, αλλά κατά τη διαδρομή πολλοί από αυτούς αφανίστηκαν από τις αρρώστιες, ενώ οι εναπομείναντες βρέθηκαν σε αφιλόξενα εδάφη και έχασαν τον προσανατολισμό τους.
Από το αδιέξοδο τους έβγαλε ο Έλληνας (Griego), όπως τον αποκαλούσαν. Ο Θεόδωρος θα πρέπει να είχε γνώσεις ναυπηγικής, αφού κατόρθωσε να κατασκευάσει βάρκες, με τις οποίες οι χρυσοθήρες κατόρθωσαν να διαφύγουν μέσω των παραποτάμων του Μισισιπή και στις 28 Οκτωβρίου του 1528 να φθάσουν σ’ ένα όρμο, κοντά στη σημερινή πόλη της Πενσακόλα, αρκετά μακριά από την αρχική τους βάση.
Οι Ινδιάνοι της περιοχής προσφέρθηκαν να τους προμηθεύσουν νερό και ο Θεόδωρος τους ακολούθησε. Έκτοτε, αγνοούνται τα ίχνη του, παρά τις προσπάθειες των συντρόφων του να τον βρουν. Υπέθεσαν ότι ο Θεόδωρος τους «πούλησε», για να καρπωθεί μόνο αυτός το χρυσάφι. Η αποστολή του δον Πανφίλο ντε Ναρβάεθ επέστρεψε στην Ισπανία το 1537, δέκα χρόνια αφότου είχε αναχωρήσει από το λιμάνι Σανλούκαρ της Ανδαλουσίας. Τρία χρόνια αργότερα, ο γραμματέας του ισπανού κατακτητή Ερνάντο Ντε Σότο, Γονθάλο Βαλντέζ, βρέθηκε στην περιοχή, όπου είχε εξαφανισθεί ο Θεόδωρος και πληροφορήθηκε από Ινδιάνους ότι είχε δολοφονηθεί για άγνωστο λόγο από ομοεθνείς τους.
Η ελληνική κοινότητα της Φλώριδας θεωρεί τον Θεόδωρο τον πρώτο Έλληνα που πάτησε το πόδι του στην Αμερική. Ανήγειρε, μάλιστα, άγαλμά του στην παραλία της πόλης Κλιαργουότερ της Φλώριδας, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 8 Ιανουαρίου του 2005.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/763#ixzz3XGtqJy9d
Σιμόν ντε Μποβουάρ
1908 – 1986
85
0
Γαλλίδα συγγραφέας και φεμινίστρια, σύντροφος του σπουδαίου γάλλου υπαρξιστή φιλοσόφου και πολιτικού ακτιβιστή Ζαν Πολ Σαρτρ. Το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Το δεύτερο φύλο» θεωρείται η βίβλος του φεμινισμού.
Η Σιμόν Λισί Ερνεστίν Μαρί Μπερτράν ντε Μποβουάρ (Simone-Lucie-Ernestine-Marie Bertrand de Beauvoir) γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908 στο Παρίσι, στους κόλπους μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας. Αφού έλαβε τη βασική μόρφωση σε ιδιωτικά σχολεία, σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη, όπου συνάντησε τον συμφοιτητή της Ζαν Πολ Σαρτρ (1905-1980), με τον οποίο δημιούργησε μία ελεύθερη σχέση, που κράτησε σε όλη τους τη ζωή. Από το 1931 έως το 1943 δίδαξε φιλοσοφία στη μέση εκπαίδευση και τον Οκτώβριο του 1945 εξέδωσε μαζί με τον Σαρτρ το μηνιαίο περιοδικό λογοτεχνικής και πολιτικής κριτικής «Temps Modernes» («Μοντέρνοι Καιροί»), με τον τίτλο του δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν.
Το 1949 εξέδωσε το φιλοσοφικό δοκίμιο «Το δεύτερο φύλο», που την έκανε διάσημη σε όλο τον κόσμο. Είναι μία εμπεριστατωμένη και φλογερή έκκληση για την κατάργηση εκείνου που αποκαλούσε μύθο του «αιώνιου θηλυκού». Τη δεκαετία του '60 το βιβλίο αυτό θεωρήθηκε ένα από τα κλασσικά έργα της φεμινιστικής λογοτεχνίας και βρισκόταν για πολλά χρόνια στη λίστα του Βατικανού με τα απαγορευμένα βιβλία (Index Librorum Prohibitorum). Η ντε Μποβουάρ υποστηρίζει ότι τα βασικά δικαιώματα του ατόμου πρέπει να στηρίζονται στην ισότητα δικαιωμάτων του άνδρα και της γυναίκας. Αυτά θεμελιώνονται στην κοινή δομή της ύπαρξής τους, ανεξάρτητα από τη σεξουαλικότητά τους.
Από το λογοτεχνικό της έργο, το οποίο μπολιάζει με τις ιδέες του Υπαρξισμού, ξεχωρίζει το μυθιστόρημα οι «Μανδαρίνοι» (1954), που κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ. Αναφέρεται στην προσπάθεια μιας ομάδας διανοουμένων μετά τον πόλεμο να εγκαταλείψουν την κοινωνική θέση των «μανδαρίνων» (της μορφωμένης ελίτ) και να αναλάβουν πολιτική δράση.
Ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού της έργου είναι αφιερωμένο σε αυτοβιογραφικά κείμενα, που εκτός από το προσωπικό ενδιαφέρον, αποτελούν ένα πορτρέτο της πνευματικής ζωής της Γαλλίας, από τη δεκαετία του '30 έως τη δεκαετία του '70 («Αναμνήσεις ενός καθωσπρέπει κοριτσιού», Η δύναμη της ζωής», «Η δύναμη των πραγμάτων»). Η ντε Μποβουάρ ενδιαφέρθηκε ακόμη και για το ζήτημα των γηρατειών. Το βιβλίο της «Ένας πολύ γλυκός θάνατος» (1964) αναφέρεται στο θάνατο της μητέρας της σ’ ένα νοσοκομείο του Παρισιού. Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Η τελετή του αποχαιρετισμού», ένα γεμάτο πόνο απολογισμό των τελευταίων χρόνων του Σαρτρ. Στην εργογραφία της περιλαμβάνονται, ακόμη, ταξιδιωτικά δοκίμια για την Κίνα και την Αμερική.
Η Σιμόν Ντε Μποβουάρ πέθανε στις 14 Απριλίου του 1986 από πνευμονία και θάφτηκε δίπλα στον Σαρτρ στο Κοιμητήριο Μονπαρνάς των Παρισίων.
Βιβλία της στα Ελληνικά
- Το δεύτερο φύλο («Μεταίχμιο», «Γλάρος»)
- Ένας πολύ γλυκός θάνατος («Μεταίχμιο», «Γλάρος»)
- Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης («Γλάρος»)
- Για μια ηθική της αμφισβήτησης («Γλάρος»)
- Η μεγάλη Πορεία: Δοκίμιο για την Κίνα («Γλάρος»)
- Η δύναμη των πραγμάτων» («Γλάρος»)
- Η δύναμη της ζωής («Γλάρος»)
- Η Καλεσμένη («Γλάρος»)
- Οι Μανδαρίνοι («Γλάρος»)
- Προδομένη Γυναίκα («Γλάρος»)
- Πύρρος και Κινέας («Γλάρος»)
Βιογραφία της στα Ελληνικά
- «Σιμόν ντε Μποβουάρ» της Ιγκέτ Μπουσαρντό («Κίχλη»)
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
1893 – 1930
87
0
Ρώσος ποιητής, με πληθωρική παρουσία τα πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Υπήρξε ο κορυφαίος εκπρόσωπος του ρωσικού φουτουρισμού.
Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (Vladimir Mayakovsky) γεννήθηκε στη Βαγδάτη της Γεωργίας στις 7 Ιουλίου 1893. Ο πατέρας του ήταν ευγενούς καταγωγής (Ρώσος με κοζάκικες ρίζες), δασοφύλακας το επάγγελμα. Η μητέρα του ήταν ουκρανικής καταγωγής. Από τα 14 χρόνια του ασπάσθηκε τις ιδέες του σοσιαλισμού και συμμετείχε ενεργά σε αντιτσαρικές διαδηλώσεις στη γενέτειρά του. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, ο νεαρός Βλαντιμίρ, η μητέρα του και οι δύο αδελφές του, Όλγα και Λουντμίλα, μετακόμισαν στη Μόσχα.
Το 1908 ο Μαγιακόφσκι έγινε μέλος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος και φυλακίστηκε επανειλημμένα για την ανατρεπτική δράση του. Στο κελί της απομόνωσης άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Μετά την αποφυλάκισή του φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μόσχας και προσχώρησε στο κίνημα των ρώσων φουτουριστών, όπου γρήγορα διακρίθηκε κι έγινε ο κύριος εκπρόσωπός τους.
Το 1912, ο κύκλος των ρώσων φουτουριστών εξέδωσε μανιφέστο με τίτλο «Χαστούκι στο γούστο του κοινού». Το κίνημα του φουτουρισμού ανήγαγε σε φετίχ του το μέλλον και ύμνησε την τεχνολογική εξέλιξη. «Ένα βρυχώμενο αυτοκίνητο αγώνων είναι πιο όμορφο από τη Νίκη της Σαμοθράκης» υποστήριζε ο «γκουρού» του φουτουρισμού, ιταλός Τομάσο Μαρινέτι. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ρώσοι συνοδοιπόροι του: «Το παρελθόν είναι στενάχωρο. Η Ακαδημία, ο Πούσκιν, ο Ντοστογιέφσκι, ο Τολστόι, είναι πιο ακατανόητοι κι από ιερογλυφικά» γραφόταν στο Μανιφέστο. Οι φουτουριστές συνήθιζαν να διαβάζουν ποιήματά τους καταμεσής του δρόμου, έριχναν τσάι στο ακροατήριό τους και γενικά έκαναν το παν για να ενοχλούν τον καθωσπρεπισμό των αστών.
Από την εποχή αυτή η ποίηση του Μαγιακόφσκι άρχισε να γίνεται επιθετική και προκλητική, με έντονα στοιχεία υπερβολής, υπεροψίας και αυτοαναφοράς. Το 1915 δημοσιεύει το πρώτο μεγάλο του ποίημα με τίτλο: «Σύννεφο με παντελόνια», από το οποίο πήρε και το όνομά του το γνωστό ελληνικό μουσικό σχήμα «Σύννεφα με παντελόνια». Το καλοκαίρι του ιδίου χρόνου γνωρίζει και ερωτεύεται τη Λιλλή Μπρικ, γυναίκα του εκδότη του Οσιπ Μπρικ. Τις αφιερώνει το επόμενο σπουδαίο ποίημά του «Σπονδυλωτό Φλάουτο» (1916). Και τα δύο αυτά έργα του καταγράφουν έναν έρωτα χωρίς ανταπόκριση κι εκφράζουν τη διάσταση του ποιητή με τον κόσμο που ζούσε.
Με την έκρηξη της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Μαγιακόφσι υπηρέτησε πολυποίκιλα με την πέννα του το νέο καθεστώς. Έγραφε στρατευμένα ποιήματα («Ωδή στην Επανάσταση», «Αριστερή Πορεία»), άρθρα, βιβλία για μικρά παιδιά και ζωγράφιζε αφίσες και σκίτσα, τα οποία συνόδευε με στίχους και συνθήματα, ενώ παράλληλα περιόδευε τη χώρα, κάνοντας διαλέξεις και απαγγελίες. Το 1924 έγραψε μία ελεγεία από 3.000 στίχους για τον θάνατο του Λένιν.
Μετά το 1925 ταξίδεψε στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την Κούβα, το Μεξικό, εκμεταλλευόμενος τις διασυνδέσεις της ερωμένης του στη διαβόητη μυστική υπηρεσία «Τσε-Κα». Τις εντυπώσεις από το ταξίδι του στο Νέο Κόσμο τις αποτύπωσε στο βιβλίο του «Πώς ανακάλυψα την Αμερική».
Σε μια διάλεξή του στις ΗΠΑ γνωρίζεται με την Έλι Τζόουνς. Καρπός του κεραυνοβόλου και σύντομου έρωτά τους είναι μια κόρη, για την ύπαρξη της οποίας έμαθε το 1929, όταν συναντήθηκε κρυφά με την Τζόουνς στη Γαλλία. Εκείνη την εποχή ο Μαγιακόφσκι ζούσε ένα παθιασμένο έρωτα με την Τατιάνα Γιακόβλεβα, μία συμπατριώτισσά του εμιγκρέ, που ζούσε στο Παρίσι. Επιθυμούσε να την παντρευτεί, αλλά αυτή αρνιόταν πεισματικά.
Στα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του εξέδωσε δύο θεατρικά έργα («Κοριός» και «Λουτρό»), με κριτική διάθεση απέναντι στη σοβιετική γραφειοκρατία. Η αποτυχία της παράστασης του «Λουτρού» στο Λένινγκραντ το 1930, οι ερωτικές του απογοητεύσεις, οι διαδοχικές παρεξηγήσεις και συγκρούσεις με τον Ρωσικό Σύνδεσμο Προλεταρίων Συγγραφέων, οδήγησαν τον Μαγιακόφσκι στην απελπισία. Απογοητευμένος και από τη σοβιετική πραγματικότητα, μετά την άρνηση των αρχών να του δώσουν άδεια να ταξιδέψει στο εξωτερικό, έβαλε τέλος στη ζωή του στις 14 Απριλίου του 1930.
Το σημείωμα που βρέθηκε στον τόπο της αυτοκτονίας του έγραφε:
Σε όλους.Μετά την αυτοκτονία του, ο σοβιετικός τύπος επιτέθηκε στον ποιητή, χαρακτηρίζοντάς τον «φορμαλιστή» και «συνοδοιπόρο» και όχι «Καλλιτέχνη του Λαού», όπως συνηθιζόταν για τους στρατευμένους καλλιτέχνες. Η Λιλλή Μπρικ έγραψε, τότε, ένα γράμμα στο Στάλιν και του ζητούσε την αποκατάσταση του ονόματος του Μαγιακόφσκι. Ο Στάλιν ανταποκρίθηκε και τον χαρακτήρισε «Καλύτερο και πιο ταλαντούχο ποιητή της σοβιετικής μας εποχής».
Μην κατηγορήσετε κανέναν για το θάνατο μου και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά. Ο Μακαρίτης τα απεχθανόταν φοβερά.
Μαμά, αδελφές, και σύντροφοι, σχωρέστε με – αυτός δεν είναι τρόπος (δεν τον συμβουλεύω σε κανένα), μα εγώ δεν έχω διέξοδο. Λιλλή αγάπα με.
Συντρόφισσα κυβέρνηση, η οικογένειά μου είναι η Λιλλή Μπρικ, η μαμά, οι αδελφές και η Βερόνικα Βιτόλνταβνα Πολόνσκαγια. Αν τους εξασφαλίσεις μια ανεκτή ζωή, σ' ευχαριστώ. Τα αρχινισμένα ποιήματα δώστε τα στους Μπρικ, αυτοί θα τα καθαρογράψουν.
Όπως λένε "Το επεισόδιο έληξε".
Η βάρκα του έρωτα συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινότητα. Έχω ξοφλήσει τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Προς τι, λοιπόν, η απαρίθμηση των αμοιβαίων πόνων, των συμφορών και των προσβολών;
Να 'στε ευτυχισμένοι.
Αυτός ήταν και ο «δεύτερος θάνατος του Μαγιακόφσκι», σύμφωνα με τον φίλο του συγγραφέα Μπόρις Πάστερνακ («Δρ Ζιβάγκο»), αφού μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης (1991) χαρακτηρίστηκε «ένας από τους εκπροσώπους του ολοκληρωτισμού», ενώ μια μερίδα της κριτικής θεωρεί σήμερα το έργο του ξεπερασμένο. Ο Μαγιακόφσκι, με τον λυρισμό και τις τεχνικές καινοτομίες, βρήκε αξιόλογους συνεχιστές στην πατρίδα του (Οστρόφσκι, Έρενμπουργκ, Γεφτουσένκο) και στο εξωτερικό (Ελιάρ, Αραγκόν, Νερούντα, Ρίτσος, Πατρίκιος).
Μετά το θάνατο του Στάλιν κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο Μαγιακόφσκι δεν αυτοκτόνησε, αλλά δολοφονήθηκε κατ' εντολή του. Τη δεκαετία του '90, όταν άνοιξαν τα αρχεία της KGB, δεν βρέθηκε κάτι σχετικό κι έτσι οι φήμες παρέμειναν αναπόδεικτες.
Βιβλιογραφία
- «Μαγιακόφσκι: Τα εύκολα και τα δύσκολα» («Ελληνικά Γράμματα»), ποιήματά του μεταφρασμένα εξαιρετικά από τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο.
- Β.Ι. Λένιν («Σύγχρονη Εποχή»)
- Ερωτική Αλληλογραφία με τη Λίλι Μπρικ («Άγκυρα»)
- Θεατρικά («Γκοβόστης»)
- «Ποιήματα» σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου («Κέδρος»)
- «Πώς ανακάλυψα την Αμερική» («Σύγχρονη Εποχή»)
- «Σύννεφο με παντελόνια» («Τραμάκια»)
- «Φλέγομαι», μυθιστορηματική βιογραφία του Μαγιακόφσκι από τον Τούρμπγιερν Σέβε. («Scripta»)
Δισκογραφία
- Θάνου Μικρούτσικου: «Καντάτα για τη Μακρόνησο/Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη» (Lyra, 1976), με ερμηνεύτρια τη Μαρία Δημητριάδη.
- Σύννεφα με Παντελόνια: «Τίποτα δεν κρύβεται κάτω απ' τον ήλιο» (Minos-EMI, 2001). Οι στίχοι του Μάνου Ξυδού βασίζονται σε ποιήματα του Μαγιακόφσκι.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/248#ixzz3XGuhe2qk
Τάκης Μηλιάδης
1922 – 1985
13
0
Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.
Ο Δημήτριος Μηλιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1922, στους κόλπους μιας καλλιτεχνικής οικογένειας. Ο πατέρας του Νίκος Μηλιάδης και η μητέρα του Μαρίκα Ανθοπούλου ήταν ηθοποιοί του μουσικού θεάτρου.
Από πολύ νέος έδειξε τις προθέσεις του. Ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια των γονιών του, παρά την αντίδρασή τους. Τα βράδια πήγαινε με φίλους του καλλιτέχνες σ’ ένα φούρνο που είχε πιάνο κι εκεί αυτοσχεδίαζε, μεταμφιεζόταν κι έπαιζε ρόλους που αργότερα θα προκαλούσαν τα ασυγκράτητα γέλια των θεατών.
Σπούδαζε νομικά, όταν σε μια φοιτητική παράσταση τον πρόσεξε ο Κωστής Μπαστιάς – τότε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου – και τον παρότρυνε ν’ αλλάξει πορεία. Έτσι κι έγινε. Σπούδασε θέατρο, με δασκάλους τον Κωστή Μπαστιά και τον Δημήτρη Ροντήρη κατά τη διάρκεια της κατοχής και το 1944 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το θίασο Καλουτά - Κόκκινη - Μακρή στην επιθεώρηση «Γουέλκαμ». Την άλλη μέρα, η Αθήνα μιλούσε για ένα καινούργιο ταλέντο.
Στη συνέχεια έπαιξε με το θίασο Αργυρόπουλου στα έργα «Στραβόξυλο», «Ισπανική μύγα». Έκτοτε εμφανιζόταν σε χαρακτηριστικούς ρόλους, σε διάφορους επιθεωρησιακούς θιάσους. Θιασάρχης έγινε το 1959 στο θέατρο «Περοκέ», με την επιθεώρηση «Ομόνοια Πλατς-πλουτς». Ακολούθησαν τη δεκαετία του ‘60 επιθεωρήσεις παρμένες από την πολιτική επικαιρότητα της εποχής, όπως «Άλλος για το Καστρί», «Γαργάλατα... γαργάλατα» και «Έρχεται δεν έρχεται». Η τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1976 με το έργο του Γ. Κατσαμπά «Ένας βουλευτής σήμερα», στο θέατρο «Παππά», επικεφαλής θιάσου με τη Γωγώ Ατζολετακη και τη Γεωργία Βασιλειάδου (επίσης στην τελευταία της εμφάνιση). Το 1980 εμφανίστηκε εκτάκτως στο έργο της Μαριέτας Ριάλδη «Ωχ» στο θέατρο «Μινώα.
Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε το 1947 με το αισθηματικό δράμα του Γιώργου Καρύδη «Μεγάλη Αγάπη». Ακολούθησε πληθώρα ταινιών, κυρίως κωμικών. Διακρίθηκε σε ταινίες του Θανάση Βέγγου και άφησε εποχή σε ρόλους θηλυπρεπών ανθρώπων. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε τη δεκαετία του ‘70, σε σειρές που προβλήθηκαν από τα δύο κρατικά κανάλια της εποχής, το ΕΙΡΤ και την ΥΕΝΕΔ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, λόγω προβλημάτων υγείας. Είχε νυμφευθεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει ένα γιο από την τρίτη του σύζυγο. Οι δύο πρώτες του σύζυγοι ήταν οι γνωστές ηθοποιοί Μπέτι Μοσχονά και Σάσα Καζέλη.
Ο Τάκης Μηλιάδης πέθανε στις 14 Απριλίου 1985 στο ΚΑΤ, όπου νοσηλευόταν με πολλαπλά κατάγματα, ύστερα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, που του είχε συμβεί στο Αγρίνιο. Κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Φιλμογραφία
- Μεγάλη αγάπη (1947)
- Γραφείο συνοικεσίων (1956)
- Τσαρούχι πιστόλι παπιγιόν (1956)
- Ξαναγύρισε αγάπη μου (1957)
- Ραντεβού με τον έρωτα (1957)
- Το παιδί του δρόμου (1957)
- Για την αγάπη της βοσκοπούλας (1959)
- Επιστροφή από το μέτωπο (1959)
- Λαός και Κολωνάκι (1959)
- Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
- Αλλού τα κακαρίσματα (1960)
- Η Νάνσυ την... ψώνισε! (1960)
- Η αυγή του θριάμβου (1960)
- Κορίτσια της Αθήνας (1960)
- Ο τσακιτζής (1960)
- Η ζωή μου αρχίζει με σένα (1961)
- Τέρμα τα δίφραγκα (1962)
- Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
- Ο τρελλάρας (1963)
- Ο ψευτοθόδωρος (1963)
- Οι κατεργάρηδες (1963)
- Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
- Εξωτικές βιταμίνες (1964)
- Κόσμος και κοσμάκης (1964)
- Μας ενώνει ο πόνος (1964)
- Ο πολύτεκνος (1964)
- Γιατί μ' εγκατέλειψες (1965)
- Είναι ένας... τρελλός τρελλός τρελλός Βέγγος (1965)
- Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)
- Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)
- Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)
- Δοσατζού: Επιχείρησις γαμπρός (1966)
- Ησαϊα χόρευε (1966)
- Κούνια που σε κούναγε… (1966)
- Μαζί σου για πάντα (1966)
- Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
- Ο παπατρέχας (1966)
- Πονηρός πράκτωρ Καραγκιόζης (1966)
- Ένας απένταρος λεφτάς (1967)
- Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ «000» (1967)
- Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)
- Η παιχνιδιάρα (1967)
- Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)
- Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)
- Πάρε κόσμε (1967)
- Το πλοίο της χαράς (1967)
- Τρελός παλαβός και Βέγγος (1967)
- Έμπαινε Κίτσο (1968)
- Ένας ιππότης με τσαρούχια (1968)
- Επιστροφή της Μήδειας (1968)
- Η θυρωρίνα (1968)
- Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
- Ο Κίτσος και τ' αδέλφια του (1968)
- Οικογένεια Χωραφά (1968)
- Ένα ασύλληπτο κορόιδο (1969)
- Η Σμυρνιά (1969)
- Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ - Επιχείρησις: Γης μαδιάμ (1969)
- Κακός ψυχρός κι ανάποδος (1969)
- Ξύπνα κορόιδο… (1969)
- Ο θαυματοποιός (1969)
- Ποιος Θανάσης (1969)
- Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969)
- Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)
- Ο ξεροκέφαλος (1970)
- Η ζαβολιάρα (1971)
- Σέργιος και Άννα (1971)
- Η Αλίκη δικτάτωρ (1972)
- Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
- Από που πάνε για τη χαβούζα (1978)
- Ο φαλακρός μαθητής (1979)
- Η Νονά (1981)
Τηλεοπτικές εμφανίσεις
- Το σπίτι με το Φοίνικα (1970, ΥΕΝΕΔ)
- Αξιωματικός υπηρεσίας (1972, ΕΙΡΤ)
- Χαρούμενη Κυριακή (1972, ΕΙΡΤ)
- Ποιος είναι ο ένοχος (1973, ΥΕΝΕΔ)
- Η Θέμις έχει κέφια (1975, ΕΙΡΤ)
- Γιούγκερμαν (1976, ΥΕΝΕΔ)
- Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια (1976, ΕΡΤ)
- Χίλια χρόνια πριν - Βυζάντιο: Η γιορτή των Καλενδών (1976, ΕΡΤ)
- Χωρίς φόβο και πάθος (1976, ΕΡΤ)
- Ο δρόμος (1977, ΥΕΝΕΔ)
- Μυστικοί αρραβώνες (1979, ΥΕΝΕΔ)
- Λάουρα (1980, ΥΕΝΕΔ)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/991#ixzz3XGv6lLwO
Αναγνώστης Στριφτόμπολας
1778 – 1821
19
0
Ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης από τα Καλάβρυτα. Έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Λεβίδι, στις 14 Απριλίου 1821.
Ο Δημήτριος Στριφτόμπολας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 1778 στην Κέρτεζη Καλαβρύτων. Ήταν γιος του Αργύρη Στριφτόμπολα, εγγονός του οπλαρχηγού Δημητρίου Στριφτόμπολα και ανιψιός εκ μητρός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Οι γονείς του θέλησαν να τον μορφώσουν και τον εμπιστεύτηκαν σε αυστηρούς δασκάλους. Επιμελής ως μαθητής, ο νεαρός Δημήτριος έμαθε τα βασικά γράμματα και γι’ αυτό ονομάστηκε Αναγνώστης, όνομα το οποίο δινόταν σε όσους ήξεραν γραφή και ανάγνωση στους χαλεπούς εκείνους καιρούς.
Από το 1800 έως το 1805 εργάσθηκε ως δάσκαλος στην Ντροπολιτσά (σημερινή Τρίπολη). Τη χρονιά εκείνη σκότωσε ένα Τούρκο και πήρε τον δρόμο για τα βουνά της Λακωνίας, μαζί με τον πατέρα του Αργύρη και τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ζώντας ληστρικό βίο. Καταδιωκόμενοι συνεχώς από τους Τούρκους, κατέφυγαν στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκαν στον αγγλικό στρατό και διακρίθηκαν σε μάχες κατά των γαλλορώσων στο Ιόνιο.
Το 1807 ο Στριφτόμπολας μαζί με τον Κολοκοτρώνη αποβιβάστηκαν στην Πελοπόννησο για να βοηθήσουν τον Λαλαίο τουρκαλβανό Αλιάγα ή Αλή Φαρμάκη, ο οποίος είχε επαναστατήσει κατά του Αλή Πασά. Έφτασαν καθυστερημένα μετά την ήττα του Φαρμάκη και αναγκάστηκαν να καταφύγουν και πάλι στη Ζάκυνθο. Όταν ηρέμησαν τα πράγματα στην Πελοπόννησο, ο Στριφτόμπολας επέστρεψε στην Πελοπόννησο. Εγκαταστάθηκε στα Καλάβρυτα κι έγινε σωματοφύλακας του προκρίτου Ασημάκη Ζαΐμη.
Το 1817 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον συντοπίτη του Σωτήρη Χαραλάμπη. Το 1821 συγκρότησε επαναστατικό σώμα, με το οποίο πήρε μέρος στην πολιορκία και την κατάληψη των Καλαβρύτων (21-26 Μαρτίου 1821). Στη συνέχεια συμμετείχε με τα παλληκάρια του στην πολιορκία της Ακροκορίνθου, που ξεκίνησε στις 27 Μαρτίου κι έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Λεβίδι στις 14 Απριλίου 1821.
Άφησε χήρα τη γυναίκα του, Αγγελική Στριφτομπολίνα, και ανεξακρίβωτο αριθμό παιδιών. Πάντως, ένα από τα παιδιά του, ο Γεώργιος Στριφτόμπολας, έλαβε μέρος και διακρίθηκε σε μάχες της Επανάστασης. Η λαϊκή μούσα τίμησε τον Αναγνώστη Στριφτόμπολα με τα παρακάτω άσματα:
Τρεις περδικούλες κάθουνται, Στη μέση στο Λεβείδι
Έχουν τα νύχια κόκκινα Και τα φτερά βαμμένα,
Η μια τυράει τη Κέρτεζη, Κ’ η άλλη της Κλουκίναις
Κ’ η Τρίτη η καλλήτερη, Μυριολογάει και λέει,
Τ’ είν’ το κακό που γίνεται, Στη μέση στο Λεβείδι
Κάνε βουνά γκρεμίζονται, Κάνε στοιχιά παλεύουν.
Μήτε βουνά γκρεμίζουνται, Μήτε στοιχιά παλεύουν,
Εκλείσαν τον Στριφτόμπολα, Οκτώ χιλιάδες Τούρκοι.
Χίλιοι τον κρουν τη μια μεριά, Και χίλιοι από την άλλη,
Μια μπαταριά του δόκανε, Η μια μεριά κ’ άλλη,
Τρία βόλια τον επήρανε, Τα τρία φαρμακωμένα.
Το ένα τον πήρε στην καρδιά, Και τα άλλο στο πλεμόνι,
Το τρίτο το φαρμακερό, Τον πήρε στο καρύδι
Το στόμα του αίμα γέμισε, Κ’ η μύτη του φαρμάκι
Η γλώσσα του αηδονολαλεί, Σαν το χελιδονάκι,
Βρε που είσαι μπάρπα Κωνσταντή, Και ξάδελφε Βασίλη,
Και Νικολάκη γλήγωρε, Γκολφίνε αγαπημένε
Για βγάλτε τα’ αλαφρά σπαθιά, Και τα βαριά τουφέκια,
Ελάτε να με πάρετε, Απ’ των Τούρκων τα χέρια
Και αν πάτε από την Κέρτεζη, Περάστ’ από της Κλουκίναις
Κ’ ειδήτε τη γυναίκα μου, Τη μικροπαντρεμένη,
Πε της μη με καρτερή, Να μη μ’απαντυχαίνη
Να μην αλλάξη την Λαμπρή, Φλωριά να μη φορέση
Τ’εμένα με σκοτώσανε, Οι Τούρκοι Τριπολιτζιώτες.
Πήρα την πλάκα πεθερά, Τη μαύρη γης γυναίκα.
Και αυτά τα λιανολίθαρα, Πήρα γυναικαδέλφια.
###
Τρείς περδικούλες κάθονται, μωρέ, στη μέση το Λεβίδι
Μα είχαν τα νύχια κό- άιντε, μπάρμπ'Αναγνώστη,
Αναγνώστη μου, κό- μωρέ, κόκκινα
Μα είχαν τα νύχια κόκκινα, μωρέ, και τα φτερά βαμμένα
Είχαν και στα κεφά- άιντε, μπάρμπ Αναγνώστη κι Αντωνάκη,
κεφά- στα κεφάλια τους
Είχαν και στα κεφάλια τους, μωρέ, μαντίλια λερωμένα
Μοιρολογούσαν κι έ- άιντε, μπάρμπ Αναγνώστη,
Αναγνώστη μου, κι έ- μωρέ, κι έλεγαν
Μοιρολογούσαν κι έλεγαν, μοιρολογάν και λένε
Κείν' το κακό που γίνηκε στη μέση το Λεβίδι
Σκοτώσαν το Στριφτόμπολα αυτόν τον Αναγνώστη.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/458#ixzz3XGvTTP2l
Η ιστορία του Πανεπιστημίου Αθηνών
Το κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου
93
0
Η ιδέα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών ανήκε στον Ιωάννη Καποδίστρια και η υλοποίηση της στον βασιλιά Όθωνα. Ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 14 Απριλίου του 1837 και εγκαινιάστηκε στις 3 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Πρωτοστεγάστηκε στην κατοικία του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη, επί της οδού Θόλου, στη βορειοανατολική πλευρά της Ακρόπολης. Ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο, όχι μόνο του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, αλλά και της Ανατολικής Μεσογείου.
Το Οθώνειον Πανεπιστήμιον, όπως λεγόταν πριν πάρει το σημερινό όνομα Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιον Αθηνών, αποτελούνταν από τέσσερις σχολές: Θεολογίας, Νομικής, Ιατρικής και Τεχνών (η οποία περιλάμβανε τότε τις Εφαρμοσμένες Επιστήμες και τα Μαθηματικά). Το 1904, η Σχολή των Τεχνών διασπάστηκε σε δύο Σχολές, σε αυτή των Τεχνών και αυτή των Επιστημών, η οποία περιέλαβε τις νέες Σχολές Φυσικής, Μαθηματικών και Φαρμακευτικής. Το 1919 προστέθηκε το τμήμα της Χημείας και το 1922 η Σχολή Φαρμακευτικής ξεχώρισε ως τμήμα. Μια άλλη αλλαγή έγινε όταν στην Ιατρική Σχολή προστέθηκε το τμήμα της Οδοντιατρικής.
Με πρώτο πρύτανη τον Κωνσταντίνο Σχινά, το πανεπιστήμιο είχε αρχικώς 33 τακτικούς και εκτάκτους καθηγητές, 52 φοιτητές και 75 μη εγγεγραμμένους ακροατές, ως επί το πλείστον γηραιούς φουστανελοφόρους αγωνιστές του '21, δημοσίους υπαλλήλους και μαθητές γυμνασίου.
Η Οικία Κλεάνθη στην Πλάκα, όπου πρωτο-στεγάστηκε το Οθώνειον Πανεπιστήμιον
Το Νοέμβριο του 1841 άρχισαν να λειτουργούν νέες τάξεις σ' ένα καινούργιο κτίριο που σχεδιάστηκε από τον δανό αρχιτέκτονα Κρίστιαν Χάνσεν, στην οδό ονομασθείσα Πανεπιστημίου. Εκατοντάδες επιφανών και απλών Ελλήνων συνεισέφεραν με τον οβολό τους για την αποπεράτωσή του κτιρίου, για το οποίο απαιτήθηκαν 176.000 δραχμές. Ο Δήμος Αθηναίων από την πλευρά του ανέλαβε την υποχρέωση να διαμορφώσει την οδό Πανεπιστημίου, στην οποία μέχρι τότε υπήρχαν βαθιά ρυάκια και βράχοι.
Σ' αυτή την πρώτη, πραγματικά ηρωική περίοδο για την ελληνική εκπαίδευση, οι διδάσκοντες κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες, προκειμένου να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του καινούριου ιδρύματος και των παλαιότερων που λειτουργούσαν σε άλλες χώρες. Χαρακτηριστικό των δυσκολιών είναι ότι από τους 52 πρωτοεγγραφέντες φοιτητές, μόνο οι 18 παρακολούθησαν τα μαθήματα και ελάχιστοι έλαβαν πτυχίο.
Ανάμεσα στο 1895 και στο 1911, κάθε χρόνο έμπαιναν στις Σχολές περίπου χίλιοι σπουδαστές και στο τέλος του Α' Παγκόσμιου Πολέμου έφτασαν τους δύο χιλιάδες. Αυτό οδήγησε στην απόφαση για καθιέρωση εισαγωγικών εξετάσεων για όλες τις Σχολές, ξεκινώντας από το ακαδημαϊκό έτος 1927-28. Από το 1954 και μετά, ο αριθμός των εισαγόμενων φοιτητών καθορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από πρόταση των Σχολών.
Στη δεκαετία του 1960 άρχισαν κατασκευαστικές εργασίες στην Πανεπιστημιούπολη, στην περιοχή Ζωγράφου. Τα νέα κτίρια της Πανεπιστημιούπολης περιλαμβάνουν αυτά της Φιλοσοφικής και Θεολογικής, τα τμήματα της Σχολής Θετικών Επιστημών και τη Φοιτητική Εστία.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/99#ixzz3XGvllAMG
Αμόλυμα ανήμερα της Λαμπρής , πάνω απ’ το Σκουταίϊκο , “ πιλότος “ ο Νίκος Πέτρου
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Τετάρτη
15/4
03:00
10°C
60%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΟΣ
09:00
12°C
43%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΟΣ
15:00
18°C
29%
3 Μπφ NA
16 Km/h
ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
21:00
12°C
49%
2 Μπφ Α
9 Km/h
ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
Η " εκτόξευση " αερόστατου ανήμερα της Λαμπρής , πάνω απ' τη Βαθιά
ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ..ΣΧΌΛΙΟ ΜΑΣ..
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ φίλοι μου και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και καλά σε όλους σας …
Πέρασε κι’ αυτό το Πάσχα , χωρίς πολύ κόσμο στο χωριό μας , αλλά ευτυχώς το Σαββατοκύριακο είχε καλό καιρό , καιν μπόρεσε ο κόσμος να ευχαριστηθεί , και να παρακολουθήσει και το αμόλυμα των αερόστατων , που έδωσε κι’ αυτό μια ευχάριστη νότα στη Λιδορικιώτικη ατμόσφαιρα . Βέβαια δεν θα πρέπει να..” ξεχάσουμε “ το ρεζιλίκι μας κατά την περιφορά του Επιταφίου , όπου ο ιερέας του ΄χωριού μας αλλά και κάποιοι χωριανοί έπεσαν σε …” γελαδονάρκες “ με τα σχετικά αποτελέσματα , κάτι βέβαια που είναι ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ ΓΙΑ ΤΗ Δ.Α , που πλέον δεν νοιάζεται ούτε καν για τις στοιχειώδεις ανάγκες του χωριού μας .
Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι σκοπό ακριβώς έχουν , αν όμως προσπαθούν να..απαξιώσουν το χωριό μας , ΜΗΝ ΚΟΥΡΑΖΟΝΤΑΙ ΑΛΛΟ , ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΈΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ – ΠΟΛΥ ΚΑΛΆ ΜΑΛΙΣΤΑ , εδώ όμως υπάρχει ένα σοβαρότατο ερώτημα : ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ; ΩΣ ΠΟΤΕ ΟΙ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ; ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΚΑΙ …ΓΕΛΑΔΟΣΤΑΥΛΟΣ , ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ;;;
Η τελευταία μας ελπίδα , είναι ο χωριανός μας Βουλευτής , Ηλίας Κωστοπαναγιώτου , που γνωρίζει την θλιβερή αυτή κατάσταση , και ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΚΛΗΣΗ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ …
Καλό σας μεσημέρι , ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη …..Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment