Δεκαετία του ‘50 , από εκδρομή του Γυμνασίου μας στο Παραδείσι , το χορό “ σέρνει “ η Ασημούλα Παναγιωτοπούλου , Χρ.Ναραζιάρη , Αρετή Παπαθανασίου , Τασία Δούκα , Κούλα Γεωργίου , Σωτηρία Σταυροπούλου , Κατίνα και Μαρία Αποστολοπούλου
Αρχείο Τασίας Δούκα
Καλησπέρα Λιδορικιώτες ..
Καλησπέρα φίλοι του χωριού μας ..
ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 07:27
Δύση Ήλιου: 18:56
Σελήνη 27 ημερών
- Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας
- Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής
- Παγκόσμια Ημέρα Ξενώνων και Παρηγορητικής Φροντίδας
- NEO!Γιορτάζουν: Ευλάμπιος, Ευλαμπία.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
680
Η Μάχη της Καρμπάλα: 30.000 στρατιώτες του χαλίφη Γιαζίντ περικυκλώνουν τον σιίτη ιμάμη Χουσαίν Μπιν Αλί, τον οποίο υπερασπίζονται 72 φίλοι και τα δύο παιδιά του. Ο ιμάμης αποκεφαλίζεται με διαταγή του χαλίφη, ο οποίος δεν του συγχωρεί τη γοητεία που ασκεί στα πλήθη. Η μουσουλμανική αίρεση των σιιτών γιορτάζει κάθε χρόνο την «Ασουράχ», τιμώντας τον αδικοσκοτωμένο ιμάμη της, ενώ η Καρμπάλα, που βρίσκεται στο Ιράκ, είναι ιερή πόλη για τους σιίτες.
1862
Καταλύεται η μοναρχία του Όθωνα. Την εξουσία αναλαμβάνει η επαναστατική «Τριανδρία», αποτελούμενη από τους Δημήτριο Βούλγαρη,Κωνσταντίνο Κανάρη και Μπενιζέλο Ρούφο. (Μεσοβασιλεία)
1908
Αρχίζει να λειτουργεί το Παρθεναγωγείο Βόλου. Σε αυτό φοιτούσαν μόνο κορίτσια, κάτι το οποίο θεωρήθηκε πρωτοποριακό για την εποχή, διότι μόνο αγόρια, ως επί το πλείστον, μπορούσαν να πάνε σχολείο. Διευθυντής του Παρθεναγωγείου είναι ο δημοτικιστής και σοσιαλιστής Αλέξανδρος Δελμούζος,
1935
Καταλύεται με στρατιωτικό πραξικόπημα το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα. Επικεφαλής, οι στρατηγοί Παπάγος, Ρέππας και Οικονόμου, «εγκέφαλος» ο Γεώργιος Κονδύλης, θύμα ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης.
1944
800 τσιγγανόπουλα εξολοθρεύονται από τους ναζί στο κολαστήριο του Άουσβιτς.
1964
Εγκαινιάζεται στη Σύμη η πρώτη εγκατάσταση αφαλάτωσης θαλασσινού νερού στην Ελλάδα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1010#ixzz3oAlQBp00
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1813
Τζουζέπε Βέρντι, ιταλός συνθέτης. («Αΐντα», «Ναμπούκο», «Ριγκολέτο», «Τροβατόρε», «Τραβιάτα») (Θαν. 27/1/1901)
1930
Χάρολντ Πίντερ, άγγλος θεατρικός συγγραφέας. («Πάρτι Γενεθλίων», «Ο Επιστάτης», «Η Προδοσία»).(Θαν. 24/12/2008)
1954
Φερνάντο Σάντος, πορτογάλος ποδοσφαιριστής και προπονητής (ΑΕΚ, Παναθηναϊκός, Μπενφίκα, ΠΑΟΚ, Εθνική Ελλάδος).
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1010#ixzz3oAlfnsPQ
ΘΑΝΑΤΟΙ
π. Χ.
413
Νικίας, αθηναίος πολιτικός ηγέτης και στρατηγός. Εκτελέστηκε στις Συρακούσες, συμμετέχοντας στην εκστρατεία των Συρακουσών υπό τον Αλκιβιάδη.(Γεν. 469 π.Χ.)
μ. Χ.
1911
Τζάσπερ Νιούτον «Τζακ» Ντάνιελ, αμερικανός ποτοποιός, ιδρυτής της εταιρείας παραγωγής ουίσκι «Jack Daniel's». (Γεν. 5/9/1850)
1963
Εντίθ Πιαφ, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Εντίθ Τζιοβάνα Γκασιόν, γαλλίδα τραγουδίστρια. (Γεν. 19/12/1915)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1010#ixzz3oAlqRklG
Όρσον Γουέλς
1915 – 1985
515
Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου. Οι καινοτομίες που επέφερε στην έβδομη τέχνη, τον κατέταξαν ανάμεσα στους κορυφαίους του κινηματογράφου. Κορυφαία στιγμή του ως σκηνοθέτης η ταινία «Πολίτης Κέιν» (Citizen Kane, 1941), που θεωρείται μία από τις σημαντικότερες όλων των εποχών.
Ο Όρσον Γουέλς (Orson Welles) γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1915 στην πόλη Κενόσα της πολιτείας του Ουισκόνσιν. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν έξι ετών και η μητέρα του, που του έμαθε να παίζει πιάνο και βιολί, πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών. Χάρη στον πατέρα του, ένα επιτυχημένο εφευρέτη και βιομήχανο, που πέθανε όταν ο γιος του ήταν 13 ετών, γνώρισε ηθοποιούς και ήλθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο του θεάματος. Σε ηλικία 11 ετών είχε ήδη κάνει δύο φορές τον γύρο του κόσμου.
Τα πρώτα βήματά του τα έκανε ως ηθοποιός σε πειραματικό θέατρο της Ιρλανδίας, ενώ σύντομα σκηνοθετούσε μικρές θεατρικές ομάδες. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘30 μαζί με τον βρετανό παραγωγό (και μετέπειτα ηθοποιό) Τζον Χάουζμαν ήταν πλήρως αφοσιωμένοι στο θέατρο, ανεβάζοντας με τον θίασο «Μέρκιουρι» ριζοσπαστικές παραστάσεις στη Νέα Υόρκη.
Ήταν το 1938 που συντάραξε τους συμπολίτες του μέσω μιας ραδιοφωνικής διασκευής του «Πολέμου των κόσμων» του X. Τζ. Γουέλς. Με την ψευδαίσθηση ότι εξωγήινα όντα είχαν όντως εισβάλει στη Γη, ο κόσμος κατέβηκε πανικόβλητος στους δρόμους, αναζητώντας καταφύγιο! Τον μίσησαν, αλλά είχε πετύχει. Μέσα σε μία νύχτα είχε γίνει διάσημος.
Η φήμη που απέκτησε από τον «Πόλεμο των κόσμων» δεν άφησε αδιάφορο το Χόλιγουντ, το οποίο σύντομα τον κάλεσε στα «λημέρια» του για τον «Πολίτη Κέιν». Περιέργως, ο κινηματογράφος άφηνε αδιάφορο ως τότε τον Γουέλς, ο οποίος μάλιστα δεν είχε ιδέα από την πρακτική του. Αν και τον ακολούθησαν όλα τα μέλη του Μέρκιουρι (13 ηθοποιοί του έπαιξαν στον «Κέιν»), στο Χόλιγουντ φρόντισε να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες που θα τον βοηθούσαν να εκφρασθεί έτσι όπως μόνον ο ίδιος επιθυμούσε. Ένας από αυτούς ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας Γκρεγκ Τόλαντ (1904-1948), που σύμφωνα με τον ίδιο τον Γουέλς, τον βοήθησε να ξεπεράσει την ασχετοσύνη του, μαθαίνοντάς του κινηματογράφο μέσα σε μόλις ένα απόγευμα!
Αφομοίωσε με δημιουργικότητα την τεχνική των παλιών δασκάλων του κινηματογράφου και ανανέωσε την παραδοσιακή κινηματογραφική αφήγηση, εξαρθρώνοντας τους χρόνους, τεμαχίζοντας το ντεκουπάζ και προτείνοντας πρωτοποριακές για την τότε εποχή γωνίες λήψης και κινήσεις της μηχανής. Με τη χρήση του δραματικού φωτισμού και της μουσικής, ενέτεινε το δραματικό στοιχείο για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Διόλου παράξενο που ο γάλλος σκηνοθέτης και θεωρητικός του κινηματογράφου Φρανσουά Τριφό (1932-1984) είπε κάποτε ότι ο «Πολίτης Κέιν» είναι ίσως η ταινία, χάρη στην οποία οι περισσότεροι κινηματογραφιστές αποφάσισαν να ξεκινήσουν την καριέρα τους.
Ο «Πολίτης Κέιν» είναι διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μπουθ Τάρκινγκτον και απεικονίζει τη ζωή ενός μεγιστάνα του Τύπου, που σύμφωνα με ορισμένους κριτικούς δεν ήταν άλλος από τον Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ (1863-1951) ή Χιρστ, όπως είναι γνωστός στην Ελλάδα. Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ σεναρίου το 1941, αλλά άργησε να αναγνωριστεί. Παραπάνω από μία εξηκονταετία μετά την πρώτη προβολή της ταινίας, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) ανακήρυξε τον «Πολίτη Κέιν» καλύτερη ταινία όλων των εποχών.
Όμως, η μεγαλομανία και η αστείρευτη φαντασία του Γουέλς δεν μπορούσαν να αντέξουν ένα καταπιεστικό σύστημα, όπως αυτό του Χόλιγουντ. Μετά τη δεύτερη ταινία του, «Οι υπέροχοι Άμπερσον» (The Magnificent Ambersons (1942), που ξεπέρασε τον προϋπολογισμό παραγωγής της και τελικά σφαγιάστηκε από το στούντιο RKO στην αίθουσα του μοντάζ, ο Γουέλς εκδιώχθηκε. Η καριέρα του δεν ανέκαμψε ποτέ, αλλά εκείνος ποτέ δεν σταμάτησε να επιμένει. Έπαιζε παντού για να συγκεντρώνει τα απαραίτητα χρήματα για την παραγωγή των προσωπικών δημιουργιών του, παραμένοντας πάντα μια γοητευτική προσωπικότητα μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας.
Το 1947 σκηνοθέτησε τις ταινίες «Η κυρία απ’ τη Σαγκάη» («The Lady from Shanghai») και «Μάκβεθ» («Macbeth»), στις οποίες ήταν και πρωταγωνιστής. Στη συνέχεια έζησε για αρκετά χρόνια στην Ευρώπη, όπου ήταν παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στις ταινίες «Οθέλος» («Othello», 1952) και «Ο κ. Αρκάντιν («Mr. Arkadin, 1955»).
Επέστρεψε στο Χόλιγουντ για να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Ο άρχων του κακού» («Touch of Evil», 1958) κι ύστερα γύρισε στην Ευρώπη για τη «Δίκη» («The Trial», 1962) και τις «Καμπάνες του Μεσονυκτίου» («Chimes at Midnight», 1966). To 1975 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία «Αλήθειες και ψέματα» (F for Fake), όπου έπαιζε κι ο ίδιος.
Ο Γουέλς εμφανίστηκε ως ηθοποιός και σε πολλές άλλες ταινίες, ανάμεσά τους στις «Τζέιν Έιρ» (Jane Eyre, 1944), «Ο τρίτος άνθρωπος» (The Third Man, 1949), «Πόθοι στην κάψα του καλοκαιριού» (The Long Hot Summer, 1958), «Σύντροφοι του κακού» («Compulsion», 1959), «Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές» («A Man for all Seasons», 1966) και «Κατς 22» (Catch-22, 1970). Στην κατοπινή δουλειά του στο θέατρο συμπεριλαμβάνονται και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του στον «Οθέλο» (Λονδίνο, 1951) και τον « Βασιλιά Ληρ» (Νέα Υόρκη, 1956).
Στην προσωπική του ζωή, νυμφεύθηκε τρεις φορές και τις τρεις με ηθοποιούς: Βιρτζίνια Νίκολσον (1934-1940), Ρίτα Χέιγουορθ (1943-1947) και Πάολα Μόρι (1955-1985) και απέκτησε τρία κορίτσια, ένα με κάθε του σύζυγο. Από τη σχέση του με την ηθοποιό Τζεραλντίν Φιτζέραλντ απέκτησε ένα γιο, ενώ τα είκοσι τελευταία χρόνια της ζωής του διατηρούσε δεσμό με την Κροάτισσα ηθοποιό Όγια Κόνταρ.
Ο Όρσον Γουέλς πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 1985 στο Λος Άντζελες από καρδιακή προσβολή. Ήταν υπέρβαρος, πάνω από 170 κιλά, είχε υψηλή πίεση, διαβήτη και η καρδιά του ήταν καταπονημένη.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1345#ixzz3oAmA9IIX
Τζουζέπε Βέρντι
1813 – 1901
-
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
946
Ιταλός μουσουργός, από τους κορυφαίους συνθέτες στον χώρο της όπερας, την οποία ανέδειξε σε κύριο είδος δημοσίου θεάματος στην Ιταλία του 19ου αιώνα. Μερικά από τα πλέον δημοφιλή κομμάτια του, όπως η άρια La donna è mobile (Ριγολέτος), το χορωδιακό Va, pensiero (Ναμπούκο), το ντουέτο Libiamo ne' lieti calici (Λα Τραβιάτα) και το εμβατήριοMarcia Trionfale (Aida), από καιρό έχουν ξεφύγει από τον στενό χώρο της όπερας και συγκινούν ευρύτερα ακροατήρια.
Ο Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi), γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1813 στο Ρόνκολε (σήμερα Ρόνκολε Βέρντι), ένα χωριό κοντά στο Μπουσέτο, στο Δουκάτο της Πάρμας, που τότε ανήκε στην Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Κάρλο Τζουζέπε Βέρντι, ήταν ιδιοκτήτης πανδοχείου, αγράμματος, αλλά και πολύ φτωχός για να δώσει στον γιο του πλήρη μόρφωση. Η μητέρα του, Λουίτζα Ουτίνι, ήταν επίσης αγράμματη και προτού παντρευτεί τον Κάρλο ασχολούταν με το γνέσιμο μαλλιού. Το αγόρι, όμως, έδειξε από νωρίς το μουσικό τάλαντο του και τράβηξε την προσοχή του Αντόνιο Μπαρέτσι, ενός πλούσιου εμπόρου από το Μπουσέτο και ερασιτέχνη μουσικού, που τον ενθάρρυνε και τον βοήθησε στις σπουδές του. Ο Βέρντι αντέγραφε και αντικαθιστούσε τον οργανίστα, ενώ παράλληλα άρχισε να συνθέτει κομμάτια για την τοπική φιλαρμονική και την εκκλησία.
Στα 18 του ο Μπαρέτσι τον έστειλε με έξοδά του στο Μιλάνο για σπουδές στο Ωδείο, αλλά δεν έγινε δεκτός, επειδή είχε υπερβεί το όριο ηλικίας. Παρέμεινε στο Μιλάνο για τρία χρόνια και σπούδασε κοντά στον Βιτσέντζο Λαβίνια, ένα μουσικό της Σκάλας της Μιλάνου. Το 1834 επέστρεψε στο Μπουσέτο για να διεκδικήσει με την υποστήριξη του Μπαρέτσι τη χηρεύουσα θέση του οργανίστα και διευθυντή της χορωδίας της εκκλησίας του Μπουσέτο. Απέτυχε να την καταλάβει, επειδή οι θρησκευτικοί κύκλοι της πόλης προώθησαν ένα δικό τους υποψήφιο, ονόματι Φεράρι. Η δυσάρεστη αυτή εμπειρία έθρεψε τον αντικληρικαλισμό του Βέρντι και την αντιπάθειά του για το Μπουσέτο. Παρόλα αυτά, δύο χρόνια αργότερα, ο Βέρντι διορίσθηκε αρχιμουσικός της εκκλησίας του Μπουσέτο, όταν ο Φεράρι παραιτήθηκε κάτω από τη διογκούμενη πίεση των μουσικών κύκλων της πόλης. Στις 4 Μαΐου 1836 ο Βέρντι νυμφεύθηκε την κόρη του πάτρωνα του Μαργαρίτα Μπαρέτσι.
Η ευκαιρία να συνθέσει την πρώτη του όπερα ήλθε το 1836, οπότε επέστρεψε και πάλι στο Μιλάνο. Ο Ομπέρτο, κόμης του Σαν Μπονιφάτσιο, ανέβηκε τελικά το 1839 στη Σκάλα του Μιλάνου και είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε να του εξασφαλίσει μία παραγγελία για τρία έργα. Το πρώτο ήταν η κωμική όπερα Μιας μέρας βασιλιάς, που ανέβηκε το 1840 στη Σκάλα του Μιλάνου. Σημείωσε παταγώδη αποτυχία και κατέβηκε αμέσως μετά την πρεμιέρα της. O Βέρντι, που είχε χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του Μαργαρίτα, σε ηλικία 26 ετών, από εγκεφαλίτιδα και ένα χρόνο νωρίτερα τον γιο του Ιτσίλιο Ρομάνο, σε ηλικία 15 μηνών (το 1838 είχε χάσει την κόρη Βιρτζίνια Μαρία Λουίτζα σε ηλικία 17 μηνών), έπεσε σε μαύρη απελπισία και ορκίστηκε να μην ξαναγράψει όπερα.
Ο διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου τον απάλλαξε από το συμβόλαιό του, αλλά όταν έκρινε ότι έκλεισαν οι πληγές, του έδωσε ένα λιμπρέτο βασισμένο στην ιστορία του Ναβουχοδονόσορα Β'. Ο Βέρντι το διάβασε με κρύα καρδιά, ώσπου έφθασε στα λόγια των Εβραίων σκλάβων (Va Pensiero) και ανακάλυψε ότι είχε απαλλαγεί από τις αναστολές του. Το ανέβασμα του Ναμπούκο το 1842 είχε τεράστια επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Βέρντι στην Ιταλία. Στην πρεμιέρα του έργου, τον ρόλο της κακιάς “Αμπιγκαίλε” ερμήνευσε η δημοφιλής εκείνη την εποχή σοπράνο Τζουζεπίνα Στρεπόνι (1815-1897), η οποία θα γινόταν η δεύτερη σύζυγός του το 1859. Ο Βέρντι είχε γεννηθεί σε μία διαμελισμένη Ιταλία. Γεννημένος Γάλλος πολίτης, ζούσε τώρα ως αλλοδαπός στο κατεχόμενο από τους Αυστριακούς Μιλάνο. Το κοινό του Ναμπούκο διέκρινε μέσα από την προσευχή των αιχμαλωτισμένων Εβραίων για απελευθέρωση τις δικές του ελπίδες να απαλλαγεί από τον ζυγό της αυστριακής αυτοκρατορίας.
Η δημοτικότητα του Βέρντι στην Ιταλία έγινε αφορμή να τον προσέξουν και στο εξωτερικό. Το 1846 πήγε στο Παρίσι για μία παράσταση του Ερνάνη και τον επόμενο χρόνο στο Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η όπερα Οι Ληστές, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Σίλερ. Την τριετία 1851-1853 ο Βέρντι συνέθεσε τρεις ακόμη όπερες, τον Ριγολέτο, την Τραβιάτα και τον Τροβατόρε, που μεγάλωσαν τη δημοτικότητά του. Ο Ριγολέτος, που βασίζεται στο έμμετρο δράμα του Βίκτωρος Ουγκώ Ο Βασιλιάς διασκεδάζει, είχε προβλήματα με τη λογοκρισία, επειδή στο έργο του Ουγκό υπάρχει δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός βασιλιά, πολιτικό ταμπού για την εποχή. Έτσι, ο Βέρντι αναγκάστηκε να παρουσιάσει τον ήρωά του ως δούκα για να μπορέσει να παρουσιάσει το έργο. Ανάλογα προβλήματα είχε και η Τραβιάτα, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά Η Κυρία με τις καμέλιες και είχε προκαλέσει σκάνδαλο στο Παρίσι.
Μεταξύ 1855 και 1870 ακολούθησαν μία σειρά από σπουδαίες όπερες του Βέρντι, όπως ο Χορός Μεταμφιεσμένων (1859), Η Δύναμη του Πεπρωμένου (1861) και ο Μάκβεθ (1862). Άλλες όπερες αυτής της περιόδου, που παίζονται λιγότερο συχνά, είναι οι Σικελικός Εσπερινός, Σίμων Μποκανέγκρα και Δον Κάρλος. Ο Χορός Μετεμφιεσμένων, με θέμα τη δολοφονία του βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου Γ', ήταν η τελευταία του σύγκρουση με την αυστριακή λογοκρισία. Το 1861 η Ιταλία ενοποιήθηκε κι έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ο Βέρντι εξελέγη βουλευτής έως το 1865, οπότε παραιτήθηκε. Το 1874 ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β' τον διόρισε γερουσιαστή.
Το 1869 συμμετείχε στη σύνθεση μιας συλλογικής Λειτουργίας, στη μνήμη του διάσημου συναδέλφου του Τζοακίνο Ροσίνι, ο οποίος είχε πεθάνει δύο χρόνια νωρίτερα. Η πρεμιέρα του έργου ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή και παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ενώπιον κοινού μόλις το 1988 στη Στουτγάρδη. Το μουσικό υλικό της δικής του συμμετοχής το επεξεργάστηκε και το συμπεριέλαβε πέντε χρόνια αργότερα στο περίφημο Ρέκβιεμ, στη μνήμη του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα Αλεσάντρο Μαντσόνι (1785-1873).
Το 1871 παρουσίασε ένα από τα διασημότερα έργα του, την Αΐντα, παραγγελία του Χεβίδη της Αιγύπτου Ισμαήλ Πασά (γιου του γνωστού μας Ιμπραήμ Πασά, που παρ' ολίγο να καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο) για το άνοιγμα τουΚαναλιού του Σουέζ. Η όπερα με θέμα Αιγυπτιακό εκτυλίσσεται στην εποχή των Φαραώ και αφηγείται τον τραγικό έρωτα της πριγκίπισσας Αΐντα και του αξιωματικού Ρανταμές. Το 1873 περιμένοντας το ανέβασμα της Αΐντα στη Νάπολη έγραψε ένα κουαρτέτο εγχόρδων, το μοναδικό ορχηστρικό έργο της ωριμότητάς του.
Με την Αΐντα ο Βέρντι είχε φθάσει στον κολοφώνα της δόξας του. Τα επόμενα χρόνια θα συνθέσει μόνο δύο όπερες με σεξπιρικό περιεχόμενο (Ο Σέξπιρ ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας), τον Οθέλλο (1887) και τον Φάλσταφ (1893), καθώς και μία σειρά από χορωδιακά έργα. Τον περισσότερο χρόνο ζούσε αποτραβηγμένος στο κτήμα του κοντά στο Μπουσέτο, όταν δεν επέβλεπε το ανέβασμα των έργων του.
Στις 21 Ιανουαρίου 1901 κι ενώ παρεπιδημούσε στο Μιλάνο υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο οργανισμός του άρχισε να εξασθενεί και στις 27 Ιανουαρίου ο μεγάλος συνθέτης παρέδωσε το πνεύμα, βυθίζοντας σε θλίψη τους Ιταλούς, που στο πρόσωπό του αναγνώρισαν έναν από τους πρωτεργάτες του «ριζορτζιμέντο». Περισσότερα από 300.000 άτομα τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία δύο μέρες αργότερα, σιγοτραγουδώντας το Va Pensiero, μία μελωδία που έγινε ο ύμνος της ιταλικής ενότητας.
O Τζουζέπε Βέρντι άρχισε την καριέρα του μετά τον θάνατο του Βιτσέντζο Μπελίνι, την αποχώρηση του Τζοακίνο Ροσίνι και την εποχή που ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι πλησίαζε στο τέλος της δημιουργικής του ζωής. Μετά τα πρώτα δειλά βήματα εξελίχθηκε βαθμηδόν σε πρώτης γραμμής καλλιτέχνη και έφθασε να κάνει την όπερα αληθινό “μουσικό δράμα”, όπως έκανε ο σύγχρονός του Ρίχαρντ Βάγκνερ στη Γερμανία.
Στις μέρες μας, η μουσική του έχει προ πολλού ξεφύγει από τις αίθουσες συναυλιών. Οι «τιφόζι» στα γήπεδα της Ιταλίας ενθαρρύνουν τις ομάδες τους, τραγουδώντας το Θριαμβευτικό Εμβατήριο από την Αΐντα, το χορωδιακό των σιδηρουργών από τονΤροβατόρε ακούγεται σε τηλεοπτικά σποτς, ενώ το La donna è mobile (Φτερό στον άνεμο γυναίκας μοιάζει) συγκινεί ακόμα και αυτούς που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην όπερα.
Για τον Ιταλό αρχιμουσικό Ρικάρντο Μούτι, ο Βέρντι είναι ο μουσικός της Ζωής:
Είναι ένας συνθέτης απολύτως ικανός να απογυμνώσει και να μιλήσει για τα πάθη και τον πόνο μας, για τις ευχές και τα ελαττώματά μας κι αυτός είναι ένας από τους λόγους της παγκοσμιότητάς του: θα είναι για πάντα επίκαιρος. Όσο ο άνθρωπος έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και δεν μοιάζει με φιγούρα του "Σταρ Τρεκ", κάθε γενιά θα ανακαλύπτει στη μουσική του Βέρντι μία κουβέντα
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/591#ixzz3oAmegeLB
Εντίθ Πιαφ
1915 – 1963
2806
Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η ερμηνεία της στο σανσόν (γαλλική μπαλάντα), που αντικατόπτριζε της τραγωδίες της προσωπικής της ζωής, της χάρισε παγκόσμια φήμη. Μεγάλες της επιτυχίες, τα χιλιοτραγουδισμένα «La vie en rose» και «Non, je ne regrette rien».
H Eντίτ Zιοβανά Γκασιόν, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Δεκεμβρίου του 1915. Ο πατέρας της ήταν ακροβάτης δρόμου και η μητέρα της τραγουδίστρια σε καφέ. Εγκατέλειψαν αμφότεροι τη μικρή Εντίθ, η οποία μεγάλωσε με τη γιαγιά της, ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής στη Νορμανδία.
Σε ηλικία οκτώ ετών, η Eντίθ τυφλώθηκε από μηνιγγίτιδα, ωστόσο ξαναβρήκε το φως της τέσσερα χρόνια αργότερα. Στα εφηβικά της χρόνια, την πήρε κοντά του ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης σε τσίρκο, και την έβαζε να τραγουδάει για να συμπληρώνει το «νούμερό» του. Εκεί την ανακάλυψε ένας ιδιοκτήτης καμπαρέ και της έδωσε την πρώτη της δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Ο ίδιος την παρότρυνε να μετονομασθεί σε «Πιάφ», που στην παρισινή αργκό σημαίνει σπουργίτι.
Το 1932 ερωτεύτηκε τον Λουί Ντιπόν, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρσέλ. O Ντιπόν απαίτησε από την Πιάφ να εγκαταλείψει το τραγούδι και να βρει μια κανονική δουλειά. Οι καυγάδες ήταν συχνοί για το θέμα αυτό, με αποτέλεσμα γρήγορα οι δυο τους να τραβήξουν διαφορετικούς δρόμους. Η μικρή Μαρσέλ έζησε με τη μητέρα της, η οποία συχνά την άφηνε μόνη της, λόγω της δουλειάς της. Χωρίς ουσιαστική μητρική φροντίδα, η μικρή Μαρσέλ έφυγε γρήγορα από τη ζωή, σε ηλικία δύο χρονών, την εποχή που η μητέρα της άρχισε να γνωρίζει τη δόξα, τραγουδώντας στα μεγαλύτερα μιούζικ-χολ του Παρισιού.
Όταν ξέσπασε ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος, η λεπτοκαμωμένη Πιαφ ήταν ήδη διάσημη. Μία φωνή που παρηγορούσε τους Γάλλους στα δύσκολα εκείνα χρόνια της εθνικής ταπείνωσης. Μετά το τέλος του πολέμου, η φήμη της ανέβηκε στα ύψη. Τα επόμενα χρόνια έκανε περιοδείες στην Ευρώπη, στη Νότια Αμερική και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το απλό, μα δραματικό της ύφος και η βραχνή, τρυφερή φωνή, την έκαναν παγκόσμια αγαπητή.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1946 η Πιάφ εμφανίστηκε στην Αθήνα, στο «Θέατρο Κοτοπούλη». Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην ελληνική πρωτεύουσα, η 31χρονη τότε Γαλλίδα τραγουδίστρια θα γνωρίσει τον 25χρονο ηθοποιό Δημήτρη Χορν και θα τον ερωτευτεί σφοδρά, χωρίς όμως ανταπόκριση. Στη συνέχεια θα ερωτευτεί τον πυγμάχο Μαρσέλ Σερντάν και η σχέση τους θα απασχολήσει τα πρωτοσέλιδα του τύπου. Για κακή της τύχη, ο Σερντάν θα σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα, τον Οκτώβριο του 1949.
Το 1952 θα παντρευτεί για πρώτη φορά, τον συμπατριώτη της ηθοποιό και τραγουδιστή Ζακ Πιλς (1906-1970), με κουμπάρα τη Μάρλεν Ντίτριχ. Το ζευγάρι θα χωρίσει το 1957, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Πιάφ θα γνωρίσει τον Έλληνα κομμωτή και τραγουδιστή Θεοφάνη Λαμπούκα (1936-1970), είκοσι χρόνια μικρότερό της. Θα τον ερωτευτεί παθιασμένα και θα παντρευτεί το 1962. Η Πιάφ θα του δώσει το παρατσούκλι Τεό Σαγαπό (Theo Sarapo στα γαλλικά), με το οποίο θα γίνει γνωστός ως τραγουδιστής στο γαλλικό κοινό.
Παρά την επιτυχία της, στη ζωή της δεν κυριάρχησε το ρόδινο χρώμα. Το ιατρικό ιστορικό της περιλαμβάνει τραυματισμούς σε τροχαία, κούρες αποτοξίνωσης, επτά εγχειρήσεις και μια απόπειρα αυτοκτονίας. Άρρωστη και καταβεβλημένη, η Εντίθ Πιάφ έφυγε από τη ζωή στις 10 Οκτωβρίου 1963, προτού καν συμπληρώσει τα 48 της χρόνια.
Η Πιάφ έγραψε η ίδια ορισμένα από τα τραγούδια της («La vie en rose»), ερμήνευσε όμως και τραγούδια των Ρεμόν Ασό («Mon Legionnaire»), Μισέλ Εμέρ («L’ Accordeoniste»), Ανρί Κοντέ (Padam-padam), Ζορζ Μουστακί («Mylord»), Σαρλ Ντιμόν («Non, je ne regrette rien»), Μαργκερίτ Μονό («L’ Hymne a l’ amour», «Milord» σε στίχους Ζορζ Μουστακί), Λεό Φερέ («Les amants de Paris»).
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/6#ixzz3oAnjwG3a
Η Μάχη της Καρμπάλα
20
Ένοπλη συμπλοκή, κατά την οποία ο Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονός του προφήτη Μωάμεθ και διεκδικητής τής διαδοχής του χαλιφάτου, ηττήθηκε και σκοτώθηκε από στρατιωτική δύναμη του Ομεϋάδη χαλίφη Ζιγιάντ Α'. Έγινε στις 10 Οκτωβρίου 680 (10 Μουχαράμ 61, σύμφωνα με το Ισλαμικό Ημερολόγιο) κοντά στην πόλη Καρμπάλα (του σημερινού Ιράκ). Η έκβαση της αναμέτρησης βοήθησε στη σταθεροποίηση της δυναστείας των Ομεϋαδών, που είχε την έδρα της στη Δαμασκό. Η επέτειος τής μάχης, όμως, έγινε για τους Σιίτες μουσουλμάνους ημέρα δημόσιου πένθους.
Όταν οι οπαδοί τού Αλί, γαμπρού τού προφήτη Μωάμεθ, εξεγέρθηκαν στην Κούφα (του σημερινού Ιράκ) εναντίον του Ζιγιάντ και κάλεσαν ως χαλίφη τον Χουσεΐν ιμπν Αλί, εγγονό του προφήτη και γιο του Αλί, ο Γιαζίντ έστειλε εναντίον τους τον γιο του Ουμπαΐντ Αλάχ, κυβερνήτη της Βασόρας. Ο Χουσεΐν, που βάδιζε από τη Μέκκα προς την Κούφα με περίπου 150 μαχητές, έπεσε σε ενέδρα του Ουμάρ ιμπν Σαάντ, τον οποίο είχε στείλει ο Ουμπαΐντ, κοντά στην Καρμπάλα. Η μάχη που επακολούθησε ήταν σύντομη και άνιση, καθώς ο Ουμάρ είχε παρατάξει στην περιοχή αυτή του Δυτικού Ευφράτη από 5.000 έως 30.000 άνδρες. Ο Χουσεΐν μάταια περίμενε βοήθεια από την Κούφα, που είχε στο μεταξύ υποκύψει στον Ζιγιάντ και εξοντώθηκε μαζί με την οικογένειά του, που τον συνόδευε.
Οι Σιίτες τιμούν την επέτειο της μάχης της Καρμπάλα με παραστάσεις «θείου πάθους» (γνωστές οι σκηνές με τους πιστούς να αυτομαστιγώνονται). Η «Ημέρα της Ασούρα», όπως ονομάζεται η ανάμνηση της Μάχης της Καρμπάλα, είναι κινητή εορτή, σύμφωνα με το Ισλαμικό Ημερολόγιο (23 Οκτωβρίου το 2015). Ο τάφος του Χουσεΐν, που θεωρείται μάρτυρας από τους Σιίτες, βρίσκεται στην Καρμπάλα και είναι γι’ αυτούς ο ιερότερος τόπος στον κόσμο.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/984#ixzz3oAoKjSg0
Η ιστορία του Pac-Man
764
Από τα δημοφιλέστερα ηλεκτρονικά παιγνίδια κι ένα από τα σύμβολα της λαϊκής κουλτούρας τη δεκαετία του ‘80. Οι πιο μεγάλοι σήμερα το γνώρισαν σε κάποια αίθουσα ψυχαγωγίας εκείνα τα χρόνια ως βιντεοπαιχνίδι τύπου arcade, οι νέοι το ανακαλύπτουν στις μέρες μας μέσα από τις πολλαπλές εκδοχές του στο Ίντερνετ.
Πρωτοκυκλοφόρησε στις 10 Οκτωβρίου 1979 στην Ιαπωνία. Δημιουργός του, ο 24χρονος ιάπωνας προγραμματιστής Τόρου Ιβατάνι, που δούλευε τότε για λογαριασμό της εταιρείας Namco και σήμερα ακολουθεί πανεπιστημιακή καριέρα στο Πολυτεχνείο του Τόκιο.
Σε μια εποχή που κυριαρχούσαν τα παιγνίδια δράσης (Space Invaders και τα συναφή), ο Ιβατάνι παρουσίασε ένα παιχνίδι με πολύ χιούμορ, που γρήγορα κέρδισε τα αγόρια, αλλά και τα κορίτσια, που σιχαίνονταν εξωγήινους και πυροβολισμούς. Στην αρχή είχε χλιαρή υποδοχή, αλλά έπρεπε να το ανακαλύψουν οι Αμερικανοί το 1980 για να γίνει παγκόσμια επιτυχία.
Ο Πάκμαν έχει σχήμα κεφαλιού, που ανοιγοκλείνει, για να καταβροχθίσει τελείες και έπαθλα στην προσπάθειά του να ξεγλιστρήσει από τέσσερα φαντασματάκια, που τον καταδιώκουν μέσα σ' ένα λαβύρινθο. Το όνομα του προέρχεται από την ιαπωνική λέξη «πάκου- πάκου», που σημαίνει το στόμα που ανοιγοκλείνει. Ο γιαπωνέζος δημιουργός του λέγεται ότι συνέλαβε την ιδέα σ' ένα πάρτι, όταν είδε μια πίτσα από τον οποία έλειπε ένα κομμάτι.
Την απόλυτη επίδοση του παιχνιδιού κατέχει ο αμερικανός εστιάτορας Μπίλι Μίτσελ, ένας θρυλικός παίκτης βιντεοπαιχνιδιών στις ΗΠΑ, με πολλά ακατάρριπτα ρεκόρ στο ενεργητικό του. Στις 3 Ιουλίου 1999 και σε ηλικία 34 ετών, σημείωσε 3.333.360 πόντους, αφού διήλθε με επιτυχία και τις 225 πίστες του παιγνιδιού. Έπαιζε συνεχώς για έξι ώρες.
Το Πακ-Μαν είναι και σήμερα αρκετά δημοφιλές με φανατικούς φίλους, πολλούς κλώνους και κλεψίτυπες εκδόσεις. Το μαρτυρούν τα δημοψηφίσματα, που διοργανώνονται συχνά - πυκνά από τα περιοδικά του χώρου και το κατατάσσουν στην κορυφή των ηλεκτρονικών παιγνιδιών όλων των εποχών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/177#ixzz3oAoefyzA
Θελόνιους Μονκ
1917 – 1982
55
Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης, από τις κορυφαίες προσωπικότητες στην ιστορία της τζαζ.
Ο Θελόνιους Σφίαρ Μονκ (Thelonious Sphere Monk) γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1917 στο Ρόκι Μάουντ της Βόρειας Καρολίνας, αλλά μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, όπου σε ηλικία έξι ετών άρχισε μαθήματα πιάνου. Αυτοδίδακτος ως επί το πλείστον μουσικός, παρακολούθησε μαθήματα αρμονίας και ενορχήστρωσης στο ονομαστό ωδείο «Τζούλιαρντ» της Νέας Υόρκης και βρήκε το στίγμα του παίζοντας τζαζ.
Ως πιανίστας στην ορχήστρα τού νεοϋορκέζικου κλαμπ «Minton’s Playhouse» στις αρχές της δεκαετίας του ‘40, επηρέασε σημαντικά τους μουσικούς που αργότερα ανέπτυξαν το μουσικό στυλ του μπίμποπ (bebob). Στο μεγαλύτερο μέρος τής σταδιοδρομίας του, ο Μονκ έπαιξε και ηχογράφησε με μικρά συγκροτήματα και συνεργάστηκε με σπουδαίους τζαζίστες, όπως οι Μιλτ Τζάκσον, Μάιλς Ντέιβις, Σόνι Ρόλινς, Όσκαρ Πέτιφορντ και Τζον Κολτρέιν.
Ο ήχος του ήταν «κρουστός» και «γωνιώδης», ενώ χρησιμοποιούσε πολύπλοκες και διάφωνες αρμονίες και ασυνήθιστα διαστήματα και ρυθμούς. Η μουσική του ήταν γνωστή για τη χιουμοριστική, σχεδόν παιχνιδιάρικη, διάθεσή της. Επηρέασε σημαντικά το ύφος της σύγχρονης τζαζ και ειδικότερα τα έργα των Τζορτζ Ράσελ, Ράντι Γουέστον και Σέσιλ Τέιλορ.
Υπήρξε από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες της τζαζ. Οι συνθέσεις του, γραμμένες στη 12μετρη φόρμα του μπλουζ ή στη 32μετρη της μπαλάντας, καθιερώθηκαν ως κλασικές στο χώρο της τζαζ. Πιο γνωστές συνθέσεις του: «Well, You Needn’t», «I Mean You», «Straight, No Chaser», «Criss-Cross», «Mysterioso», «Epistrophy», «Blue Monk», «Round Midnight», «Ruby, My Dear» και «In Walked Bud», που γνώρισαν και γνωρίζουν επανειλημμένες επανεκτελέσεις από τους τζαζίστες κάθε γενιάς.
Ο Θελόνιους Μονκ πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1982 στο Ίνγκλγουντ του Νιου Τζέρσεϊ, σε ηλικία 64 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από μία ψυχική νόσο, την οποία οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1200#ixzz3oAoy3XPo
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Κυριακή
11/10
03:00 
17°C
93%
3 Μπφ BA
16 Km/h 
ΑΣΘΕΝΗΣ ΒΡΟΧΗ
09:00 
18°C
99%
2 Μπφ ΒΔ
9 Km/h 
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
15:00 
20°C
80%
5 Μπφ Δ
35 Km/h 
55 Km/h 
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
21:00 
17°C
96%
4 Μπφ Δ
24 Km/h
ΒΡΟΧΗ
Δεκαετία του ‘50 , η τελευταία μέρα της μαθητικής ζωής, Ευμορφία Πάζα , Τασία Δούκα , Χριστίνα Μαραζιάρη , Τασία Ανδρεοπούλου
Αρχείο Τασίας Δούκα
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
“ Η ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ..ΓΙΩΡΓΟΎΛΑ …”
ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΩΜΕΙΔΥΛΛΙΟ ΤΟΥ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΚΩΣΤΆΚΗ – ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ , ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΎ ΣΕ ΌΛΟΥΣ “ ΚΑΦΤΑΝΙΑΛΕΚΟΥ “
Ο ..Καφτανιαλέκος , σε μια αναμνηστική φωτογραφία του στο σπίτι του στα Ιλίσια , της δεκετίας του ‘60
Μπορεί σήμερα φίλοι μου το χωριό μας να είναι πολιτιστικοκοινωνικά..νεκρό , μπορεί να μη ..” κουνιέται “ φύλλο πια , γιατί έτσι το θέλουν κάποιοι , παλιότερα όμως , είχε αναπτύξει σημαντικές πολιτιστικές δραστηριώτητες ,,” αξιοζήλευτες “ θα λέγαμε για την εποχή , και αυτό βέβαια ήταν απόρροια της ύπαρξης των ανθρώπων που “σήκωσαν “ στην πλάτη τους τη Λιδορικιώτικη πνευματική ζωή , και δεν αρκέστηκαν στα..κοκορέτσια , τα..σπληνάντερα και τα ..” χαβαλεδο..πανήγυρα “ , όχι πως και αυτά δεν είναι απαραίτητα , είναι και πολύ βέβαια , αλλά κακά τα ψέματα ..πρέπει κάποτε να μάθουμε να ιεραρχούμε τα πάντα στη ζωή μας ..
Στο χωριό μας λοιπόν , ξεπετάχτηκαν κάποιες εποχές φωτισμένοι άνθρωποι που άφησαν “ ανάγλυφο “ το στίγμα τους , και μάλιστα σε εποχές πολύ δύσκολες ..ένας τέτοιος λοιπόν άνθρωπός ήταν ο Αλάκος Κωστάκης , που από πολύ μικρός ασχολήθηκε με μεγάλη επιτυχία , με μεγάλη μάλιστα επιτυχία , με όλα τα λογοτεχνικά είδη , διαβολεμένη φύση ο Αλέκος και φυσικά ξεχωριστό..μυαλό ..
Από παιδί , έγραφε ποιήματα , μάθαινε ξένες γλώσσες και γενικά έλαμπε το αστέρι του , γενικά δε ήταν γεννημένος λογοτέχνης – καλλιτέχνης . Κάπου λοιπόν ανάμεσα στο τέλος της δεκαετίας του ‘40 και τις αρχές του ‘50 , ο Αλέκος έγραψε ένα υπέροχο κωμειδύλλιο , “ ΤΗ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΎΛΑ “, και το ανέβασε στο προαύλιο του τότε Δημοτικού Σχολείου , που τώρα είναι η , χρόνια κλειστή , αρχαιολογική συλλογή .
Αυτός ήταν ο συγγραφέας , ο σκηνοθέτης και γενικά η ψυχή του έργου στο οποίο πρωταγωνιστούσε , σαν Γαρουφαλιά Γιωργούλα , ένα εξαιρετικό χωριανό μας παιδί , το γελαστό μάλιστα παιδί του χωριού μας , ο αείμνηστος Σωκράτης Ταμβάκης , και η επιλογή του έγινε γιατί είχε ροδαλά χρώματα και ήταν συνεχώς με ένα απέραντο χαμόγελο , βέβαια ο σκηνοθέτης , όπως τον είχε φανταστεί σαν Γαρουφαλιά , του έκανε , απ’ ότι λένε οι μεγαλύτεροι , και ένα απίθανο μακιγιάζ , με τα τότε υπάρχοντα πενιχρά μέσα , που κανένας δεν κατάλαβε πως η..Γαρουφαλιά ήταν..Σωκράτης ..
Τα δε σχόλια της..πλατείας πήγαιναν και έρχονταν : “ Μαρί , αδιρφούλα ‘μ ποια είνι αυτήνη η..κοκκιναχειλού , σα δεν μτρέπιτι “..και πολλά άλλα , ενώ κανενός δεν πήγε το μυαλό , πως ήταν αγόρι ..έργο φίλοι μου σημείωσε καταπληκτική επιτυχία ..
Άλλοι πρωταγωνιστές ήταν : Γιωργούλας , πατέρας της Γαρουφαλιάς , ο Θόδωρος Μποβιάτσης , Τάκης Παπαδόπουλος του Γεωργίου , Αλέκος Ντζιούρας κ.α
Το έργο αυτό όμως δεν υπάρχει , προσπαθήσαμε να το βρούμε , για να το ξαναπαίξουμε , μα δυστυχώς δεν υπάρχει καμία αχτίδα φωτός , και μάλιστα κανένας απ’ τους πρωταγωνιστές , πλην του αξέχαστου Σωκράτη που δυστυχώς έφυγε νωρίς , δεν γνωρίζει τίποτα περισσότερο , από αυτά που γνωρίζουμε όλοι .
Αποταθήκαμε και στην γυναίκα του την εξαίρετη ποιήτρια Στέλλα Αρκάδη , μήπως ξέρει κάτι για να μας βοηθήσει , δυστυχώς όμως αυτή ούτε που ήξερε για το έργο αυτό , ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΉ ΤΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΉ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ , να επικοινωνήσει μαζί μας μήπως με τη βοήθεια όλων , μπορέσουμε και βγάλουμε κάποια άκρη ..
Ο αγαπημένος μας Αλέκος , δυστυχώς αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα υγείας , γι’ αυτό και δεν συνέχισε με τους ίδιους ρυθμούς τις δραστηριότητές του , πάντως το Λιδορίκι , τον είχε πάντα δίπλα του , και μπορούμε με βεβαιότητα , να πούμε πως ο Αλέκος , μας άφησε ΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΟ ΜΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ , ΙΔΑΊΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΜ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗ ΖΩΉ ..
Για την ιστορία , αναφέρουμε όμως , πως άξιος συνεχιστής του έργου του Αλέκου , αποδείχθηκε ο αείμνηστος Γιώργος Καψάλης , που εκτός όλων των άλλων έγραψε κι’ αυτός , σκηνοθέτησε και..παρουσίασε στο Λιδορίκι , Πεντάπολη και Κροκύλειο , δυο ιστορικά θεατρικά του έργα , διαβάστε..
ΣΧΟΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΔΟΞΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ …
Tη φωτογραφία αυτή και χιλιάδες άλλες Λιδορικιώτικες , θα τις βρείτε στην “ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ “, photolidoriki.blogspot.com
Αρχείο Κων. Καψάλη
Λιδορίκι 25 Μαρτίου 1973 , σκηνή απ’ το θεατρικό έργο του αείμνηστου χωριανού μας Γιώργου Καψάλη , “ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΟΔΙΤΕΣ “ που παίχτηκε απ’ τους μαθητές του Γυμνασίου μας , με μεγάλη επιτυχία .
Η φωτογραφία είναι απ’ το περιοδικό “ Φθιωτιδοφωκίς “ τεύχος Απριλίου 1973.
Ήδη , απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 , είχε αρχίσει να ..εξελίσσεται η πολιτιστική επανάσταση στο χωριό μας , τότε ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λιδορικίου , ο σκαπανέας του σημερινού , έγινε επίσης η πρώτη Λιδορικιώτικη βιβλιοθήκη , του Συλλόγου , και αναπτύχθηκε μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα , με θεατρικές παραστάσεις , διαλέξεις από διακεκριμένους λογοτέχνες και επιστήμονες …
Την ίδια περίπου εποχή , παίχτηκε στο Γυμνάσιό μας , και το θεατρικό έργο του Γ.Καψάλη , “ Μακρυγιάννης ο σταυραετός της ρούμελης “, το οποίο παίχτηκε και στην Πεντάπολη και το Κροκύλειο , με πολύ μεγάλη επιτυχία .
Πολλά θα μπορούσαμε φίλοι μου μα πούμε για τους δύο μεγάλους μας λογοτέχνες , τον Αλέκο Κωστάκη και τον Γιώργο Καψάλη , αλλά επιφυλασσόμαστε , σε χρόνο κατάλληλο , να τους κάμουμε ένα σοβαρό αφιέρωμα , ΌΠΩΣ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ …
ΘΕΡΜΗ ΟΑΡΑΚΛΗΣΗ : Οτιδήποτε σχετικό γνωρίζετε με την περίφημη “ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥΛΑ “ ΝΑ ΜΑς ΤΟ ΜΕΤΑΦΈΡΕΤΕ …
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ
Καλό σα Σαββατοκύριακο
Σπ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη ….Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment