ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

(Κωνσταντίνος Χατζόπουλος)

Μες στην αχνόφεγγη βραδιά
πέφτει ψιλό ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.

Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,
λες κι απλωμένη σιγαλιά
είναι κει ολόγυρα θανάτου.

Μα ξάφνου πέρα απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου ήχος γροικιέται,
ωσάν βαθιά απ’ τον ουρανό
μέσα στη νύχτα να σκορπιέται.

Κι αντιλαλεί τερπνά τερπνά
γύρω στην άφωνη την πλάση,
και το χωριό γλυκοξυπνά
την Άγια μέρα να γιορτάσει.

                 *

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ .

( Κωνσταντίνος  Καψάλης  )

Του ρημαγμένου , διπλανού σπιτιού , η σκάλα δεν θα τρίξει ,

την Άγια Νύχτα αυτή , των Χριστουγέννων , που προσμένουμε ,

ούτε τ’ αστέρι το λαμπρό , το μονοπάτι το κρυφό θα δείξει ,

στους μάγους , που ..αιώνες , το μικρό Χριστό μας περιμένουνε .

                      *                            *

Χρόνια και χρόνια , τώρα , το φτωχό το λαδοκάντηλο..σβησμένο ,

χέρι δεν βρέθηκε , θαρρείς , παραμονή Χριστούγεννα , ν’ ανάψει ,

έφυγ’ η μάνα , τέλειωσε η ζωή , βουβό το σπίτι , έρμο , ξεχασμένο ,

κι’ ο γιος , το γυρισμό του , τέτοια Νύχτα , της φτωχιάς της είχε τάξει..

                         *                            *

Χαράζει , κι’ όπου να’ναι θα χτυπήσουνε χαρμόσυνα οι καμπάνες ,

κάθε χρονιά , τέτοια βραδιά , η ξεχασμένη ελπίδα μας ..γεννιέται ,

θ’ανοίξουνε για λίγο , πάλι οι ουρανοί , κι’ όλες του κόσμου οι μάνες ,

μες στη ζεστή τους αγκαλιά τ’ όνειρο θ’ αναστήσουν , που..ξεχνιέται..

                         *                           *

Νύχτα ελπίδας , τα βουβά τα μάτια , σαν λαμπρά αστέρια λαμπυρίζουν ,

στην προσμονή καινούργιας μέρας , στην πικρή , λειψή..ζωή μας ,

κι’ όλα τα βλέμματα , με δέος , στ’ ουρανού την περατιά ..στριφογυρίζουν

προσμένουν όλοι , ένας μικρός Χριστός να γεννηθεί μες στην ψυχή μας…….Κ.-

Λιδορίκι 23-28/12/08

                               *                       *

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο

(Κωστής Παλαμάς)

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι
κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

                              *                       *