Ένας απ’ τους γηραιότερους εν ζωή Λιδορικιώτες , ο πρωτοξάδελφός μου Χαράλαμπος ( Μπάμπης ) Ζέκιος , σε στιγμές ηρεμίας και ..γαλήνης , βόσκοντας τα “ πράματά “ του , κάτω απ’ το Κέντρο Υγείας τον Απρίλιο του 2009 .
Η ευχή όλων μας είναι να είναι καλά και να ζήσει πολλά..πολλά χρόνια ακόμα …
Αρχείο Κ.Καψάλη
*********
Καλησπέρα Λιδορικιώτες όλου του κόσμου ..
Καλησπέρα φίλοι του χωριού μας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης ..
ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 07:07
Δύση Ήλιου: 17:12
Σελήνη 7 ημερών
- Παγκόσμια Ημέρα Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας
- Ευρωπαϊκή Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τα Αντιβιοτικά
- NEO!Γιορτάζουν: Πλάτων.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1826
Αρχίζει η μεγάλη μάχη στην Αράχοβα, όπου θα λάμψει το άστρο του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Θα λήξει στις 23 Νοεμβρίου, με νικηφόρα έκβαση για τα ελληνικά όπλα.
1902
Τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου ακολουθεί κυβερνητική αστάθεια και συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς των δύο μεγάλων παρατάξεων, Δεληγιαννικών και Θεοτοκικών. (Σανιδικά)
1916
Απόβαση συμμαχικών αγημάτων στο Φάληρο και συγκρούσεις με τον ελληνικό στρατό. Στόχος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, που υποστηρίζει την ουδετερότητα της Ελλάδος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα είναι ήδη χωρισμένοι στα «κράτη» των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. (Νοεμβριανά)
1976
Εγκαθιδρύεται Δημοκρατία στην Ισπανία, έπειτα από 37 χρόνια δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Η απόφαση λαμβάνεται με ψήφους 425 «υπέρ» και 59 «κατά», από τα Κορτές, τη διορισμένη από τον Φράνκο Βουλή της Ισπανίας και θεωρείται προσωπικός θρίαμβος του μεταβατικού πρωθυπουργού Αδόλφο Σουάρεθ.
1983
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υιοθετεί το ψήφισμα 541, το οποίο προτείνεται από τη Βρετανία και αποδοκιμάζει, μεταξύ άλλων, την ανακήρυξη του ψευδοκράτους από τους Τουρκοκυπρίους, με την οποία επιχειρείται η απόσχιση τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τη θεωρεί νομικά άκυρη και ζητεί την ανάκλησή της.
1989
Καταρρέει το κομμουνιστικό καθεστώς στη Βουλγαρία και μαζί του ο ηγέτης του Τοντόρ Ζίφκοφ.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1811#ixzz3rrJZfBYK
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1783
Σαντόρε ντι Σανταρόζα, ιταλός φιλέλληνας και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης. (Θαν. 26/4/1825)
1906
Άλεκ Ισιγώνης, ελληνικής καταγωγής βρετανός που σχεδίασε το αυτοκίνητο Mini Cooper. (Θαν. 2/10/1988)
1934
Βασίλης Βασιλικός, συγγραφέας από τη Θάσο. («Ζήτα»)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1811#ixzz3rrJrfMN8
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1830
Γιόχαν Άνταμ Βάισχαουπτ, γερμανός φιλόσοφος και ιδρυτής της μυστικής σέχτας των Ιλουμινάτι (Πεφωτισμένοι). (Γεν. 6/2/1748)
1922
Μαρσέλ Προυστ, γάλλος συγγραφέας. («Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο») (Γεν. 10/7/1871)
1940
Μίμης Πιερράκος, έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. (Γεν. 1909)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1811#ixzz3rrK9B7gT
Τα Σανιδικά
Θεόδωρος Δηλιγιάννης
245
Με την προσωνυμία αυτή χαρακτηρίστηκαν τα επεισόδια που ξέσπασαν στην Αθήνα την επομένη των εκλογών της 17ης Νοεμβρίου 1902. Πρωταγωνίστησαν οι οπαδοί του Εθνικού Κόμματος («Δηλιγιαννικού»), που ζητούσαν την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον εκλεκτό τους Θεόδωρο Δηλιγιάννη, επειδή πίστευαν ότι ο βασιλιάς παραβιάζει τη συνταγματική τάξη.
Η κάλπη όχι μόνο δεν έδωσε αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά ανέδειξε ισόπαλες τις δύο μεγάλες παρατάξεις. Το «Εθνικό Κόμμα» και τον «Νεωτερικόν Κόμμα» του Γεωργίου Θεοτόκη απέσπασαν από 102 έδρες, επί συνόλου 234. Ο εκλεκτός του βασιλιά Αλέξανδρος Ζαΐμης συγκέντρωσε μόλις 19 έδρες και στις 18 Νοεμβρίου υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία.
Ο Γεώργιος Α' έπρεπε να αναθέσει την πρωθυπουργία είτε στον Θεόδωρο Δηλιγιάννη είτε στον Γεώργιο Θεοτόκη. Επειδή τα αποτελέσματα και η κατανομή των εδρών δεν είχαν οριστικοποιηθεί, αποφάσισε τον διορισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης. Απευθύνθηκε στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σημαντήρα, ο οποίος αρνήθηκε. Στη συνέχεια στράφηκε προς τον υπασπιστή του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, αλλά η αντίδραση του γηραιού δημαγωγού Θεόδωρου Δηλιγιάννη υπήρξε άμεση.
Κατέβασε τους οπαδούς του στον δρόμο, καταφεύγοντας για άλλη μια φορά στην προσφιλή μέθοδο της οχλαγωγίας. Βασιζόμενος στην επιτυχία του κόμματός του στην Αττική, προσπάθησε να εκβιάσει την ανάθεση σ' αυτόν του σχηματισμού κυβέρνησης. Στην κινητοποίηση των διαδηλωτών πρωταγωνίστησαν οι πολιτικοί που είχαν ιδιαίτερη επιρροή στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας, οι λεγόμενοι «αττικάρχες», όπως ο Δημήτριος Ράλλης, που συνεργαζόταν με τους 11 βουλευτές του με τον Δηλιγιάννη και ο μεγαλοσυνδικαλιστής Αλέξανδρος Σκουζές, πρόεδρος είκοσι συντεχνιών της Αθήνας.
Επί πέντε ημέρες (18 - 23 Νοεμβρίου 1902) η πρωτεύουσα παρουσίαζε εικόνα οχλοκρατούμενης πόλης. Οι «δηλιγιαννικοί» λιθοβολούσαν γραφεία εφημερίδων και καταστήματα, ενώ πρωταγωνίστησαν σε συμπλοκές με οπαδούς του Θεοτόκη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλοί τραυματίες. Ο Ράλλης, που επηρέαζε τα γύρω αρβανιτοχώρια, έφερε τους οπαδούς του με πίπιζες και νταούλια, καθώς και με πιστόλες και μαχαίρια, για να τρομοκρατήσουν τους φιλήσυχους πολίτες. Αλλά το κύριο όπλο των διαδηλωτών ήταν οι σανίδες, τις οποίες αποσπούσαν από νεοανεγειρόμενες οικοδομές της οδού Σταδίου. Γι' αυτό και οι ταραχές αυτές έμειναν στην ιστορία ως «Σανιδικά».
Οι «αττικάρχες», αντί να επέμβουν και να διαλύσουν τον όχλο, από τα μπαλκόνια τους χαιρετούσαν «τον γενναίον, φιλότιμον και άγρυπνον υπέρ των θεσμών, λαόν της Αττικής». Έβριζαν και απειλούσαν το Θεοτόκη, το Ζαΐμη, καθώς και το βασιλιά Γεώργιο, αλλά εξυμνούσαν τον διάδοχο Κωνσταντίνο. Κάποιοι υποστήριξαν ότι τα επεισόδια ήταν οργανωμένα από τη γερμανική πρεσβεία και άλλες προσωπικότητες, με σκοπό να δημιουργήσουν το κατάλληλο πολιτικό κλίμα, ώστε ή ν' αναγκαστεί να παραιτηθεί ο Γεώργιος ή με πραξικόπημα να εκθρονιστεί.
Ο φερόμενος ως υποψήφιος πρωθυπουργός Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος συμβούλευσε τον βασιλιά να αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης στον Δηλιγιάννη, γιατί «...αφενός υπέρ αυτού απέκλινεν η πλειοψηφία, αφετέρου δε ήθελε καταπέσει ο ερεθισμός του μεγάλου εκείνου κόμματος, όπερ ήρξατο να πιστεύση, ότι το Στέμμα εκ προσωπικού μίσους κατεφέρετο κατά του αρχηγού του». Τελικά, στις 23 Νοεμβρίου 1902 ο βασιλιάς ενέδωσε. Ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης στον Θεόδωρο Δηλιγιάννη και η τάξη αποκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα.
Την επομένη, ο Βλάσης Γαβριηλίδη έγραψε στην «Ακρόπολη»: «Ο λαός νομοθετεί προχείρως. Απλώνει την πανίσχυρον χείρα του και ξεριζώνει πόρτες, παράθυρα, παν ό,τι κτυπά και ξυλίζει», εκθειάζοντας την αποτελεσματικότητα αυτών των μεθόδων. «Η ισχύς της σανίδος» αποδείχθηκε, έτσι, αποφασιστικής σημασίας για την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/346#ixzz3rrKLv6Wp
Άνταμ Βαϊσχάουπτ
1748 – 1830
192
Γερμανός φιλόσοφος, νομικός και θεολόγος· ιδρυτής του «Τάγματος των Πεφωτισμένων» («Illuminatenordens» στα γερμανικά, γνωστοί και ως Illuminati), μιας μυστικιστικής σέχτας, με κοσμοπολίτικες και αντικληρικές δοξασίες.
Ο Γιόχαν Άνταμ Βαϊσχάουπτ (Johann Adam Weishaupt) γεννήθηκε στο Ίνγκολστατ της Βαυαρίας στις 6 Φεβρουαρίου του 1748. Λόγω του πρόωρου θανάτου του πατέρα του, που ήταν καθηγητής Νομικής στο τοπικό πανεπιστήμιο, μεγάλωσε με τον θείο του, επίσης καθηγητή νομικής, ο οποίος του εμφύσησε τις ιδέες του Διαφωτισμού. Φοίτησε σε σχολείο Ιησουιτών και στη συνέχεια ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ίνγκολστατ, από την οποία αποφοίτησε το 1768 με τον τίτλο του διδάκτορα. Το 1772 ανακηρύχθηκε καθηγητής του Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ και τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε την Άφρα Ζαουζενχόφερ, με την οποία απέκτησε επτά παιδιά.
Ο Βαϊσχάουπτ επηρεάστηκε από την εμπειρική φιλοσοφία του Γιόχαν Φέντερ και οι δυο τους αργότερα αντιπαρατέθηκαν στην ιδεαλιστική φιλοσοφία του Ιμάνουελ Καντ. Την Πρωτομαγιά του 1776 ίδρυσε το «Τάγμα των Πεφωτισμένων» και υιοθέτησε το όνομα «Αδελφός Σπάρτακος». Αν και η εσωτερική δομή της οργάνωσης δεν ήταν δημοκρατική και εξισωτική, προς τα έξω πρέσβευε τις αρχές της ελευθερίας και της ισότητας για όλη την κοινωνία. Ο Βαισχάουπτ πρέσβευε ότι «ο φωτισμός από τον ήλιο του ορθού λόγου, θα διαλύσει τα σύννεφα της δεισιδαιμονίας και της προκατάληψης. Η ανθρώπινη φύση θα καλυτερεύσει μέσα από την επανεκπαίδευση, μακριά από το κράτος και την οργανωμένη θρησκεία». Μασόνος ο ίδιος από το 1777, προσπάθησε να εντάξει το κίνημά του στο σύστημα των Ελευθεροτεκτονισμού. Η δομή των Ιλουμινάτων βασιζόταν στους πυρήνες, που ο ένας δεν γνώριζε την ύπαρξη του άλλου και η επικοινωνία γινόταν μέσω συνδέσμων.
Η υπόγεια δράση των Ιλουμινάτων, έθετε σε αμφισβήτηση την εξουσία του Εκλέκτορα της Βαυαρίας, Κάρολου Θεόδωρου. Η αντικληρική τους δράση, τους έφερε αντιμέτωπους και με την πανίσχυρη Καθολική Εκκλησία. Έτσι, το 1784 τέθηκαν εκτός νόμου και απαγορεύτηκε η δράση τους. Ο Βαϊσχάουπτ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο και να εγκαταλείψει τη Βαυαρία.
Βρήκε φιλόξενη στέγη στο Δουκάτο της Σαξωνίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (το σημερινό γερμανικό κρατίδιο της Θουριγγίας). Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην πόλη Γκότα, γράφοντας απολογητικά βιβλία για τους Ιλουμινάτους και φιλοσοφικά δοκίμια. Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1830, σε ηλικία 82 ετών.
Το κίνημα των Ιλουμινάτων εξαφανίστηκε μετά τη φυγή του Βαϊσχάουπτ από τη Βαυαρία. Στις ημέρες μας έχει αναβιώσει μέσα από τις συνωμοσιολογικές θεωρίες και τη λογοτεχνία. Όσοι τις ασπάζονται, πιστεύουν ότι οι Ιλουμινάτοι υπονομεύουν τα εθνικά κράτη για να επιβάλουν τη Νέα Παγκόσμια Τάξη.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/786#ixzz3rrKckAPh
Σαντόρε Σανταρόζα
1783 – 1825
75
Ιταλός πολιτικός και επαναστάτης, ένας από τους σημαντικότερους φιλέλληνες. Έπεσε ηρωικά μαχόμενος στη Σφακτηρία στις 26 Απριλίου 1825.
O Σαντόρε Ανίμπαλε ντε Ρόσι ντι Πομερόλο, κόμης της Σάντα Ρόζα (Santorre Annibale De Rossi di Pomerolo, Count of Santa Rosa) γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1783 στο Σαβιλιάνο του Πεδεμοντίου, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Ήταν γιος αξιωματικού του στρατού, που σκοτώθηκε στη Μάχη του Μοντοβί (21 Απριλίου), πολεμώντας τους Γάλλους του Ναπολέοντα. Η οικογένειά του μπορεί να είχε αποκτήσει τίτλους ευγενείας, αλλά δεν ήταν πλούσια.
Ο Σανταρόζα ακολούθησε από νωρίς στρατιωτική καριέρα και συμμετείχε σε πολλές μάχες κατά του Ναπολέοντα. Το 1808 διορίστηκε δήμαρχος της γενέτειράς του και το 1812 βοηθός επάρχου στη Λα Σπέτσια, όταν το Βασίλειο της Σαρδηνίας είχε προσαρτηθεί στη Γαλλία. Μετά την αποχώρηση των Γάλλων το 1814 και την αποκατάσταση της βασιλικής εξουσίας, ο Σανταρόζα συνέχισε να υπηρετεί και τη νέα κατάσταση.
H συντηρητική πολιτική του βασιλιά Βίκτωρος Εμμανουήλ Α' προκαλούσε τα φιλελεύθερα αισθήματα μιας δυναμικής μερίδας των υπηκόων του, που αγωνιζόταν για την ιταλική ενοποίηση. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Σανταρόζα, που ίδρυσε μια μυστική επαναστατική εταιρεία με την ονομασία Concordia (Ομόνοια), με φαινομενικά μορφωτικό σκοπό.
Το 1821 υπήρξε ηγετική μορφή της επανάστασης του Πεδεμοντίου, που ανέτρεψε τον βασιλιά. Στη βραχύβια επαναστατική κυβέρνηση διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών, όμως μετά την καταστολή της, συνελήφθη. Κατόρθωσε να δραπετεύσει και μέσω Ελβετίας και Γαλλίας, κατέφυγε στο Λονδίνο.
Εκεί ήλθε σε επαφή με φιλελληνικούς κύκλους και πήρε την απόφαση να κατέλθει στην επαναστατημένη Ελλάδα για να αγωνιστεί στο πλευρό των κατοίκων της. «Αισθάνομαι αγάπη για την Ελλάδα. Είναι η πατρίδα του Σωκράτη. Ο ελληνικός λαός είναι γενναίος και καλός. Οι αιώνες σκλαβιάς δεν του έχουν καταστρέψει τον καλό χαρακτήρα. Πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι αδελφό έθνος» έλεγε στον συμπολεμιστή του Τζιαντσίντο ντι Κολένιο, μετέπειτα ηγετική μορφή της Ιταλικής Ενοποίησης.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1824 έφθασε στο Ναύπλιο, αλλά μόλις τον Μάρτιο του 1825 έλαβε απάντηση από τις ελληνικές αρχές και κατετάγη ως εθελοντής στις επαναστατικές δυνάμεις με το όνομα Ντερόσι. Στις 24 Απριλίου μπήκε με το στρατιωτικό σώμα του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στο πολιορκημένο από τον Ιμπραήμ κάστρο της Πύλου (Νεόκαστρο).
Με πρόταση του Αναγνωσταρά τοποθετήθηκε στη Σφακτηρία για την ενίσχυση της φρουράς του νησιού. Στη μάχη εναντίον των αιγυπτιακών δυνάμεων του Ιμπρήμ έπεσε ηρωικά μαχόμενος στις 26 Απριλίου 1825.
Σχετικά
- Άγαλμα του Σανταρόζα βρίσκεται πάνω στο νησί της Σφακτηρίας. Οδοί προς τιμήν του υπάρχουν στις πόλεις: Αγρίνιο, Αθήνα, Ίλιον, Άνω Λιόσια, Αχαρνές, Γαργαλιάνοι, Ηλιούπολη Αττικής, Αργυρούπολη Αττικής, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Καλαμάτα, Κατερίνη, Κερατσίνι, Κοζάνη Λιβαδειά, Μεσσήνη, Μυτιλήνη, Νέες Παγασές, Νίκαια, Πάτρα κα Πειραιάς.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1514#ixzz3rrKws23N
Δημήτρης Γκόγκος
1903 – 1985
884
Σπουδαίος ρεμπέτης, γνωστός και ως «Μπαγιαντέρας». Γεννήθηκε το 1903 στο Χατζηκυριάκειο, στον Πειραιά, και ήταν το τελευταίο από τα 22 παιδιά του Γιάννη Γκόγκου, υπαξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού από τον Πόρο, και της Αγγελικής από την Ύδρα.
Από μικρός ακολούθησε το δρόμο των γραμμάτων και σπούδασε ηλεκτρολόγος. Δεν άσκησε, όμως, ποτέ το επάγγελμα, λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του και της ενασχόλησής του με την ελευθέρα πάλη.
Με τη μουσική καταπιάστηκε από μικρός. Έως το 1920 έπαιζε μαντολίνο και κιθάρα, μετά βιολί και από το 1924 άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και μπαγλαμά. Το μπουζούκι το γνώρισε στη φυλακή, όταν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο ναυτικό καταδικάστηκε σε κάθειρξη 6 ετών, γιατί τροφοδοτούσε με εκρηκτικά φίλους του ψαράδες.
Το 1925 διασκεύασε την ιταλική οπερέτα «Μπαγιαντέρα», του Έριχ Κάλμαν, για λαϊκή ορχήστρα με μπουζούκι και μαντολίνο. Από τότε απέκτησε το παρατσούκλι Μπαγιαντέρας.
Λίγο πριν από τη δεκαετία του '30 άρχισε να τριγυρνάει στα Πειραιώτικα στέκια, όπου σύχναζε ο εργατόκοσμος του λιμανιού. Έτσι απέκτησε στενή σχέση με τους πρωτεργάτες του ρεμπέτικου, κυρίως τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη. Το 1937 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στην Columbia με τίτλο «οι Καπνεργάτριες», με το τραγούδι «η καπνουλού» αφιερωμένο στη σύντροφο της ζωής του, καπνεργάτρια και στιχουργό Δέσποινα Αραμπατζόγλου.
Τον Απρίλιο του 1941 τυφλώθηκε από γλαύκωμα και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε. Φίλοι και συνεργάτες άρχισαν να τον περιφρονούν κι εκείνος έκανε το παν για να τους αποδείξει την αξία του. Έτσι, δημιούργησε ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Όμως τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν ήταν δύσκολα και φτωχικά. Το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τα βράδια έπαιζε σε διάφορα ταβερνάκια. Μετά τον πόλεμο, άρχισε και πάλι να γράφει, να δισκογραφεί και να εμφανίζεται σε μεγάλα μαγαζιά της τότε Αθήνας.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονώθηκε στο σπίτι του στον Άγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα. Από τον Οκτώβριο του 1985 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και στις 18 Νοεμβρίου του 1985 άφησε την τελευταία του πνοή.
Πίσω του, άφησε παρακαταθήκη περίπου 100 τραγούδια: «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου», «Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «Νυχτερίδα», «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Αλάνι με φωνάζουν», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Μ' έχεις μαγεμένο», «Έλα να μπερμπαντέψεις», «H μικρή από το Πασαλιμάνι», «Το τραγούδι της αγάπης», «Η άνοιξις», «Με ξέχασες», «Το πέρασμα», «Μια τράτα Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω» και άλλα.
Επιπλέον, στο ενεργητικό του περιλαμβάνεται και μια μέθοδο για την εκμάθηση του μπουζουκιού άνευ διδασκάλου.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/350#ixzz3rrLGU4Lk
Αλέξανδρος Ισιγώνης
1906 – 1988
1532
Βρετανός σχεδιαστής αυτοκινήτων, ελληνικής καταγωγής, γνωστός με την αγγλική εκδοχή του ονόματός του, Alec Issigonis. Έμεινε στην ιστορία, επειδή σχεδίασε και ανέπτυξε το θρυλικό Μίνι Κούπερ.
Ο Αλέξανδρος Άρνολντ Ισιγώνης γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 18 Νοεμβρίου 1906. Ο πατέρα του Κωνσταντίνος ήταν μηχανικός με καταγωγή από την Πάρο και η μητέρα του Χίλντα Πρόκοπ ήταν Γερμανίδα, κόρη πλούσιου ζυθοποιού της Σμύρνης.
Το 1922 αποτέλεσε καμπή για τη ζωή του νεαρού Αλέξανδρου. Ο πατέρας του έφυγε από τη ζωή και στη συνέχεια ήλθε η Μικρασιατική Καταστροφή. Για καλή του τύχη, τον παρέλαβε ένα αγγλικό πολεμικό και δια μέσω Μάλτας βρέθηκε το 1923 με τη μητέρα του στο Λονδίνο, εκμεταλλευόμενος τη βρετανική υπηκοότητα του πατέρα του.
Με προτροπή της μητέρας του ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στο Πολυτεχνείο του Μπάτερσι, αν και επιθυμούσε να σπουδάσει Καλές Τέχνες. Αντιμετώπισε πρόβλημα με τα μαθηματικά, καθώς απέτυχε τρεις φορές στις εξετάσεις, αλλά αρίστευσε στο σχέδιο. Αργότερα, συνήθιζε να λέει ότι «τα μαθηματικά είναι εχθρός κάθε δημιουργικού μυαλού». Συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Μετά την αποφοίτησή του κι έπειτα από μια περίοδο ξενοιασιάς αρχίζει την επαγγελματική του διαδρομή στην ακμαία εκείνη την περίοδο αυτοκινητοβιομηχανία της Μεγάλης Βρετανίας. Δουλεύει αρχικά για τη Humber και στη συνέχεια για τη Morris Motor Company στο τμήμα των αναρτήσεων. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η εταιρεία του αναλαμβάνει διάφορα συμβόλαια για τον Βρετανικό Στρατό και ο Ισσιγόνης παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατασκευή ενός ελαφρού αναγνωριστικού οχήματος, αποφεύγοντας τη στράτευση και τον πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στη σχεδίαση αυτοκινήτων και το 1948 παρουσιάζει το «Μοσκίτο», που ως Morris Minor θα κάνει μεγάλη καριέρα, καθώς θα παράγεται έως το 1971. Ήταν ένα αυτοκίνητο κομμένο και ραμμένο για την ανερχόμενη τότε εργατική τάξη, που συνδύαζε τη χαμηλή τιμή με τις ανέσεις ενός ακριβού αυτοκινήτου.
Το 1952, η Morris Motor Company θα συγχωνευθεί με την Austin Motor Company και θα δημιουργηθεί ο κολοσσός της British Motor Corpotation (BMC). Ο Ισιγώνης θα αποχωρήσει από την εταιρεία και θα μετακομίσει στην Alvis Car, που παράγει αυτοκίνητα πολυτελείας.
Το 1955 επιστρέφει στην ΒMC για τη μεγάλη στιγμή στην καριέρα του. Η κρίση στο Σουέζ το 1956 προκαλεί άνοδο των τιμών του πετρελαίου και η ανάγκη για ένα μικρό και φθηνό τετραθέσιο αυτοκίνητο είναι απαραίτητη όσο ποτέ. Στρώνεται στη δουλειά και τον Αύγουστο του 1959 παρουσιάζει το Morris Mini Minor ή Mini Cooper, όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα, ένα αυτοκίνητο σπαρτιάτικης λογικής, χωρίς ραδιόφωνο και αξεσουάρ, καθότι o δημιουργός του πίστευε ότι αποσπούν την προσοχή του οδηγού.
Πολύ γρήγορα το «Μίνι» θα γίνει παγκόσμιο μπεστ σέλερ, με πωλήσεις 5,3 εκατομμυρίων τεμαχίων, χαρίζοντας στον Ισιγώνης μια θέση στο Πάνθεον των σχεδιαστών του 20ου αιώνα. Το «Μίνι», σύμβολο της νεανικής ανεξαρτησίας, κυκλοφορεί ως το 2000 με βελτιώσεις και παραλλαγές και έκτοτε ως «New Mini» από την BMW. To 1961, o Ισιγώνης από τη θέση του τεχνικού διευθυντή της BMC παρουσιάζει το νέο του δημιούργημα, το Morris 1100 ή Austin 1100, που σημείωσε και αυτό εμπορική επιτυχία.
Ο «Έλληνας Θεός», όπως ήταν το παρατσούκλι του, χρίστηκε σερ από τη βασίλισσα Ελισάβετ το 1969 και δύο χρόνια αργότερα συνταξιοδοτήθηκε. Έφυγε από τη ζωή στις 2 Οκτωβρίου 1988.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/290#ixzz3rrLnI3X3
Ντένη Βαχλιώτη
1922 – 2014
29
Εξέχουσα ενδυματολόγος του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου. Ήταν υποψήφια για δύο όσκαρ κοστουμιών στις ταινίες του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1961) και «Φαίδρα» (1963).
Η Ντένη (Θεώνη) Βαχλιώτη γεννήθηκε το 1922 στην Αθήνα (στο Κολωνάκι, Σκουφά και Ηρακλείτου). Κόρη ευκατάστατου δικηγόρου της Αθήνας, σπούδασε ενδυματολογία στην Ακαδημία της Φλωρεντίας και πρωτοδούλεψε σε ιταλικές παραγωγές της «Τσινετσιτά».
Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1955, όταν της ανέθεσαν τα κοστούμια για την παράσταση «Ωραία Ελένη» του Αντρέ Ρουσέν στο Θέατρο Ρεξ - Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυράτ και με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη.
Με την αξέχαστη Μελίνα υπήρξαν φίλες από τα χρόνια της κατοχής και συνεργάστηκαν στη συνέχεια σε ταινίες και θεατρικές παραστάσεις όπως: «Ποτέ την Κυριακή» και «Φαίδρα» (για τις οποίες ήταν υποψήφια για Όσκαρ ενδυματολογίας), «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη, «Τοπ Καπί» του Ζυλ Ντασέν και «Νικητές» του Καρλ Φόρμαν.
Σχεδίασε τα κοστούμια στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, αλλά και το κοστούμι της «Μήδειας» του Ευριπίδη για το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη (1975), το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του Κόβεν Γκάρντεν (αναπαραγωγή του υπάρχει στο Θεατρικό Μουσείο του Τόκυο).
Συμμετείχε στις ταινίες «Ο δράκος» του Νίκου Κούνδουρου (1956) και «Οιδίποδας» του Φίλιπ Σέβιλ (1967), με πρωταγωνιστές τους Κρίστοφερ Πλάμερ, Ντόναλντ Σάδερλαντ και Όρσον Γουέλς. Το 1986 υπέγραψε τα σκηνικά και τα κοστούμια στην τηλεοπτική σειρά «Ακυβέρνητες πολιτείες», βασισμένη στην ομώνυμη τριλογία του Στρατή Τσίρκα, που σκηνοθέτησε για την ΕΡΤ ο Ροβήρος Μανθούλης. Έγραψε, επίσης, δοκίμια για τη σύγκρουση των φύλων μέσα από τη μόδα και για την κοινωνιολογική σημασία του κοστουμιού στον κινηματογράφο.
Η Ντένη Βαχλιώτη άφησε την τελευταία της πνοή στις 18 Νοεμβρίου 2014 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό.
Αδελφός της ήταν ο σκηνοθέτης Χρήστος Βαχλιώτης, εξαδέλφη της η βραβευμένη με όσκαρ σκηνογράφος - ενδυματολόγος Θεώνη Βαχλιώτη - Όλντριτζ (1922-2011) και ανιψιές της η επίσης ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη και η σκηνοθέτρια Ειρήνη Βαχλιώτη.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1079#ixzz3rrMCJqnu
Άλλος ένας αγαπημένος χωριανός και συγγενής , ο αξέχαστος μπάρμπα Γιάννης Μπουλούμπασης , σε μια υπέροχη φωτογραφία του στο Διαολάλωνο , παίζοντας τη φλογέρα του
Αρχείο Γ.Ριόλα
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Πέμπτη
19/11
02:00 
11°C
58%
3 Μπφ B
16 Km/h 
ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
08:00 
11°C
58%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ 
14:00 
20°C
38%
1 Μπφ NA
3 Km/h 
ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ
20:00 
13°C
72%
2 Μπφ ΒΔ
9 Km/h 
ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
“ ΤΑ ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ …”…
Καλά , είναι καλά οι… κες ; Τι είναι αυτά που κανούν ; Θα τους πάρει στο τέλος ο κόσμος με τα ρόπαλα , δεν έχει κανένας τους μυαλό ;….Δεν ξλερουν τι πα να πει ..” στα ξένα χέρια “ ;;;
Κάπως έτσι η και ..λίγο χειρότερα , με υποδέχτηκε ο φίλος ο Απόστολος προχθές την Κυριακή , στο “Τσιπουράκι “ , στο καφε..ουζο..τσιπουράδικι , των Αδελφών Φαλίδα , εκ..Λιδορικίου παρακαλώ και ανήψια μου , στην Πλατεία Βαρνάβα , στο Παγκράτι , όπου Σαββατοκύριακα , είμαστε όλοι παρόντες , για..πολιτικο..κοινωνικο..οικονομικο..κομματικούς..καυγάδες – συζητήσεις , που απολαμβάνουν χαμογελώντας , συνήθως , και όλες οι γύρω μας παρέες , που είναι και..μπόλικες πανάθεμά τες ..
Καλά , συνεχίζει ο Απόστολος , δεν λες τίποτα ; δεν διάβασες ; δεν είδες τίποτα για τα κόκκινα δάνεια που τα δίνουν ..,μπιρ παρά , στα ξένα χέρια , στα “ γεράκια “ όπως τους λένε ; Εσύ συμφωνείς , να πετάξουν όλους τους Έλληνες στο δρόμο ; Και δεν μου λες , που είσαι και ολίγον..αριστερόστροφος , αν το έκανε αυτό δεξιά κυβέρνηση , θα είχε μείνει τίποτα ΟΡΘΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ σε όλες τις μεγάλες πόλεις ;
Πρώτα - πρώτα , δεν συμφωνώ , του απάντησα , αλλά και τι μπορώ να κάνω ; μου περνάει τίποτα ; όχι φυσικά , αυτοί έχουν βολέψει τις παρέες τους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ , ΑΝΑΛΙΤΕΣ κλπ..κλπ και μας παίζουν κομπολόϊ , ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΕΡΜΟΣ Ο ΛΑΟΣ , ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΝΑΙ ΟΛΟΣ…” ΣΥΡΙΖΟ..ΑΝΕΛΊΤΕΣ “…
Μα είναι δυνατό να κουμαντάρουν τη ζωή και το μέλλον της Πατρίδας μας αυτοί οι άνθρωποι ; Η Τασιούλα , η Σια , η Θεωνούλα , ο..μίστερ ..” κοιλιακοί “ κ. Φίλης για να μην αναφέρω τον..” αιδοιο..ποιητή κ. Κουράκη , ναι ντε αυτόν τον κοτσιδάκια , και άλλους…και άλλους …;
Εκεί έγινε ενός λεπτού σιγή , για να ακούσουμε το παλιό λαϊκό άσμα “ Τα ξένα χέρια ..” που έβαλε κάποιος διπλανός με το μοντέρνο τηλέφωνό του …
Με την ευκαιρία ακούστε το και σεις , όσο για τη συνέχεια της συζήτησης , πάνω κάτω..τη φαντάζεστε ..
Καλό σας βράδυ , να περνάτε καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη ….Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment