Μετά τα φαγοπότια των προηγούμενων εβδομάδων όλοι λίγο ή πολύ διανύουμε «εβδομάδα μειωμένων θερμίδων». Το σημερινό πιάτο είναι νόστιμο και κατά τη γνώμη μου μπορεί να ενταχθεί σε μια δίαιτα σαν κύριο γεύμα, αλλά είναι και ένα ωραιότατο ορεκτικό σε πιο πλούσιο τραπέζι. Επίσης είναι πολύ νόστιμο!
Για τα χοιροσφάγια και την συντήρηση του χοιρινού κρέατος στην προ ψυγείων εποχή, έχω αναφερθεί και στις συνταγές για το συκώτι σαβόρε και για την τσιλαδιά. Εκεί, έκανα μια απλή αναφορά στα απάκια, ένα μεζεδάκι παλαιϊνό που έχει ξανάρθει στη μόδα! Το βρίσκουμε πια όλο το χρόνο αλλά θα έλεγα ότι αυτή είναι η εποχή του αφού μέσα του Γενάρη είχε πια εξαντληθεί το νωπό χοιρινό κρέας και οι παλιότεροι είχαν μόνο συντηρημένο να καταναλώσουν.
Μια από τις νοστιμότατες εκδοχές του συντηρημένου χοιρινού είναι το απάκι. Μεζές που αναφέρεται σε κείμενα του 16ου αιώνα από το Χορτάτση και άλλους εκπροσώπους του Κρητικού θεάτρου. Συγκεκριμένα, στην Πανώρια του Χορτάτση αναφέρεται «γάλα μυζήθρα και τυρί , λουκάνικο κι απάκι» αλλά και στο Στάθη (έργο ανώνυμου συγγραφέα) έχουμε το στίχο « πόσες φορές λουκάνικα κι απάκια κρεμασμένα» .
Επίσης στα παραδοσιακά κρητικά κάλαντα λέμε :
Άψε βαγίτσα το κερί άψε και το δικέρι
και κάτσε και ντουχούντιζε ίντα θα μας εφέρεις
απάκι για λουκάνικο
για χοιρινό κομμάτι…
Έδεσμα λοιπόν που χρονολογείται από τα βυζαντινά χρόνια και τα χρόνια της ενετοκρατίας το απάκι.
Ο κλασικός τρόπος!
Παρασκευάζεται από μαλακό ψαχνό χοιρινό χωρίς λίπος, συνήθως το κομμάτι που υπάρχει δίπλα στα πλευρά του ζώου. Κόβεται σε κομμάτια με σχήμα παραλληλεπιπέδου, όχι πολύ χοντρά, σαν μακρόστενες λουρίδες θα λέγαμε και αφού πλυθεί το βάζουμε στο ξύδι μια δυο μέρες. Μετά το αλατοπιπερώνουμε και το καπνίζουμε στο τζάκι με χόρτα μυριστικά, δηλαδή δάφνη, ρίγανη,θυμάρι μαντζουράνα , φασκομηλιά (όπως τα κρητικά λουκάνικα). Όταν είναι να χρησιμοποιηθεί κόβεται σε λεπτές φετούλες ή σε μικρούς κύβους.
Ο κλασικός παραδοσιακός τρόπος για να το γευτούμε είναι στο τηγάνι με αυγά μάτια ή χτυπημένα. Επίσης νοστιμίζει σούπες με όσπρια και τώρα τελευταία συνηθίζεται σε σαλάτες, σε πίτες ,σε ζυμαρικά .
Εγώ «πείραξα» με απάκι και ξινομυζήθρα μια κλασική συνταγή με μανιτάρια που πιθανόν όλοι να έχετε δοκιμάσει, και της έδωσα άρωμα Κρήτης. Έτσι έφτιαξα ένα νέο πιάτο που μπορεί να έχει θέση ορεκτικού, αλλά και κύριου πιάτου αν κάνουμε δίαιτα και το συνοδεύσουμε με πράσινη σαλάτα.
Υλικά:
Μισό κιλό άσπρα μανιτάρια
3-4 σκελίδες σκόρδο
3-4 κουταλιές σούπας λάδι
Μισό κούπα άσπρο ή ροζέ κρασί
Μισή κούπα απάκι κομμένο σε μικρούς κύβους
Μια κούπα (ή λιγότερο αν κάνουμε δίαιτα) ξινομυζήθρα
Αλάτι
Πιπέρι
Επί το έργον:
Σωτάρουμε ελαφρά το σκόρδο με το λάδι σε αντικολλητικό σκεύος. Προσθέτουμε τα μανιτάρια κομμένα σε φετάκια και πλυμμένα αν συνηθίζουμε να τα πλύνουμε (τα αφήνουμε όμως να στραγγίξουν τα νερά του πλυσίματος) ή απλώς καλοσκουπισμένα με υγρό χαρτί. Αλατοπιπερώνουμε.
Τα γυρνάμε μια δυο φορές και σβήνουμε με το κρασί. Όταν πιούν κοντεύουν να πιούν τα υγρά τους ρίχνουμε το απάκι και τα ξαναφέρνουμε μια δυο βόλτες .
Τέλος βάζουμε την ξινομυζήθρα και σβήνουμε το μάτι χωρίς να απομακρύνουμε την κατσαρόλα ώστε να γίνει σαν κρέμα το τυράκι μας αλλά να μην ψηθεί.
Σερβίρονται ζεστά και αν θέλουμε τα πασπαλίζουμε με λίγο μαϊντανό ψιλοκομμένο και λίγο ακόμη πιπεράκι.
No comments:
Post a Comment