To υπέροχο παλιό καλιγωμένο μονοπάτι μας που οδηγούσε απ' τη Βουλωμένη στον Κούστη και στη συνέχεια στα αμπέλια μας , ΤΙ ΕΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΓΙΝΕΙ ; Η Ε.Ε ΔΊΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΉΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΟΝΟΠΆΤΙΑ , ΕΜΕΙΣ ...ΚΑΤΟΥΡΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ςςςςςΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ;;;;;ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΜΑΣ ;;;;
Λέγετε , πως κι'αυτό όπως και όλα σχεδόν τα μονοπάτια μας καταπατήθηκαν από τσοπάνηδες , ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ; ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ ;....
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ .
ΑΣΧΕΤΟ ΑΛΛΑ...ΚΑΛΟ ...
Ο Καραμανλής είχε πει πως Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ ,
ΚΟΥΙΖ
ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΌ ΜΑΣ ;;;; ΤΙ....;;;;
ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΒΡΕΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ..ΚΕΡΔΊΖΕΙ....!!!
Καλησπέρα Λιδορικιώτες
Καλησπέρα στους φίλους του χωριού μας
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2016Ανατολή Ήλιου: 07:07 – Δύση Ήλιου: 19:32
- Διεθνής Ημέρα για τη Διατήρηση της Στιβάδας του Όζοντος
- Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Κινητικότητας
- Γιορτάζουν: Ευφημία, Λουντμίλα
Μαρία Κάλλας
1923 – 1977
Ελληνίδα υψίφωνος, η απόλυτη ντίβα στο χώρο του λυρικού θεάτρου. Με τα μοναδικά φωνητικά και υποκριτικά της προσόντα ανανέωσε την όπερα και το ρεπερτόριό της, ιδιαίτερα το ιταλικό «μπελ-κάντο». Αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε τραγουδίστρια της όπερας, που φιλοδοξεί να κερδίσει από τους ειδικούς και το κοινό τον τίτλο της «νέας Κάλλας».
Η Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου, όπως ήταν το πλήρες ελληνικό όνομά της, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Ήταν κόρη του φαρμακοποιού Γεωργίου Καλογερόπουλου από τον Μελιγαλά Μεσσηνίας και της Ευαγγελίας (Λίτσας) Δημητριάδη από τη Στυλίδα Φθιώτιδος. Οι γονείς της είχαν μετακομίσει στην αμερικανική μεγαλούπολη προς αναζήτηση καλύτερη τύχης.
Από νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα πιάνου-σολφέζ και σε ηλικία 11 ετών κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό παιδικών φωνών. Το 1937 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της και τη μεγάλη αδελφή της στην Αθήνα, μετά το διαζύγιο των γονιών της και εγγράφηκε στο Εθνικό Ωδείο, με δασκάλους τη Μαρία Τριβέλλα (τραγούδι), την Ήβη Πανά (πιάνο) και τον Γεώργιο Καρακαντά (μελοδραματική). Ο πρώτος ρόλος της ήταν η «Σαντούτσα» στην όπερα του Μασκάνι «Καβαλερία Ρουστικάνα», σε μία παράσταση των μαθητών του ωδείου. Το 1939 εγγράφηκε στο Ωδείο Αθηνών στην τάξη τραγουδιού της διάσημης Ελβίρα ντε Ιντάλγκο (σημαντική τραγουδίστρια της όπερας στις αρχές του 20ου αιώνα), κοντά στην οποία γνώρισε την υψηλή τεχνική των ρόλων του ιταλικού ρομαντικού ρεπερτορίου.
Το 1940 προσλήφθηκε στη Λυρική Σκηνή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και το 1941 πρωτοεμφανίστηκε ως «Βεατρίκη» στην οπερέτα Βοκκάκιος του Σουπέ. Στη συνέχεια και ως το 1945 πρωταγωνίστησε στην Τόσκα (1942, 1943), στονΚάμπο του Ντ' Αλμπέρ (1944, 1945), στην Καβαλερία Ρουστικάνα (1944), στονΠρωτομάστορα του Μανώλη Καλομοίρη (1944, το μόνο ελληνικό έργο που τραγούδησε), στον Φιντέλιο του Μπετόβεν (1944) και την οπερέτα Ο Ζητιάνος Φοιτητής του βιεννέζου συνθέτη Καρλ Μιλέκερ (1945).
Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη γενέτειρά της, όπου ζούσε ο πατέρας της, για να προωθήσει τη διεθνή της καριέρα, αλλάζοντας το επίθετό της σε Κάλλας. Παρότι έμεινε άνεργη έως το 1947, δεν το έβαλε κάτω και μετά από μία επιτυχημένη ακρόαση της ανέθεσαν να τραγουδήσει την «Τζιοκόντα» στην ομώνυμη όπερα του Αμίλκαρε Πονκιέλι στην Αρένα της Βερόνας, έναν από τους σπουδαιότερους λυρικούς χώρους της Ιταλίας. Αν και γλίστρησε στη γενική δοκιμή και στραμπούληξε τον αστράγαλό της, κατάφερε να κάνει με επιτυχία το πρώτο σημαντικό βήμα της σταδιοδρομίας της στις 2 Αυγούστουτου 1947.
Η Μαρία Κάλλας με τον Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι
Μαέστρος της παράστασης ήταν ο διάσημος Τούλιο Σεραφίν, ο οποίος θαύμαζε τη φωνή της και έγινε δάσκαλός της, διευρύνοντας τους τεχνικούς και ερμηνευτικούς της ορίζοντες. Όμως, στη Βερόνα ζούσε και ο βιομήχανος Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι, που τη λάτρεψε, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ως γυναίκα. Έτσι, στις 21 Απρλίου του 1949, η Κάλλας τον παντρεύτηκε, παρότι είχε τα διπλά της χρόνια, ίσως για να αναπληρώσει συναισθηματικά την απουσία της πατρικής φιγούρας, όπως γράφτηκε.
Με τη βοήθεια του Μενεγκίνι η καριέρα της Κάλλας απογειώθηκε σε ρόλους δραματικής υψιφώνου και δραματικής κολορατούρα. Το 1951 εκπόρθησε και τη «Σκάλα» του Μιλάνου (άντρο της μεγάλης αντιπάλου της Ρενάτα Τεμπάλντι), με τους Σικελικούς Εσπερινούς του Βέρντι. Το 1954 η ευτραφής Κάλλας υποβλήθηκε σε διαιτητική θεραπεία για να χάσει κιλά και να μπορεί να ενσαρκώνει τους ρόλους της, όχι μόνο με τη φωνή της, αλλά και με το παρουσιαστικό της.
Μετά τη «Σκάλα» του Μιλάνου ήταν η σειρά της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης (ΜΕΤ) να υποκλιθεί στο φαινόμενο Μαρία Κάλλας το 1956. Η ελληνίδα ντίβα θα επιβάλλει πλήρως τους όρους της, αναγκάζοντας τον διευθυντή της Ράντολφ Μπινγκ όχι μόνο να της καταβάλλει το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ ο θίασος για καλλιτέχνη, αλλά και να δηλώσει ότι η πρώτη εμφάνιση της Κάλλας στη «ΜΕΤ» ήταν η πιο συναρπαστική βραδιά της ζωής του. Ο μύθος της είχε αρχίσει να δημιουργείται, βοηθούντος και του Τύπου.
Όμως, η εξαντλητική δίαιτα στην οποία είχε υποβληθεί και οι φωνητικοί ακροβατισμοί της (συχνά έφθανε στα όρια της φωνής της, ερμηνεύοντας εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους σε μία σεζόν ή και σε ένα ρεσιτάλ) είχαν επιπτώσεις στην ποιότητα της φωνής της, η οποία σταδιακά άρχισε να αδυνατίζει στις υψηλές νότες. Το καλοκαίρι του 1957 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και κυριολεκτικά αποθεώθηκε.
Από το 1958 άρχισε η καθοδική της πορεία. Τον Ιανουάριο στη Ρώμη αποχώρησε με την πρώτη πράξη της Νόρμας του Μπελίνι και αποδοκιμάστηκε από το κοινό και τον Μάιο η «Σκάλα» του Μιλάνου της διέκοψε το συμβόλαιο. Ο Τύπος άρχισε να της επιτίθεται και πολλοί βρήκαν την ευκαιρία που χρόνια ζητούσαν να χύσουν χολή στην Ελληνίδα θεά «αυτή την καλλιτέχνιδα δεύτερης κατηγορίας, που έγινε Ιταλίδα χάρη στον γάμο της, Μιλανέζα χάρη στον αδικαιολόγητο θαυμασμό μιας μερίδας του κοινού της Σκάλας, και διεθνής χάρη στην επικίνδυνη φιλία της με την Έλσα Μάξγουελ», σχολίασε με κακοήθεια η ιταλική εφημερίδα Il Giorno.
Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τους Αλέξη Μινωτή και Γιάννη Τσαρούχη για μια νέα παραγωγή της Μήδειας του Κερουμπίνι στη νεότευκτη Όπερα του Ντάλας. Αυτή η παράσταση μεταφέρθηκε το 1959 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και σ’ αυτή τη θριαμβευτική «πρεμιέρα» η Κάλλας γνώρισε τονΑριστοτέλη Ωνάση, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής της.
Η Μαρία Κάλλας με τον Αριστοτέλη Ωνάση
Οι εμφανίσεις της από το 1960 άρχισαν να αραιώνουν. Το καλοκαίρι του 1960 τραγούδησε Νόρμα στην Επίδαυρο και τον επόμενο χρόνο στον ίδιο χώρο Μήδεια. Η παράσταση αυτή μεταφέρθηκε και στη Σκάλα του Μιλάνου την περίοδο 1961-1962. Παρ’ όλα αυτά, η σταδιοδρομία της στα ιταλικά θέατρα είχε τελειώσει οριστικά. Το 1962 τραγούδησεΌμπερον του Βέμπερ στο Λονδίνο και οι Τάιμς έγραψαν «Τώρα πια η φωνή της μπορεί να χαρακτηριστεί άσχημη και εκτός τόνου», όμως το κοινό συνέχισε να την αποθεώνει.
Το καλοκαίρι του 1964, σε μια έξοδό της από τον Σκορπιό, παρακολουθεί μαζί με τον Ωνάση μία μουσική εκδήλωση του φεστιβάλ της Λευκάδας και εκφράζει την επιθυμία να τραγουδήσει. Βρίσκεται ένα πιάνο κι ένας νεαρός πιανίστας (ο μετέπειτα συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας), και χωρίς πρόβα η Κάλλας τραγουδά την άρια της Σαντούτσα Voi lo sapete, o mamma («Εσείς το ξέρετε, μητέρα») από την Καβαλερία Ρουστικάνα του Μασκάνι, που ήταν και ο πρώτος ρόλος της καριέρας της στην παράσταση του Εθνικού Ωδείου το 1937. Το 1965 αποσύρθηκε οριστικά από τις λυρικές παραστάσεις, παρά την εξαιρετικήΤόσκα που τραγούδησε στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης. Το κύκνειο άσμα της ήταν η Νόρμα, που ανέβηκε στο Παρίσι, στις 29 Μαΐου του 1965. Στην τρίτη πράξη της όπερας του Μπελίνι κατέρρευσε επί σκηνής και μεταφέρθηκε λιπόθυμη στο καμαρίνι της.
Στη συνέχεια προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα προσωπικά της. Ζητά διαζύγιο από τον σύζυγό της για να παντρευτεί τον Ωνάση, ο οποίος αρνείται να της το δώσει. Το 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι. Πλέον, ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν, κάτι που τελικά δεν συμβαίνει, καθώς τον Ιούλιο του 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κένεντι, Τζακ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.
Καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να ξεπεράσει τα προσωπικά της προβλήματα, επανακάμπτοντας στην καλλιτεχνική δράση. Παίζει στην κινηματογραφική εκδοχή της Μήδειας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1969), ηχογραφεί δίσκους, διδάσκει όπερα στη μουσική σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης και δίνει ρεσιτάλ με ένα παλιό της γνώριμο, τον ιταλό τενόρο Τζουζέπε Ντι Στέφανο, που κι αυτός αντιμετώπιζε φωνητικά προβλήματα. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαπόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.
Έκτοτε, η Μαρία Κάλλας κλείστηκε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι και τον εαυτό της. Η μεγάλη ντίβα έφυγε από τη ζωή το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου1977 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 54 ετών.
Η ιστορία του σιδηρόδρομου
Πειραιά - Κηφισιάς
Μηχανή ατμήλατου σιδηροδρόμου στον Πειραιά
Ο Αστικός Σιδηρόδρομος Πειραιά - Κηφισιάς, γνωστός ως «Ηλεκτρικός», μετράει σχεδόν ενάμισι αιώνα ζωής. Ατμοκίνητος αρχικά και ηλεκτροκίνητος αργότερα, ο σιδηρόδρομος συνέδεσε το 1869 την Αθήνα με τον Πειραιά, που μέχρι τότε οι άμαξες και τα παμφορεία ήταν το μόνο μέσο συγκοινωνίας μεταξύ τους.
Η πρώτη ιδέα για τη δημιουργία του τέθηκε από τον Φρειδερίκο Φεράλδη το 1835, ένα χρόνο αφότου η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, αλλά απορρίφθηκε από την τότε κυβέρνηση. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1843, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής επαναλαμβάνει δημόσια την πρόταση, αλλά και πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση.
Το 1855 ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, καταθέτει το πρώτο νομοσχέδιο για την ίδρυση σιδηροδρόμου Αθήνας - Πειραιά. Είναι ο Νόμος ΤΖ «περί συστάσεως σιδηροδρόμου Απ' Αθηνών εις Πειραιά», ο οποίος δίνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης στην εταιρία που θ' αναλάμβανε το έργο για 55 χρόνια. Το 1857 το δικαίωμα αυτό αυξάνεται σε 75 χρόνια.
Έπειτα από ανεπιτυχείς προσπάθειες ανάθεσης του έργου, το 1867 κατακυρώνεται στον άγγλο επιχειρηματία Εδουάρδο Πίκερινγκ, ο οποίος το Νοέμβριο του ίδιου έτους αρχίζει να κατασκευάζει το έργο. Ένα χρόνο μετά, το 1868, ο Πίκερινγκ μεταβιβάζει τις υποχρεώσεις του στην ιδρυθείσα από όμιλο Ανώνυμη Εταιρία του «Απ' Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου» - Σ.Α.Π. Α.Ε.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1869 η εταιρία έχει τελειώσει το έργο και γίνεται η πρώτη δοκιμή της διαδρομής. Τα επίσημα εγκαίνια γίνονται μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής χαράς, στις 27 Φεβρουαρίου 1869, με επιβάτες στο πρώτο δρομολόγιο τη Βασίλισσα Όλγα, τον ΠρωθυπουργόΖαΐμη, υπουργούς, στρατιωτικούς, διπλωμάτες και άλλους επισήμους. Επιτέλους, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Η ατμομηχανή με 6 βαγόνια καλύπτει τη διαδρομή των 8 χιλιομέτρων από το Θησείο στον Πειραιά περίπου σε 19 λεπτά. Οι δύο πόλεις, Αθήνα και Πειραιάς, έχουν πλέον συνδεθεί με σιδερένιες γραμμές.
Τα σχόλια του τύπου της εποχής πολλά και καλά. Στις 3 Μαρτίου του 1869 ο «Αιών» γράφει: «Ο σιδηρόδρομος ήρξατο τακτικώς εργαζόμενος από της τελευταίας Παρασκευής. Η συρροή των επιβατών είναι μεγίστη. Οι πάντες δ' ομολογούσι τας μεγίστας ωφελείας, ας η κάταρξις του έργου τούτου υπισχνείται. Ευχόμεθα και αύθις, ίνα η μικρά αύτη γραμμή υπάρξει η αρχή του καθ' όλην την επικράτειαν συμπλέγματος σιδηροδρόμων».
Από το πρώτο επίσημο δρομολόγιο, το 1869, έως τις 16 Σεπτεμβρίου του 1904 οπότε πραγματοποιήθηκε η ηλεκτροδότηση του σιδηροδρόμου, μεσολάβησαν η στρώση διπλής γραμμής και η έναρξη κατασκευής σήραγγας το 1889 από το Θησείο μέχρι την Ομόνοια (Λυκούργου και Αθηνάς), όπου δημιουργήθηκε και ο παλιός σταθμός της Ομόνοιας, ο οποίος εγκαινιάστηκε στις 17 Μαΐου του 1895.
Η υπόγεια σήραγγα και η ηλεκτροδότηση προκάλεσε πάλι πολλά και ποικίλα σχόλια του Τύπου της εποχής. Αξίζει να αναφερθούν μερικά που καταδεικνύουν την αντίδραση του κόσμου της εποχής εκείνης σε κάθε καινοτομία. «Τι να σου πω, αδελφέ, λέγει κάποιος εκ των προσκεκλημένων. Νομίζω ότι πρόκειται να μας κλείσουν «κατά βαρβάρων» με τον Υπόγειον. Και κύψας εις το αυτί του πλησίον του ισταμένου ηρώτησε σοβαρώς:
- Έκαμες την διαθήκην σου;
- Όχι.
- Εξωμολογήθης τουλάχιστον;
- Ούτε.
- Εγώ δεν είχα το θάρρος να έλθω απροετοίμαστος. Αυτή η σήραγξ μου φαίνεται σαν καρμανιόλα.»
Σε άλλο δημοσίευμα, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1904, ο χρονογράφος των «Καιρών» με το ψευδώνυμο «Φαληριώτης», γράφει για τον ηλεκτρικό, πλέον, σιδηρόδρομο:
- Ένα δια το Φάληρον πρώτης.
- Μετ' επιστροφής;
- Απλούν, απλούν. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος αν θα φθάσω ζωντανός...
Το 1926 οι ΣΑΠ (Σιδηρόδρομοι Αττικής) που εκμεταλλεύονται το «Θηρίο» της Κηφισιάς, δηλαδή τη Γραμμή από Πλατεία Αττικής μέχρι Κηφισιά, με διακλάδωση από Ν. Ηράκλειο μέχρι Λαύριο, και οι «Τροχιόδρομοι Αθηνών - Πειραιώς» που εκμεταλλεύονται τα Τραμ, συνεργάζονται με τον αγγλικό όμιλο «Πάουερ». Από τη συνεργασία αυτή προκύπτουν δύο Εταιρίες: Η «Ηλεκτρική Εταιρία Μεταφορών» (ΗΕΜ) που αναλαμβάνει την εκμετάλλευση των Τραμ και της Γραμμής της Κηφισιάς και οι «Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι» (ΕΗΣ).
Οι ΕΗΣ αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις της πρώην ΣΑΠ και ταυτόχρονα τη δέσμευση να βελτιώσουν την υπάρχουσα γραμμή και να επεκτείνουν την υπόγεια σήραγγα ως το σταθμό «Αττική» με διπλή γραμμή για να ενωθεί ο Ηλεκτρικός με την Κηφισιά, με υπόγειο σταθμό κάτω από την «Ομόνοια». Τα έργα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1928 και στις 21 Ιουλίου του 1930 εγκαινιάζεται από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο υπόγειος σταθμός «Ομόνοια». Αργότερα, το 1948 και το 1949 εγκαινιάζονται αντίστοιχα οι σταθμοί «Βικτώρια» και «Αττική».
Το 1937 η ΗΕΜ αναλαμβάνει την Ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Κηφισιάς και το 1938 καταργεί το Θηρίο για την πραγματοποίηση του έργου. Τα έργα, όμως, λόγω της κρίσιμης περιόδου, δεν ολοκληρώνονται και φτάνουμε έτσι στο 1950, οπότε παραχωρείται από την ΗΕΜ στην ΕΗΣ η ολοκλήρωση του έργου Ηλεκτροκίνησης και η εκμετάλλευση του σιδηροδρόμου Αθηνών - Κηφισιάς. Οι ΕΗΣ συνεχίζουν τα έργα που καταλήγουν σταδιακά το 1957 με τη λειτουργία του σταθμού της Κηφισιάς. Έτσι, η συγκοινωνία από Πειραιά μέχρι Κηφισιά με τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο είναι πλέον πραγματικότητα.
Την 1 Ιανουαρίου του 1976 οι ΕΗΣ περιέρχονται στο Ελληνικό Δημόσιο και μετονομάζονται σε ΗΣΑΠ. Α.Ε. (Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών - Πειραιώς).
Σε όλη αυτή τη διαδρομή του, από το 1869 έως σήμερα, ο σιδηρόδρομος έζησε στιγμές μεγαλείου και συμφορές. Μετέφερε βασιλείς, υψηλούς επισκέπτες, έδωσε το παρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, μετέφερε στρατιώτες του πολέμου 1912 - 1913. Βομβαρδίστηκε και επέζησε, πραγματοποιώντας εκατομμύρια δρομολόγια, που εξυπηρέτησαν δισεκατομμύρια επιβάτες.
Λουί Ρεάρ
1897 – 1984
Γαλλοελβετός μηχανικός αυτοκινήτων, εφευρέτης της λουτρίδας (ελληνιστί μαγιό) τύπου μπικίνι.
Ο Λουί Ρεάρ (Louis Reard) γεννήθηκε στην Ελβετία το 1897. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940 δούλευε ως μηχανικός αυτοκινήτων στη Γαλλία, οπότε αποφάσισε να ασχοληθεί με τον σχεδιασμό ρούχων. Στην απόφασή του αυτή έπαιξε ρόλο και η μητέρα του, που διατηρούσε κατάστημα υποδημάτων στο Παρίσι με την επωνυμία Λε Φολί Μπερζέρ.
Στις καλοκαιρινές του εξορμήσεις στο κοσμοπολίτικο Σεν Τροπέ της Γαλλικής Ριβιέρας, ο Ρεάρ παρατηρούσε συχνά τις γυναίκες να προσπαθούν να απαλλαγούν από τα ολόσωμα μαγιό τους για να πετύχουν καλύτερο μαύρισμα. Έτσι του ήρθε η ιδέα για ένα μαγιό, που θα κάλυπτε μόνο τα επίμαχα σημεία του γυναικείου σώματος. Την ίδια ιδέα είχε και ο συμπατριώτης του σχεδιαστής μόδας Ζακ Εν (1899-1967).
Ο Ρεάρ παρουσιάζει το πρώτο μπικίνι
Από τη δημιουργική τους αντιπαράθεση προέκυψε ένα μαγιό σε δύο κομμάτια, που κάλυπτε το στήθος και τα γεννητικά όργανα. Το μαγιό του Εν φορέθηκε πρώτο στις πλαζ της Γαλλικής Ριβιέρας, αλλά το αντίστοιχο του Ρεάρ (αρκετά μικρότερο από αυτό του Εν), κέρδισε τελικά τη μάχη και εξαιτίας της ονομασίας «μπικίνι», που υιοθέτησε ο Ρεάρ και προέρχεται από την ατόλη Μπικίνι των Νησιών Μάρσαλ του Ειρηνικού, εκεί όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πραγματοποιήσει τις πρώτες δοκιμές για την ατομική βόμβα λίγες ημέρες πριν από την πρώτη παρουσίαση της δημιουργίας του.
Ο Ρεάρ πίστευε ότι το μαγιό του θα είχε τέτοιο αντίκτυπο, όσο και η έκρηξη της ατομικής βόμβας. Και δεν είχε άδικο, αν και στην αρχή αντιμετώπισε δυσκολίες στην εξεύρεση μοντέλου που θα φορούσε το μπικίνι του. Τελικά, επιστράτευσε μια 19χρονη στριπτιζέζ, ονόματι Μισελίν Μπερναρντινί, η οποία το παρουσίασε σε επίδειξη μόδας που έγινε στις 5 Ιουλίου 1946 στην Πισίν Μολιτόρ, μια κλειστή δημόσια πισίνα των Παρισίων. Η απήχηση του μπικίνι ήταν άμεση, ιδιαίτερα στον ανδρικό πληθυσμό. Η Μπερναρντινί δεν προλάβαινε να διαβάζει τα γράμματα των θαυμαστών της, που μέσα σε λίγους μήνες είχαν ξεπεράσει τις 50.000.
Ο Λουί Ρεάρ εξαργύρωσε την επιτυχία του μ’ ένα κατάστημα μαγιό, που άνοιξε στην Avenue de l' Opera των Παρισίων και το οποίο έκανε χρυσές δουλειές. Έως το 1984, που κατέβασε ρολλά, ο Ρεάρ παρουσίασε πάνω από 100 παραλλαγές του μπικίνι. Το 1980 μετακόμισε με τη σύζυγό του Μαρσέλ στη Λωζάνη, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 16 Σεπτεμβρίου 1984, σε ηλικία 87 ετών.
Ντόναλντ Ντακ
Ο Ντόναλντ Ντακ (Donald Duck), μία λευκή πάπια με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ρούχα ναύτη, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους χαρακτήρες της Walt Disney. Τεμπέλης, άτυχος, γκρινιάρης και γκαφατζής, ζει μαζί με τα τρία ανίψια του, τον Χιούι, τον Ντιούι και τον Λιούι.
«Γεννήθηκε» από το πενάκι του Ντίσνεϊ το 1934 κι έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο του στις 9 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Wise Little Hen (Η μικρή σοφή πουλάδα). Περίπου τέσσερις μήνες αργότερα, στις 16 Σεπτεμβρίου, εμφανίστηκε για πρώτη φορά και σε κόμικ-στριπ εφημερίδας, στην έντυπη διασκευή της ταινίας.
Τα επόμενα δύο χρόνια συμμετείχε σε διάφορα κόμικ-στριπ και ταινίες κινουμένων σχεδίων, με τον Μίκυ Μάους, τη Μίνι, τον Γκούφι και τον Πλούτο. Το 1936 ξανασχεδιάστηκε και στις 9 Ιανουαρίου του 1937 πρωταγωνίστησε στην πρώτη δική του ταινία με τίτλο Δον Ντόναλντ, στην οποία πρωτοεμφανίστηκε και η αγαπημένη του Νταίζη. Στις 2 Φεβρουαρίου του 1938 απέκτησε και τη δική του καθημερινή σειρά κόμικς σε εφημερίδα.
Οι Χιούι, Ντιούι και Λιούι έκαναν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο ένα χρόνο αργότερα, στις 15 Απριλίου του 1938, στην ταινία Τα ανίψια του Ντόναλντ. Είχαν πρωτοπαρουσιαστεί στην εφημερίδα, στις 17 Οκτωβρίου του 1937.
Λόγω του ανατρεπτικού χιούμορ και της φλογερής ιδιοσυγκρασίας του, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η δημοτικότητα του Ντόναλντ Ντακ άρχισε ν' ανεβαίνει... Ως το τέλος της δεκαετίας του '40 είχε γίνει ο πιο δημοφιλής ήρωας της Ντίσνεϊ, ξεπερνώντας ακόμη και τον Μίκυ Μάους. Πριν από το 1941 είχε εμφανιστεί συνολικά σε περίπου 50 ταινίες, ενώ από το 1941 έως το 1961 πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 100.
Ως το 1985 η χαρακτηριστική φωνή του Ντόναλντ ανήκε στον ηθοποιό Κλάρενς Νας. Μετά το θάνατο του Νας, στη διάσημη πάπια δάνεισε τη φωνή του ο Τόνι Ανσέλμο.
Μπι Μπι Κινγκ
1925 – 2015
Αμερικανός τραγουδoποιός και κιθαρίστας, ο «βασιλιάς του μπλουζ», όπως αποκλήθηκε. Το περιοδικό Rolling Stone τον κατέταξε στην 6η θέση στον κατάλογο με τους 100 μεγαλύτερους κιθαριστές όλων των εποχών.
O Ρίλεϊ Κινγκ (Riley B. King), όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Μπι Μπι Κινγκ (B.B. King), γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1925 στη βαμβακοφυτεία Μπερκλέρ, κοντά στην πόλη Ίτα Μπένα της πολιτείας του Μισισιπή. Έζησε και μεγάλωσε με τη γιαγιά του στο Δέλτα του Μισισιπή, γαλουχημένος από την εκκλησιαστική μουσική των μαύρων (γκόσπελ και σπιρίτσουαλ).
Στα 12 χρόνια του αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και στα 18 του άρχισε να δουλεύει ως οδηγός τρακτέρ, ενώ στις ελεύθερες ώρες του έπαιζε κιθάρα σε κλαμπ της περιοχής. Στο Μέμφις του Τενεσί, όπου μετακόμισε, δούλεψε για κάμποσο καιρό ως ντισκ-τζόκεϊ, αρχικά με το όνομα Beal Streat Blues Boy, το οποίο αργότερα περιόρισε σε Blues Boy και τελικά σε Β.Β.
Το 1949 ηχογράφησε ένα 45άρι με το τραγούδι «Three Ο’ Clock in the Morning», που ήταν η απαρχή μιας μεγάλης καριέρας, η οποία κράτησε περισσότερα από 60 χρόνια. Τη δεκαετία του ‘50 αναδείχθηκε σ’ ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα της R&B μουσικής, με σπουδαία τραγούδια, όπως τα: «You Know I Love You», «Woke Up This Morning», «Please Love Me», «When My Heart Beats like a Hammer», «Whole Lotta Love, «You Upset Me Baby», «Every Day I Have the Blues», «Sneakin Around», «Ten Long Years, Bad Luck», «Sweet Little Angel», «On My Word of Honor» και «Please Accept My Love».
Η φήμη του απογειώθηκε το 1969, όταν άνοιγε τις συναυλίες των Rolling Stones. Η επιτυχία τον ακολούθησε και τη δεκαετία του ‘70, ενώ από το 1951 έως και το 1985 εμφανίστηκε 74 φορές στον πίνακα επιτυχιών του Billboard για την R&B. Τις επόμενες δεκαετίες ηχογραφούσε ολοένα και λιγότερα νέα τραγούδια, καθώς είχε επιλέξει να αφιερωθεί σε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες και κυρίως στις συναυλίες. Το 1988 συνεργάστηκε με τους U2 στο άλμπουμ «Rattle and Hum» με το σινγκλ «When Love Comes To Town». Το 1997 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Deuces Wild» με τη συμμετοχή πλειάδας σπουδαίων ονομάτων της σύγχρονης μουσικής (Βαν Μόρισον, Έρικ Κλάπτον, Μπόνι Ράιτ, Rolling Stones, Dr. John, Τζο Κόκερ, Τρέισι Τσάπμαν κ.ά.) και τον επόμενο χρόνο το βραβευμένο με Γκράμι και ιδιαίτερα επιτυχημένο εμπορικά «Blues On The Bayou», φόρο τιμής στον τραγουδιστή και σαξοφωνίστα Λούις Τζόρνταν. Το 2000 συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα Έρικ Κλάπτον στην ηχογράφηση του «Riding With the King».
Ο Μπι Μπι Κινγκ υπήρξε ένας ζωντανός θρύλος των μπλουζ, μουσικός ιδιαίτερα επιδραστικός, που έχτισε γέφυρες ανάμεσα στους bar - band ήχους του ‘50, τη σοφιστικέ σχολή του Λος Άντζελες (Τι - Μπόουν Γουόκερ) και το υβριδικό περιβάλλον του Μέμφις, απ’ όπου ξεκίνησε και ο ίδιος την καριέρα του. Οι κύριες επιρροές του υπήρξαν οι μουσικοί του country-blues (Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον) και οι κιθαριστές της τζαζ(Τζάνγκο Ράινχαρτ, Τσάρλι Κρίστιαν).
Τόσο το δραματουργικά φορτισμένο τραγούδι του (που αντλούσε στοιχεία από πολύ διαφορετικά στιλ, όπως αυτά του Γουόκερ και του Ρόι Μπράουν, όσο και η εκλεκτική του ερμηνεία στην κιθάρα (με ρίζες και πάλι στον Γουόκερ, αλλά και τον Λόνι Τζόνσον), ουσιαστικά δημιούργησαν μία δική του παράδοση στο χώρο του μπλουζ.
Η χαρακτηριστική κιθάρα του μάρκας «Γκίμπσον», που ο Κινγκ έπαιζε από αμνημονεύτων χρόνων (η γνωστή Λουσίλ), η επιβλητική σκηνική του παρουσία, το βαρύτονο γρύλισμα της φωνής του, έχουν αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της επιρροής τους σε αναρίθμητους κιθαριστές του ροκ (Έρικ Κλάπτον, Μάικ Μπλούμφιλντ, Ντέιβιντ Γκίλμορ, αλλά και σε νεότερους μπλουζίστες, όπως ο Μπάντι Γκάι.
Η ιδιαίτερη τεχνοτροπία του παντρεύει τα παραδοσιακά μπλουζ, την τζαζ, το σουίνγκ και την ποπ του κύριου ρεύματος, σ’ ένα μοναδικό ήχο, ο οποίος στηρίζεται πότε στα φωνητικά του και πότε στη «Λουσίλ», χωρίς όμως ποτέ να τραγουδά και να παίζει κιθάρα ταυτόχρονα, σύμφωνα και με τα δικά του λόγια: «Όποτε τραγουδώ, παίζω κιθάρα στο μυαλό μου και από τη στιγμή που σταματώ να τραγουδώ με το στόμα, αρχίζω να τραγουδώ παίζοντας τη Λουσίλ».
Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε δύο φορές, με τη Μάρθα Λι Ντέντον (1946-1952) και τη Σου Κάρολ Χολ (1958- 1966). Οι αποτυχίες και των δύο γάμων του οφείλονται εν πολλοίς στην εξαντλητική καλλιτεχνική δραστηριότητά του, καθώς μόνο οι συναυλιακές του υποχρεώσεις ξεπερνούσαν τις 200 ετησίως. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1956 εμφανίστηκε επί σκηνής 342 φορές. Έχει αναφερθεί ότι απέκτησε 15 παιδιά και 50 εγγόνια.
Ο Μπι Μπι Κινγκ πέθανε στις 14 Μαΐου 2015 στο Λας Βέγκας, σε ηλικία 89 ετών. Έπασχε από διαβήτη τύπου Β και το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας.
Λαυρέντης Διανέλλος
1911 – 1978
Βιογραφία
Ο Λαυρέντης Διανέλλος με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μανταλένα»
Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Κατέχει τον τίτλο του πιο παραγωγικού έλληνα ηθοποιού, με τουλάχιστον 207 ταινίες στο ενεργητικό του. Διακρίθηκε σε ρόλους «πατέρα», δίπλα σε μεγάλες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Λαυρέντης Διανέλλος γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας το 1911 και ήταν ένας από τους πρώτους μαθητές και συνεργάτες τουΚαρόλου Κουν, στη σχολή του οποίου γνώρισε τη σύζυγό του Φρόσω Κοκκόλα (1912-1999), ηθοποιό και τραγουδίστρια δημοτικών τραγουδιών, με την οποία απέκτησε μία κόρη.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936 με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Την περίοδο 1936-1940 εντάχθηκε στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, ενώ το 1947 συνεργάστηκε με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. Το 1954 άρχισε η συνεργασία του με τον μεγάλο κωμικόΜίμη Φωτόπουλο, η οποία και κράτησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70. Ευρείας γκάμας ηθοποιός, έπαιξε από κλασικό θέατρο έως επιθεώρηση και ελληνική κωμωδία («Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, «Όπως αγαπάτε» του Σαίξπηρ, «Δον Καμίλο» του Σωτήρη Πατατζή, «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» του Γιάροσλαβ Χάσεκ κ.ά.).
Στη μεγάλη οθόνη εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1938 στην ελληνο-αιγυπτιακή παραγωγή «Δόκτωρ Επαμεινώνδας», που σκηνοθέτησε ο εβραίος Τόγκο Μιζραχί, με πρωταγωνιστές τον Παρασκευά Οικονόμου και τις αδελφές Καλουτά. Από το 1955 καθιερώθηκε στον ελληνικό κινηματογράφο, παίζοντας με την ίδια άνεση στο δράμα, στην κωμωδία, αλλά και στο μιούζικαλ, σε αξιόλογους δεύτερους ρόλους.
Στη διάρκεια της κινηματογραφικής του καριέρας, υποδύθηκε τον πατέρα πολλών πρωταγωνιστριών και πρωταγωνιστών, με πιο χαρακτηριστική την ερμηνεία του στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Μανταλένα» (1960), δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι ερμηνείες του στις ταινίες «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Ο Θόδωρος και το Δίκαννο» (1962), «Το πιο λαμπρό αστέρι» (1967) και «Η Αλίκη Δικτάτωρ» (1972). Το 1971 τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με το βραβείο Β’ Ανδρικού ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία του Δημήτρη Παπακωνσταντή «Ολοκαύτωμα».
Ο Λαυρέντης Διανέλλος πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1978, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια.
- ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Παύλος Καλλιγάς
1814 – 1896
Έλληνας νομικός, πολιτικός, οικονομολόγος και λογοτέχνης· μία από τις
σημαντικότερες προσωπικότητες του 19ου αιώνα στη χώρα μας. Το μυθιστόρημά του
«Θάνος Βλέκας» (1856) θεωρείται πολύ σημαντικό για την εξέλιξη της νεοελληνικής
πεζογραφίας. Διετέλεσε δύο φορέςΠρόεδρος της Βουλής την
τριετία 1883-1885.
Ο Παύλος Καλλιγάς γεννήθηκε το 1814 στην Τεργέστη, όπου είχε καταφύγει ο έμπορος πατέρας του, καταδιωκόμενος από τους Τούρκους. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη γενέτειρά του σπούδασε νομικά στα Πανεπιστήμια Μονάχου, Βερολίνου και Γενεύης. Το 1837 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και τον ίδιο χρόνο επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ξεκίνησε ακαδημαϊκή καριέρα ως υφηγητής του Φυσικού Δικαίου (1838-1843) και στη συνέχεια ως καθηγητής του Ρωμαϊκού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγκρούστηκε, όμως, με την κυβέρνηση του Ιωάννη Κωλέττη και απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο το 1845. Από το 1851 έως το 1859 υπηρέτησε στο δικαστικό σώμα.
Στην πολιτική εισήλθε το 1862, όταν εξελέγη πληρεξούσιος στη Β' Εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση. Διετέλεσε τρεις φορές υπουργός Εξωτερικών (1863-1864) και από μία φορά υπουργός Δικαιοσύνης και Εκκλησιαστικών Υποθέσεων (1865). Αργότερα, συντάχθηκε με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη και εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής το 1879.
Το 1883 ανέλαβε το Υπουργείο Οικονομικών, από το οποίο παραιτήθηκε το Μάιο του ίδιου χρόνου, μη ανεχόμενος τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου ο Χαρίλαος Τρικούπης. Το νομοθετικό έργο του υπουργείου αυτού, κατά την περίοδο που ο Καλλιγάς ήταν υπουργός, υπήρξε αξιολογότατο. Μεταξύ των άλλων, επέβαλε φόρο στην κατανάλωση του ζύθου και των οινοπνευματωδών ποτών.
Στις 4 Νοεμβρίου 1833 εκλέχτηκε πρόεδρος της Βουλής και επανεκλέχτηκε στις 8 Νοεμβρίου 1884. Τον επόμενο χρόνο ανέλαβε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και από το 1890 έως το 1896 διοικητής της μεγαλύτερης ελληνικής τράπεζας, της οποίας είχε διατελέσει νομικός σύμβουλος από την ίδρυσή της το 1841.
Ο Καλλιγάς άφησε πίσω του πλούσιο συγγραφικό έργο, αποτελούμενο από εργασίες νομικού, ιστορικού και φιλολογικού περιεχομένου, όπως «Επίκρισις της Γνωστικής του Θεοφίλου Καΐρη» (1851), «Η εξάντλησις των κομμάτων» (1842), «Σύστημα Ρωμαϊκού Δικαίου» (1848), «Μελέται Βυζαντινής Ιστορίας 1204-1453» (1893).
Από το λογοτεχνικό του έργο ξεχωρίζει το μυθιστόρημα «Θάνος Βλέκας» (1856), που θεωρείται το πρώτο αξιόλογο μυθιστόρημα της ελληνικής πεζογραφίας. Έργο προδρομικό της ηθογραφίας, αλλά και του μετέπειτα αστικο-κοινωνικού μυθιστορήματος, γραμμένο σε μία περίπου δυσνόητη καθαρεύουσα, είναι αποκαλυπτικό για το κοινωνικό υπόβαθρο εκείνης της εποχής, για τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων της και για τη νοοτροπία που ίσχυε και καθόριζε τις σχέσεις των κρατικών οργάνων και των πολιτών, σε μία εποχή που ληστοκρατία λυμαίνονταν ολόκληρη την Ελλάδα.
Ο Παύλος Καλλιγάς πέθανε στην Αθήνα στις 16 Σεπτεμβρίου 1886, σε ηλικία 82 ετών.
μ.Χ.
Ο
άγγλος φυσιοδίφης Τσαρλς Ντάργουιν (γνωστός στην Ελλάδα ωςΚάρολος Δαρβίνος) φτάνει
στα νησιά Γκαλάπαγκος, μία συστάδα νησιών στα δυτικά της Νότιας Αμερικής. Στις
πέντε εβδομάδες της παραμονής του θα κάνει παρατηρήσεις στο πλούσιο ζωικό
βασίλειο των νησιών, που θα του δώσουν μετέπειτα την αφορμή να διατυπώσει τη
θεωρία του περί της φυσικής επιλογής των έμβιων όντων.Ο
Ντόναλντ Ντακ, η διάσημη
πάπια της Ντίσνεϊ, εμφανίζεται για πρώτη φορά και σε κόμικ-στριπ εφημερίδας.
Διαταγή
του Αρχηγείου της Βέρμαχτ (OKW) αναφέρει ότι για κάθε φόνο γερμανού στρατιώτη
στα κατεχόμενα εδάφη, να εκτελούνται 50 ή 100 ντόπιοι, κατά προτίμηση
κομμουνιστές.
Ο
Σπυρίδων Μαρινάτος ανακαλύπτει σημαντικό προϊστορικό οικισμό στο Ακρωτήρι της
Σαντορίνης.
Η
κυβέρνηση Ράλλη
προκηρύσσειβουλευτικές
εκλογές και ευρωεκλογέςγια
τις 18 Οκτωβρίου. Ακολουθούν
η προσχώρηση του Γεώργιου Μαύρου και του Μανώλη Γλέζου στο ΠΑΣΟΚ, ενώ τοΚΟΔΗΣΟ του Ιωάννη Πεσμαζόγλου
συνεργάζεται με το Κόμμα Αγροτών - Εργαζομένων (ΚΑΕ). Παράλληλα, εμφανίζεται το
Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, ενώ
αυτόνομα αποφασίζουν να κατέλθουν στις εκλογές το ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού και η
ΕΔΗΚ.
Σφαγές
Παλαιστινίων από Λιβανέζους πολιτοφύλακες στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και
Σατίλα του Λιβάνου. Ως ηθικός αυτουργός κατηγορείται ο στρατηγός και μετέπειτα
πρωθυπουργός του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν.
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ.Χ.- 1877
Τζέικομπ
Σικ, αμερικανός εφευρέτης της ηλεκτρικής ξυριστικής μηχανής και ιδρυτής της
εταιρείας ειδών ανδρικής περιποίησης Schick. (Θαν. 3/7/1937) - 1893
Άλμπερτ
φον Σεντ-Γκιέργκι ντε Ναγκιράπολτ, ούγγρος γιατρός, που ανακάλυψε τη βιταμίνη C
και βραβεύτηκε με Νόμπελ Ιατρικής το 1937. (Θαν. 22/10/1986) - 1925
Ρίλεϊ Κινγκ, αμερικανός
θρύλος του μπλουζ, γνωστότερος ως Μπι Μπι Κινγκ (B.B. King). (Θαν.
14/5/2015)
- ΘΑΝΑΤΟΙ
μ.Χ.- 1736
Ντάνιελ
Γκαμπριέλ Φαρενάιτ, γερμανολλανδός φυσικός, που δημιούργησε την ομώνυμη κλίμακα
για τη μέτρηση της θερμοκρασίας. (Γεν. 24/5/1686) - 1977
Μαρία Κάλλας,
ελληνοαμερικάνα λυρική καλλιτέχνιδα. (Γεν. 2/12/1923) - 1984
Λουί Ρεάρ, γάλλος μηχανικός,
που σχεδίασε το πρώτο μπικίνι. (Γεν.
1897)
Ο Μουστάκας και το «φάρμακο» του Φέρμα
Ο Σωτήρης Μουστάκας (1940-2007) είχε αναφέρει σε μία συνέντευξή του, πως ο Νίκος Φέρμας κάπνιζε στο κοινό τους καμαρίνι, σε μία θεατρική παράσταση που συνεργάστηκαν. Ο Μουστάκας έκανε τότε τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική και ήταν αρκετά νέος σε ηλικία. Από το χασίς δεν ήξερε ούτε καν τη μυρωδιά του. Όταν ρώτησε τον Φέρμα τι ήταν αυτό που έβαζε μέσα στο τσιγάρο του, εκείνος απάντησε πως ήταν φάρμακο για το στομάχι!
Μετά από μερικές ημέρες ο νεαρός υπέφερε από έντονο πόνο στο στομάχι και ζήτησε από τον συνάδελφό του λίγο από το φάρμακο του. Ο Φέρμας έκπληκτος διαπίστωσε πως ο Μουστάκας δεν είχε καταλάβει ότι κάπνιζε χόρτο και χωρίς κανένα δισταγμό του είπε: «Μα καλά ρε Κύπριε, δεν κατάλαβες τι είναι; Χασίσι είναι». Τότε, ο νεαρός συνειδητοποίησε και τι εννοούσε ο θιασάρχης τους, Βασίλης Μπουρνέλης, όταν περνούσε από το καμαρίνι τους και έλεγε: «Αγιασμό έχουμε πάλι σήμερα;»
Η πρώτη γνωριμία Δημόπουλου – Φέρμα
Ο γνωστός σκηνοθέτης Ντίνος Δημόπουλος (1921-2003) περιέγραψε την πρώτη του γνωριμία με τον Νίκο Φέρμα στο βιβλίο του «Ένας σκηνοθέτης θυμάται»:
«Με πλησιάζει ένας μάγκας βαρύς με το αργό λικνιστικό του περπάτημα εκείνο το πρωινό στο γύρισμα. Είναι ο Νίκος Φέρμας. Συρτή φωνή, νωθρή κίνηση, ματιά θαμπή.
- Είσαι για μια τζούρα αφεντικό;
- Τι τζούρα, ρωτάω παραξενεμένος.
- Μια ρουφηξιά για.
- Δεν καπνίζω.
- Δεν είναι καπνός. Χόρτο είναι.
- Τα χόρτα με πειράζουν στο στομάχι.
- Τα λάχανα σε πειράζουν. Κι ετούτο δεν είναι λάχανο. Είναι ανθός. Τράβα μία και θα αρχίσεις να πετάς. Και τα πλάνα θα σου ’ρχονται το ένα μετά το άλλο σαν σύννεφα που τα κυνηγάει ονοτιάς.»
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
| Σάββατο 17/9 |
|
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΞΕΧΩΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ..ΣΤΑΡΙ
Αριστερά ,ε τα πράσινα παραθυρα το Ανασταίϊκο και δεξιά το Κουλοπουλαίϊκο .
Tον παλιό καλό καιρό , τα πρώτα κυρίως μεταπολεμικά χρόνια , η γειτονιά μας είχε και.." βαριά βιομηχανία + , και μάλιστα πολύ - πολύ βαριά ..
Στό τέλος της εισόδου που φαίνεται στην φωτογραφία μας υπάρχει μια σιδερένια πόρτα που οδηγεί στο πίσω μέρος του Ανασταίϊκου , όπου υπήρχαν τότε κάποιες αποθηκούλες και κήπος .
Σε μια λοιπόαπ' τις αποθηκούλες είχε και την έδρα της και η..' βιομηχανίας μας ' που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια απλη χειροκίνητη μηχανή που ξεχώριζε την ήρα απ' το σταρι .
Πως ήταν αυτή η μηχανή ; απλή απλούστατη , είχε ένα μακρύ κύλινδρο , που είχε ένα περιυύλιγμα από ψιλή κροσάρα που μέσα στο εσωτερικό του κυλινδρου έπεφτε το στάρι και με ένα χερούλι , γύριζαν τοι κύλονδρο ο οποιος κράταγε το στάρι και ΄αφημε να πέφτει η ήρα , ή το αντίστροφο , ακριβώς δεν θυμάμαι .
Με την περιστροφή λοιπόν του κυλινδρου , έπεφταν κάτω απ' τον κύλινδρο τα σπόρια , σιταρι και ήρα , αλλά έπεφταν και μερικά έξω απ' το τάσι γι' αυτό ολόγυρα μαζεύονταν πολλές κότες και κοκόρια που άτρωγαν πλουσιοπάροχα .
Ιδιοκτήτης της βιο,ηχανίας ήταν ο αείμνηστος μπάρμπα Κώστας Ανέστος και η γυναίκα του Κωνσταντίνα . Ο μπάρμπα Κώστας ήταν ένας λιγόσωμος καλόκαρδος άνθρωπος που έζησε πολλά χρόνια στην Αμερική , δεν ήταν Λιδορικιώτης αλλά μάλλον απ' το Λούτσοβο ή το Στενό , το σπίτι είναι απέναντι απ' το Καψαλαίϊκο , την παλιά Αστυνομία και στο οσόγειό του υπήρχε η περίφημη ταβερνα τα πέντε " φ " των Κορακαίων ...
Εμείς λοιπόν , όπως καταλαβαίνετε , περούσαμε , σαν γειτονόπουλα , πολλές - πολλές ώρες στο..." εργοστάσιο " στριφογυρνώντας το χερούλι της μηχανλης αλλα καο απλά..χαζεύοντας
Απ' τις κότες φιλοι μου ξεκίνησε και αυτό που λέμε καμιά φορά , " ΑΥΤΟΣ Ή ΑΥΤΗ " ΠΑΕΙ ...ΛΑΛΗΣΕ
AYTOΣ ΠΑΕΙ…” ΛΑΛΗΣΕ “ ..
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ ;
Όλοι μας την έχουμε ακούσει αλλά και την έχουμε πει αυτή τη φράση , αγαπημένοι μου φίλοι , και την λέμε συνήθως για περιπτώσεις ανθρώπων που κάνουν ..ακατανόητα πράγματα , θέλοντας να πούμε ότι αυτός..” τρελάθηκε “..λάλησε …
Από που όμως προέκυψε η φράση αυτή και τι σχέση έχει με την τρέλα αλλά και το..λάλημα ; Για να δούμε ..
Τα παλιότερα χρόνια , στο χωριό μας , αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα , στην επαρχία φυσικά , κάθε σπίτι είχε τα ..ζωντανά του , γίδα , προβατίνα , χοιρινό αλλά και τα ..πουλερικά του , άλλος πολλά άλλος λίγα , για εξοικονομούνται κοτόπουλα , κότες για σούπες και φυσικά κάνας..βαρβάτος κόκορας για κοκκινιστός μακαρονάδα ..
Τις κότες , τις είχανε σε ξεχωριστά κτίσματα , αποθήκες , αχυρώνες ή ακόμα και σε ειδικά μικρά κτισματάκια , τα λεγόμενα και..κοτέτσια .
Οι κότες βέβαια , σαν όλα τα ζωντανά , καμιά φορά αρρώσταιναν , από διάφορες αρρώστιες και οι νοικοκυράδες τις..κουτσοβολεύανε με διάφορα σπιτικά γιατροσόφια και συνταγές που πέρναγαν από γενιά σε γενιά .
Υπήρχε όμως και μια αρρώστια , που δεν έπαιρνε γιατρειά , κι’ όταν εμφανιζόταν , ή γιατρειά ήταν μία και..μοναδική , μαχαίρι και…μεγέρεμα ..τι ήταν αυτή η αρρώστια , κάτι σαν τη “ νόσο των τρελών αγελάδων “ , τρέλα δηλαδή , ήταν μια τρέλα , φαίνεται , ειδική για ..κότες και επειδή τα χρόνια εκείνα , δεν υπήρχαν κτηνίατροι και τα τοιαύτα , και όλα τα βόλευαν οι νοικοκυράδες , όλη η οικογένεια , είχε πάντα το νου της στα κοτερά , και άμα άκουγαν κότα να..” λαλήσει σαν κόκορας “ , αμέσως ‘έπεφτε σύρμα και φυσικά..μαχαίρι , να μη πάει και χαμένο το..κρεατάκι , κρίμα ήταν …
Έτσι λοιπόν , όταν κάποια κότα τρελαινόταν , λάλαγε σαν κόκορας και όλοι το καταλάβαιναν . Μου έλεγε ο φίλος και χωριανός Χρήστος Ανέστος , πως επειδή είχαν παλιά μηχανή που ξεκαθάριζε το στάρι , απ’ τα ξένα σώματα , και είχαν άφθονη τροφή για κότες , είχαν πάντα πολλές κότες στο σπίτι , και η σχωρεμένη η κυρά Κωνσταντίνα , η μάνα τους τους είχε δασκαλεμένους , και μόλις άκουγαν κότα να..λαλάει , τρέχαν στη μάνα και της έλεγαν πως..΄” λάλησε “ για τα περαιτέρω..
Απ’ τις τρελόκοτες λοιπόν μας έμεινε αυτή η φράση “ λάλησε …” , εκείνο όμως που δεν έμαθα , είναι αν ή ίδια αρρώστια προσβάλει και τα κοκόρια , και αν ναι , τα τρελο..κοκόρια πως “ λαλάνε “ ;;;;
Πάντως για να είστε ενημερωμένοι , πως δηλαδή “ λαλάει “ ο κόκορας , σας δίνουμε δύο βιντεάκαι , με Λιδορικιώτικο κόκορα , και μάλιστα..” ξυπνητήρι “…
Δεν ξέρω γιατί αγαπημένοι μου φίλοι , σκεφτόμουνα , υπάρχει άραγε μηχανή , που να μπορεί να ξεχωρίζει κι' εμας τους ανθρπώπους και ειδικά φέτος το καλοκαίρι μετά από εξάμηνη παραμονή στο χωριό μας , που δυστυχώς , δεν μπορούμε να ξεχωρισουμε αν θα ήμασταν στην ήρα ή το σιταρι και κυρίως αμ ήμαστε στα καλά μας ή θα..ΛΑΛΑΜΕ σαν τις τρελες κότες ...
Αν ..μάθετε πως υπάρχει κάπου τέτοιο μηχάνημα . πείτε μας σχετικά για να κάνουμε κανένα..." ΤΕΣΤ΄΄ΛΑΛΗΜΑΤΟΣ '....
Καλό σας απόγευμα
www.lidoriki.com
To χωριό μας βέβαια έχει και άλλες υπέροχες ..μελωδίες ...απ' τα " γνωστά ..σκυλάδικα "....
No comments:
Post a Comment