ΟΔΟΣ ΑΡΧΕΛΑΟΥ : ΤΟ ΝΕΟ ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΠΑΓΚΡΑΤΙ

 

 

Πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε η άνθηση εν μέσω κρίσης, με καφέ, εστιατόρια και μαγαζιά με ρούχα

news247 Σεπτέμβριος 07 2013 10:05

Ολόκληρη η Αθήνα νιώθει τις συνέπειες της κρίσης. Μια γειτονιά όμως δείχνει να κρατάει την παλιά της αίγλη και να αναγεννιέται: η περιοχή που ορίζεται χονδρικά από την οδό Σπύρου Μερκούρη, την Αρχελάου και την λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου, έχει αλλάξει εντελώς πρόσωπο τα τελευταία χρόνια.

Καφέ, εστιατόρια, καταστήματα με ρούχα άνοιξαν στην θέση των καταστημάτων που έβαλαν λουκέτο. Μέσα στους τελευταίους μόνο μήνες εγκαινιάστηκε επίσης ένα καινούριο βιβλιοπωλείο οι Πλειάδες (Σπ. Μερκούρη 62) αλλά και ένα μικρό θέατρο, το Skrow (Αρχελάου 5), γεγονός που αποδεικνύει ότι υπάρχει και πολιτιστική άνθηση.

Πως εξηγείται όμως και η μικρή ζώνη στο Παγκράτι ακολουθεί ανοδική πορεία; Εχει να κάνει με τους νέους κατοίκους της γειτονιάς: σαραντάρηδες εργένηδες, νέοι οικογενειάρχες, τέως ευκατάστατοι του Κολωνακίου, παλιοί Αθηναίοι αστοί.

Από κοντά και νέοι επαγγελματίες που είδαν την ευκαιρία και άνοιξαν καλαίσθητα μικρά μαγαζιά, είτε πρόκειται για νέες κοπέλες που ασχολούνται με την μόδα είτε καφέ με νόστιμα σνακς.

Έτσι, δημιουργήθηκε μια αισιόδοξη δυναμική πριν από τρία χρόνια – μόλις ξεκίνησε η κρίση – και σε λίγο οι επιχειρήσεις άρχισαν να ξεφυτρώνουν η μία πίσω από την άλλη. Συμπέρασμα; Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Πολλοί μαζί όμως μπορούν να τα καταφέρουν.

inShare

ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΑΓΩΤΟ ΣΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

Φιλίππα Δημητριάδη

Ανάμεσα σε καταστήματα με τουριστικά και ταξιδιωτικά γραφεία στην Πλάκα, βρίσκεται κρυμμένη η diy gelateria της κυρίας Αθανασίας, που φτιάχνει καλό σπιτικό παγωτό.

Φωτό: Eftychia Vlachou

Εφόσον εξαντλήσαμε το παγωτό περιπτέρου, με όρεξη για κάτι ποιοτικό, πήραμε το δρόμο προς το Cremino που κάνει τις ιταλικές gelaterias να κοκκινίζουν. Ξεχωρίζει για  το pattern της αγελάδας που έχει εποικήσει τα ρολά, το κάτω μέρος της τζαμαρίας και τον ρετρό καναπέ, μα πάνω απ’ όλα για τις ιδιαίτερες γεύσεις του.

Ποια είναι η επαφή σας με τη ζαχαροπλαστική και ιδιαίτερα με την παρασκευή παγωτού;

Η προηγούμενη επαφή μου με το παγωτό ήταν μόνο γευστικά. Μου άρεσε πάρα πολύ το καλό παγωτό γιατί έχω ζήσει πολλά χρόνια στην Ιταλία και γευόμουν το καλό παγωτό.

Τι κάνατε στην Ιταλία;

Σπούδαζα οικονομικά και δούλεψα εκεί. Έμεινα οκτώ χρόνια. Μετά ήρθα πίσω στην Ελλάδα και εργάστηκα για δέκα χρόνια σε μεγάλη εταιρία, από τις βάρβαρες εταιρίες. Κάποια στιγμή, τα παράτησα όλα και πρώτα άνοιξα το δίπλα μαγαζί, όπου κάνω κατασκευές από χαρτί. Μετά σκέφτηκα και το παγωτό. Κάθε δέκα χρόνια με πιάνει ο τυχοδιωκτισμός. Το ένα μαγαζί είναι η αγάπη και το άλλο είναι ο έρωτας. Πριν απ’ όλα αυτά λοιπόν παγωτό έφτιαχνα μόνο στο σπίτι. Οι γεύσεις βασίζονται σε αυτό που αρέσει σε ‘μένα αλλά και στην εμπειρία μου απ’ την Ιταλία. Έχω πάρει σεμινάρια βέβαια,  δύο κύκλους, στην Ιταλία. Αλλά μια δουλεία πρέπει και να την αγαπάς για να σε αγαπάει.

Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου στο παγωτό σας;

Πολύ θετική. Γιατί χρησιμοποιώ καλής ποιότητας γάλα, πολύ φρούτο, γενικά καθαρά προϊόντα, δεν έχει χρωστικά, δεν έχει πρόσθετα και τα φτιάχνω με τον παραδοσιακό τρόπο. Τα χωνάκια επίσης είναι από μια οικοτεχνία στο Καπανδρίτι.

Τι ηλικίες έρχονται στο κατάστημά σας;

Όλες οι ηλικίες, αλλά οι νέοι άνθρωποι ξεχωρίζουν καλύτερα την ποιότητα του παγωτού. Οι μεγαλύτεροι έχουν συνηθίσει σε πλαστικής μορφής τροφές και είναι και τρομερά επικριτικοί. Θέλουν να βρουν ψεγάδι ντε και καλά. Ενώ μπορεί να πάρουν το πλαστικό προϊόν να το φάνε και να μην πουν και τίποτα, να τους φανεί τέλειο.

Ποια γεύση πουλάει πιο πολύ;

Όλες οι σοκολάτες φεύγουν πολύ εύκολα. Όπως σοκολάτα – καρύδα ή σοκολάτα με μαστίχα Χίου και φιστίκι. Ο κατάλογος ως standard παγωτά τα κλασικά, σοκολάτα, κρέμα καϊμάκι και από ‘κει κι έπειτα αυτοσχεδιάζουμε.

Το χειμώνα τι θα προσφέρει το κατάστημά σας;

Το χειμώνα θα ‘χουμε πάλι παγωτά, αλλά τα πιο λιπαρά με τα φρούτα του χειμώνα συν ότι θα ‘χουμε ρόφημα σοκολάτας, κανονική σοκολάτα, σε μπεν  - μαρι και κομμάτια σοκολάτας, διάφορες σοκολάτες, με πιπέρι ή τσίλι και ένα γλυκό του κουταλιού κάθε μέρα.

Προσέξαμε ότι οι τιμές σας είναι ιδιαιτέρως προσιτές. Ειδικότερα σε σχέση με οτιδήποτε παρόμοιο στην αγορά. Ποια η φιλοσοφία σας πίσω απ’ αυτό;

Έχω την άποψη ότι το φαγητό δεν πρέπει να είναι ταξικό. Κι απ’ τη στιγμή που εγώ το φτιάχνω και δεν το παίρνω από δεύτερο χέρι, έχω μία τιμή προσιτή γιατί ξέρω ότι οι συνθήκες είναι άσχημες. Είναι πολύ άσχημο να θες να φας κάτι ποιοτικό και να μην μπορείς. Διαφωνώ με την ταξικότητα του φαγητού. Είναι η θέση μου αυτή. Είναι στάση ζωής. Γιατί ξέρω πολύ καλά και πως τιμολογούνται και πως βγαίνουν στην αγορά, λόγω του παλιού μου επαγγέλματος.

Προς μεγάλη μας έκπληξη, κατά την επίσκεψή μας εκεί, συναντήσαμε τον φίλο μας Betamin, από τους MicroondaS, ο οποίος εργάζεται στο κατάστημα. Και επειδή το παγωτό τρώγεται καλύτερα όταν τρώγεται με φίλους, συναντηθήκαμε με τον ίδιο αλλά και τον Αντώνη Κωνσταντάρα από τους Strawberry Pills, για παγωτό τριαντάφυλλο και κουβεντούλα.

Ως εκπρόσωποι δύο ανερχόμενων συγκροτημάτων της αθηναϊκής σκηνής, πλαισιωμένοι από όμορφες υπάρξεις, μίλησαν για τα μουσικά τους σχέδια αλλά και για τα αγαπημένα τους παγωτά.

Betamin, μίλησέ μου για τα σχέδια των MicroondaS. Το album τελείωσε;

Το album τελείωσε, τελικά θα το κυκλοφορήσουμε εμείς και λογικά από φθινόπωρο θα μπορούμε να το διαθέτουμε στις συναυλίας μας. Αυτό που θέλουμε τώρα είναι να κάνουμε πολλά live απερίσπαστοι. Θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια περιοδεία στην Ελλάδα, την οποία διοργανώνει η Terra Locale, ένα project που ξεκινάει ο Μάριος Μπουμπής από τους Arte Fiasco. Ουσιαστικά πηγαίνουν δύο συγκροτήματα τη βδομάδα σε συγκεκριμένα μέρη ανά την Ελλάδα. Κάτι που θα τονώσει την παρουσία αθηναϊκών συγκροτημάτων στην περιφέρεια. Από αρχές Οκτώβρη μέχρι και τις αρχές του ’14. Είναι ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο και ελπίζω να του πετύχει, γιατί νομίζω ότι χρειάζεται ένας άνθρωπος να μπορεί οργανώσει πράγματα με μεγάλη προσοχή. Δεν είναι εύκολο να κάνεις κάτι σε όλη την Ελλάδα. Πηγαίνεις  στην επαρχεία, όπως ξέρουν πολύ καλά και τα παιδιά, που έχουν κάνει δύο περιοδείες ανά την Ελλάδα και άλλα τόσα live έξω, γιατί υπάρχει κόσμος ο οποίος θέλει να δει αυτό το πράγμα και δεν έχει τη δυνατότητα.  Νομίζω πάντως ότι είναι πάνω από τριετία που έχει να γίνει κάτι με αθηναϊκά σχήματα στην περιφέρεια. Είναι σα να λέμε ότι πιο εύκολα παίζεις τώρα στο Λονδίνο απ’ ότι στην Καβάλα. Το οποίο είναι τραγικό. Για τους MicroondaS, η ευχή παραμένει ίδια. Να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Δεν άλλαξε κάτι προς το καλύτερο από την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε, αν και προσπάθειες όπως είναι αυτή που γίνεται με το Terra Local μας βοηθούν να συνεχίζουμε.

Αντώνης: Για να πάει μια αθηναϊκή μπάντα, όπως εμείς και οι MicroondaS στην περιφέρεια, πρέπει να το κανονίσει κάποιος από Αθήνα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι σε αυτά τα μέρη που να φέρνουνε κάποιον, οπότε η πρέπει να το κάνει η ίδια η μπάντα ή κάποιος σαν το Μάριο, με μια τέτοια συλλογική πρωτοβουλία. Παλιότερα υπήρχαν μια- δυο ομάδες που τα κανόνιζαν αυτά. Τώρα, π.χ. και στη Δράμα που υπήρχε μια ομάδα, η We Few, που ήταν του Πανεπιστημίου. Έκλεισαν το χώρο που γίνονταν τα live, ο οποίος ανήκε στο Πανεπιστήμιο για να το κάνουν μέγαρο της αστυνομίας ή κάτι τέτοιο.

Είναι δύσκολο να πείσεις έναν μαγαζάτορα στην επαρχεία, ότι αυτό που θα κάνεις φέρνει κόσμο;

Αντώνης: Είναι ανάλογα και με ποιόν μιλάς. Αν είναι κάποιος με ένα μαγαζί που οργανώνει τρεις μπάντες που παίζουν διασκευές, δεν μπορείς να τον πείσεις ότι αυτό που κάνεις εσύ είναι διαφορετικό. Στο παρελθόν είχαμε πάει στην επαρχεία με τους Callas και το Velvet Bus. Σε κάθε πόλη είχαμε και διαφορετικές δυσκολίες. Στο πρώτο Velvet Bus, ήμαστε σ’ ένα μαγαζί και ήταν το μπάσο με τη σκληρή θήκη στο νεροχύτη και πήγε κάποιος και άνοιξε το νεροχύτη ας πούμε και το μπάσο βράχηκε.

Μερικές φορές, αν πας και σε κάποια μικρή πόλη, δε σε παίρνουν και με καλό μάτι. Ειδικά εμάς που σκάγαμε με λεωφορείο 20 – 30 άτομα σου λέει τι γίνεται εδώ πέρα. Φεύγαμε από ένα live και μας λέει ο μαγαζάτορας, όπως θα γυρίζεται προσέξτε γιατί θα σας την έχει στήσει η αστυνομία για να σας ελέγξουν. Ε, και αναγκαστήκαμε να κάνουμε όλα τα ναρκωτικά μέσα σ’ ένα βράδυ! (γέλια)

Betamin: Γενικά χρειάζεσαι κάποιον να ρυθμίζει κάποια πράγματα. Δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο που μόλις έχει κάνει ένα live να μιλήσει με ένα μαγαζάτορα και να του πει ξέρεις θα πάρεις λιγότερα γιατί είχαμε λιγότερο κόσμο. Είναι μια περίεργη διαδικασία. Χρειάζεσαι κάποιον εκείνη τη στιγμή που ‘ναι πιο ήρεμος.

Πώς είναι η εμπειρία σου εδώ στο Cremino;

Betamin: Για καθαρά βιοποριστικούς λόγους εργάζομαι εδώ. Δε νομίζω ότι θα φανταζόμουν τον εαυτό μου πριν τρία χρόνια, να δουλεύω πολλές ώρες τη μέρα για να κάνω αυτό που θέλω και παράλληλα να κάνω και κάτι άλλο για να συμπληρώνω το εισόδημά μου. Δε το θεωρώ όμως αυτό πρόβλημα, γιατί στην πραγματικότητα μαθαίνεις πράγματα. Η εξυπηρέτηση πελατών είναι σπουδαία ιστορία και είναι μια ιστορία που βρίσκεται σε οτιδήποτε έχει να κάνει με επικοινωνία και μέσω αυτού είμαι ενταγμένος στον πραγματικό κόσμο. Ο κόσμος, ο οποίος αποτελείται από ένα σύνολο καλλιτεχνών ή το ακαδημαϊκό τερέν, στο οποίο έχω ζήσει , δεν είναι ο πραγματικός κόσμος. Οπότε το να βγαίνεις έξω στον πραγματικό κόσμο και να εξυπηρετείς πελάτες οι οποίοι δεν τους ενδιαφέρει ποιός είσαι και τι κάνεις, είναι πάρα πολύ καλό.

Αυτές τις ώρες που δουλεύω, εννοείται ότι θα ‘ταν πολύ ωραίο να μπρούσα να παίζω κιθάρα και να γράφω τα τραγούδια μου και να γίνομαι καλύτερος. Δηλαδή, ο χρόνος που σου στερεί οποιαδήποτε παραγωγική δουλειά απ’ αυτό που είσαι και κάνεις είναι πολύτιμος. Δεν είναι εύκολο να πεις, γυρνάω στις 12 το βράδυ, μετά από κάποιες ώρες ορθοστασίας και συνθέτω το αριστούργημα του αιώνα. Δεν συμβαίνει αυτό. Από την άλλη όμως, προφανώς αντλείς πράγματα. Δε θέλω να το εξοραϊσω, δε θέλω και να το υποβαθμίσω. Νομίζω ότι η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση. Είναι πεζή η πραγματικότητα. Είναι οξύμωρο για κάποιον που δουλεύει πολύ πάνω σε αυτό που αγαπάει, να μη μπορεί να βγάλει τα προς το ζην. Νομίζω ότι σ’ αυτό θα συμφωνήσει και ο Αντώνης.

Αντώνης: Ναι. Έκανα κι εγώ μια παρόμοια δουλειά κάποτε. Δούλευα σ’ ένα μαγαζί με cup cakes. Κι έχω να δώσω μια συμβουλή. Μην τρως πολύ απ’ το μαγαζί που δουλεύεις! (γέλια) Είχα πάρει πάρα πολλά κιλά όταν δούλευα εκεί πέρα. Λίγο από δω, λίγο από ‘κει, βοηθούσα και στο εργαστήριο, οπότε.

Betamin: Εγώ δεν έτρωγα ποτέ ιδιαίτερα παγωτό όποτε δεν έχω πρόβλημα.

Δηλαδή δεν έχεις κάποιο αγαπημένο παγωτό από τα παιδικά σου χρόνια;

Βεβαίως. Το Cucciolone. Το sandwich της Algida. Αριστερά σοκολάτα, δεξιά κρέμα και είχε το comic από πάνω, το οποίο δεν προλάβενες να το διαβάσεις γιατί έλιωνε και σου ‘λεγε η μάνα σου παιδί μου φάτο! Ήμουν παιδί το οποίο έπαιρνε το Gallipo, το ζούλαγε και έβγαινε όλο το Gallipo απ’ έξω. Μου έτυχε πολλές φορές και δεν το ξαναπήρα. Με τον πύραυλο μου έχει τύχει πολλές φορές να βγάλω το πλαστικό και να φύγει όλη κρέμα και κατέληγα να τρώω το χωνάκι. Εντάξει, έχω πρόβλημα. Δεν είμαι καλός σε αυτό. (γέλια). Οπότε μετά άρχισα να παίρνω κυπελάκι, το Chicago, το Kοκτέιλ.

Εσύ Αντώνη;

Πάντα μου άρεσε το 4x4 επειδή είναι μεγάλο, η Καραμπόλα, επειδή είχε δώρα, και είχε ωραία πραγματάκια και αθλητικά, κάτι σαν ταυτότητες αθλητών. Έχω και μια φωτογραφία όταν είμαι μωρό που είναι όλη  η μούρη μου πασαλειμμένη με σοκολάτα. Ήμουν και ξανθός τότε και έκανε αντίθεση. Τώρα πια από χύμα παγωτά μ’ αρέσει η βανίλια Μαδαγασκάρης, το φιστίκι σε συνδυασμό πάντα με κάτι και οτιδήποτε έχει κομματάκια σοκολάτας. Τα πιο περίεργα που ‘χω δοκιμάσει πάντως ήταν παγωτό ποπ – κορν και τσιχλόφουσκα.

Betamin, δεδομένου ότι εργάζεσαι σ’ ένα τέτοιο μαγαζί τα standards των γεύσεων έχουν ανέβει; Σε ικανοποιεί ακόμα το παγωτό περιπτέρου;

Δε το συζητάμε. Δεν μπορείς μετά να φας παγωτό απ’ το περίπτερο. Τώρα έχω μάθει και πως παρασκευάζεται. Κολλάς! Η σοκολάτα εδώ πέρα μου θυμίζει, γεύσεις από την παιδική μου ηλικία. Η κρέμα είναι κρέμα. Τα φρούτα επίσης είναι το κάτι άλλο! Τώρα τρώω πιο πολύ παγωτό είναι αλήθεια. Έχω κολλήσει. Αν και ξέρεις, σκέφτομαι καμιά φορά, δεν ξέρω αν ξέρεις τις ιστορίες με τους σεφ που μετά τη δουλειά πάνε και τρώνε Big Mac (γέλια). Oπότε έτσι, καμιά φορά, όταν περνάω έξω απ’ το χείροτερο ψυγείο περιπτέρου, έτσι ηλιοκαμμένο κι αυτά, ψήνομαι να πάρω.

Αντώνη, πες μου λίγα πράγματα για τους Strawberry Pills. Σε τι φάση είστε;

Μόλις βγάλαμε ένα EP, το “Conversation Piece” και ήδη δουλεύουμε νέα τραγούδια για το χειμώνα.  Προς το παρόν δεν υπάρχει λόγος να βγάλουμε ολοκληρωμένο album, γιατί αν το κάνουμε θέλουμε να το κάνουμε ακριβώς όπως το ‘χουμε σκεφτεί και εφόσον δεν υπάρχει η δυνατότητα να γίνει έτσι αυτή τη στιγμή, δε θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα είμαστε μόνο σε μια συλλογή που θα κυκλοφορήσει το χειμώνα σε βινύλιο.

Γενικότερα αυτό τον καιρό δραστηριοποιούμαι και σ’ έναν άλλο τομέα. Έχουμε ξεκινήσει ένα label με τη Νεφέλη, την Pink Motel Records, με την οποία κυκλοφορούμε μόνο σε κασέτα. Από ‘κει βγάλαμε και τους Strawberry Pills και τώρα περιμένουμε να πάρουμε τα masters για τρεις νέες κυκλοφορίες το χειμώνα, του Πητ Σαν, του Constantine Kyrtsis και των Lucky Mrs. Daniels.

Πόσο εύκολο είναι να στήσεις κάτι τέτοιο εν καιρώ κρίσης;

Είναι λίγο δύσκολο γι αυτό και κυκλοφορούμε κυρίως σε κασέτα γιατί είναι πιο φθηνό, έχει μια άλφα αξία συλλεκτική και εμένα μου θυμίζει και λίγο γυμνάσιο, λύκειο που είχα walkman. Έχει κάνει ένα τρελό revival η κασέτα. Θα γίνει και για πρώτη φορά Cassette Store Day στην Νέα Υόρκη και Λονδίνο φέτος και το ψάχνουμε να στείλουμε κι εμείς κάτι εκεί πέρα. Απλά ό,τι λεφτά σου περισσεύουν τα ρίχνεις εκεί πέρα και μετά κοιτάμε να πάρουμε πίσω τα έξοδά μας, όχι να βγάλουμε κάποιο κέρδος. Οι κασέτες θα διατίθενται κυρίως σε επιλεγμένα δισκάδικα και στο internet.

Μετά το τέλος της συνέντευξης, η κυρία Αθανασία μας φίλεψε και smoothies πορτοκάλι με παγάκια σε σχήμα αστερία. Το καλύτερο κομμάτι όμως ήταν όταν κάναμε μαζική επιδρομή στο ψυγείο της.  Κι όταν λέμε μαζική, εννοούμε ότι έφαγε και η Λαίδη , το κοκέρ - μασκοτ του Cremino.

Cremino, Νίκης 50 A, Πλάκα.

OUGH.gr

http://pisostapalia.blogspot.gr/

ΟΥΖΑΔΙΚΟ “ KAΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ “

 

Ένας ελληνικός ναός «οινοπνευματικής ασωτίας» στο κέντρο της Αθήνας που εδώ και 50 χρόνια έχει γίνει το στέκι των αθηναϊκών γραμμάτων

Στο άκουσμα των λέξεων «Καπετάν Μιχάλης» το πρώτο πράγμα που έρχεται συνήθως στο νου των περισσοτέρων είναι το ομώνυμο σπουδαίο λογοτέχνημα του Νίκου Καζαντζάκη, ένα από τα κορυφαία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Για τους λίγους και μυημένους, όμως, αυτές οι δύο λέξεις παραπέμπουν και κάπου αλλού: σε ένα τόπο εξίσου λογοτεχνικό, ποιητικό, δημιουργικό, μεθυστικό, φτιαγμένο από λέξεις και συζητήσεις, γέλια και φωνές, γεύσεις και μυρωδιές.
Ο λόγος για το ταπεινό στην όψη, αλλά μεγαλειώδες στην «ψυχή» και την ιστορία, ουζομεζεδοπωλείο «Καπετάν Μιχάλης», το οποίο έχει ριζώσει τα τελευταία 50 χρόνια στο νούμερο 3 της οδού Φειδίου στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις συνειδήσεις των γνωστών στους κύκλους των γραμμάτων και των τεχνών πιστών θαμώνων του.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, το βάρος των ονομάτων που συχνάζουν εκεί θα αρκούσε για να ωθήσει τη συντεταγμένη πολιτεία να «χρίσει» το συγκεκριμένο καπηλειό «Υπουργείο Πραγματικού Πολιτισμού και Παιδείας». Άνθρωποι διακριτικοί, με πλούσια αστική κουλτούρα που δύσκολα τη βρίσκεις πια στην Αθήνα, άνθρωποι της ουσίας (πνευματικής και οινικής), μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, οι οποίοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το γεγονός ότι η Αθήνα εξακολουθεί, έστω και μυστικά, να είναι μία «δονούμενη» από ιδέες, όμορφες συζητήσεις και δημιουργικότητα πόλη.
O «Καπετάν Μιχάλης» ανήκει σε μία εκλεκτή κάστα στεκιών, από τα τραπέζια των οποίων πέρασαν και περνούν άνθρωποι που σημάδευσαν ανεξίτηλα την πνευματική ταυτότητα ολόκληρων γενεών:
Ο Παπασπύρου στο Σύνταγμα, εκεί που είναι τώρα τα McDonalds (περνούσαν κατά καιρούς ο Άλεν Γκίνσμπεργκ, o Γκρέγκορι Κόρσο και άλλοι της beat γενιάς), ο Ιπποπόταμος στη Δελφών, ο Τιπούκειτος, το Ρεφραίν στην Πατησίων, όπου μαζεύονταν αναρχικοί, το Au Revoir, το Galaxy, ο Λώρας στη Μαβίλη, ο Μπόκολας στην πλατεία Κολωνακίου, το οποίο υπήρξε λογοτεχνικό στέκι πριν γίνει Da Capo, η Δεξαμενή του Παπαδιαμάντη, το «Μπραζίλιαν» του Καραγάτση και του Ταχτσή, το πατάρι του Λουμίδη των Ελύτη, Χατζιδάκι, Γκάτσου και Σαχτούρη, το ουζερί του Απότσου που έκανε τόση εντύπωση στον Σεφέρη, τα γραφεία του περιοδικού «Διαγώνιος» των Πεντζίκη, Ιωάννου και Πετρόπουλου, το καφέ Ντορέ για τη σύναξη των σινεφίλ (Αγγελόπουλος, Κανελλόπουλος, Τάσιος).
Για τον «Καπετάν Μιχάλη» έχουν γραφτεί ύμνοι από απλούς μπλόγκερς μέχρι βαρυσήμαντες πένες:
Κρυμμένο στις πολύβουες λεωφόρους του κέντρου της Αθήνας, σαν σε σοκάκι από νησί, θα βρεις τον καφενέ του Καπετάν Μιχάλη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις την όσφρηση να σε οδηγήσει με τη μυρωδιά από τους κεφτέδες και την γεύση από τα μεζεδάκια και την ρακί να σε μεθύσει. Και ο Καπετάν Μιχάλης με την πείρα του παλιού ναυτικού και μέσα από την απλότητα του χώρου και των ανθρώπων έχει τον τρόπο του να σε αποζημιώσει για την προτίμηση που του δείχνεις... (batiraki.gr).

Ο καπετάν Μιχάλης είναι ένα απλό μεζεδοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας. Έχει την απλότητα της ταβέρνας, με ξύλινες καρέκλες, δύο κουζίνες με υγραέριο και ένα χώρο εργασίας εξοπλίσμένο για να φτιάχνει σχεδόν τα πάντα! Η διακόσμηση παραπέμπει σε Ελλάδα και για όποιον δεν κατάλαβε με ένα μπουζούκι και κομπολόγια να κρέμονται στους τοίχους. Καθώς βρίσκεται κοντά σε πολλές θεατρικές σκηνές, ηθοποιοί και θεατές όλων των ηλικιών καταλήγουν μετά τις παραστάσεις στον καπετάν Μιχαλη. Αυτό το μαγαζί δεν είναι τόσο για το φαγητό, όσο για ό,τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του φαγητού.
Το φαγητό είναι καλό. Δεν μπορούμε να πούμε εξαιρετικό ή ασύγκριτο, αλλά για τα λεφτά που δίνεις τρως καλά και πίνεις καλύτερα. Το κρασί αν και χύμα είναι πολύ καλό. Τα λαδερά τους είναι φτιαγμένα με φροντίδα και οι πατάτες τηγανητές είναι κομμένες στο χέρι. Θα βρείτε όλους τους μεζέδες που έχετε στο μυαλό σας, κρέας, ψαράκι και σαλατικά. Οι κυρίες που μαγειρεύουν πίσω από τον πάγκο έχουν master στο τηγάνι.
Ξεκίνησε ως ελληνικό καφενείο και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μεζεδοπωλείο. Η οικογένεια που το ανέλαβε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτητπροέρχεται από την Κρήτη και τον ένα από τα δύο αδέρφια που άρχισαν να δουλεύουν εκεί το έλεγεαν Μιχάλη -εξού και το όνομα του μαγαζιού. Ο Μανώλης που ανήκει στη δεύτερη γενιά ξεκίνησε να μαγειρεύει γνωρίζοντας πολύ λίγα, αλλά πλέον η εμπειρία του τον έφερε στη θέση να επιλέγει ο ίδιος τα κύρια πιάτα που θα προσφέρονται σε καθημερινή βάση (gourmed.gr).

Το Ουζομαυσωλείον «Καπετάν Μιχάλης», το οινοπνευματικό ανάχωμα για τον Γουδέλη, τον Στεφανίδη, τον Αριστηνό, τον Βρόντο, τον Σταθόπουλο, τον (κατά)γραφέα Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη και κάμποσους άλλους Καππαδόκες.
Έξω από τη Φειδίου το χάος: κόσμος που πηγαίνει και δεν έρχεται, τριζάτες κόρνες που γρυλίζουν άναρθρα· η βαθιά ριζωμένη αντίφαση της ζωής. Μέσα στο λημέρι του «Καπετάν Μιχάλη», μια φορά την εβδομάδα, η καθημερινή τύρβη γίνεται συμπόσιο, τα σχήματα της πόλης μεταπλάθονται σε τερψιλαρύγγια πυροτεχνήματα.
Το αψύ ανάδεμα του τσίπουρου, η γαργαλιστική οσμή του τηγανισμένου λαδιού, η χαλαρή συνάφεια της μουσικής που παίζει σιγά για να μη διακόψει τη σκέψη. Οι κύριοι στη γαλαρία είναι καταδικασμένοι να ζήσουν, αλλά μην τους το πείτε γιατί θα αρχίσουν να φωνασκούν αγρίως, να βάζουν τον Χέγκελ να συγκρουστεί μετωπικά με τον Καστοριάδη ή να εμφανίσουν από τη μέσα τσέπη του σακακιού τους τον εξαφανισμένο Τόμας Πύντσον (α, εκεί κρυβόσουν τόσο καιρό;), ή να απαγγείλουν Χέρντερλιν εις την γερμανικήν ή να γαργαλίσουν την καρδιά τους με έναν κυκεώνα γέλιου που δεν καταλήγει πουθενά (ω, τι θαυμαστή ελευθερία).
Δεν είναι θαμώνες, καίτοι ακολουθούν την αρχή της επαναληπτικότητας στις συναντήσεις τους. Είναι επινοημένες figuras που ζουν μια μυστική χαρά συναπαντήματος. Γι' αυτούς ο «Καπετάν Μιχάλης» λειτουργεί ως πρόσχημα, ως ορμητήριο· δύσκολα μένουν εντός των τειχών και των τοίχων. Το μειονέκτημά τους: αδυνατούν να κινηθούν «μαριονετίστικα», τα μέλη τους κινητοποιούνται από μια σφοδρή ζέση, τα στόματά τους (όταν δεν γεμίζουν από το ευγενές τσίπουρο), εκτοξεύουν εμπρηστική ύλη πνεύματος.
Όπως θα έλεγε και ο Κέρουακ είναι «οι καλύτεροι παλιοκαιρίτες στο προσκήνιο», έτοιμοι να ποιητικοποιήσουν τα πάντα, να εκλογικεύσουν τη μεγαλύτερη φαντασιοπληξία, να παραδοθούν στη μαγεία του πιο ευτελούς (αφού πρώτα του την προσδώσουν με χάρη).
Αίφνης ο «Καπετάν Μιχάλης» γίνεται το μόνο προσηλιακό σημείο της πόλης και άσε τους άλλους να καίγονται στο λιοπύρι.
Η idée fixe του κόσμου είναι η εξής: οι διανοούμενοι είναι κάτι περίεργοι τύποι που δεν βγαίνουν ποτέ από τα σπίτια τους, που ως άλλοι σκώληκες τρώνε σελίδες βιβλίων, που κοιμούνται πάνω από στοίβες γραπτών, που ζουν σε ανάμνηση της ζωής.
Την ημέρα της Κρίσης οι σεπτοί θαμώνες του «Καπετάν Μιχάλη» θα έχουν να απολογηθούν μόνο για τούτο: υπήρξαν και έδρασαν σαν συνειδητοί κινητήρες» (Διονύσης Μαρίνος, bookstand.gr).

Τελετάρχης Συμβάντων και Ήπιων Παρεκτροπών, ο Τάσος Γουδέλης, τενόρος της μεθυστικά αισιόδοξης mood. Τακτικοί σύνεδροι οι: Νίκος Κουφάκης (χειριστής μαγνητοφώνου), Χάρης Βρόντος (soundtrack της υπαρξιακής διάστασης), Μάνος Στεφανίδης (η νότα Νικόλας Κάλας), «Σωκράτης Παπαγεωργίου (η χαμογελαστή σταθερότητα αλλά και στασιμότητα), Γιώργος Αριστηνός (αξιέπαινη ισορροπία σε αιχμηρό μεταίχμιο, πάντα πρόθυμος για το καλό, πολύεδρο χιούμορ), Δημοσθένης Κούρτοβικ (θαρρετή πολυπραγμοσύνη στο ακέραιο συν θαυμαστή ειδημοσύνη σε αναπάντεχα θέματα), Μπαμπασάκης («προδότης του γραπτού λόγου»). Με τον Μιχάλη Μοδινό μιλάμε, ως επί το πλείστον, για μυθιστορήματα άνω των οκτακοσίων σελίδων, όπως τα: Omega minor του Φλαμανδού Πολ Βεράχεν (κατ' εμέ, το πιο πετυχημένο copy/paste του Gravity's Rainbow). Μας τιμά ο Νίκος Σιδέρης (χαϊκού & φιλοσοφική ψυχολογία). Ο Θάνος Σταθόπουλος, παρών επίσης, με ακαριαίες αποφάνσεις, με βλέμμα βραχνό, με λαμπίκο λόγο, με βόμβες βυθού. Ο Κυριάκος Μαργαρίτης, τακτικός από το 2012. Ο Βασίλης Τσαλής, έχει έρθει μερικές φορές. Ο Ομηρολόγος Βαγγέλης Πανταζής (πολύτιμος ερευνητής/ η αρχαιολογία της γνώσης/ ανασκαφές στα Πεδία της Γλώσσας), όπως και ο πάντοτε χαμογελαστός (μόνιμο μειδίαμα στα μάτια) Χαράλαμπος Μαραβέλιας. Ο Δικηγόρος Γιώργος Βαχαβιόλος με αχανείς γνώσεις, ιδίως αναλυτικός όταν μιλάει για τα αριστουργήματα της κλασικής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Ο εκδότης Γιώργος Δαρδανός/Gutenberg/τυπωθήτω. Η Μαρία Ζ. Η Λίνα Σ. Η Ειρήνη Δ. Ο Σπύρος Γιανναράς έχει γλεντήσει μαζί μας. Ο κομψός Δούκας Καπάνταης έχει δώσει μερικά κομψά παρών. Ο Γιώργος Κυριαζής έχει πει πολλά ωραία στις συνάξεις μας όπου λάμπει το χαμόγελό του (ο Γιώργος ο Κυριαζής: τενόρος, ο μόνος επαγγελματίας τενόρος ανάμεσά μας, και μεταφραστής του Thomas Pynchon!). Οι μακαρίτες Ηλίας Λάγιος (ποιητής μέγας, ο Λάγιος, έλεγα φωναχτά: «Σολωμός, Καρούζος, Λάγιος - ιδού η γραμμή!») και Φώτης Μπατσίλας ήπιαν τα ποτήρια τους εδώ» (από το βιβλίο του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη με τίτλο: Ουζομαυσωλείον Καπετάν Μιχάλης, εκδ. Γαβριηλίδης).

 pisostapalia.blogspot.gr

ENA MAΓΕΙΡΕΙΟ–ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΔΙΚΟ ΣΤΟΥ ΨΥΡΡΗ

 

Διονύσης Ανεμογιάννης

Μάλλον έχεις περάσει πολλές φορές έξω από την ταβέρνα του Γιώργου, όμως είναι αμφίβολο κατά πόσο την πρόσεξες.

Κρυμμένη πίσω από ένα συνοικιακό ψιλικατζίδικο (που ανήκει στον ίδιο), δίχως ταμπέλα και βιτρίνα, η ταβέρνα του Γιώργου στην οδό Σαρρή απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε φίλους και γνωστούς. Θα υπέθετες ότι δεν θέλει αγνώστους αυτή η ταβέρνα, πως στήνει κάθε μεσημέρι ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, όπου κάθε ξένος πρέπει να συγχρωτιστεί με τους υπόλοιπους για να γίνει δεκτός. Και η αλήθεια δεν απέχει πολύ απ’ αυτό «μεταξύ μας είμαστε πάντα», εξηγεί ο Γιώργος, ιδιοκτήτης του μικροσκοπικού μαγειρείου, «αν μπει κανείς άγνωστος σταματάμε ό,τι κάνουμε και τον κοιτάμε με απορία. Όσοι μπαίνουν εδώ, ο ένας με τον άλλο σιγά-σιγά γίνονται φίλοι». Μας διηγείται ιστορίες πελατών που βρέθηκαν τυχαία στην ταβέρνα, γνωρίστηκαν με άλλους και στο τέλος έγιναν παρέες, έδιναν ραντεβού στο ταβερνείο και τις Κυριακές πήγαιναν εκδρομές. «Μόνο γάμος δεν προέκυψε απ’ αυτό το μαγαζί».

Το κτήριο πρωτολειτούργησε ως γραφεία του συνδέσμου του ΕΑΜ επί Κατοχής. Από τότε και ύστερα έγινε αποθήκη ξυλείας, ελαιοτριβείο και αποθήκη ειδών σπιτιού μέχρι το ’84, όταν το αγόρασε η οικογένεια του Γιώργου. Το ’94 όταν τελείωσε το στρατιώτικό του, ο Γιώργος άνοιξε το αναψυκτήριο. «Δεν χρειάστηκε ποτέ να βάλλω ταμπέλα. Όλη η γειτονιά ήξερε ότι άνοιγα αναψυκτήριο, από την στιγμή που περνούσα τα πλακάκια» λέει με έμφαση.

Το κατάστημα λειτουργεί καθημερινά 08:00-18:30. Σερβίρει καφέδες και σάντουιτς το πρωί, ενώ το μεσημέρι εκπλήσσει με το μενού του που είναι ό,τι πιο απλό: ένα πιάτο την ημέρα και μερικά ορεκτικά (μεταξύ αυτών και το πεντανόστιμο ‘καυτερό’, με καυτερές πιπεριές, ντομάτα, φέτα και αυγό). «Εδώ τρώει μόνο η γειτονιά. Όπως θα πάνε στις γυναικές τους και θα φάνε ό,τι έχει μαγειρέψει, έτσι και εδώ. Παίρνουν τηλέφωνα και ρωτάνε τι έχουμε μαγειρέψει σήμερα και ύστερα μου λένε να τους κρατήσω μερίδα ή όχι».

Την ημέρα που πήγαμε είχαν ετοιμάσει μια μεγάλη κατσαρόλα γιουβαρλάκια, την επόμενη θα είχε φασολάδα, ενώ παραδοσιακά τη Πέμπτη θα είχε φρέσκο ψάρι, μας εξήγησε η αδερφή του ιδιοκτήτη πίσω από τον πάγκο.

Ο Γιώργος σερβίρει μερίδες λίγες σε αριθμό, χορταστικές όμως σε ποσότητα και πολύ χαμηλές από άποψη τιμής. Γιατί που αλλού θα βρεις κοτόπουλο φιλέτο στη σχάρα με πατάτες σπιτικές στα 3,5 ευρώ;

Η τηλεόραση στο εσωτερικό του ταβερνείου του Γιώργου παίζει πάντα ‘ψιλικατζίδικο τιβί’. Πρόκειται φυσικά για το σύστημα ασφαλείας του Γιώργου που προβάλλει την κίνηση στο ψιλικατζίδικο σε μια μεγάλη τηλεόραση, κοινή θέα των θαμώνων, όσο ο ιδιοκτήτης τους σερβίρει.

Καυτερό Τέλη vs Καυτερό Αναψυκτήριου

Το καυτερό του Τέλη είναι μεγάλου μεγέθους, έρχεται σε μεταλική πιατέλα και είναι πολύ καυτερό. Ντομάτα, πράσινη καυτερή πιπεριά και φέτα είναι το ιδανικό συνοδευτικό για τα μπριζολάκια, ειδικά τους κρύος μήνες. Το καυτερό του Αναψυκτηρίου είναι ένα μικρό πιάτο, με ντομάτα, πράσινη πιπεριά και φέτα, με τη διαφορά ότι από πάνω τους έχει σπάσει ένα αυγό. Προσοχή, δεν είναι ομελέτα ούτε στην εμφάνιση ούτε στη γεύση, απλά η «βελτιωμένη» συνταγή του Αναψυκτηρίου (τη μέρα που τη δοκιμάσαμε ήταν ελάχιστα καυτερή) είναι πιο πλούσια και κερδίζει τις εντυπώσεις. Α, και στοιχίζει 2,50 ευρώ.

http://pisostapalia.blogspot.gr/