ΚΑΙ Ο ΘΟΡ ΓΙΝΕΤΑΙ…ΗΡΑΚΛΗΣ

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

Το δεύτερο μέρος των «300», χαρακτηριστικό δείγμα της λογικής με την οποία αντιμετωπίζονται πλέον τα ιστορικά θέματα από το Χόλιγουντ.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Αρκετή κουβέντα έχει γίνει σχετικά με τις μεταφορές των ελληνικών μύθων όπως και της αρχαίας ιστορίας αυτού του τόπου στον κινηματογράφο. Ο αρχαίος κόσμος, πλούσιος σε συναρπαστικές διηγήσεις, επικές μάχες, μεγάλους έρωτες και σπουδαίες προσωπικότητες, αποτελούσε πάντα πρόσφορο έδαφος για τους δημιουργούς της Εβδομης Τέχνης ώστε να ελκύσουν τη φαντασία του κοινού ικανοποιώντας (έστω και εικονικά) μια από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες επιθυμίες: αυτή του ταξιδιού στον χρόνο.
Τι μοίρα όμως επιφυλάσσει το Χόλιγουντ στον ελληνικό μύθο; Στον πρόσφατο «Ηρακλή» με τον Ντουέιν Τζόνσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο ημίθεος ήρωας είναι μισθοφόρος, ένα πληρωμένο σπαθί -για την ακρίβεια ρόπαλο- που μαζί με την ομάδα του αναλαμβάνει αποστολές έναντι αμοιβής. Σκοπός του μάλιστα είναι να μαζέψει αρκετά για να μπορέσει σύντομα να αποσυρθεί σε κάποια ήσυχη εξοχή και να απολαύσει ειρηνικά το υπόλοιπο της ζωής του. Σαν σύγχρονος μεσήλικας αστός δηλαδή.
Οικείοι ήρωες
Είναι ενδιαφέρον πώς τα χολιγουντιανά στούντιο προσπαθούν να συμβαδίσουν κατά κάποιο τρόπο με το κοινό των multiplex επικαιροποιώντας τους ήρωες ώστε να τους καταστήσουν πιο οικείους και πιο αναγνωρίσιμους. Ετσι, οι αρχαίοι ήρωες μπαίνουν στα παπούτσια χαρακτήρων κόμικς για παράδειγμα, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι και τα περισσότερα σενάρια που αναφέρονται σε αυτούς προέρχονται πλέον από κάποιο κόμικ. Βάζεις μια λεοντή στον Θορ και έχεις τον Ηρακλή. Ντύνεις με χλαμύδα τον Κάπτεν Αμέρικα και έτοιμος ο Λεωνίδας. Απλό και «εργοστασιακό» αλλά κυρίως εξαιρετικά προσοδοφόρο.
Δεν είναι φυσικά οι ανιστόρητοι Αμερικανοί που δεν έχουν ιδέα από αρχαία ελληνική γραμματεία με αποτέλεσμα να την παραποιούν. Πλήθος ειδικοί υπάρχουν στην εκεί όχθη του Ατλαντικού, εξαιρετικά καταρτισμένοι, τους οποίους μπορούν συμβουλευτούν οι παραγωγοί αν θέλουν να φτιάξουν κάτι που να πλησιάζει έστω στα αρχαία πρότυπα. Δυστυχώς όμως αυτά δεν πουλάνε. Κάπως έτσι εκείνος ο δυστυχής «Αλέξανδρος» του Ολιβερ Στόουν πήγε άπατος στις εισπράξεις, αφού η φανερή του στόχευση στην απεικόνιση της προσωπικότητας του μεγάλου Μακεδόνα δεν άφησε και πολύ χρόνο στις μάχες και τον ορυμαγδό που φέρνει τα σύγχρονα πλήθη στο σινεμά.
Για να μην αναφέρουμε την εδώ κατακραυγή και τα οργισμένα εθνικοπατριωτικά σχόλια επειδή λέει παρουσιάζει τον στρατηλάτη «να του αρέσουν τα αγοράκια». Προτιμάμε βλέπετε τον Θεμιστοκλή από τους περσινούς «300», ο οποίος όχι μόνο δέρνει τον εχθρό (τη μοχθηρή και πανέμορφη Αρτεμισία), αλλά συμπληρώνει και το... δεύτερο μισό της γνωστής φράσης σε μια από τις πιο παράλογες σκηνές στην ιστορία του σινεμά. Στην «κατάπτυστη» ταινία του Ολιβερ Στόουν, αντιθέτως, συμβουλεύτηκαν -και άκουσαν- έναν ιστορικό, με αποτέλεσμα να έχουμε τόσο μια άρτια παρουσίαση της ψυχοσύνθεσης του Αλέξανδρου όσο και μια εξαιρετική απεικόνιση της καθοριστικής μάχης των Γαυγαμήλων. Ηταν τόσο ενθουσιασμένος μάλιστα για τη συμβολή του ο άνθρωπος, που το μόνο που ζήτησε ως αμοιβή ήταν να του δώσουν μια θέση κομπάρσου στη σκηνή της μάχης.
Ας μην υπερβάλλουμε πάντως. Ακόμα και η «Τροία» του Βόλφγκανγκ Πέντερσεν ήταν όαση μπροστά στα «τέρατα» που ακολούθησαν. Μπορεί να διασκευάζει ελεύθερα, ενίοτε και να παραποιεί εμφανώς το ομηρικό έπος, διατηρεί ωστόσο τουλάχιστον μια αίσθηση του αρχαίου κόσμου έχοντας στα ατού της και το αρκετά πειστικό δίπολο Αχιλλέα-Εκτορα, ερμηνευμένο από τους Μπραντ Πιτ και Ερικ Μπάνα.
Και μετά ήρθαν οι «300». Εντάξει, συμφωνούμε πως από τεχνική άποψη η ταινία του Ζακ Σνάιντερ (όχι το απαράδεκτο σίκουελ) είναι πολύ καλή. Τα slow-motion, οι «απότομες» φωτοσκιάσεις και η γενικότερη αισθητική βίντεο-γκέιμ συνθέτουν μια ομολογουμένως εντυπωσιακή εικόνα. Ας πούμε ακόμα ότι η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ του Φρανκ Μίλερ, επομένως η ιστορική ακρίβεια πάει δικαιολογημένα και εδώ περίπατο. Ωστόσο δεν είναι κρίμα η μοναδική κινηματογραφική μεταφορά αυτής της ιστορίας-σύμβολο να είναι ένα αιματοβαμμένο κόμικ; Σύμφωνα με το ίδιο πρότυπο προέκυψαν ταινίες όπως η «Τιτανομαχία», οι «Αθάνατοι» και το δεύτερο μέρος των «300», φιλμ δηλαδή άνευ ουσίας, δίωρα συνοδευτικά στις μεγάλες σακούλες του ποπκόρν.
Η άλλη πλευρά
Αφού επισημάναμε τις «ατυχείς» στιγμές της αμερικανικής παραγωγής σχετικά με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ας δούμε λίγο και την άλλη πλευρά. Εκτός από τον «Αλέξανδρο» (κυρίως) και την «Τροία» (λιγότερο), υπάρχει επίσης η πολύ καλή «Αγορά» του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, η οποία αφηγείται την ιστορία της Υπατίας, της Ελληνίδας νεοπλατωνικής φιλοσόφου, αστρονόμου και μαθηματικού που έζησε και έδρασε στη ρωμαιοκρατούμενη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Χωρίς να προχωρήσει σε κάποια βαθιά κοινωνικοπολιτική ανάλυση, η ταινία κατορθώνει να αποδώσει παραστατικά το κλίμα μιας εποχής ενώ παράλληλα καυτηριάζει τον καταστρεπτικό φανατισμό των πρώτων χριστιανών (αλλά και κάθε φανατισμό εν γένει) οι οποίοι βιάζονταν να δώσουν τέλος στον αρχαίο κόσμο. Επιπλέον, η ανθρωπολογική προσέγγιση του Αμεναμπάρ απαλλάσσει τους πρωταγωνιστές της ταινίας από αυτό τον ιδιότυπο «τοίχο» που χωρίζει συνήθως τους ήρωες μακρινών εποχών με το σύγχρονο κοινό. Οι χαρακτήρες της «Αγοράς» είναι κανονικοί άνθρωποι, πειστικοί χάρη και στις πολύ καλές ερμηνείες, προεξάρχουσας της εξαιρετικής Ρέιτσελ Βάις
http://www.kathimerini.gr

Η ΠΡΩΤΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑΣ

 

Η   Πενταγιού ...

Απ' τα " ΛΙΩΡΙΚΙΩΤΙΚΑ " του 1983 , του Γιώργου Καψάλη , δανειζόμαστε ένα κομμάτι του γνωστού ηθοποιού Αρτέμη Μάτσα με τον τίτλο της επικεφαλίδας , αξίζει νομίζουμε τον κόπο να το διαβάσετε :

               Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά

               και στο Χρυσό κριάρια ,

               και στης Μαρίας την ποδιά

               σφάζονται παλικάρια .

Ακούγεται ακόμη το πασίγνωστο τούτο τραγούδι...Και το άκουσα με περισσότερη θέρμη τραγουδισμένο σ' ένα οδοιπορικό μου στα μέρη της Μαρίας Πενταγιώτισσας .

Καμαρώνουν οι τραγουδιστάδες και με το ίδιο καμάρι μ' αποκρίθηκαν σ' ερώτησή μου :

-- Ποιά είναι γι' αυτούς η Μαρία ; Ο θρύλος η η ιστορία ;

-- Η Μαρία είναι δικιά μας και πολλοί είναι οι συγγενείς της εδώ πέρα .

Δέχτηκα την απάντηση - γιατί όχι άλλωστε - και συνέχισα να τους βλέπω να χορεύουνε και να τραγουδάνε .

Η Μαρία Πενταγιώτισσα . Η επαναστάτρια ...Που γκρέμισε , σε μιά εποχή γεμάτη προλήψεις , κάθε πρόληψη , που ζήτησε τα δικαιώματά της όπως εκείνη το 'νοιωθε με το ένστικτό της .

Γράφτηκαν πολλά γιά τη " Μαρία Πενταγιώτισσα " . Έτσι το θέατρο δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορο , σε μιά εποχή , μάλιστα , που έργα με το ύφος των δραματικών ειδυλλίων συγκινούσαν και γίνονταν " ναυαγοσωστικά " γιά τους περιοδεύοντες , ιδίως , θιάσους .

Η  ΠΡΩΤΗ .

Η Αθήνα την πρωτοχειροκρότησε σαν θεατρικό έργο πρόζας στις 17 Ιουνίου του 1910 . Τη διασκευή την είχαν κάνει ο Α. Κυριακός και Τιμ. Σταθόπουλος .

Κι' απο κείνη τη στιγμή άρχισε και η πετυχημένη καριέρα της σ' όλη την Ελλάδα . Πολλές πρωταγωνίστριες του βθεάτρου μας έπαιξαν το ρόλο της Μαρίας Πενταγιώτισσας . Η φήμη των παρασκηνίων φέρνει στην πρώτη γραμμά τη Βιργινία διαμάντη , με τα όμορφα μακριά μαλλιά , αστέρι λίγο ργότερα του κινηματογράφου μας - και τη Μαρία Βεάκη με το μεγάλο δραματικό ταλέντο .

Το 1923 στο θέατρο " Κωστάκη " - εκεί που είναι η στάση Κωστάκη στη Λεωφ. Συγγρού - την ερμήνευς η όμορφη Κατίνα Καλουτά και το 1925 η Νίτσα Ρούσου , ηθοποιός με πολλές επιτυχίες , κ.α .

Αν τα πάθια και τα τατορθ΄ωματα της Μαρίας τραγουδήθηκαν και έγιναν θρύλος , πιό θρυλική όμως έμεινε στους καλλιτεχνικούς κύκλους η κινηματογραφική " Μαρία Πενταγιώτισσα " που σαν ταινία είναι μιά από τις σπαρταριστές σελίδες του κινηματογράφου μας και που αξίζει να την αφηγηθούμε .

Η   ΜΠΕΡΤΑ .

Στην Αθήνα την πριν το 1930 βρισκόταν ένας γραφικός τύπος ο Αχιλλέας Μαδράς , που κυκλοφορούσε με μιά μπέρτα πάντα , ντύσιμο που το κράτησε ως το τέλος της ζωής του.

Ο ίδιος παρουσιαζόταν σαν ηθοποιός , παρτεναίρ της Σάρας Μπερνάρ .

Η φήμη - πόσο κακόγλωσση είναι καμιά ΄φορά - λέει ότι τη μόνη λέξη που επρόκειτο να πει σ'ένα έργο πλάι στην κορυφαία της Γαλλικής σκηνής , ήταν " Μεγαλειοτάτη " , που όμως δεν την είπε γιατί ήταν τελευταίος στη σειρά των κομπάρσων και σκεπάστηκαν τα λόγια του από τους άλλους . Μακάρι να μην ήταν έτσι...

Ο Μαδράς , λοιπόν , με πολλές φιλοδοξίες , ίδρυσε την " άγαξ φιλμ ", και άρχισε να γυρίζει έργα θεαματικά και με δράση . Έτσι διάλεξε τη " Μαρία Πενταγιώτισσα " που είχε επικαιρότητα από τις πολλαπλές δημοσιεύσεις στις εφημερίδες , αλλά και από τις θεατρικές παραστάσεις .

Τη Μαρία θα την ερμήνευε η γυναίκα του , η Φρίτα Πουπελίνα , μιά πολύ κοντή γυναικούλα που φόραγε σχεδόν κοθόρνους γιά να φτάσει τον παρτεναίρ της και που τη διαφήμισε ο Μαδράς σαν σταρ που ήρθε από το Χόλλυγουντ .

Ο Μαδράς κράτησε γιά τον εαυτό του το ρόλο του παπά Γαβριήλ . Αξίζει όμως ν' αναφέρουμε και τους άλλους ηθοποιούς στην ταινία .

Ήταν ο Αιμίλιος Βεάκης , ως λήσταρχος Λαμάρας , ο Εμμανουήλ Κοντιώτης , ως φύλακας , ο Κόκος ( σπουδαίος ηθοποιός ) ως δικαστής και ο Γιάννης Αλωνίτης .

Σύμφωνα με τις διαφημίσεις " εις την ταινίαν λαμβάνουν μέρος 25 επαγγελματίαι ηθοποιοί , 200 ερασιτέχναι . Η φρουρά του Προέδρου της Δημοκρατίας , 3.000 στρατιώται - 200 άλογα ".

Δ Ι Α Φ Η Μ Ι Σ Η .

Αντιγράφουμε τη διαφήμιση της ταινίας που είναι σπαρταριστή : " Η Μαρία Πενταγιώτισσα δεν είναι ούτε κολοσσός ούτε κανόνι του 42 ! Ούτε υπερκολοσσός ! Ούτε το θαύμα του αιώνος ! Ούτε υπερπαραγωγή ! Ούτε η πρώτη Ελληνική ταινία ! Ούτε SUPER-FILM !Ούτε δοκιμαστική ! Είναι Ν Τ Ο Π Ι Ο ΠΡΑΓΜΑ ! Έχει το εξαιρετικό : Πρώτον ότι τον Βασιλέα Όθωνα παίζει αξιωματικός της Προεδρικής φρουράς .

Δεύτερον ότι παίζει με τα πραγματικά ρούχα του Όθωνος .

Τρίτον , ότι οι σκηνές του παλατιού ετραβήχτησαν σε σαλόνια επί τούτου με τα αληθινά έπιπλα του Όθωνος , άτινα το Μουσείον ευγενώς παρεχώρησεν , καθώς και τον θρόνον και το σκήπτρον του 'Οθωνος . Επίσης και τα μόνα σωζόμενα από τη Βασίλισσα Αμαλία παιγνιόχαρτα .

Επιπλέον θα περουσιασθεί και ο κ. ΜΑΔΡΑΣ εις τον ρόλον του παπα- Γαβριήλ.

Θέλετε τώρα να διαβάσετε την υπόθεση του έργου , έτσι σπαρταριστά 'οπως την έγραψε ο Μαδράς ; Να κάποια αποσπάσματα :

" ....Από την Αράχωβα , ένα πρωινό κυνηγώντας ο Όθων με τον Γρίβα Γαρδικιώτη και τον Κολοκοτρώνη , φτάνουν έξω από ένα χωριουδάκι .Παρέκει δυό κοριτσάκια κρυμμένα μεσ' τα χαμόκλαδα μαζεύουν σαλιγκάρια . Το ντουφέκι του Βασιλιά στρέφεται στα χαμόκλαδα που κινούνται , πυροβολεί , κα;ι ενώ πηγαίνει να πάρει το θήραμα , βλέπει μιά κόρη που την πλήγωσε . Είναι η Μαρία στη οποία ο Όθων γιά το ελαφρό κακό που της έκανε της λέγει : " να πάρε αυτό , από ένα διαβάτη να τον θυμάσαι ".

Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά . Νταούλια παίζουν και κοκορέτσι μυρίζει ( άραγε το...μύριζαν και οι θεατές ; ) λεβεντόκορμα παληκάρια σέρνουν το χορό και λυγερές κοπέλες τρέχουνε στο μοναδικό νυφοπάζαρο την ημέρα του Πάσχα . Απ' το πανηγύρι αυτό δεν λείπει και η όμορφη Μαρία , η οποία έρχεται κρυφά από το σπίτι της με κάτι συγγενείς της .

Την παραζάλη του χορού παρακολουθούν με περιέργειαν ο Όθων και η Αμαλία . Ανέλπιστα η Μαρία αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Βασιλιά τον άγνωστο διαβάτη . Ο Όθων αναγνωρίζει τη Μαρία , και στον ενθουσιασμό του λέγει στην Αμαλία : " Σ' αρέσει αυτό το λουλούδι , Αμαλίτσα μου , να το πάρουμε στο παλάτι ;". Η Αμαλία με γυναικείο εγωισμό του απαντά : " Έχουμε αρκετά λουλούδια στο Παλάτι μας ".  ( Τι...διάλογος ! ) . Τον θρίαμβο της Μαρίας επισφραγίζει ο έρως του Τουρκάκη ο οποίοος στη μέθη του χορού δίνει το μαντήλι στη Μαρία να τη χορέψει. Η Μαρία χορεύει με τον Τουρκάκη....

Στο...Άγιο Όρος ζει ο παπα- Γαβριήλ , ο νουνός της Μαρίας που ύστερα από είκοσι χρόνια αποφάσισε να γυρίσει στο χωριό του να παντρέψει τη Μαρία . Ο έρως σπάζει τα σίδερα . Μιά νύχτα που λείπει ο αδερφός της ο Θανάσης , η Μαρία σπάζει το παράθυρο , ο Τουρκάκης σκαρφαλώνει , την κατεβάζει και τη σέρνει στον αχυρώνα , ο Θανάσης τους πιάνει και μ' ένα σκεπάρνι της κομματιάζει το κορμί της , ενώ ο Τουρκάκης χάνεται .

Η Ελλάς είναι ανάστατη , εθελοντικά και ανταρτικά σώματα μαζεύονται στα σύνορα .Σ' ένα τραπέζι γύρω ο πρωθυπουργός Κριεζής , ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος , ο Αρχιστράτηγος Χατζηπέτρος , ο Σπυρ.Καραισκάκης , ο Βασιλεύς Όθων και η Αμαλία αποφασίζουν την επανάσταση του 1853 παρά τη θέληση των Μεγάλων Δυνάμεων .

Όλοι φεύγουν γιά το μέτωπο ο παπά Γαβριήλ γυρίζει από χωριό σε χωριό και μ' ενθουσιαστικά λόγια τους παρακινεί και ένα πρωί η μετανοήσασα Μαρία , ντυμένη με την αθάνατη φουστανέλλα , με τα παληκάρια της πηγαίνει κι' αυτή στη φωνή της Πατρίδας ...Από το λήθαργο ξυπνάει και τους άλλους ληστάς , ο Νταβέλης με το μπουλούκι του φτάνει μαζί της στο στρατόπεδο του Θοδωράκη Γρίβα έξω απ' τη Λαμία....

Λ Ι Ο Ν Τ Α Ρ Ι .

Στο Κουτσουλιό η Μαρία πολεμάει σαν λιοντάρι στο πλευρό του Γρίβα , ένας παπάς σέρνει παρέκει , πέφτει πληγωμένος , είναι ο παπά Γαβριήλ που δεν την αφήνει από κοντά , πληγώνεται η Μαρία κι΄ο παπά Γαβριήλ , πεθαίνει στα χέρια της ψιθυρίζοντας : " Σώσε Μαρία την ψυχή σου " .

Η Μαρία γυρίζει στο ρημοκλήσι , αφοσιώνεται στο Θεό και τη μετάνοια , οι περιπέτειες όμως και οι ψυχικές ανεμοζάλες την κλονίζουν και μιά νύχτα σκοτεινή και βουρκωμένη που έρχεται στον τάφο του παπά Γαβριήλ , ξεψυχάει .

Και μαζί με το ηλιοβασίλεμα ( ..ενώ πριν ήταν...νύχτα ) βασιλεύει και ο ήλιος της Ρόύμελης , τον οποίον οι συγχωριανοί την ρίξουν στον περίγελο και την καταφρόνια του κόσμου με το τραγούδι που της έκαναν :

                    Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά

                    και στο Χρυσό κριάρια ,

                    και στης Μαρίας την ποδιά

                    σφάζονται παληκάρια .

Γιά να την φέρουν στην αθανασία και εις το κινηματογραφικό στούντιο της " Άγαξ Φιλμ " η οποία την εκινηματογράφησεν .

Αντιγράψαμε τη διαφήμιση - υπόθεση του έργου με την σύνταξη και τις εκφράσεις της . Είναι και έτσι ένα ντοκουμέντο....Είναι ακόμη μιά σπαρταριστή , αλλά μαζί και μιά αυθεντική σελίδα του κινηματογράφου μας , που οπωσδήποτε έχει κι' αυτή μιά θέση στην ιστορία των πρώτων ηρωικών χρόνων του όσο κι' αν σ' ένα περίπατο της Αμαλίας περνάει πλάι της το..ανύπερκτον - τότε - τραμ της Κολοκυνθούς , κι' όσο όταν βάλανε φωνή στην ταινία , άνοιγαν τα χείλη και η ομιλία..ακουγόταν πολύ αργότερα...

Ο Μαδράς , η Φρίτα Πουπελίνα και η Πενταγιώτισσά τους υπήρξαν οι γραφικοί τύποι μιάς εποχής που πρέπει να τους δούμε με συμπάθεια....

Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία της Μαρίας Πενταγιώτισσας κατά τον αξέχαστο..πρωταγωνιστή του κινηματογράφου Μαδρά , βέβαια το σενάριο είχε και κάποιες..ελλέιψεις , π.χ. στις διάφορες πολεμικές σκηνές , μαζί με τον...Κολοκοτρώνη , τον ..Καραισκάκη και τον..Όθωνα , δεν είδαμε ούτε τον...Λεωνίδα της Σπάρτης και τον...Αχιλλέα.....

                      Καλό σας βράδυ.............Κ.-

Για την παραπάνω ταινία , διαβάστε τα σχετικά  στοιχεία .

Μαρία η Πενταγιώτισσα (1928)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μαρία Πενταγιώτισσα

Σκηνοθέτης
Αχιλλέας Μαδράς

Σενάριο
Αχιλλέας Μαδράς

Πρωταγωνιστούν
Νένα Μάη
Αιμίλιος Βεάκης
Αχιλλέας Μαδράς
Βασίλης Αυλωνίτης

Πρώτη προβολή
1926

Η Μαρία Πενταγιώτισσα ήταν η τρίτη κατά σειρά, ελληνική ταινία μεγάλου μήκους, μετά την Γκόλφω και την κερένια κούκλα, και η δεύτερη της Αγάξ Φιλμ. Γυρίστηκε το 1928, αντί του 1926 που λανθασμένα φέρεται, σε σκηνοθεσία του Αχιλλέα Μαδρά. Έπαιζαν η Φρίντα Πουπελίνα (Νένα Μάη), ο Αιμίλιος Βεάκης και ο ίδιος ο Αχιλλέας Μαδράς. Η ταινία έχει θέμα την ζωή της Μαρίας Πενταγιώτισσας, θρυλικής "ηρωίδας" από την Φωκίδα. Ήταν αρχικά βωβή ταινία και προστέθηκε ήχος εκ των υστέρων. Στην ομιλούσα έκδοση, όλες οι φωνές που έχουν περαστεί, είναι του ίδιου του Μαδρά και της συζύγου του, Φρίντας Πουπελίνα. Στην ταινία αυτή κάνει και την πρώτη του Κινηματογραφική εμφάνιση ο ηθοποιός Βασίλης Αυλωνίτης.

Η ταινία αυτή ήταν η πρώτη ελληνική κινηματογραφική υπερπαραγωγή για τις ανάγκες της οποίας, αξίζει να σημειωθεί, η τότε κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου διέθεσε 1500 περίπου στρατιώτες, κατ΄ άλλους 2500 και τρεις ύλες ιππικού. Ο δε υποδυόμενος τον Βασιλέα Όθωνα δεν ήταν ηθοποιός αλλά αξιωματικός της Προεδρικής φρουράς, πρώην ανακτορικής, ο Ηλίας Κακανάς, που έφερε την πραγματική επίσημη στολή του Όθωνα. Η δε υποδυόμενη την Βασίλισσα Αμαλία, η δις Ανδρεάδου, (ερασιτέχνης ηθοποιός), έφερε την πραγματική στολή δεξιώσεων της Αμαλίας με τα διασωθέντα παιγνιόχαρτά της (τράπουλα), μετά από ευγενική διάθεση των μουσείων. Μερικές δε εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν στο πρώτο ανάκτορο του Όθωνα στην πλατεία Κλαυθμώνος, ενώ κάποιες άλλες στη κεντρική είσοδο των Παλαιών Ανακτόρων.

     Ηθοποιοί

Στην ταινία αυτή συμμετείχαν εκτός των Αχιλλέα Μαδρά (στο ρόλο του Παπα-Γαβριήλ ) και της Φρίντας Πουπελίνα (στο ρόλο της Πενταγιώτισσας), οι ακόλουθοι ηθοποιοί στον αντίστοιχο ρόλο μέσα σε παρένθεση:

• Αιμ. Βεάκης (Λήσταρχος Λαμάρας),
• Εμμ. Καντιώτης (δεσμοφύλακας),
• Κόκος (δικαστής),
• Αυλωνίτης(Μπότσαρης),
• Βασιλάκης (Σπ. Πήλικας),
• Αφεντάκης (Έφορας),
• Λουλουδάκης (Θεοδωράκης Γρίβας),
• Βάθης (Κριεζής)

• Χατζηχρήστος (Σκαρλάτος Σούτσος),
• Λοράνδος (Χατζηπέτρος),
• Ιωάννου (Σπ. Καραϊσκάκης),
• Κωνσταντινίδης (Κίτσος Τζαβέλας),
• Βερίδης (Φώτης Τζαβέλας),
• Δαμάσκος (Μαυρομιχάλης),
• Χαλκιόπουλος (Χατζηχρήστος),
• Καλουτάς (Ν. Στράτος),

• Κουμπάρης (Ε. Ράλλης),
• Βαρβέρης(Θ. Ι. Κολοκοτρώνης),
• Αθ. Βατίστας (Πετμεζάς),
• Ανδριόπουλος (Χιώτης),
• Σπαρίδης (Χιώτης),
• Σαντεκλαίρ (Χιώτης),
• Τριχά (δασκάλα), και
• Ανδρεοπούλου (Μητέρα Πενταγιώτισσας).

Επίσης είχαν λάβει μέρος και οι ακόλουθοι ερασιτέχνες ηθοποιοί:

• Μαρίτσα Ανδρεάδου (Βασίλισσα Αμαλία),
• Βιβή Θεολόγου (Χρύσω, αντεράστρια της Πενταγιώτισσας),
• Μαίρη Αλεξιάδου (Σύρμη),
• Ευριδίκη Αμυρά (Κυρά Λενιώ),

• Σίμος Πάρης (Τουρκάκης),
• Πολυζωάκης (Θανάσης),
• Χριστοδούλου (Γρίβας Γαρδικιώτης)
• Άγημα προεδρικής φρουράς και μονάδες πεζικού και ιππικού

       Σημείωση

• Η Μαρία Πενταγιώτισσα μεταφέρθηκε ξανά στον κινηματογράφο το 1957 με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

 

Δείτε  τα  βιντεάκια

http://www.lidoriki.com/2010/11/blog-post_7598.html

http://www.lidoriki.com/2010/11/blog-post_7598.html

ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

June 15, 2014 · by chronontoulapo

Οι πρώτες κινηματογραφικές προβολές στην Ελλάδα έγιναν το 1896. Το πληροφορούμαστε από την ακόλουθη γνωστοποίηση – διαφήμιση που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες ΑΣΤΥ και ΕΜΠΡΟΣ (φύλλα της 29^ης Νοεμβρίου 1896): «Σήμερον την 9^η ώρα π. μ. άρχεται η λειτουργία του κινηματοφωτογράφου, διά του οποίου ως γνωστόν παριστώνται αι φωτογραφίαι εν κινήσει. Αι παραστάσεις θα γίνωνται καθ’ εκάστην ημίσειαν ώραν από της 9^ης πρωινής ώρας μέχρι της 12^ης και από της 2ας μ. μ. μέχρι της 7^ης , εις το κατάστημα (του ισογείου) της οικίας κυρίας Συγγρού, οδός Κολοκοτρώνη όπισθεν της Βουλής παρά την οδόν Σταδίου. Είσοδος δραχμαί 2,20, διά δε τα παιδία κάτωθεν των 7 ετών δραχμαί 1,10». Στην πρόσοψη του καταστήματος, που λειτουργούσε ως κινηματογραφική αίθουσα, υπήρχε η επιγραφή “CinematofotographeEdison”. Σ’ αυτό ήταν εγκατεστημένο ένα μηχάνημα, με το οποίο προβάλλονταν δέκα ταινιούλες διάρκειας 30 δευτερολέπτων περίπου η καθεμιά. Η ιστορία διέσωσε τα ονόματα των επιχειρηματιών Ψυχούλη και των αδελφών Κασσέλα.

Με τον καιρό τα μηχανήματα προβολής ταινιών βελτιώθηκαν και μεγάλωσε η διάρκεια των προβαλλόμενων έργων. Εκτός από τις κινηματογραφικές αίθουσες που άνοιξαν στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 20^ου αιώνα (π. χ. ΑΤΤΙΚΟΝ, ΠΑΛΛΑΣ, κ.ά.) άρχισαν να λειτουργούν και οι πρώτοι υπαίθριοι θερινοί κινηματογράφοι. Έγραφε δημοσιογράφος της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ (φύλλο της 23^ης Αυγούστου 1915): «Προχθές οι Αθηναίοι εξεστράτευσαν κυριολεκτικώς εις την πλατείαν του Συντάγματος. Διά ποίον λόγον; Μετέβαινον διά να παρακολουθήσουν ένα νέον έργον εις τον κινηματογράφον του κιοσκίου του κ. Αντωνιάδου».

Το 1921 «οι εν Αθήναις κινηματογράφοι φθάνουν τους δέκα» (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 24^ης Οκτωβρίου 1921). Όλοι τους όμως ήταν «βουβοί». Η «πρώτη» του ομιλούντος κινηματογράφου δόθηκε την 23^η Οκτωβρίου 1929. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ΕΜΠΡΟΣ (φύλλο της 24^ης Οκτωβρίου 1929) «το ΑΤΤΙΚΟΝ υπέστη χθες το βράδυ ειρηνικήν πολιορκίαν εκ μέρους του αθηναϊκού κόσμου. Εκτός εκείνων οι οποίοι ηγόρασαν εισιτήρια, είχον κληθεί δι’ ιδιαιτέρων προσκλήσεων τα μέλη της κυβερνήσεως, οι ξένοι διπλωμάται και οι αντιπρόσωποι του ελληνικού και ξένου τύπου. Ουδέποτε θεαταί κινηματογράφου ευρέθησαν ενωρίτερον εις τας θέσεις των όσον χθες το εσπέρας. Η αίθουσα, τα θεωρεία και το υπερώον υπερεπληρώθησαν ασφυκτικώς ενωρίτατα. Εφ’ όσον παρήρχετο η ώρα επί τοσούτον η αγωνία του κόσμου ηύξανε. Τέλος περί την δεκάτην και τέταρτον εδόθη το σημείον της ενάρξεως διά του σβησίματος των φώτων. Συγκίνησις και ταραχή εις το ακροατήριον. Αιφνιδίως ο φωτισμός επλημμύρισεν και πάλιν την αίθουσαν και από του μεγαφώνου η διεύθυνσις του «Αττικού» ευχαρίστησε τα μέλη της κυβερνήσεως, τους ξένους διπλωμάτας, τους αντιπροσώπους του τύπου και το «σεβαστόν» κοινόν διά το θερμόν ενδιαφέρον του υπέρ του ομιλούντος κινηματογράφου και παρείχε διαφόρους εξηγήσεις σχετικώς με την νέαν πρόοδον, καθώς και την βεβαίωσιν ότι το κοινόν δεν θ’ αργήση ν’ ακούση και την ελληνικήν γλώσσαν. Μετά το πέρας του λόγου ήρχισε η παράστασις». Αρχικά προβλήθηκαν διάφορα «ομιλούντα» επίκαιρα και ακούστηκε η 6^η ουγγρική ραψωδία του Λιστ. «Κατά την προβολή των επικαίρων γεγονότων ενεφανίσθη και ένα λιοντάρι, του οποίου οι βρυχηθμοί μετεδίδοντο μετά τόσης τελειότητος, ώστε … φόβος και τρόμος επεκράτησε εις την αίθουσαν». Το έργο που προβλήθηκε μετά τα επίκαιρα ήταν η επιθεώρηση «Φοξ Φόλις», η οποία συνδύαζε μουσική, θέαμα και διαλόγους. Οι διάλογοι ακούστηκαν στην αγγλική γλώσσα με σύντομες ελληνικές επεξηγήσεις. Η παράσταση ολοκληρώθηκε γύρω στη μία μετά τα μεσάνυκτα. Οι θεατές αποχώρησαν από το «ΑΤΤΙΚΟΝ» ενθουσιασμένοι από την πρόοδο που είχε συντελεστεί στην κινηματογραφική τέχνη.

Υπήρχαν όμως και λιγοστές αντιδράσεις για την εισαγωγή στη χώρα μας του ομιλούντος κινηματογράφου. Σε άρθρο με τίτλο «Αντίο, ποίησις» ένας αρθρογράφος της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ (φύλλο της 24^ης Οκτωβρίου 1929) έγραφε: « Επιτρέψατέ μου να σας είπω, κύριοι επιχειρηματίαι, σεις που εφέρατε εις τας Αθήνας τον ομιλούντα κινηματογράφον, ότι διεπράξατε μίαν ασυγχώρητον γκάφαν. Αν το κινηματοθέατρον είχεν επιτυχίας εν Αθήναις και αν κατήντησε διά τους Αθηναίους ένα είδος πρώτης ανάγκης, τούτο οφείλεται εις την άκραν σιωπήν και το βαθύ σκότος, το οποίον επεκράτει εις τας αιθούσας. Αρκετάς ομιλίας ακούομεν εις το σπίτι μας, εις τον δρόμον, εις την Βουλήν, εις το θέατρον, εις κάθε μας βήμα, εις κάθε στάσιν μας. Ας έλειπον τουλάχιστον από τον κινηματογράφον, το μοναδικόν καταφύγιον των εκνευρισμένων Αθηναίων […]. Θα παρατηρήσετε ότι τον ομιλούντα κινηματογράφον επιβάλλει η εξέλιξις, ο πολιτισμός. Τέτοιαν εξέλιξιν να την βράσωμεν. Καταστρέφει όλην την μυστικοπάθειαν, την οποίαν εμπνέει η οθόνη, όλον το ωραίον μυστήριον της σιγής […]. Η ανακουφιστική σιωπή του κινηματογράφου μαζί με όλην την μυστικοπάθειαν και την ποίησίν του πηγαίνουν περίπατον. Ας όψονται οι αίτιοι».

Παρά τις μεμψιμοιρίες αυτές ο κινηματογράφος στην Ελλάδα αναπτύχτηκε και αποτέλεσε για δεκαετίες τη βασική μορφή διασκέδασης των λαϊκών στρωμάτων.

Συνοπτικά οι κυριότεροι σταθμοί του κινηματογράφου στην Ελλάδα ήταν οι ακόλουθοι:

•Η πρώτη προβολή κινηματογραφικών εικόνων έγινε στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1896.

•Οι πρώτοι κινηματογραφιστές στα τουρκοκρατούμενα (κατά τις αρχές του 20^ου αιώνα) Βαλκάνια ήταν οι αδελφοί Γιαννάκης και Μίλτος Μανάκια. Η γνωστότερη σωζόμενη ταινία τους αντλούσε το θέμα της από το χωριό καταγωγής τους (την Αβδέλλα Γρεβενών) και είχε τον τίτλο «οι Υφάντρες».

•Ο Γάλλος κινηματογραφιστής Λεόνς το 1906 γύρισε τα πρώτα επίκαιρα από τους μεσο – Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.

•Το 1907 άνοιξε η πρώτη κινηματογραφική αίθουσα στην πρωτεύουσα.

•Η πρώτη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους (είχε διάρκεια περίπου μιας ώρας και δέκα λεπτών) ήταν το κωμειδύλλιο  η «Γκόλφω».

•Οι πρώτες κινηματογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα ήταν η «Αθηνά φιλμ», η «Άστυ φιλμ» και η «Νταγκ φιλμ».

•Η πρώτη κινηματογραφική διαφήμιση στην Ελλάδα έγινε το 1904. Μαρτυρία γι’ αυτό αποτελεί ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΣΚΡΙΠ (φύλλο της 9^ης Ιουνίου 1904): «Νέου είδους ρεκλάμα (= διαφήμιση) εισάγεται και παρ’ ημίν, η διά κινηματογράφου ρεκλάμα. Γνωστός επιχειρηματίας, προμηθευθείς τέλειον αμερικανικόν κινηματογράφον, ενοικίασε την ταράτσαν της επί της πλατείας του Συντάγματος και παραπλεύρως του ξενοδοχείου «Αγγλία» (διευκρίνιση: βρισκόταν στη συμβολή της πλατείας Συντάγματος με την οδό Ερμού) οικίας, από της οποίας θα προβάλλη καθ’ εκάστην εσπέραν, καθ’ ην ώραν θα περιπατή εις το Σύνταγμα ο κόσμος, διαφόρους εικόνας ειλημμένας από τον Ρωσοϊαπωνικόν πόλεμον (του 1904), από παρατάξεις στρατευμάτων, από τελετάς και άλλα περίεργα θεάματα, μεταξύ δε της μιας και της άλλης εικόνος θα προβάλλη ρεκλάμας καταστημάτων, μετά των οποίων ήδη συνεβλήθη. Αι προβολαί αρχίζουν από απόψε, πρώτη δε εικών θα προβληθή η μεγάλη προ του Πορτ – Άρθουρ ναυμαχία (διευκρίνιση: από την περιφανή νίκη των Ιαπώνων κατά των Ρώσων). Τας πλάκας του κινηματογράφου επεξεργάζεται ο χημικός φωτογράφος κ. Σπ. Κοκόλης […], ο ίδιος δε θα χειρίζεται και τον κινηματογράφον». Συνεπώς η πρώτη κινηματογραφική διαφήμιση αποτέλεσε πρόδρομο της σύγχρονης υπαίθριας διαφήμισης.

ΧΑΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ 1961

Όταν υπήρχαν ουρές στα ταμεία των κινηματογράφων

Διάρκεια:                 79 λεπτά

Σκηνοθεσία:           Αλέκος Σακελλάριος

Σενάριο:                   Χρήστος Γιαννακόπουλος -  Αλέκος Σακελλάριος

Μουσική:                 Μάνος Χατζιδάκις

Μοντάζ:                    Γιώργος Τσαούλης

Εικονολήπτης:       Νίκος Δημόπουλος - Giovanni Varriano

Βοηθ. Σκηνοθέτη: Πέτρος Λύκας

Μηχανικός ήχου:  Μικές Δαμαλάς

Σκηνογραφία:        Μάρκος Ζέρβας

Μακιγιάζ:                Νίκος Ξεπαπαδάκος

Φροντιστήριο:       Παντελής Παλιεράκης

Σκριπτ:                     Μαίρη Βέσση

Φωτογράφος:         Γιάννης Σαβουλίδης

Δ. Παραγωγής:      Μπακ Μπακ

Παραγωγή:             Φίνος Φίλμ

Ηθοποιοί:          Αντιγόνη Βαλάκου Δημήτρης Παπαμιχαήλ Νίκη Λινάρδου

Αθηνά Μιχαηλίδου  Γιώργος Δάνης Γιώργος Δαμασιώτης Λαυρέντης Διανέλλος

Τζόλυ Γαρμπή Γιώργος Βελέντζας Γιώργος Λευτεριώτης Θανάσης Βέγγος

Μαργαρίτα Αθανασίου Ι.Δαβουρλής Ηλίας Σγουρόπουλος Θάνος Μιστρογιάννης

Υπόθεση:

Στο εμπορικό γραφείο που εμπορεύεται τις Κουβαρίστρες Λουξ η ζωή περνάει  γεμάτη ρουτίνα και ανία. Όταν κάποιος υπάλληλος πεθαίνει αντικαθίσταται  από τον νεαρό Κώστα Λαμπίρη (Δημήτρη Παπαμιχαήλ). Γρήγορα ο νεαρός άνδρας  εμπιστεύεται στον γηραιό υπάλληλο κ. Αρτέμη (Λαυρέντη Διανέλλο) ότι θα  παραμείνει στο γραφείο προσωρινώς μέχρι να εκδοθεί το χειρόγραφο μυθιστόρημα του και αναγνωρισθεί η καλλιτεχνική του αξία. Λίγο καιρό  αργότερα προς αντικατάσταση της γραμματέως θα προσληφθεί στο γραφείο και  η Λίζα Ζέριγκα (Αντιγόνη Βαλάκου) η ξεπεσμένη κόρη ενός βιομηχάνου μέχρι  να παντρευτεί τον αγαπημένο της.

Γρήγορα όμως η ζωή θα ποδοπατήσει τα όνειρα των νεαρών συναδέλφων.

Και  το προσωρινά θα πάρει μεγάλες παρατάσεις. Τα χαμένα όνειρα θα αντικαταστήσουν  καινούρια. Ο Κώστας ονειρεύεται ένα μεγάλο ταξίδι στη Νιγηρία, η Λίζα μια νέα ευκαιρία για συζυγική ζωή. Και πάλι τα όνειρα τους θα διαψευσθούν.

Το προσωρινώς έγινε πλέον 12 χρόνια και εκείνοι έχουν μετατραπεί  σε κουρασμένους, ηττημένους μεσόκοπους. Το τέλος θα τους βρει να βαλσάρουν  αγκαλιά, υπό τους θεϊκούς ήχους του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι, υποταγμένοι στην ήττα τους και με μόνη ελπίδα τη συντροφιά ο ένας του άλλου.

Παραλειπόμενα:

Η πρώτη ιδιωτική προβολή της ταινίας έγινε με σκοπό να τη  δει  ο μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις και να εμπνευστεί τη  μουσική,  με την οποία θα την έντυνε.  Εκείνος στα πρώτα πέντε λεπτά αποκοιμήθηκε  και ξύπνησε λίγο πριν τελειώσει η ταινία. Ο Σακελλάριος έντρομος του ζήτησε  να την ξαναδεί, όμως ο Χατζιδάκις αρνήθηκε και έφυγε με την υπόσχεση πως  σε λίγες μέρες θα του έστελνε την μουσική για την ταινία. Και έτσι έγινε.

Η μουσική ήταν καταπληκτική. Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε αυτό το μαγικό  βαλς των "Χαμένων ονείρων" που θεωρείται η καλύτερη μελωδία του στον  κινηματογράφο.

Για τον ρόλο της Αντιγόνης Βαλάκου είχε επιλεγεί αρχικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη,  αλλά βρήκε τον ρόλο καταθλιπτικό και δεν δέχτηκε την πρόταση.

http://aspromavrestainies.blogspot.gr

 πίσω στα παλιά

 

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

 

μας χάρισαν απλόχερα γέλιο στη μεγάλη οθόνη

«Αι γυναίκαι είναι άπισται» έλεγε ο Ζήκος (κατά κόσμον Κώστας Χατζηχρήστος) στην ταινία «Της Κακομοίρας», την καλύτερη ίσως κωμωδία του ελληνικού σινεμά. Και οι άντρες όμως δεν πάνε πίσω, τουλάχιστον κινηματογραφικά. Ποιοι ήταν οι πιο άπιστοι χαρακτήρες, που μας χάρισαν απλόχερα γέλιο στη μεγάλη οθόνη;
Να τους συμπεριλάβουμε όλους είναι αδύνατο, καθώς ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος αποτέλεσε «χειροπιαστή απόδειξη» του κάθε άπιστου/ης της μεγάλης οθόνης. Με απλά λόγια, η απιστία (ή έστω και η υποψία της) ήταν και παραμένει, ένα μεγάλο κεφάλαιο των απανταχού σεναριογράφων και σκηνοθετών των ταινιών.
«Η σωφερίνα»
26 Οκτωβρίου 1964 η πρώτη προβολή και 515.265 τα εισιτήρια που κόπηκαν. Ο λόγος; «Η σωφερίνα». Μπορεί η Αλίκη Βουγιουκλάκη ως …σωφερίνα να επέμενε, ότι «όποιος πιάνει το τιμόνι, που και που να φασκελώνει», αλλά ο Γιώργος Κωνσταντίνου ήταν αυτός, που ως ζηλιάρης σύζυγος της φίλης της Μάρως Κοντού, υποστήριζε ότι η γυναίκα θέλει παρακολούθηση.
Και αυτό έκανε, στην κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού του Γιώργου Ρούσσου, «Το τελευταίο Ψέμα» παρά το γεγονός, ότι ο φίλος του και σύζυγος της Αλίκης Βουγιουκλάκη, Αλέκος Αλεξανδράκης, πίστευε ότι οι σχέσεις χρειάζονται εμπιστοσύνη. Ο Άλκης Γιαννακάς ως πέτρα του σκανδάλου, μία φωτογραφία του «άπιστου ζεύγους» (Μάρω Κοντού- Άλκης Γιαννακάς), το σπασμένο φανάρι από το αυτοκίνητο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, που ως πιστή φίλη το δάνεισε στην Κοντού (η οποία και ψέματα της είπε και το τράκαρε με την πέτρα του σκανδάλου στη θέση του συνοδηγού) και κάπως έτσι η υπόθεση απιστία, λιμανάκι, παρακολούθηση, κατέληξε στο δικαστήριο, με κωμικοτραγικούς χαρακτήρες.
Μοναδική η παρουσία της επίσης απατημένης αρραβωνιαστικιάς του Γιαννακά, Καίτης Λαμπροπούλου, η οποία αρνείται να πει την ηλικία της ενώ το κουβάρι ξεκαθαρίζει ο Σπανοβαγγελοδημήτρης Νικόλας, γνωστός ως Γύλος (Βασίλης Αυλωνίτης) στην αίθουσα του δικαστηρίου. Όλα αυτά βέβαια υπό τη μουσική υπόκρουση του trio Athene, που τραγουδά σε στίχους Αλέκου Σακελλάριου με τον Γιώργο Ζαμπέτα να σολάρει στο μπουζούκι και το «χάλι γκάλι» (ο μοντέρνος ζωηρός χορός) να στέφεται επίσημος χορός της ταινίας.

«Ο φίλος μου ο Λευτεράκης»
Μια τρελή βραδιά καρναβαλιού (που αλλού; Στην Πάτρα) ένας ευυπόληπτος σύζυγος, ο Θοδωράκης (Ντίνος Ηλιόπουλος) γυρίζει, μετά από ολονύκτιο γλέντι με την ερωμένη του, σε κακό χάλι στη σύζυγό του (Μάρω Κοντού) και εφευρίσκει τον Λευτεράκη (Κώστας Βουτσάς), ως το ιδανικό πρόσωπο, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Η παρέα του φίλου Λευτεράκη (που εννοείται είναι αποκύημα της φαντασίας του Θοδωράκη) συνεχίζεται με τον Θοδωράκη να επισκέπτεται συχνά πυκνά τον καρδιακό του φίλο στην Πάτρα, δηλαδή την ερωμένη του. Ένα πρωινό, μία γούνα και μία επίσκεψη του Λευτεράκη είναι ικανά να τον αναγκάσουν μέσα από τραγελαφικά φυσικά σκηνικά να παραδειγματιστεί.
Ο Αλέκος Σακελάριος το 1963 στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το δίδυμο Μαίρης Λίντα και Μανώλη Χιώτη σε μοναδικές ερμηνείες και οι αδερφές Μπρόγιερ, η Έρρικα και η Μαργαρίτα, χάρισαν αίγλη σε μία κωμωδία, που κατάφερε να κόψει 61.734 εισιτήρια.

«Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός»
Ο Κλέαρχος (Βασίλης Αυλωνίτης) μπερμπάντης –σύζυγος, προσπαθούσε να ξεφύγει από τη Μαρίνα (Γεωργία Βασιλειάδου), η οποία κυνηγούσε τον κοντό (Νίκο Ρίζο, ποιον άλλον;) σε μία εξωφρενική κωμωδία που προβλήθηκε στις αίθουσες Αθηνών - Πειραιώς - προαστίων το 1961 και έκοψε 25.617 εισιτήρια.
Χαρακτηριστικό στοιχείο της ταινίας είναι, ότι την εποχή εκείνη θεωρούνταν «ακατάλληλη». «Κατάλληλων από 13» και «Ακατάλληλων» δε μπορούσαν σύμφωνα με τους νόμους της εποχής να έχουνε εκτός των άλλων, θεματολογία όπως η συζυγική απιστία, θίγοντας τα χρηστά ήθη της ελληνικής οικογένειας. Όσο αστεία και αν είναι η απιστία.
Η κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου, «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 18 Δεκεμβρίου του 1961, ήταν η κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης θεατρικής επιτυχίας των Τσιφόρου - Βασιλειάδη, με το ίδιο πρωταγωνιστικό τρίο: Βασίλης Αυλωνίτης - Γεωργία Βασιλειάδου – Νίκος Ρίζος.
Οι σχεδόν μόνιμοι συνεργάτες (με 11 συνεργασίες συνολικά), οι οποίοι έκαναν την παραλία των Καμένων Βούρλων άνω κάτω, διέπρεψαν σε κωμικά σκηνικά απείρου κάλους. Ήταν η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Τσιφόρος, αφήνοντας εποχή με τις μοναδικές ατάκες των πρωταγωνιστών: τον Αυλωνίτη να «ξενοκοιτά», τη Βασιλειάδου να καραδοκεί και τον Ρίζο ( θύμα του πεθερού Αυλωνίτη) να κλαίει πως «Αν δεν κάνω ιαματικά μπάνια στα Καμένα Βούρλα, δεν θα μου περάσει το ρημάδι, το χέρι».

«Τα κίτρινα γάντια»
Ο Νίκος Σταυρίδης έπρεπε περάσει από σαράντα κύματα για να ανακαλύψει, ότι οι υποψίες του πως η γυναίκα του Μάρω Κοντού τελικά δεν τον απατούσε. Η αιτία δυο «Κίτρινα γάντια», που δάνεισε στην υπηρέτριά της Μάρθα Βούρτση, η Μάρω Κοντού, για να πάει βόλτα με τον αρραβωνιαστικό της (Μίμης Φωτόπουλος).
Ο Νίκος Σταυρίδης σε έναν απολαυστικό διάλογο με τον «εκκεντρικό» Γιάννη Γκιωνάκη, προσπαθεί να διαλευκάνει ένα μυστήριο για ένα ζευγάρι, που δεν είναι όμως η γυναίκα του. Ο Σταυρίδης μυρίζει τα γάντια για να ανακαλύψει στοιχεία, ο Γκιωνάκης (Μπρίλης στο έργο) τραγουδά «Είναι ψηλό είναι ψηλό το παλικάρι, π’ αγαπώ (και συνεχίζει με την απολαυστική παράφραση Είναι ψιλή είναι ψιλή η ζάχαρη του Παντελή») και η κωμωδία του Αλέκου Σακελάριου (εννοείται σενάριο και σκηνοθεσία) βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 12 Δεκεμβρίου του 1960 κόβοντας 27.787 εισιτήρια.
Αρχικά, ήταν θεατρικό έργο των Σακελάριου - Γιαννακόπουλου που γράφτηκε για το θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη, με τίτλο «Η Ρένα εξώκειλε», αλλά μεταφέρθηκε στο σινεμά με τον Σταυρίδη, καθώς ο Λογοθετίδης είχε πεθάνει.

«Σάντα Τσικίτα»
Η ταινία Σάντα Τσικίτα προβλήθηκε στις αίθουσες (Αθηνών - Πειραιώς – προαστίων, πάντα) το 1953 και έκοψε 89.572 εισιτήρια. Σε μουσική Μιχάλη Σουγιούλ και ερμηνεία Τώνη Μαρούδα με τους Margot και Shiwerto στα χορευτικά, η ταινία είναι μεταφορά του θεατρικού έργου «Ο Φώτης Φαγκρής και η Τσικίτα Λοπέζ» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου.
Ο κακομοίρης Βασίλης Λογοθετίδης είναι ο Φώτης (Φαγκρής), ένας μεροκαματιάρης που προσπαθεί να αποκαταστήσει την αρραβωνιαστικιά του. Τα λεφτά δε φτάνουν φυσικά, και όταν η μητέρα του αρρωσταίνει, τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Η προσφορά για έναν εικονικό γάμο με την αρτίστα «Σάντα Τσικίτα» (ολέ!!!) θα φανεί ως μάννα εξ’ ουρανού και η «εικονική απιστία» του Φώτη θα οδηγήσει σε παρεξηγήσεις.
Ο εγκέφαλος του σχεδίου και ξάδελφος του Φώτη, Μπάμπης, είναι διευθυντής σε καμπαρέ και με αντάλλαγμα το γάμο, υπόσχεται να τον ενισχύσει οικονομικά. Η ταινία έχει γυριστεί και με πρωταγωνιστή τον Κώστα Χατζηχρήστο.

«Ο Δήμος απ’ τα Τρίκαλα»
Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία (ούτε ερμηνεία) του Κώστα Χατζηχρήστου, αλλά είναι ιδανική για ….απιστίες. Βασισμένο στο θεατρικό έργο του Δημήτρη Γιαννουκάκη «Μειδιάστε Παρακαλώ», ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης, εξιστορεί την περιπέτεια του άπιστου Δήμου, ο οποίος επιστρατεύει τον δίδυμό του αδερφό Θύμιο, προκειμένου να καλύψει τις μπαγαποντιές του.
Θύμιος φυσικά δεν υπάρχει, παρά στη φαντασία πρωταγωνιστή (και όπως ελπίζει και στο μυαλό της γυναίκας του). Η υπόθεση, κλασική κωμωδία με τον Χατζηχρήστο σε διπλό ρόλο κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η ταινία προβλήθηκε το 1962, έκοψε 56.391 εισιτήρια, με τη βοήθεια φυσικά του Μανώλη Χιώτη και της Μαίρης Λίντα, που μεσουρανούσαν τότε στην αθηναϊκή νύχτα.

«Κάτι κουρασμένα παλικάρια»
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υποκύπτει (ή καλύτερα θα ήθελε να έχει υποκύψει) στις προτροπές του φίλου, γιατρού του και...γερομπισμπίκη Διονύση Παπαγιαννόπουλου, ο οποίος επέμενε «χούφτω στη, χούφτω στη». Αν και αρραβωνιασμένος χρόνια ολόκληρα με τη Ρίτα Ζαφειρίου (Μπέτυ Αρβανίτη, γνωστή, όπως λέγεται στα νιάτα της ως «Το σώμα» για ευνόητους λόγους), ο Κωνσταντάρας δε μπορεί να αντισταθεί σε μία μελλοντική περιπετειούλα με την κατά (πάρα μα πάρα) πολλά χρόνια νεότερή του, 20χρονη Νόρα Βαλσάμη.
Ο Χρόνης Εξαρχάκος, εγκέφαλος ενός σχεδίου έχει «ρίξει» δίπλα από τον Κωνσταντάρα τη μικρή Νόρα για να αποσπάσει χρήματα. Τη λύση θα δώσει η έξυπνη αρραβωνιαστικιά Μπέτυ Αρβανίτη, πριν ο Κωνσταντάρας όμως προλάβει να απιστήσει.
Μέχρι τότε βέβαια, οι σκηνές είναι πέρα για πέρα κωμικές. Το σενάριο είναι των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, ενώ η σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου.

«Η βίλλα των οργίων»
Η ταινία «Η Βίλλα Των Οργίων» αποτελεί –από τον τίτλο και μόνο- το αποκορύφωμα της ελληνικής «κινηματογραφικής απιστίας». Προβλήθηκε το 1964, έκοψε 170.234 και μέχρι σήμερα είναι μία από τις «απαγορευμένα» λατρεμένες κωμωδίες με πρωταγωνιστή τη συζυγική απιστία. Όταν μάλιστα μπλέκεται και η τότε «κουτσομπολίστικη» δημοσιογραφία, η κατάσταση γίνεται απολαυστική.
«Η βίλλα των οργίων» ήταν αρχικά θεατρική επιτυχία του ζεύγους Κάκιας Αναλυτή - Κώστα Ρηγόπουλου, γραμμένη από τον Γεράσιμο Σταύρου, ενώ στον κινηματογράφο μεταφέρθηκε σκηνοθετικά από τον Ντίνο Δημόπουλο. Τη μουσική υπογράφει ο Γιώργος Μουζάκης και το δίδυμο Μαίρης Λίντα- Μανώλη Χιώτη συμπληρώνουν την απολαυστική κωμωδία.
Η υπόθεση, επίκαιρη όσο ποτέ. Πολιτική, σκάνδαλα και τύπος μπλέκονται σε ένα κουβάρι, που θα ξετυλιχθεί μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα. Η Κάκια Αναλυτή ερμηνεύει τον ρόλο που είχε παίξει και στο θέατρο, ενώ ο Λάμπρος Κωνσταντάρας (Χάρης Ζάβαλος, στην ταινία), περιφέρεται μέσα στο κτίριο της αστυνομίας καλυμμένος μόλις με ένα σεντόνι…ό,τι δηλαδή πρόλαβε να σώσει από μία κωμική κατάσταση που δύσκολα σώζεται.
Την παράσταση «κλέβει» ο διευθυντής της αστυνομίας Διονύσης Παπαγιαννόπουλος με την επική ατάκα του «Εεεε! Τι θα το κάνουμε εδώ μέσα; Αμέρικαν μπαρ;» ενώ χαρακτηριστική είναι η φιγούρα της Ρίτας Μουσούρη, ως ξεπεσμένη μεγαλοαστή «Μαντάμ Δόμνα», που υπενοικιάζει τη βίλα της για σεξουαλικά όργια.
«Σας παρακαλώ, μιλάτε μου στον πληθυντικό, θα με υποχρεώσετε!» επιμένει στην προσπάθειά της να διατηρήσει κάτι από την αίγλη άλλων εποχών. Ο έρωτας και το χρήμα εξάλλου δεν κρύβονται.

http://www.tampouloukia.gr

 πίσω στα παλιά

ΕΛΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟ ( 1950 )

 

Ένας μεγαλομπακάλης θέλει να παντρέψει τον αχαϊρευτο ανηψιό του με μια κοπέλα της δικής του επιλογής και για αυτό βάζει μια αγγελία στις εφημερίδες. Η αγγελία όμως μπλέκεται με μια άλλη, την οποία έχει βάλει ένας ένας κτηματομεσίτης με δύο αδελφές και μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, για την πώληση μιας ραπτομηχανής. Το μπέρδεμα οδηγεί σε ερωτικά ειδύλλια, ανεξάρτητα βέβαια από τις προτιμήσεις του θείου.

• Παραγωγή:

  Finos Film

• Κατηγορία:

  Κωμωδία

• Σκηνοθεσία:

  Νίκος Τσιφόρος

• Σενάριο:

  Νίκος Τσιφόρος

• Διάρκεια:

  86΄

• 'Α Προβολή:

  06 Δεκεμβρίου 1950

• Εισιτήρια:

  124.740

• Ηθοποιοί:

  Σμαρούλα Γιούλη, Νίκος Σταυρίδης, Μίμης Φωτόπουλος, Γιάννης Ιωαννίδης, Σπεράντζα Βρανά,Λέλα Πατρικίου, Νίκος Βασταρίδης, Θανάσης Τζενεράλης

• Φωτογραφία:

  Ζόζεφ Χεπ

• Μουσική:

  Γιώργος Μαλλίδης

• Σκηνογραφία:

  Φαίδων Μολφέσης

• Μακιγιάζ:

  Σταύρος Κελεσίδης

• Τραγούδι:

  Φώτης Πολυμέρης, Ντούο Χάρμα

• http://www.finosfilm.gr

 πίσω στα παλιά

“ ΛΙΔΩΡΙΚΙ “

Απολαύστε  την  ταινία ολόκληρη

https://www.youtube.com/watch?v=7SlRRH2QE20

ΓΛΕΝΤΙ–ΛΕΦΤΑ ΚΙ’ ΑΓΑΠΗ ( 1955

Γλέντι-Λεφτά Κι' Αγάπη (1955)

Διάρκεια: 1 ώρα και 22 λεπτά

Υπόθεση: Ο Άγγελος (Γιώργος Καμπανέλλης) είναι φοιτητής νομικής στην Αθήνα, μαζί με τους φίλους του Σαράντη (Νίκο Ρίζο) και Δαμιανό (Ντίνο Ηλιόπουλο), μένει στο σπίτι  της φίλης του Γιουγιού (Σπεράντζας Βρανά). Όταν ο Λαυρέντης (Βασίλης Αυλωνίτης),  ο πλούσιος σταφιδοπαραγωγός αλλά πολύ άρρωστος θείος του Άγγελου τον οποίο  ελπίζει να κληρονομήσει σύντομα, έρχεται από την Αμαλιάδα, οι γιατροί συνιστούν  φάρμακα και ξεκούραση αλλά η Γιουγιού του λέει ότι ο καθηγητής συνέστησε γλέντια  και χορούς για να τα "τινάξει" μια ώρα αρχύτερα. Πράγματι, η θεραπεία αρχίζει όμως  ο θείος, αντί να χειροτερεύει, καλυτερεύει, ενώ οι τρεις φίλοι έχουν ξεθεωθεί στα γλέντια.

Λαμβάνουν μέρος οι ηθοποιοί:
Βασίλης Αυλωνίτης, Σμαρούλα Γιούλη, Νίκος Ρίζος, Γιώργος Καμπανέλλης, Σπεράντζα  Βρανά, Ντίνος Ηλιόπουλος, Θανάσης Τζενέραλης, Λαυρέντης Διανέλλος, Σταύρος  Ξενίδης, Αρτέμης Μάτσας, Ράλλης Αγγελίδης, Χρυσάνθη Λιάππη, Χάρις Λουκέα,  Ανδρέας Μιτάκης, Μαίρη Θωκταρίδου.
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Νίκος Τσιφόρος.
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.
Τραγούδι: Μπέμπα Κυριακίδου, Σπεράντζα Βρανά.
Παραγωγή: Ανζερβός Α.Ε.
Περισσότερες λεπτομέρειες: http://90lepta.com/m291.html

http://adf.lspyonoldgreekfilms.blogspot.com

 πίσω στα παλιά

 

“ ΛΙΔΩΡΙΚΙ “

Δείτε  την ταινία  ολόκληρη

http://adf.lspyonoldgreekfilms.blogspot.com

Η ΝΥΦΗ ΤΟ’ ΣΚΑΣΕ 1962

 

http://www.finosfilm.gr/

 πίσω στα παλιά

“ ΛΙΔΩΡΙΚΙ “

Δείτε  την  ταινία  ολόκληρη

https://www.youtube.com/watch?v=AUFLVWJ_MAQ

KIΜΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

 

Σπάνια ματιά στο ελληνικό σινεμά προσφέρει η ιστοσελίδα της Finos Film

Η ιστοσελίδα ξεκίνησε πρόσφατα τη λειτουργία της  

---

---

Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τις ταινίες της Finos Film, αλλά και από τη ζωή του Φιλοποίμενα Φίνου, στοιχεία για 187 ταινίες και βιογραφικά στοιχεία για δεκάδες ηθοποιούς και σκηνοθέτες περιλαμβάνει η ιστοσελίδα της Finos Film που ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες τη λειτουργία της.
Στην ιστοσελίδα (http://www.finosfilm.com/) μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες για την ιστορία της Finos Film, πληροφορίες για τον «πατριάρχη» του ελληνικού κινηματογράφου και συνεντεύξεις του.
Παράλληλα, το site παρέχει πληροφορίες για ταινίες της Finos, με τους συντελεστές, την ημερομηνία προβολής, ορισμένες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, καθώς και αποσπάσματα κριτικών.
Επίσης, μπορεί κανείς να βρει τα βιογραφικά δεκάδων ηθοποιών, σκηνοθετών, σεναριογράφων, αλλά και άλλων συντελεστών των ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην ψηφιοποίηση 165 ταινιών της εταιρείας, διαδικασία που ξεκίνησε το 2007.
Η ιστοσελίδα περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό, ενώ σύντομα θα εμπλουτιστεί με τρέιλερ και βίντεο σχετικά με τη Finos Film.
Η Finos Film αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του ελληνικού κινηματογράφου.
Από τον Μάρτιο του 1943, με την προβολή της πρώτης ταινίας Η Φωνή της Καρδιάς μέχρι και τον Ιανουάριο του 1977 με την τελευταία ταινία της εταιρίας Ο Κυρ Γιώργης Εκπαιδεύεται, η Finos Film διέγραψε μία πορεία 34 χρόνων, με την οποία σημάδεψε την ιστορία του ελληνικού σινεμά.
Το σήμα FF συμβολίζει μία ολόκληρη εποχή και πολιτογραφεί μια Ελλάδα, η οποία προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό, αστικοποιείται με γρήγορους ρυθμούς και αναπτύσσεται με υπερβολική ταχύτητα.
Η Finos Film είχε ονομαστεί κάποτε «το Hollywood της Ελλάδας».
Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1940, ενώ τις επόμενες δύο δεκαετίες γνώρισε την καταξίωση και την κατακόρυφη άνοδο.
Η ασθένεια του Φίνου και η άνοδος της τηλεόρασης οδήγησε στο κλείσιμο της εταιρείας στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ήταν, όμως, η τηλεόραση -την οποία ο Φίνος δεν έβλεπε με καλό μάτι- εκείνη που σύστησε τις ταινίες της εταιρείας στις νεότερες γενιές θεατών.
Αγγελική Στελλάκη

Newsroom ΔΟΛ

Ο ΠΑΤΡΙΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

Ο «Πατριάρχης» του Ελληνικού Κινηματογράφου

Ο Φιλοποίμην Φίνος γεννήθηκε το 1908 στην Τιθορέα Λοκρίδος. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όταν ο ίδιος ήταν ακόμα σε νηπιακή ηλικία. Ο πατέρας του, αν και ιατρός, είχε γίνει ένας από τους πιο γνωστούς κινηματογραφικούς επιχειρηματίες. Είχε κινηματογραφικές αίθουσες στην Αθήνα και την επαρχία, με πιο γνωστή το Αλκαζάρ, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο θερινό σινεμά της Αθήνας. Ένα μέρος που αποτελεί σημείο αναφοράς στην πορεία του Φιλοποίμενα, αφού εκεί δέχθηκε τα πρώτα ερεθίσματα της  έβδομης τέχνης, εκεί άρχισε να οραματίζεται...

Μπήκε εσωτερικός μαθητής στην Ιόνιο Σχολή, αλλά αποφοίτησε από το δημόσιο σχολείο «Αθηναϊκό Λύκειο Μεγαρέως» στο Παγκράτι. Από παιδί, είχε πολλές ανησυχίες και ποικίλα ενδιαφέροντα. Αγαπούσε την υποκριτική τέχνη και μάλιστα οργάνωσε με συνομήλικους εφήβους  έναν ερασιτεχνικό και ψυχαγωγικό σύλλογο, τη «Νεολαία», με τον οποίο έδωσαν μερικές θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο Κοτοπούλη. Παράλληλα, του άρεσε πολύ η λογοτεχνία και από τα μαθητικά του χρόνια ακόμα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ίσως αυτό να ήταν και το εφαλτήριο της απόφασής του να ακολουθήσει θεωρητικές σπουδές, σπουδάζοντας νομικά στην Αθήνα και ολοκληρώνοντας με ένα μεταπυχιακό πολιτικών επιστημών στη Γερμανία.

Από παιδί ακόμα αισθανόταν δέος μπροστά στα μηχανήματα του Αλκαζάρ, τη μαγεία και την έκφραση που ανέδιδαν στην κινηματογραφική εικόνα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εργαζόταν εκεί ως μηχανικός προβολής. Στην καμπίνα προβολής του Αλκαζάρ σφυρηλατήθηκε η παθιασμένη σχέση του με τον κινηματογράφο και την τεχνική του. Αν και οι σπουδές του αποτελούσαν μεγάλο εφόδιο για λαμπρή καριέρα, ωστόσο δεν στάθηκαν ικανές να του σιγάσουν αυτό το πάθος και τη λαχτάρα του να κατακτήσει και να εξελίξει την εμβρυακή τότε έβδομη τεχνη στην Ελλάδα. Η ακαταμάχητη επιθυμία του να κάνει κτήμα του οτιδήποτε σχετιζόταν με το τεχνικό μέρος του κινηματογράφου, τον οδήγησε στην επίμονη μελέτη φυσικής, οπτικής και μηχανικής, ώστε να διευρύνει τις γνώσεις του και να τις εφαρμόζει διαλύοντας και ξανασυνθέτοντας κάθε μηχάνημα που έπεφτε στα χέρια του. Κάπως έτσι του βγήκε και το προσωνύμιο «Ο Κατσαβιδάκιας», αφού πάντοτε κουβαλούσε το αγαπημένο του κατσαβίδι για να επιδιορθώσει κάποια μηχανή.

Το 1930, πριν ακόμα ολοκληρώσει τις σπουδές του, κατάφερε να δημιουργήσει και να εγκαταστήσει μηχάνημα ήχου στο Αλκαζάρ. Η επόμενη πρόκληση του Φίνου ήταν να κατασκευάσει ηχοληπτικό μηχάνημα, που θα έδινε τη δυνατότητα να δημιουργηθούν πρωτογενώς ομιλούσες ταινίες χωρίς ντουμπλαρισμένο ήχο. Αυτή η τεχνική φάνταζε αδύνατη ως και ουτοπική εκείνη την εποχή, αφού τα μέσα που διέθετε η χώρα μας ήταν από πενιχρά έως ανύπαρκτα. Με όπλο την πίστη του και κινητήριες δυνάμεις το πάθος και τις γνώσεις του, ο Φίνος κατόρθωσε με την πολύτιμη αρωγή του φίλου του ηλεκτρονικού Ιωάννη Σαλίβερου να κατασκευάσει το 1935 σύγχρονο ηχοληπτικό μηχάνημα. Οι δυο τους, μαζί με τον Νόβακ και τον Παρασκευά, ξεκίνησαν το γύρισμα της ταινίας «Νερωμένο Κρασί», η οποία όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ο Φίνος δεν το έβαλε κάτω. Πείσμωσε και έβαλε πλώρη για την πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία! Το 1938, ίδρυσε τα «Ελληνικά Κινηματογραφικά Στούντιο» στο Καλαμάκι, παρέα με τους Σκούρα, Προβελέγγιο, Χλοΐδη, και τους αδελφούς Δριμαρόπουλους και όλοι μαζί, ακούραστοι εργάτες, πέτυχαν τον πολυπόθητο στόχο τους. Τον Απρίλιο του 1940 βγήκε στους κινηματογράφους η ταινία «Το Τραγούδι Του Χωρισμού». Το σενάριο ήταν του Δημήτρη Μπόγρη, ενώ ο Φίνος, εκτός από υπεύθυνος για τα τεχνικά ζητήματα, ήταν και σκηνοθέτης της ταινίας, για πρώτη και τελευταία φορά. Αν και σήμερα η συγκεκριμένη ταινία έχει ιστορική αξία, τα αποτελέσματα τότε δεν ήταν τα προσδοκώμενα. Ωστόσο, αυτή η αποτυχία δεν ήταν ικανή να ανακόψει την πορεία του μεγάλου δημιουργού. Tο πάθος του για δημιουργία και το όραμά του για σύχρονο ελληνικό κινηματογράφο θα χαλυβδωθούν ακόμη περισσότερο, έστω κι αν οι συνθήκες ήταν αντίξοες και τα εμπόδια φάνταζαν ανυπέρβλητα. 

Το φθινόπωρο του 1940 νοικιάζει ένα παλιό τριώροφο κτήριο στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Στουρνάρα. Στον τρίτο όροφο στήνει, με την αγαπημένη του Τζέλλα, το σπιτικό τους. Το υπόλοιπο κτήριο μετατρέπεται σε κινηματογραφικό στούντιο για να στεγάσει την κινηματογραφική επιχείρηση που σκόπευε να ιδρύσει. Πριν, όμως, προλάβει να θέσει σε λειτουργία τα νέα του σχέδια, αρχίζει να ξεδιπλώνεται μία στρατιωτική και συνάμα φονική μηχανή: αυτή του Άξονα του τρίτου Ράιχ. Την 28^η Οκτωβρίου, οι Ιταλοί κυρήσουν τον πόλεμο στη χώρα μας. Ο Φίνος μαζί με παλιούς συνεργάτες παρουσιάζονται στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, προσφέροντας τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της πατρίδας, συγκροτώντας συνεργείο λήψεων επικαίρων στο Αλβανικό Μέτωπο. Μέσα από αφάνταστες δυσκολίες, άσχημες καιρικές συνθήκες και φτωχό κινηματογραφικό εξοπλισμό, μετακινούνται από πόλη σε πόλη και από βουνό σε βουνό, γυρίζοντας ανελλιπώς τις σκηνές του Αλβανικού Έπους, εκτεθειμένοι διαρκώς σε κίνδυνο για τη ζωή τους. Ο απαράμιλλος ηρωισμός των Ελλήνων στρατιωτών και οι αλλεπάλληλες νίκες κατά των Ιταλών ενθουσιάζουν τους νεαρούς οπερατέρ και τους βοηθούν να αναχαιτίζουν κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο. Οι ταινίες που γυρίζουν για τα «Επίκαιρα», απαθανατίζοντας τα κατορθώματα του στρατού μας, συναρπάζουν και εμψυχώνουν τον κόσμο. Όμως, στις 6 Απριλίου του 1941, και ενώ οι Ιταλοί έχουν υποστεί τεράστια ταπείνωση και εξευτελισμό, παίρνουν τη σκυτάλη οι Γερμανοί μπαίνοντας στη Μακεδονία. Στις 27 Απριλίου καταλαμβάνουν την Αθήνα, υψώνοντας τη  σημαία με τη σβάστικα στην Ακρόπολη και σε όλα τα δημόσια κτήρια της πόλης...

Οι Γερμανοί σταμάτησαν αμέσως όλους τους οπερατέρ των «Επικαίρων», επίταξαν τα κινηματογραφικά μηχανήματα του Φίνου και έψαχναν μανιωδώς να βρουν όλα τα νεγκατίφ των σκηνών του Αλβανικού μετώπου για να τα καταστρέψουν. Μπροστά σε αυτήν τη μανία των Γερμανών δεν γλιτώσανε ούτε τα στούντιο στο Καλαμάκι, τα οποία καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ωστόσο, χάρη στη διορατικότητα του Φίνου, ο οποίος προέβλεψε τη θέληση των Γερμανών να βρουν τα νεγκατίφ, κατάφερε με τη βοήθεια ενός φίλου να σώσει και να κρύψει αρκετές κόπιες σε ασφαλές μέρος. Έτσι διασώθηκαν πολλά αρχεία με σκηνές από το Αλβανικό μέτωπο, τα οποία αποτελούν μέχρι σήμερα μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα.

Το καλοκαίρι του 1941, βρίσκει τον Φίνο στην Αθήνα εξουθενωμένο σωματικά και ψυχικά. Μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες, με την Ελλάδα να ασφυκτιά υπό τη Γερμανική κατοχή, προσπαθεί να βρει το κουράγιο να ανασυνταχτεί. Το χειμώνα του ίδιου έτους κινηματογράφησε, μαζί με τον φίλο του Δημήτρη Ιωαννόπουλο, την απογραφή του πληθυσμού για τις ανάγκες μίας ταινίας μικρού μήκους που εμπνεύστηκε ο ίδιος, στην οποία θα προβάλλονταν οι διαδικασίες του σύγχρονου τρόπου απογραφής. Η ταινία εμφάνιζε σημαντικές βελτιώσεις για τα ελληνικά δεδομένα, τόσο σε εικόνα όσο και σε ήχο, αναπτερώνοντας το ηθικό του Φίνου, αφού μέσα σε τόσο δυσμενείς συνθήκες, κατάφερε να εξελίξει την ποιότητα της κινηματογράφησης.

Η Ελλάδα βίωνε τη δυσκολότερη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της. Οι συνέπειες της κατοχής από τους Γερμανούς ήταν τραγικές. Η πείνα θέριζε όλη τη χώρα, άνθρωποι πέθαιναν από ασιτία, το ηθικό του λαού είχε καταρρακωθεί και οι Ναζί κατακτητές επιδείκνυαν υπέρμετρη σκληρότητα. Ο Φίνος είχε όραμα να κάνει σύγχρονο κινηματογράφο στην Ελλάδα. Οι συνθήκες βέβαια ήταν τόσο αρνητικές, που για να σκεφτείς και μόνο να γυρίσεις ταινία χρειαζόταν να έχεις - εκτός από όραμα, θάρρος, τόλμη - και μπόλικη δόση θράσους. Διότι ακόμα κι αν είχες πίστη στις ικανότητες και την αντοχή σου, αψηφώντας όλες τις αντιξοότητες, πώς θα έπειθες κάποιον να επενδύσει χρήματα σε ένα εγχείρημα που έμοιαζε με τρέλα; Κι όμως ο Φίνος μαζί με τον Ιωαννόπουλο, σκέφτηκαν να γυρίσουν μια ταινία μεγάλου μήκους, βασισμένη σε ένα σενάριο που είχε γράψει ο ίδιος ο Ιωανόπουλος. Σκοπός τους, δεν ήταν απλά να γυρίσουν την ταινία, αλλά να καταθέσουν όλο τους το μεράκι, το πάθος και τις τεχνικές γνώσεις του Φίνου, αποφεύγοντας συνάμα όλα τα λάθη της πρώτης εμπειρίας τους.  Όσο για τη χρηματοδότηση της ταινίας; Ο Γιώργος Καβουκίδης, φίλος του Φίνου, τους εμπιστεύτηκε! Όπως ο ίδιος είχε πει "Ο Φίνος είναι μια διάνοια και ένα δαιμόνιο μυαλό και τον θαυμάζω για όλες τις ευρεσιτεχνίες και τα τεχνολογικά του κατορθώματά". Παράλληλα, ήξερε ότι ο Φίνος ήταν αξιόπιστος και έντιμος. Έτσι, μπήκε συμπαραγωγός με 50% ποσοστό, με τον Φίνο να συμμετέχει με το υπόλοιπο 50%, διαθέτοντας ό,τι είχε και δεν είχε από χρήματα πουλώντας κάποια χωράφια του πατέρα του.

Αυτή τη φορά, οι κόποι των συντελεστών δικαιώθηκαν. Τα γυρίσματα της ταινίας «Η Φωνή της Καρδιάς» διήρκησαν περίπου ένα χρόνο και χρειαστήκαν πολλές θυσίες, θαυμαστή επιμονή και απαράμιλλη αντοχή από όλους τους συντελεστές της για να ολοκληρωθεί. Ο Φίνος, εκτός των άλλων, φρόντιζε και για τη σίτιση όλων όσων συμμετείχαν στα γυρίσματα. Πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν ο πιο καταξιωμένος ηθοποιός του θεάτρου στην Ελλάδα μέχρι σήμερα: ο Aιμίλιος Βεάκης. Μέχρι τότε, ο μεγάλος ηθοποιός είχε παίξει μόνο σε μια βουβή ταινία, την «Αστέρω». Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είχαν ήδη δώσει τα διαπιστευτήρια τους, με κάποιους ήδη καταξιωμένους, όπως ο Αλέκος Λειβαδίτης και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, και κάποιους άλλους που είχαν δείξει το ταλέντο τους και υπόσχονταν λαμπρή καριέρα, όπως ο Δημήτρης Χορν και η Καίτη Πάνου. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη ταινία της Φίνος Φιλμ και η επιτυχία της ήταν μεγαλειώδης. Όπως ο ίδιος ο Φίνος είχε τονίσει: «Η ταινία ήταν ένας εθνικός θρίαμβος». Και τα γεγονότα βεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.  Δεν ήταν μόνο ότι οι Έλληνες είδαν επιτέλους μία άρτια ομιλούσα ταινία και άψογη τεχνικά σε εικόνα και ήχο, αλλά αυτή η κατάκτηση ήρθε στην καρδιά της κατοχής, όπου η καταχνιά, η πείνα και ο θάνατος είχαν απλώσει το δίχτυ τους παντού. Η πρεμιέρα - στις 29 Μαρτίου 1943 - έμοιαζε με αντιστασιακό γεγονός, με την αίθουσα του κινηματογράφου REX στην οδό Πανεπιστημίου να γεμίζει ασφυκτικά. Μετά το τέλος της, οι θεατές ενθουσιασμένοι έκαναν λαμπαδηδρομία από τον κινηματογράφο μέχρι και τις στήλες του Ολυμπίου Διός. Οι Γερμανοί, ανήσυχοι στην αρχή, πλησίαζαν το πλήθος με τα αυτόματα στο χέρι, τα οποία κατέβασαν όταν επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για μία εκδήλωση ενθουσιασμού. Η ταινία έκανε εισπρακτικό πάταγο, κόβοντας 102.237 εισιτήρια στις δύο κινηματογραφικές αίθουσες που προβλήθηκε, ενώ οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Η «Φωνή της Καρδιάς» αποτελεί την αφετηρία του σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου. Η τεράστια επιτυχία της ώθησε τον Φίνο να συνεχίσει και να ξεκινήσει τη συναρπαστική του πορεία, με το σήμα της FF να περάσει στη συνείδηση επτά γενεών Ελλήνων ως το απόλυτο σύμβολο της «Χρυσής εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου».

Στις αρχές του 1944, οι Γερμανοί συλλαμβάνουν τον Φίνο και τον πατέρα του, ο οποίος τροφοδοτούσε αντιστασιακά τμήματα με σιτάρι και κριθάρι από τα κτήματά του στην Κωπαϊδα. Το στρατοδικείο καταδίκασε και τους δύο σε θάνατο. Χάρη όμως στην επιμονή του πατέρα του να πείσει τους Γερμανούς πως ο γιος του δεν είχε καμία ανάμειξη, ο Φιλοποίμην αποφυλακίζεται από τις φυλακές Αβέρωφ, με τον όρο «εθελούσιας δωρεάς των περιουσιακών του στοιχείων στις δυνάμεις της κατοχής». Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 1944, ο πατέρας του Φίνου εκτελείται από τους Γερμανούς...

Από εκείνη την ημέρα και μετά, η ζωή του Φίνου είναι απόλυτα συνυφασμένη με την εταιρεία του. Κατά τη διάρκεια αυτών των 33 χρόνων, ο Φίνος αφοσιώνεται πλήρως στη δουλειά του. Δεν είχε κοινωνική ζωή και δεν τον ενδιέφεραν οι κοσμικές εμφανίσεις και οι δημόσιες σχέσεις. Οι διασκεδάσεις και τα γλέντια ήταν μετρημένα. Δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια από το κράτος, παρά το γεγονός ότι τον συνέδεε μακρά φιλία με τον επί χρόνια πρωθυπουργό εκείνης της περιόδου, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Όσα χρήματα κέρδιζε από τις ταινίες του, τα επένδυε στις επόμενες. Για αυτό, άλλωστε, δεν είχε κάνει περιουσία παρά μόνο ένα διαμέρισμα στο όνομα της πολυαγαπημένης του συντρόφου, Τζέλλας Βανάκου. Με την Τζέλλα παντρεύτηκε το 1947 στο σπίτι της μητέρας του (!) - επιτρεπόταν τότε - μουτζουρωμένος και αλαφιασμένος από τη δουλειά. Ήταν ζευγάρι από λίγο πριν τον πόλεμο, ενώ κουμπάρος τους ήταν ο φίλος του Φίνου και αγαπημένος του συνεργάτης, Αλέκος Σακελάριος. Η Τζέλλα ήταν το απόλυτο στήριγμα του Φιλοποίμενα, παρά το γεγονός ότι στερήθηκε ανέσεις, πολυτέλειες και ψυχαγωγία. Η ίδια είχε πει «Όλη του τη ζωή την είχε δώσει και την είχε αφιερώσει στον κινηματογράφο και μόνο. Το σπίτι, η διασκέδαση, η ψυχαγωγία ήταν δεύτερο πλάνο για μας».

Όσο και αν ο Φίνος αφιέρωσε τη ζωή του αποκλειστικά στην 7η τέχνη, κάποιοι του καταλόγισαν πως δεν έκανε πολλές ταινίες "τέχνης". Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του, στόχος του ήταν να δημιουργήσει καλό, εμπορικό κινηματογράφο - κάτι που πέτυχε απόλυτα. Επιπλέον, είχε την ατυχία να μπει μέσα οικονομικά όσες φορές επένδυσε σε πιο "καλλιτεχνικές" παραγωγές τις οποίες είχε πιστέψει. Ωστόσο, πάντα βοηθούσε και στήριζε δημιουργούς, οι οποίοι είχαν βαθύτερες καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Όπως έχει πει ο Νίκος Κούνδουρος: "Ο Φίνος συντηρούσε για μας, τις μηχανές και την υποδομή ολόκληρη. Και όταν λέω «μας» εννοώ έναν περιορισμένο κόσμο που κάναμε ένα άλλο είδος κινηματογράφου".

Ο Φιλοποίμην Φίνος είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης πολιτιστικής ιστορίας του τόπου μας. Το έργο του αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο «μαζικής κουλτούρας», χωρίς αυτό να σημαίνει χαμηλή καλλιτεχνική στάθμη. Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η αέναη αγάπη του κόσμου ανεξαρτήτως ηλικίας, που ψυχαγωγείται βλέποντας ακούραστα ξανά και ξανά αυτές τις ταινίες. Όπως, άλλωστε, έχει πει και ο ίδιος "Στο τέλος μιλάει το πανί".

http://www.finosfilm.com/finos

Η ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ( 1954 )

 

• Παραγωγή:

  Finos Film

• Κατηγορία:

  Κωμωδία

• Σκηνοθεσία:

  Νίκος Τσιφόρος

• Σενάριο:

  Νίκος Τσιφόρος

• Διάρκεια:

  81΄

• 'Α Προβολή:

  13 Μαρτίου 1954

• Εισιτήρια:

  80.420

• 

• Ηθοποιοί:

  Γεωργία Βασιλειάδου, Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, Σπεράντζα Βρανά,Γκέλυ Μαυροπούλου, Σταύρος Ξενίδης, Βελισσάριος Κοντογιάννης, Χρυσάνθη Λιάπη, Μαρίκα Βονασέρα,Αγγέλα Σεβίλη, Γκόλφω Μπίνη, Μίσιος Χαντάς, Σπύρος Μαλούσης, Γ. Μελίδης, Ράλλης Αγγελίδης, Αρτέμης Μάτσας

• 

• Φωτογραφία:

  Αριστείδης Καρύδης-Φουκς

• Μουσική:

  Γιώργος Μουζάκης

• Σκηνογραφία:

  Μάρκος Ζέρβας

• Μακιγιάζ:

  Σταύρος Κελεσίδης

• Τραγούδι:

  Τρίο Κιτάρα

• Μοντάζ:

  Ντίνος Κατσουρίδης

• http://www.finosfilm.gr

 πίσω στα παλιά

Δείτε  την  ταινία  ολόκληρη

https://www.youtube.com/watch?v=hWg82jfivyo

ΜΙΑ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ…

 

Στις 23 Ιανουαρίου 1961 έκανε πρεμιέρα η αισθηματική κωμωδία "Μια του κλέφτη...".
Η ταινία είχε προβληθεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον Σεπτέμβριο του '60, χαρίζοντας στον Δημήτρη Χορν το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου.
Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Ιωαννόπουλου σε παραγωγή του "Στούντιο Άλφα" και την "ΙΒΑ Φιλμ".
Εκτός από τον Δημήτρη Χορν, παίζουν ακόμα οι, Κάκια Αναλυτή, Δημήτρης Παπαγιαννόπουλος, Κώστας Ρηγόπουλος, Θόδωρος Μορίδης, Αλίκη Ανδρέου, Κατερίνα Χέλμη, Λέλα Πατρικίου, Θανάσης Βέγγος κ.α.
Υπόθεση: Ένας επιτυχημένος δικηγόρος (Δ. Χορν) επισκέπτεται τη Πάρο και συναντάει μια παντρεμένη γυναίκα. Σύντομα, ο άντρας της θα εμφανιστεί απροειδοποίητα αλλά αυτός θα προλάβει να διαφύγει. Αυτό θα τον οδηγήσει στο δωμάτιο μιας άλλης γυναίκας (Κ. Αναλυτή) με σκοπό να γλυτώσει. Εκείνη τον περνάει για κλέφτη, όμως τον συμπαθεί και δείχνει πρόθυμη να τον βοηθήσει. Εκείνος  θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του περιθωριακού, όμως η αλήθεια δε θα αργήσει να γίνει γνωστή. Τότε θα του θυμώσει και θα φύγει. Όμως στη πραγματικότητα έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους ένας έρωτας και σύντομα θα βρεθεί ο τρόπος να πέσει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και να παντρευτούν.

Εξαιρετικός ο Δημήτρης Χορν, απολαυστική η Κάκια Αναλυτή,

χαριτωμένος ο Κώστας Ρηγόπουλος, αλλά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί.

Πλάνα από τη Πάρο των αρχών της δεκαετίας του '60, αλλά και από την Αθήνα. Πρόκειται για μια ευχάριστη ταινία, αν και απλή σεναριακά.

Έκοψε 22.740 εισιτήρια και ήρθε 23η ανάμεσα σε 58 ταινίες, τη σαιζόν 1960-1961.

http://bill-files.blogspot.gr/

 πίσω στα παλιά

KINHMATOΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ

 

 Η  Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΛΙΔΩΡΙΚΙΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΚΔΡΟΜΗΣ ΣΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
XTEΣ ΕΓΙΝΕ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ 2ου ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΣΕ ΣΕΛΙΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΧΤΕΣ...
Η Α΄ Λυκείου σας προσκαλεί στην προβολή του 2ου μέρους της ταινίας «The Hunger Games : Catching Fire»
Λίγα λόγια για το δεύτερο μέρος: Η Κάτνις Έβερντιν έχει επιστρέψει σπίτι ασφαλής μετά τη νίκη της στους 74ους Αγώνες Πείνας μαζί με τον συμπαίκτη της Πίτα Μέλαρκ. Η νίκη τους σημαίνει ότι θα πρέπει να φύγουν από τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους και να ξεκινήσουν μια "Περιοδεία της Νικης" σε όλες τις περιφέρειες. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, η Κάτνις αισθάνεται ότι η επανάσταση σιγοβράζει αλλά η Κάπιτολ έχει ακόμα τον έλεγχο καθώς ο Πρόεδρος Σνόου προετοιμάζει τους 75ους Αγώνες Πείνας - ένα διαγωνισμό που μπορεί να αλλάξει την Πάνεμ για πάντα.
Τόπος : Αίθουσα εκδηλώσεων Δημαρχείου
Μέρα : Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014
Ώρα : 19.30
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη,θα υπάρχει μπουφές με pop-corn και αναψυκτικά επιμελημένος από τα παιδιά της ΑʼΛυκείου.
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙ!!!
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!!

ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ;

Δρόμοι που ακόμα και σήμερα τους αναγνωρίζεις!

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

Το καλοκαίρι είναι εδώ επισήμως. Περίοδος ξεκούρασης και αν είναι σύμμαχος  ο καλός καιρός, ακόμη καλύτερα! Η ιδανική πρόταση για διακοπές είναι φυσικά  οι διαχρονικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Όποτε ήταν απαραίτητο για την υπόθεση των ταινιών, συνεργείο και ηθοποιοί μετέβαιναν σε περιοχές της Ελλάδας όπως τα Καμένα Βούρλα, το Ναύπλιο, την Κέρκυρα, την Ρόδο, την Ύδρα, την Κρήτη ή την Μύκονο. Έτσι αποτυπώθηκαν στα εκατοντάδες μέτρα φιλμ, αξέχαστες σκηνές με ανεπανάληπτους πρωταγωνιστές μας να μπλέκονται σε διάφορες καλοκαιρινές περιπέτειες με φόντο τα όμορφα νησιά μας. Για να πάρουμε μια γεύση!

Καμένα Βούρλα: Στην ξεκαρδιστική κωμωδία των Τσιφόρου-Βασιλειάδη

«Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός» (1961), ο Κλέαρχος (Βασίλης Αυλωνίτης) ακολουθεί τον γαμπρό του Μάχο (Νίκος Ρίζος) που πηγαίνει στα Καμένα Βούρλα για να κάνει ιαματικά μπάνια, με σκοπό να συναντήσει την γειτόνισσά του Ηρώ (Πόπη Λάζου). Όταν όμως φτάνει στο ξενοδοχείο η σύζυγος του Κλέαρχου, Μαρίνα (Γεωργία Βασιλειάδου), τα πράγματα περιπλέκονται!Το τρίο Αυλωνίτης-Βασιλειάδου-Ρίζος σε ένα ρεσιτάλ γέλιου!

Ναύπλιο: Στην αισθηματική ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», μια Ελληνίδα ξεναγός (Έλενα Ναθαναήλ), ερωτεύεται έναν νεαρό Γερμανό πρίγκιπα (Thomas Fritsch).  Ένα έργο που αναδεικνύει τις ομορφιές της χώρας μας, με τουριστικό ενδιαφέρον. Ορισμένα γυρίσματα έγιναν στην πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Ένα από τα ωραία στιγμιότυπα, στις εγκαταστάσεις του παλιού «Ξενία» Ναυπλίου και την παραλία της Αρβανιτιάς, που φιγουράρει η αλησμόνητη και πανέμορφη Έλενα Ναθαναήλ με μαγιό και ο συμπρωταγωνιστής της Thomas Fritsch, να της τραγουδά.

Κέρκυρα:Στην Κέρκυρα φτάνει ένας νεαρός δικηγόρος (Αλέκος Αλεξανδράκης), ο οποίος μεταχειρίζεται τις γυναίκες σαν «ένα βιβλίο που το διαβάζεις και μετά το πετάς» και ερωτεύεται την δυναμική διευθύντρια (Τζένη Καρέζη), που εργάζεται στο ξενοδοχείο της μητέρας του, στο φιλμ «Ραντεβού στην Κέρκυρα» (1960). Μια κλασσική ταινία για τις σχέσεις της δεκαετίας του ’60.

Στην «Κόμισσα της Κέρκυρας» (1972), η σιόρα Αγγιολίνα (Ρένα Βλαχοπούλου), δασκάλα μουσικής, φιλοξενεί ένα ιταλικό συγκρότημα στο αρχοντικό της για πρόβες με αφορμή κάποιες εμφανίσεις. Αν και αρχικά δεν μπορεί να τους ανεχτεί, πείθεται να αντικαταστήσει την Ιταλίδα τραγουδίστρια του συγκροτήματος με κωμικά απρόοπτα. Ατάκες της Ρένας όπως «Σκάστε !» «Λύσσα !» «Μπα που να μπει ο διάολος μέσα σας, θα μου γκρεμίσετε το σπίτι μωρέ !» ή της Νόνικας Γαληνέα «Να φάω τα κόκαλά μου !» , έμειναν στη συνείδηση του κοινού, καθώς και η μουσική και τα τραγούδια(«Κέρκυρα και το Ποντικονήσι») του Γιώργου Κατσαρού.

Μια πλούσια Κερκυραία (Αλίκη Βουγιουκλάκη), έρχεται σε σύγκρουση με τα ήθη της μεγαλοαστικής τάξης και ερωτεύεται έναν φτωχό πλην τίμιο εργάτη (Δημήτρης Παπαμιχαήλ) στην ταινία «Η αρχόντισσα και ο αλήτης» (1968). Σπαρταριστή ειδικά η σκηνή στο κέντρο, όπου η Αλίκη ως «Πίπης» κάνει «ματάκια» στην κοπελιά (Νίτσα Μαρούδα) του μάγκα (Νίκος Τσούκας) υπό τον ρυθμό του τραγουδιού «Η αγάπη θέλει δύο» !

Ρόδος:Ένας ευκατάστατος πενηντάρης (Λάμπρος Κωνσταντάρας) πηγαίνει στην Ρόδο σκορπίζοντας τα χρήματά του γλεντώντας με μια νεαρή κοπέλα (Νόρα Βαλσάμη). Γρήγορα όμως διαπιστώνει ότι το κορίτσι νοιάζεται μόνο για την τσέπη του. Όλα αυτά στην ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» (1967). Ο Κωνσταντάρας στον γνώριμο κινηματογραφικό τύπο του πενηντάρη, σκορπάει αβίαστα το γέλιο. Μια «πεταλούδα της νύχτας» (Αλίκη Βουγιουκλάκη) μπλέκει με δύο απατεώνες (Αλέκος Αλεξανδράκης-Ντίνος Ηλιόπουλος) και σαλπάροντας για Ρόδο υλοποιούν τις κομπίνες τους, στο «Δόλωμα» (1964). Το νησί έξοχα κινηματογραφημένο από τον Αλέκο Σακελλάριο, με την υπέροχη φωτογραφία του Νίκου Καβουκίδη και μια Αλίκη στα καλύτερά της!

Μια τουριστική πράκτορας (Ρένα Βλαχοπούλου) μαζί με την ανιψιά της

(Ζωή Λάσκαρη) φτάνουν στην Ρόδο για να στήσουν μια δουλειά και μπλέκουν με μια παρέα φιλόδοξων ηθοποιών στο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Κορίτσια για φίλημα» (1964). Η πρώτη ελληνική ταινία με στερεοφωνικό ήχο. Η ατάκα του Κώστα Βουτσά «Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», άφησε εποχή!Ύδρα:Δύο νιόπαντρα ζευγάρια (Κώστας Βουτσάς- Μάρθα Καραγιάννη, Φαίδων Γεωργίτσης-Μπέτυ Αρβανίτη) περνούν τον μήνα του μέλιτος στο ίδιο ξενοδοχείο του νησιού στη «Νύχτα γάμου» (1967). Καταπληκτικός ο Βουτσάς στον ρόλο του μαμάκια Κωνσταντινοπολίτη, που γυρεύει από την υπερπροστατευτική μητέρα του (Μαίρη Μεταξά), τα περιβόητα «φουντούκια»! Στην ταινία εμφανίσθηκαν ως κινηματογραφικό ζευγάρι η Μπέτυ Αρβανίτη και ο Φαίδων Γεωργίτσης, οι οποίοι ήταν στην πραγματικότητα παντρεμένοι εκείνη την εποχή.

Μια πλούσια κυρία (Μαίρη Χρονοπούλου) και ένας πλέιμποι (Φαίδων Γεωργίτσης) φτάνουν στο νησί με στόχο την τουριστική αξιοποίησή του στο μιούζικαλ «Γοργόνες και μάγκες» (1968). Από το φιλμ έγιναν μεγάλες επιτυχίες τραγούδια όπως «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Τόσα καλοκαίρια» των Πλέσσα-Παπαδόπουλου, με τις φωνές των Πουλόπουλου, Χρονοπούλου και Δάκη αντίστοιχα και τους Χρονοπούλου-Κομνηνό να χορεύουν στα σοκάκια του νησιού σε ταμπλό βιβάν. Η Μάρθα Καραγιάννη τραγουδάει για πρώτη φορά σόλο «Ο άντρας που θα παντρευτώ», τηγανίζοντας κεφτέδες στην ταβέρνα του αδερφού της (Γιάννης Βογιατζής) και η Μαρινέλλα απογειώνεται με το «Άνοιξε πέτρα».Κρήτη: Η βεντέτα των Φουρτουνάκηδων και Βροντάκηδων σταματάει όταν ο γιος της μιας οικογένειας (Δημήτρης Παπαμιχαήλ) και η κόρη της άλλης (Αλίκη Βουγιουκλάκη) ερωτεύονται στη «Νεράιδα και το παλικάρι» (1969), την σύγχρονη εκδοχή του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», αλλά με ευχάριστο τέλος. Η ταινία γυρίστηκε σε διάφορα σημεία της Κρήτης. Η μουσική   δεν είναι κρητική αλλά νησιωτικού τύπου από τον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη. Στην σκηνή της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο μπαλκόνι με το πέπλο, η ηθοποιός είναι έγκυος στον γιο της Γιάννη.

Μύκονος:Στο νησί των ανέμων φτάνει μια φτωχή μοδίστρα (Ρένα Βλαχοπούλου) η «Μαντάμ Πελαζί ντε παρί, ντε κομπιναζιόν, ντε κομπινεζόν, ε μπουσουάρ, λεσκαλιέ, τουαλέτε, βερισέξ, ζαμάν φου»! με την παρέα της, για να ανέλθει κοινωνικά και να προωθήσει τα ρούχα που φτιάχνει, στην «Παριζιάνα» (1969). Μια ταινία με πολύ αστείες σκηνές. Την περίφημη ατάκα της Βλαχοπούλου προς την εύσωμη πελάτισσά της (Ρένα Πασχαλίδου), «Σούζη τρως! Και ψεύδεσαι και τρως!», επαναλαμβάνουμε ακόμη και σήμερα!
Αυτές είναι μερικές μόνο από τις πολλές ταινίες που γυρίστηκαν σε κάποιες από τις περιοχές της Ελλάδας. Θα πρέπει να σκεφτήκατε τώρα σε ποιο μέρος θα περάσετε –όσοι μπορέσετε να πάτε- τις διακοπές σας

την Λαμπρή ή το καλοκαιράκι, έτσι όμορφα και ονειρεμένα όπως οι αγαπημένοι ηθοποιοί μας στις παλιές ασπρόμαυρες και έγχρωμες ταινίες. Άντε και… καλές βουτιές!

Το Παράθυρο

 πίσω στα παλιά