KATAYΛΙΣΜΟΣ ΣΟΥΔΑΣ : ΜΑΖΙΚΗ ΤΡΟΦΙΚΗ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ShareTweet7

Σαράντα πρόσφυγες και μετανάστες με συμπτώματα δηλητηρίασης στο νοσοκομείο. Απολύσεις εργαζομένων από ΜΚΟ

news247

Μαΐου 17 2017 11:35

Με συμπτώματα τροφικής δηλητηρίασης μεταφέρονταν στο νοσοκομείο Χίου, χθες Τρίτη από το μεσημέρι έως το βράδυ, δεκάδες πρόσφυγες και μετανάστες που διέμεναν στον καταυλισμό της Σούδας. Συνολικά, μεταφέρθηκαν 40 άτομα, από τα οποία δυο τελικά παρέμειναν νοσηλευόμενοι στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με τις ενδείξεις, η δηλητηρίαση προκλήθηκε από το μεσημεριανό γεύμα με κοτόπουλο. Τη σίτιση των προσφύγων και μεταναστών, που διαμένουν στον καταυλισμό της Σούδας, έχει αναλάβει το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων (NRC), το οποίο με τη σειρά του έχει αναθέσει την παρασκευή του συσσιτίου σε τοπική επιχείρηση.

Και καταγγελίες για απολύσεις

Εν τω μεταξύ, την απόλυση 42 εργαζομένων από το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων (NRC), οργάνωση η οποία δραστηριοποιείται στη Χίο για την περίθαλψη μεταναστών και προσφύγων, καταγγέλλει με ανακοίνωσή του το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χίου.

Στη ανακοίνωσή του υποστηρίζει ότι το NRC μετέφερε την έδρα του στη Θεσσαλονίκη και «μάλιστα χρησιμοποίησε όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο, που έχει διαμορφωθεί το προηγούμενο διάστημα, για να μπορέσει να απολύσει 42 εργαζόμενους, αλλά και για να μην τους καταβάλει αποζημιώσεις». Όπως δε σημειώνεται, ανάλογα έπραξε στη Χίο και η ΜΚΟ Praksis. Σημειώνεται ότι το Σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων και εμποροϋπαλλήλων Χίου πρόσφατα κατήγγειλε τη ΜΚΟ PRAKSIS, που δραστηριοποιούνταν στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη ΒΙΑΛ για την απόλυση 25 εργαζομένων.

Με αφορμή τις απολύσεις αυτές, το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χίου καταγγέλλει ότι «πίσω από την δράση των ΜΚΟ στο σοβαρό πρόβλημα του προσφυγικού - μεταναστευτικού, έχει στηθεί ένας χορός εκατομμυρίων στις πλάτες εργαζόμενων και ξεριζωμένων προσφύγων. Η θέση των εργαζόμενων δεν είναι με τα συμφέροντα αυτών των επιχειρήσεων παραγωγής «ανθρωπισμού».

«Η στάση της NRC και PRAKSIS δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα. Οι πρόσφυγες χρειάζονται ανθρώπινους και αξιοπρεπείς ανοιχτούς και δημόσιους, προσωρινούς και βραχείας διάρκειας χώρους υποδοχής και φιλοξενίας, που θα λειτουργούν με ευθύνη του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, με την πρόσληψη των εργαζομένων που σήμερα είναι σε ΜΚΟ και με συμβάσεις που θα καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες τους», καταλήγει στην ανακοίνωσή του το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χίου.

πηγή φωτογραφίας: astraparis

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Πρόσφυγες

news247.gr

ΒΙΝΤΕΟ : ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΜΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗ ΣΟΥΔΑ

 
Μωρά ξεπαγιάζουν, μάνες τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους για να τα ζεστάνουν, άνδρες προσπαθούν να σταματήσουν τα νερά. Κι αν σταματήσουν τα νερά, πώς θα σταματήσουν το κρύο και τον αέρα; (Vid+Pics)
news247
Νοεμβρίου 29 2016 17:16

Με σίδερα, με ξύλα, με πέτρες ακόμα και με τα χέρια τους προσπαθούσαν να ανοίξουν «δρόμο» για να φεύγουν τα νερά και να μην μπαίνουν μέσα στις σκηνές τους, οι πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν «κατασκηνώσει» στην παραλία της Σούδας, ανάμεσα στον κυρίως καταυλισμό και στην ιχθυόσκαλα.
Η καταιγίδα που ξέσπασε λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι και διήρκεσε περίπου μισή ώρα, την Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016, ήταν καταστροφική.
Στο εξής, όμως, αυτές – δυστυχώς – θα είναι οι καθημερινές εικόνες από τον καταυλισμό και κυρίως έξω από αυτόν, που στήθηκε πρόχειρα, γιατί οι δομές του κυρίως καταυλισμού της Σούδας και της ΒΙΑΛ είναι υπερπλήρεις.
 
Μωρά να ξεπαγιάζουν, μάνες τα σφίγγουν στην αγκαλιά τους για να τα ζεστάνουν, άνδρες να προσπαθούν να σταματήσουν τα νερά. Κι αν σταματήσουν τα νερά, πώς θα σταματήσουν το κρύο και τον αέρα που παίρνει και σηκώνει στα βόρεια της τάφρου;

Όπως ορθά αναφέρει το τοπικό astraparis.gr που δημοσιεύει τις φωτογραφίες και το βίντεο της πλημμύρας, η απομάκρυνση των ανθρώπων, περί τους 200 που βρίσκονται στο συγκεκριμένο σημείο, είναι επιβεβλημένο να γίνει άμεσα. Οφείλουν ο δήμος Χίου και η ύπατη αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες που διαχειρίζονται τον καταυλισμό να εξεύρουν χώρους για ανεκτές συνθήκες διαβίωσης και η κυβέρνηση να επιταχύνει τις διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου, ώστε να απομακρύνονται όσο γίνεται περισσότεροι πρόσφυγες από το νησί και να αποσυμφορούνται οι υφιστάμενες δομές φιλοξενίας.

Ούτε ο καιρός περιμένει, ούτε οι άνθρωποι μπορούν να βασανίζονται.

Με πληροφορίες από το: astraparis.gr
mews247.gr

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

 Η άφιξη και η αντίδραση των γηγενών

Η Μικρασιατική Καταστροφή και η αθρόα άφιξη των προσφύγων στην Ελλάδα από τον Σεπτέμβριο του 1922, δοκίμασε τις δομές του ελληνικού κράτους ως προς τις δυνατότητες αποκατάστασής των ξεριζωμένων, εν μέσω μίας ήδη τεταμένης πολιτικής και οικονομικής κατάστασης. Όσο για την κοινωνία που τους υποδέχτηκε, ήρθε αντιμέτωπη με την κατασκευή του «άλλου», του «ανεπιθύμητου». Ίσως για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό, βρέθηκε να είναι ο εκφραστής της προκατάληψης και του ρατσισμού. Για τους γηγενείς, οι πρόσφυγες δεν ήταν πραγματικοί Έλληνες. Σχεδόν 90 χρόνια μετά, μετανάστες και πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως παράσιτα, επειδή επίσης δεν είναι… Έλληνες. Τι μπορεί να μας διδάξει το προσφυγικό ζήτημα, σήμερα; Αφιέρωμα του Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Πρόσφυγες και γηγενείς στη μεσοπολεμική Αθήνα:
Πτυχές μιας δύσκολης συμβίωσης
Όταν ο ελληνικός στρατός αποβιβάζονταν θριαμβευτής στη Σμύρνη το Μάιο του 1919, κανένας δεν περίμενε την κατάληξη που θα είχε η Μεγάλη Ιδέα, με αποκορύφωμα όσα διαδραματίστηκαν στην ίδια πόλη τρία χρόνια αργότερα. Η κατάρρευση του μετώπου και η εκκένωση των μικρασιατικών παραλίων από τον ελληνικό στρατό, άφησε έκθετους τους εκεί ελληνικούς πληθυσμούς. Κατά την άτακτη υποχώρηση του στρατού και κυρίως μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, περίπου 1.500.000 άτομα εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους και ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες. Η κοινωνική γεωγραφία της χώρας άλλαξε άμεσα. Η Ελλάδα του 1930 ήταν μια «άλλη χώρα» σε σχέση με αυτή του 1920.
Η άφιξη των προσφύγων στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο έντονης πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής. Αμέσως μετά την κατάρρευση του μετώπου εκδηλώθηκε το κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 από τμήματα του ελληνικού στρατού που είχαν διαφύγει στη Χίο και τη Μυτιλήνη. Επικεφαλής του κινήματος τέθηκαν οι συνταγματάρχες Νικόλαος Πλαστήρας και Στυλιανός Γονατάς και ο αντιπλοίαρχος Δημήτριος Φωκάς, οι οποίοι απαίτησαν και πέτυχαν τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, την παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου και το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Οι εξελίξεις αυτές εξασφάλισαν στην Επαναστατική Επιτροπή μια ευρεία λαϊκή υποστήριξη, ενώ ταυτόχρονα συσπείρωσαν τους αντιβενιζελικούς εναντίον της.   
Η κρισιμότητα της πολιτικής κατάστασης κορυφώθηκε όταν δύο μόλις μήνες μετά την πολιτική αλλαγή της 15ης Σεπτεμβρίου 1922, εκτελέστηκε στο Γουδή η ηγεσία της αντιβενιζελικής παράταξης: ο αρχιστράτηγος της στρατιάς στη Μ. Ασία Γεώργιος Χατζηανέστης, ο υπουργός Στρατιωτικών Νικόλαος Θεοτόκης, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μπαλτατζής, και οι τρεις τελευταίοι πρωθυπουργοί της χώρας Δημήτριος Γούναρης, Νικόλαος Στράτος και Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Συνειδητά και μη, οι αντιβενιζελικοί συνέδεσαν την άφιξη των προσφύγων με την καταδίκη και εκτέλεση της πολιτικής τους ηγεσίας, γεγονός που όρισε από πολύ νωρίς το πολιτικό χάσμα που τους χώριζε από αυτούς.   
Δεν ήταν όμως μόνο οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών του 1922 που διαμόρφωσαν την ελληνική πραγματικότητα. Οι αντοχές, κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές, της ελληνικής κοινωνίας είχαν ήδη δοκιμαστεί σκληρά. Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη δεκαετία συνεχών πολεμικών αναμετρήσεων που είχε αρχίσει με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, συνεχίστηκε με την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκληρώθηκε με την αποστολή του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στη Μ. Ασία. Ήδη από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων και λόγω των διωγμών του ελληνικού στοιχείου που αυτοί προκάλεσαν, ένα πρώτο μεγάλο κύμα προσφύγων είχε φτάσει στην Ελλάδα. Την περίοδο 1912-1919 ζήτησαν καταφύγιο εντός των ελληνικών συνόρων περίπου 800.000 πρόσφυγες, προερχόμενοι από την τότε βουλγαρική Θράκη, την ανατολική Θράκη, τη Βόρειο Ήπειρο, τη Μ. Ασία, τον Πόντο, τη Νότιο Ρωσία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την ιταλοκρατούμενη Μ. Ασία και την Αίγυπτο. Ένα σημαντικό τμήμα των προσφύγων αυτών επανήλθε στις εστίες του μετά το 1919, όταν ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη και κατέλαβε την ευρύτερη περιοχή της, για να επιστρέψουν εκ νέου ως πρόσφυγες μετά το 1922.
Σε πολιτικό επίπεδο, τη σύμπνοια και την εθνική έπαρση της περιόδου των Βαλκανικών Πολέμων, διαδέχθηκε ο εθνικός διχασμός ανάμεσα σε βασιλικούς και βενιζελικούς κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πόλεμου. Η τεταμένη πολιτική κατάσταση σε συνδυασμό με την οικονομική επιβάρυνση των συνεχών πολεμικών αναμετρήσεων, δοκίμασαν σκληρά τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Ένα μεγάλο τμήμα του ενεργού εργατικού δυναμικού βρίσκονταν σε διαρκή επιστράτευση, γεγονός που συνεπαγόταν πέρα από το ψυχολογικό και ένα βαρύ οικονομικό κόστος για τις οικογένειές τους. Επιπρόσθετα, οι τουλάχιστον 50.000 νεκροί του ελληνικού στρατού υπήρξαν το βαρύ αντίτιμο που πλήρωσε η ελληνική κοινωνία στα πεδία των μαχών.
Έτσι λοιπόν, αν και υπήρχε ήδη από το 1914 εμπειρία στη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος, το μέγεθος του προσφυγικού κύματος μετά το 1922, η οξυμμένη πολιτική κατάσταση και η οικονομική και ψυχολογική εξάντληση των κατοίκων του ελληνικού κράτους, συνιστούσαν το εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον εντός του οποίου καλούνταν να συμβιώσουν οι παλαιοί και οι νέοι πολίτες της χώρας.
Η άφιξη των προσφύγων

Από τις αρχές του Σεπτέμβρη του 1922 χιλιάδες πρόσφυγες άρχισαν να καταφθάνουν καθημερινά με πλοία στο λιμάνι του Πειραιά. Σε μια κατάσταση πραγματικού χάους, με την πολιτική ηγεσία σε πλήρη κατάρρευση, έγιναν οι πρώτες προσπάθειες για την υποδοχή των προσφύγων. Το φθινόπωρο του 1922 όλοι οι δημόσιοι χώροι της Αθήνας και του Πειραιά είχαν «καταληφθεί» από πρόσφυγες. Κεντρικές πλατείες και δρόμοι, δημόσιες υπηρεσίες, θέατρα, ξενοδοχεία, δημόσια λουτρά, αποθήκες και υπόστεγα «στέγαζαν» χιλιάδες ανθρώπους. Τον Σεπτέμβριο του 1922, το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας έκδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία επιτρεπόταν η τοποθέτηση κλινών στους διαδρόμους των ξενοδοχείων, ενώ παράλληλα ίδρυσε γραφεία εξεύρεσης εργασίας σε Αθήνα και Πειραιά, ανακοινώνοντας ότι «πάντες οι έχοντες ανάγκην υπαλλήλων, εργατών ή υπηρετών ως και οι ζητούντες εργασίαν δύνανται να προσφύγωσιν εις τα άνω γραφεία.
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1922, σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του δημάρχου Αθηνών, περίπου 70.000 πρόσφυγες διέμεναν σε 130 πρόχειρους καταυλισμούς διάσπαρτους σε ολόκληρη την πόλη. Η δημοτική αρχή επιδόθηκε σε ένα αγώνα με το χρόνο για να καθαρίσει και να διαμορφώσει κατάλληλα χώρους στους οποίους θα μπορούσαν να διαμείνουν προσωρινά οι πρόσφυγες. Άμεσα παραχωρήθηκαν χώροι στο Σταθμό Λαρίσσης, στους στρατώνες του Ρουφ, στο Νέο Κόσμο, στον Άγιο Ιωάννη Βουλιαγμένης, στη Γούβα Παγκρατίου και στη συνοικία Άρεως. Επίσης πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στον εσωτερικό χώρο του Πολυτεχνείου, στα υπόγεια του Υπουργείου Επισιτισμού, ενώ διαμορφώθηκαν κατάλληλα οι χώροι των λουτρών στον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων όπου εγκαταστάθηκαν 150 άτομα, ο χώρος των Παλαιών Σφαγείων όπου βρήκαν στέγη 600 πρόσφυγες και ο χώρος του Δημοτικού Θεάτρου για να φιλοξενήσει 1.300 άτομα. Παράλληλα, οι υπηρεσίες του δήμου κατασκεύασαν τέσσερα μεγάλα περίπτερα στην οδό Πέτρας στον Κολωνό, όπου στεγάστηκαν 500 οικογένειες προσφύγων.  
Πρόσφυγες στεγάστηκαν επίσης στο «αεροδρόμιον Γουδίου», το οποίο επιτάχθηκε για αυτό τον σκοπό, στο Εθνικό Θέατρο, στο θέατρο Ολύμπια, στο Ζάππειο Μέγαρο, στα Παλαιά Ανάκτορα, σε όλα τα σχολεία του Πειραιά και σε μεγάλο αριθμό σχολείων της Αθήνας, σε αποθήκες του Δημοσίου, σε εργοστάσια, ακόμα και σε όλες τις χαρτοπαικτικές λέσχες όπου εγκαταστάθηκαν «οι της καλλιτέρας κοινωνικής τάξεως πρόσφυγες» με την καταβολή ανάλογου μισθώματος. Παράλληλα το Βαρβάκειο στην οδό Αθηνάς και η Αστυκλινική Αθηνών μετατράπηκαν σε νοσοκομεία προσφύγων.
Χαρακτηριστική της κατάστασης που αντιμετώπιζαν οι πρόσφυγες μετά την αποβίβασή τους στο λιμάνι του Πειραιά, είναι η εικόνα που καταγράφεται στην αφήγηση της Τασίας Χρυσάφη – Ακερμανίδου. Η Ακερμανίδου ήταν από τα παιδιά που γεννήθηκαν πάνω στα πλοία κατά τη διάρκεια μεταφοράς των προσφύγων στην Ελλάδα. Όταν η οικογένειά της έφτασε μετά από πολυήμερο ταξίδι στο λιμάνι του Πειραιά, βρέθηκε αντιμέτωπη με την παρακάτω εικόνα:
«Εκεί ήτανε το μεγάλο δράμα των γονιών μου, γιατί με το μωρό στην αγκαλιά η μαμά μου […] πηγαίνανε στα ξενοδοχεία και ρωτούσανε αν υπάρχει κρεβάτι, αν υπάρχει δωμάτιο και τους λέγανε “τσ!”, ούτε όχι δεν λέγανε “τσ!” κάναν με τη γλώσσα τους και αυτό ήτανε. Εζήτησε λέει ένα ποτήρι γάλα για τη λεχώνα και του είπανε δεν έχουμε. Γιατί μας θεωρούσανε παράσιτα. “Ήρθαν οι “πρόσφυγγες” να πάρουν το ψωμί μας”, έτσι λέγανε.»
Μετά από περιπλάνηση αρκετών ημερών, η οικογένεια Ακερμανίδη βρήκε στέγη με τη βοήθεια μιας γυναίκας που έμενε στη συνοικία της Γαργαρέττας κάτω από την Ακρόπολη. Ο μοναδικός χώρος που μπορούσε να τους προσφέρει ήταν ένα κοτέτσι στην αυλή του σπιτιού της. Αφού πρώτα έσφαξε τη μοναδική κότα που είχε και ασβέστωσε καλά το χώρο, το κοτέτσι αποτέλεσε το πρώτο «σπίτι» της οικογένειας Ακερμανίδη για ένα τουλάχιστον μήνα μετά την άφιξή της στην Αθήνα.
Τα πεδία εκδήλωσης των αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε πρόσφυγες και γηγενείς
Επιτάξεις ακινήτων και αναγκαστικές απαλλοτριώσεις
Μια πρώτη ένδειξη των νέων δεδομένων που προκάλεσε η άφιξη των προσφύγων στην Αθήνα, προκύπτει από την κατακόρυφη αύξηση του πληθυσμού της. Σύμφωνα με την τελευταία, πριν την άφιξη των προσφύγων του 1922, απογραφή πληθυσμού, το 1920 στην Αθήνα κατοικούσαν 297.276 άτομα. Οκτώ μόλις χρόνια μετά, σύμφωνα με την απογραφή του 1928, η Αθήνα είχε πληθυσμό 459.211 ατόμων, ο οποίος κατηγοριοποιούνταν ως εξής: 131.810 γηγενείς, 129.380 πρόσφυγες και 198.021 εσωτερικοί μετανάστες.  Αν ληφθεί υπόψη το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό θνησιμότητας ανάμεσα στους πρόσφυγες τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, μπορεί να υποστηριχθεί ότι περίπου 150.000 πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην πρωτεύουσα την πρώτη πενταετία μετά την μικρασιατική καταστροφή. Μόνο από τους αριθμούς γίνεται κατανοητό ότι η αποκατάσταση των προσφύγων υπήρξε το μεγαλύτερο έως τότε, και ίσως έως σήμερα, εγχείρημα που ανέλαβε το ελληνικό κράτος. 
Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων, το πρώτο μέτρο της Επαναστατικής Επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία με την άφιξή της στην Αθήνα στις 15 Σεπτέμβρη του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων κτιρίων (κυρίως σχολίων) αλλά και ιδιωτικών, για την προσωρινή εγκατάσταση προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» - προκάλεσε τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Το γεγονός ότι όλοι οι δημόσιοι χώροι είχαν κατακλιστεί από πρόσφυγες, ότι δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν τα σχολεία λόγω της εγκατάστασης προσφύγων σε αυτά, αλλά κυρίως η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών.
Η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα σπίτια των πρώτων, έπρεπε άμεσα να αντιμετωπιστεί για να αποφευχθούν ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. Έπρεπε λοιπόν το συντομότερο δυνατό να κατασκευαστούν οικήματα σε χώρους εκτός του οικιστικού ιστού της πόλης με στόχο να στεγαστούν σε αυτά οι πρόσφυγες που διέμεναν στα επιταγμένα σπίτια των γηγενών, αλλά και στους επιταγμένους δημόσιους χώρους όπως τα σχολεία. Η προσπάθεια της «Επαναστάσεως» να εξομαλύνει την κατάσταση προσέκρουε στην αντίδραση των προσφύγων που διέμεναν σε σκηνές ή πρόχειρα καταλύματα. Έτσι όταν τον Μάιο του 1923 το Ταμείο Περιθάλψεως Προσφύγων (ΤΠΠ) κατασκεύασε τα πρώτα ξύλινα οικήματα στην Καισαριανή για να στεγάσει μέρος των προσφύγων που είχαν εγκατασταθεί στα επιταγμένα σπίτια των Αθηναίων, οι πρόσφυγες που ζούσαν σε σκηνές και παραπήγματα στη συνοικία, διεκδίκησαν την απόδοση των οικημάτων σε αυτούς. Σε περιπτώσεις σαν και αυτή, όπου το κράτος έπρεπε να εφαρμόσει την όποια πολιτική αποκατάστασης, η σύγκρουση συμφερόντων δημιουργούσε ένα ακόμα πεδίο προστριβών ανάμεσα σε πρόσφυγες και γηγενείς.
Η στάση των κρατικών αξιωματούχων και υπαλλήλων, οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με το έργο της αποκατάστασης και στη συντριπτική τους πλειοψηφία προέρχονταν από την Παλαιά Ελλάδα, καθώς οι πρόσφυγες δεν είχαν ενταχθεί ακόμα στον κρατικό μηχανισμό, γίνονταν αντιληπτή από τους πρόσφυγες ως εχθρική απέναντί τους λόγω της καταγωγής τους. Το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς τους υπαλλήλους και αξιωματούχους εκμεταλλεύτηκαν τη δεινή θέση των προσφύγων για να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη, δημιούργησε τη στερεοτυπική εικόνα του διεφθαρμένου παλαιοελλαδίτη κρατικού υπαλλήλου. Ο Παναγιώτης Σταμπούλος διέμενε με την οικογένειά του σε σκηνή στον πρόχειρο καταυλισμό πίσω από το νοσοκομείο Συγγρού, στην περιοχή όπου αργότερα δημιουργήθηκε η συνοικία της Καισαριανής. Η περιγραφή του τρόπου με τον οποίο κατάφερε να εξασφαλίσει για την οικογένειά του ένα από τα ξύλινα οικήματα που έχτισε το Ταμείο Περιθάλψεως τον Μάιο του 1923, είναι χαρακτηριστική:
«Ο Μητσοτάκης είναι Κρήτας, υπάλληλος του ταμείου περιθάλψεως, σε αυτόν είχε ανατεθεί η διεύθυνσις στεγάσεως προσφύγων, και η υπηρεσία του στεγάζετο εις τα παλαιά Ανάκτορα […] Ήταν κατεργάρης, τα κατάφερνε  θαυμάσια, και χρηματίζετο από τους πλουσίους Αθηναίους των οποίων τα μέγαρα είχαν επιταχθεί για τους πρόσφυγας. Γιαυτό εις τα παραπήγματα του καταυλισμού μας μετέφερε τις οικογένειες των επιταγμένων σπιτιών των Αθηναίων […] Μέσα στον σορόν των γυναικών που κατάκλυζε καθημερινώς το γραφείον του υπήρχαν φυσικά !!! και νοστιμούλες γυναίκες, ή κορίτσια, οι υπάλληλοί του καταλλήλως πλησίαζαν όσες από αυτές ημπορούσαν, και από μίαν ιδιαιτέραν είσοδον τες περνούσαν εις το γραφείον του. Εκεί εγένετο ο συνδυασμός του γλεντιού και της διαφθοράς και κατόπιν μερικές από αυτές προηγούντο στην Στέγασιν. Βλέποντας αυτά τα πράγματα, πίστευα πως δεν θα κατόρθωνα τίποτα με την νομιμόφρονα τακτική μου, και μια μέρα έχασα την υπομονή μου μπήκα στο γραφείον του δια της βίας, και όταν ξαφνικά είδα το παζάρεμα της Στεγάσεως και της διαφθοράς των προαναφερθέντων γυναικών, νευρίασα, και πάνω από το γραφείον του πήρα ένα βαρύ μελανοδοχείον το πέταξα στα μούτρα του Μητσοτάκη. Αυτό ήταν !!!»
Πέρα όμως από τις επιτάξεις ακινήτων, οι σχέσεις ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της Αθήνας δοκιμάστηκαν και από τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις που διενεργούσε η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ). Η οικιστική αποκατάσταση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων, απαιτούσε την εξεύρεση κατάλληλων εκτάσεων για να πραγματοποιηθεί.
Στην προσπάθεια ελαχιστοποίησης των κοινωνικών αναταραχών που προέκυπταν από τις επιτάξεις δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, οι αρχές που ήταν επιφορτισμένες με την οικιστική αποκατάσταση των προσφύγων, πρόκριναν τη λύση της δημιουργίας προσφυγικών συνοικισμών σε «ασφαλή» απόσταση από τον υπάρχοντα οικιστικό ιστό της Αθήνας και του Πειραιά. Η επιλογή αυτής της λύσης συνεπαγόταν εκτεταμένες αναγκαστικές απαλλοτριώσεις. Στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους όπου το ιδιοκτησιακό καθεστώς χαρακτηρίζονταν από τη σχεδόν παντελή απουσία δημόσιας περιουσίας, οι εκτάσεις αυτές έπρεπε να βρεθούν μέσω της απαλλοτρίωσης ιδιωτικών περιουσιών. Σύμφωνα με τη Λίλα Λεοντίδου, οι αρχές προχώρησαν σ’ ένα προμελετημένο και εσκεμμένο αποκλεισμό και γεωγραφικό διαχωρισμό των προσφύγων, καθώς «οι 12 κύριοι και 34 μικρότεροι προσφυγικοί συνοικισμοί που δημιουργήθηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου τόσο από την ΕΑΠ, όσο και από το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας, απείχαν 1-4 χλμ. από τα όρια της οικοδομημένης κατά το 1922 περιοχής».
Μετά την έλευση των προσφύγων δημιουργήθηκαν οι συνοικίες της Ν. Ιωνίας, Ν. Φιλαδέλφειας, Ν. Σμύρνης, Ν. Χαλκηδόνας, Περιστερίου, Καισαριανής, Βύρωνα, Υμηττού καθώς και μεγάλος αριθμός μικρότερων. Ουσιαστικά η άφιξη των προσφύγων είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας πόλης, εξέλιξη που άλλαξε σε μεγάλο βαθμό την κοινωνική γεωγραφία της πρωτεύουσας.
Αν και σε πολλές περιπτώσεις ακολουθήθηκε η πολιτική της αγοράς ή απαλλοτρίωσης μεγάλων ιδιοκτησιών – π.χ. ο αρχικός πυρήνας της Ν. Ιωνίας δημιουργήθηκε σε ιδιοκτησία 1.230 στρεμμάτων που αγόρασε τον Αύγουστο του 1923 το Ταμείο Περιθάλψεως Προσφύγων από το Ιερό Κοινό του Παναγίου Τάφου – σε άλλες πραγματοποιήθηκαν αναγκαστικές απαλλοτριώσεις και μικρών ιδιοκτησιών.
Αυτές κυρίως οι περιπτώσεις, όπου η εγκατάσταση των προσφύγων έθιγε πολλούς μικροϊδιοκτήτες, αποτέλεσαν άλλο ένα πεδίο σύγκρουσης προσφύγων και γηγενών. Για παράδειγμα, οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις που πραγματοποιήθηκαν στον Κοπανά, περιοχή στα σύνορα του Βύρωνα με τον Υμηττό, προκάλεσαν τη δυναμική αντίδραση των κατοίκων. Σε άρθρο αντιβενιζελικής εφημερίδας με τίτλο: «Από τα σκάνδαλα των απαλλοτριώσεων. Η συνοικία Κοπανά εν αναστατώσει. Απειλείται αιματοχυσία», γινόταν λόγος για το «κράτος των προσφύγων» το οποίο στερούσε από τους γηγενείς τις ιδιοκτησίες τους για να τις προσφέρει στους πρόσφυγες, οι οποίοι τις πουλούσαν εκ νέου «προς 50 και 60 δραχ. τον πήχυν» για να αποκομίσουν κέρδη.
Η εφημερίδα κατηγορεί το βουλευτή της κυβέρνησης των Φιλελευθέρων Ιασωνίδη και την ΕΑΠ, για την απόδοση ιδιοκτησιών στους διάφορους «Αρπαξόγλου και Αποζημιωσόγλου», χαρακτηρίζοντας την πράξη αυτή ως διωγμό των γηγενών. Ο αρθογράφος προειδοποιούσε ότι εάν δεν σταματούσε η κατεδάφιση κτιρίων από την ΕΑΠ, «ασφαλώς θα ευρεθώμεν τάχιστα προ εμφυλίου σπαραγμού εις την γωνίαν αυτήν των Αθηνών». Σύμφωνα με το άρθρο, οι γηγενείς κάτοικοι του Κοπανά έλαβαν την απόφαση να «αντιτάξουν την βίαν κατά της βίας, αποφασισμένοι να αποκρούσουν δια των όπλων, κάθε νέαν επιδρομήν των πειρατών αυτών της ξηράς». Η εφημερίδα ζητούσε την απόδοση δικαιοσύνης «εκτός εάν ο νέος υπουργός της Προνοίας φρονεί ότι οι γηγενείς πρέπει να μεταβληθούν εις δουλοπαροίκους των ψηφοφόρων του κ. Ιασωνίδου.»
http://tvxs.gr
 Πίσω στα παλιά 

O " XAΡΤΗΣ " ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

ShareTweet E-mail1

Έρευνα για την Ένωση Περιφερειών Ελλάδας, καταγράφει το επίπεδο μόρφωσής τους, την ηλικία και την απασχόλησή τους. Οι πρόσφυγες απαντούν για τις αιτίες που τους οδήγησαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους

news247

Μάρτιος 31 2016 16:02

Ενδιαφέροντα στοιχεία για τους πρόσφυγες που βρίσκονται σε Κέντρα Φιλοξενίας της Αττικής και στο λιμάνι του Πειραιά καταγράφει η έρευνα που πραγματοποίησε η Κάπα Research για την Ένωση Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ).

Τα αποτελέσματα της έρευνας που διενεργήθηκε στη γλώσσα των προσφύγων, πραγματοποιήθηκε στις 15 και 16 Μαρτίου, πριν κλείσουν τα σύνορα και απάντησαν 637 άτομα, παρουσίασε σήμερα σε συνέντευξη τύπου, ο πρόεδρος της ΕΝΠΕ και περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστός.

Ειδικότερα διεξήχθη στους χώρους Φιλοξενίας στο Ελληνικό, στο λιμάνι του Πειραιά, στο Σχιστό και στον Ελαιώνα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στην πλειοψηφία τους είναι Σύροι (74%), άνδρες (73,8%), νέοι (72,2% έως 35 ετών) και με περιορισμένη μόρφωση (61,3% με καθόλου ή έως 9ετή εκπαίδευση).

Επίσης, το 83% είναι Σουνίτες ενώ το 58,1% προσεύχεται καθημερινά. Στη χώρα τους το 19,6% απασχολούνταν στη βιοτεχνία, το 12,5% στον δημόσιο τομέα, το 11% στο εμπόριο, το 7,5% σε τράπεζα ή άλλη ιδιωτική επιχείρηση και σε γεωργικά/κτηνοτροφικά επαγγέλματα το 10% περίπου.

Κύρια αίτια για τη μετανάστευσή τους είναι κίνδυνος που διέτρεχε η ζωή τους είτε από βομβαρδισμούς (65,4%), είτε από εμφύλιο πόλεμο (33,5%), Επίσης το κλίμα τρομοκρατίας (32,7%) και οι συχνές εχθροπραξίες (28,8%) στην περιοχή τους.

Άλλα δευτερεύοντα αίτια ήταν η αποφυγή της στράτευσης, η φτώχεια και οι ελλείψεις βασικών αγαθών και υποδομών, αλλά και η περιστολή των ατομικών/ πολιτικών δικαιωμάτων ή η ανάγκη οικογενειακής συνένωσης.

9 στους 10 θα ήθελαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους

Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων δηλώνει ότι θα ήθελε κάποια στιγμή να επιστρέψει στην πατρίδα τους όταν τελειώσει ο πόλεμος, σύμφωνα με την έρευνα της Κάπα Research για την ΕΝΠΕ, καθώς οι 9 στους 10 έχουν αφήσει πίσω κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο και οι μισοί έχουν εκεί περιουσιακά στοιχεία. Ενδιαφέρον, επίσης, είναι το στοιχείο ότι μόνο το 36,3% αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εστίες του λόγω του ISIS. Αντίθετα το 56,6% έφυγε λόγω του καθεστώτος / κυβέρνησης (56,6%), το 22,4% εξαιτίας του Συριακού Απελευθερωτικού Στρατού, κ.α .

Ακόμη, οι 7 στους 10 ταξιδεύουν μαζί με κάποιον συγγενή ή ένα οικείο σε αυτούς πρόσωπο. Για τους περισσότερους (62,8%), το ταξίδι έχει διαρκέσει λιγότερο από 30 ημέρες, ενώ οι 6 από τους 10 έχουν μείνει για πάνω από δέκα μέρες σε κάποιο κατάλυμα ενδιάμεσης χώρας - πιθανότατα στην Τουρκία. Πριν ξεκινήσει από τις χώρες του, το 56,8%, πήρε σημαντικές πληροφορίες για το ταξίδι και τον τόπο προορισμό του, από γνωστούς ή συγγενείς που έχουν ήδη εγκατασταθεί σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή από το internet και τα social media (20,2%).

'Το διαδίκτυο φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού καθώς η πλειοψηφία (53,5%) κάνει χρήση έξυπνων συσκευών τηλεφώνου (smartphone).

Σύμφωνα με τις απαντήσεις του, το 53,1 πλήρωσε για να φτάσει στην Ελλάδα ενώ ένα 20,9% έδωσε αμοιβή για την μετακίνησή του (και) εντός Ελλάδος. Οι 7 στους 10 (68%) πρόσφυγες που διαμένουν σήμερα στα κέντρα υποδοχής/φιλοξενίας του Λεκανοπεδίου θέλουν να φτάσουν στη Γερμανία και δηλώνουν πολύ ή αρκετά αισιόδοξοι ότι θα τα καταφέρουν (59,6%). Η Ελλάδα (77,6%) και η Γερμανία (74%) συγκεντρώνουν τις περισσότερες θετικές γνώμες ανάμεσα στις χώρες που διαδραματίζουν ρόλο στο προσφυγικό ζήτημα, σε αντίθεση με την Τουρκία και τη Ρωσία που έχουν μόλις 15,1% και 8,4% θετικές γνώμες αντίστοιχα. Ωστόσο, παρά τις θετικές γνώμες, η Ελλάδα δεν αποτελεί χώρα-προορισμό. Ακόμη και αν - στην πρώτη προσπάθεια – δεν καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα προς την κεντρική Ευρώπη, μόλις ένα 12,5% των προσφύγων δηλώνει ότι θα επέλεγε να εγκατασταθεί μόνιμα στη χώρα μας [είτε σε κάποια οργανωμένη δομή (8,6%), είτε σε συγγενείς/φίλους που κατοικούν ήδη στην Ελλάδα (3,9%)].

7 στους 10 κρίνουν προβληματική την κατάσταση του χώρου διαμονής τους

Οι περισσότεροι δηλώνουν ότι θα έμεναν προσωρινά σε χώρο υποδοχής ελπίζοντας να ανοίξουν τα σύνορα (54,4%) ενώ υπάρχει και ένα 13,5% που αναφέρει ότι θα αναζητήσει άλλο πέρασμα και ένα 16,8% ότι θα επέστρεφαν στην πατρίδα τους.

Για τους πρόσφυγες, η Ελλάδα είναι χώρα-transit κυρίως εξαιτίας της ευκολίας να περάσει κάποιος τα σύνορα (76,3%) και του χαμηλού κόστους (είναι πιο φθηνά (19,1%). Επίσης ότι οι Έλληνες είναι φιλόξενοι και τους βοηθάνε, οι ελληνικές αρχές δεν είναι τόσο αυστηρές και, ότι , υπάρχει μια φιλική προς τους πρόσφυγες κυβέρνηση. Δεδομένων των συνθηκών, το 40,6% νιώθει καλά από τη μέχρι τώρα παραμονή του στη χώρα μας, μέτρια το 24,5%, ενώ άσχημα αισθάνεται το 26,5%. Σχεδόν, όμως, 7 στους 10 κρίνουν προβληματική την κατάσταση του χώρου που διαμένουν προσωρινά (Πειραιάς, Ελληνικό, Σχιστό, Ελαιώνας). Όλοι ανεξαιρέτως οι θεσμοί/φορείς που εμπλέκονται στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα κρίνονται θετικά: Το λιμενικό σώμα, η αστυνομία, η κυβέρνηση, οι ΜΚΟ, το σύστημα υγείας και η τοπική αυτοδιοίκηση λαμβάνουν θετικές κρίσεις σε ποσοστά άνω του 60%.

Το βασικό πρόβλημα που συναντούν οι πρόσφυγες στην επαφή τους με τις υπηρεσίες του κράτους είναι η γλώσσα (53,5%). Παρά το γεγονός ότι στο σύνολό τους οι πρόσφυγες δεν επιθυμούν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, υπό ορισμένες συνθήκες, σχεδόν οι 3 στους 10 θα επέλεγαν να μείνουν, αν έβρισκαν δουλειά, γιατί υπάρχει ήδη κοινότητα από τη χώρα τους εδώ ή έχει συγγενείς και επειδή κρίνουν ι καλό το σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας μας. Το 24,1% - εάν έμενε τελικά στην Ελλάδα - θα επεδίωκε και την επανένωση της οικογένειάς του προσκαλώντας την εδώ. Ο τόπος που θα ήθελαν να εγκατασταθούν είναι η Αθήνα και γύρω απ΄αυτήν ( ποσοστό 49,7 % ), ενώ το 22,4% θα έμενε οπουδήποτε αρκεί να μπορούσε να διασφαλίσει δουλειά, τροφή και στέγη.

Πηγή: ΑΠΕ

Φωτο: sooc.gr

news247.gr 

1922 MIKΡΑΣΙΑΤΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

 Πίσω στα παλιά 

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ

 

Άγριο ξύλο μεταξύ προσφύγων για ένα φρούτο! [photos]

Ερμητικά κλειστή παραμένει για τρίτη ημέρα η σιδερόφραχτη πύλη στην ουδέτερη ζώνη...
Ελλάδας-ΠΓΔΜ, εκεί όπου πάνω από 13.000 πρόσφυγες, που βρίσκονται αυτή την ώρα στον καταυλισμό της Ειδομένης, θέλουν να περάσουν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη βόρεια Ευρώπη. Κάπως έτσι το μαρτύριο μικρών και μεγάλων στις λάσπες συνεχίζεται,. με τη βροχή να συνεχίζει να πέφτει στην περιοχή, να μετατρέπει την Ειδομένη σε βαλτότοπο με μικρά παιδιά να προσπαθούν να βρουν ένα μέρος για να ζεσταθούν και να αντέξουν με τους γονείς τους, τις κακουχίες...


Οι φωτογραφίες του πρακτορείου Reuters αποτυπώνουν και σήμερα τη σκληρή πραγματικότητα. Ο πόνος στα πρόσωπα των προσφύγων, πολλοί από τους οποίους δίνουν μάχες για ένα κομμάτι ψωμί και ένα φρούτο, που θα σβήσει για λίγο την πείνα τους. Στην τελευταία συμπλοκή, δύο οικογένειες ήρθαν στα χέρια με ξύλα και πέτρες, επειδή η μία κατάφερε να πάρει τρόφιμα σε αντίθεση με την άλλη...
Η χθεσινή βροχή πλημμύρισε και κατέστρεψε κι άλλες σκηνές που είχαν στηθεί στα χωράφια γύρω από τον καταυλισμό. Πολλά παιδιά κυκλοφορούν και σήμερα γυμνά από τη μέση και πάνω, μέχρι να στεγνώσουν τα ρούχα τους και άλλα ποζάρουν χαμογελαστά, μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να πάρουν λίγα ξύλα, για να ζεστάνουν τα χέρια τους, μαζί με τις οικογένειές τους. Όρεξη για παιχνίδια έχουν ελάχιστοι...
Τα λασπόνερα της Ειδομένης σε κάποια σημεία καθρεφτίζουν τις σκιές των ανήμπορων ανθρώπων και σε κάποια άλλα έχουν από ρούχα μέχρι παπούτσια. Εξαιτίας των άθλιων συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή, εκατοντάδες παιδιά έχουν διακομιστεί στο νοσοκομείο του Κιλκίς με λοιμώξεις. ''Αρκετά περιστατικά είναι σοβαρά'' δήλωσε στην εκπομπή LiveNews του Νίκου Ευαγγελάτου στο E tv, μία παιδίατρος που βρίσκεται εθελοντικά στην Ειδομένη...
Εν τω μεταξύ 20 οικογένειες προσφύγων που βρίσκονταν το περασμένο διάστημα στην Ειδομένη, έφτασαν χθες το απόγευμα στο λιμάνι του Πειραιά. Οι άνθρωποι απογοητεύτηκαν αφού τα σύνορα παραμένουν κλειστά ενώ η βροχή έχει μετατρέψει το χώρο σε έναν ατέλειωτο λασπότοπο. Οι οικογένειες λοιπόν, έφτασαν στον Πειραιά με σκοπό να μεταφερθούν σε κάποιες δομές για να κάνουν ένα μπάνιο, να φάνε ένα πιάτο φαγητό και να ζεσταθούν. Όσο για τους υπόλοιπους που έμειναν πίσω, συνεχίζουν να παλεύουν με το κρύο, τις κακουχίες αλλά και τις αρρώστιες...

tro-ma-ktiko.blogspot.gr

MΝΗΜΕΣ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Δεσμεύοντας χρήματα προσφύγων στο όνομα της 'ασφάλειας'

Ο νόμος της Δανίας περί δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων περιέχει ρυθμίσεις που έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στις ζωές των αιτούντων άσυλο, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης για τριετή καθυστέρηση της διαδικασίας επανένωσης των οικογενειών. Τι καταγγέλλουν διεθνείς οργανώσεις αλλά και Δανοί πολιτικοί. Τι ισχύει για τους Δανούς πολίτες

Χρήστος Δεμέτης

Ιανουάριος 27 2016 18:04

Όπως γράψαμε χθες, το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης της Δανίας για την παρακράτηση μετρητών και άλλων πολύτιμων αντικειμένων προσφύγων και μεταναστών, που καταθέτουν αίτηση ασύλου στη χώρα, πέρασε από το κοινοβούλιο της χώρας με τη συναίνεση των περισσότερων κομμάτων.

Οι νεοαφιχθέντες θα πρέπει να πληρώνουν πλέον για να φιλοξενηθούν στη Δανία και  από όσα μεταφέρουν μαζί τους, θα μπορούν να κρατούν περιουσιακά στοιχεία αξίας έως 1.340 ευρώ περίπου. Με αυτόν τον τρόπο η Δανία "ανοίγει δρόμο" για ακόμη πιο σκληρά μέτρα αποτροπής των προσφύγων από το ταξίδι για την Ε.Ε., ενώ ο Δανός πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ράσμουσεν (ναι, αυτός που ήθηλε Grexit από την αρχή των διαπραγματεύσεων), ζητά αλλαγή της Συνθήκης της Γενεύης.

Για την ακρίβεια, από τα τέλη Δεκεμβρίου η Δανία είχε ζητήσει να ανοίξει η συζήτηση για τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης για τα δικαιώματα των προσφύγων, την οποία πρώτη η χώρα είχε υπογράψει το 1951. Ξεκάθαρο πισωγύρισμα.

Το νέο πλαίσιο περιλαμβάνει κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και καθυστερήσεις στην επανένωση μελών της ίδιας οικογένειας

Αναλυτικά, οι πρόσφυγες θα έχουν δικαίωμα να φέρουν τιμαλφή και προσωπικά ήδη αξίας έως και 10.000 κορόνων Δανίας (1.340 ευρώ), ποσό που αυξήθηκε από τις 3.000 κορόνες μετά τις σφοδρές επικρίσεις οργανώσεων προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα τιμαλφή ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας, όπως οι βέρες γάμου, θα εξαιρούνται από τα τιμαλφή που θα μπορούν να κατάσχουν οι αρχές. Τα υπόλοιπα τιμαλφή και τα χρήματα πέραν του προβλεπόμενου ορίου, θα κατακρατώνται από την αστυνομία που θα έχει το δικαίωμα να προβαίνει σε ελέγχους. Το σκεπτικό βασίζεται στην "ανταποδοτική κάλυψη των αναγκών" των προσφύγων και μεταναστών που θα περνούν τα σύνορα.

Για άδεια μόνιμης εγκατάστασης  θα απαιτείται  η γνώση της Δανικής γλώσσας και η  μόνιμη απασχόληση του τα 2,5 από τα τελευταία 3 χρόνια, ενώ μέχρι τώρα ίσχυε  η προϋπόθεση απασχόλησης τα 3 από τα τελευταία 5 χρόνια. Η αίτηση για άδεια μόνιμης εγκατάστασης  θα συνοδευτεί και από παράβολο 500 ευρώ. Επίσης, σύμφωνα με το νόμο, όσοι λαμβάνουν άσυλο στη χώρα θα πρέπει να περιμένουν πλέον 3 χρόνια για να προσκαλέσουν τις οικογένειές τους στη Δανία.

Η επιλογή των 500 προσφύγων ανά έτος  που βάσει των Συνθηκών του ΟΗΕ αναλογούν στην Δανία, θα γίνεται με κριτήρια όπως η γλώσσα, οι δεξιότητες, η μόρφωση, η εργασιακή εμπειρία και η ηλικία.

Κατακραυγή και αποδοκιμασίες

Το σχέδιο νόμου έχει καταδικασθεί από την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες, από ΜΚΟ της Δανίας και από το Συμβούλιο Προσφύγων της χώρας. Ο Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έστειλε επιστολή στην κυβέρνηση της Δανίας στις 9 Ιανουαρίου 2016 καταδικάζοντας τις προτεινόμενες αλλαγές, ζητώντας από την κυβέρνηση της Δανίας να αναθεωρήσει το περιεχόμενο του σχεδίου νόμου και να διασφαλίσει ότι οι διεθνείς συνθήκες γίνονται σεβαστές. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Folketing, τη Βουλή της Δανίας, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου από κόμματα της αριστεράς, κυρίως βουλευτές της Κοκκινοπράσινης Συμμαχίας.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ θεωρεί ότι η ρύθμιση αυτή τρέφει "τον φόβο και την ξενοφοβία".  Όπως είπε ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες Ζόραν Στεπάνοβιτ"Η Δανία παραδοσιακά ήταν έμπνευση για τους άλλους... Ωστόσο αντί να δείχνει αλληλεγγύη και να παρέχει καταφύγιο, επικεντρώνεται στην ανάπτυξη και εφαρμογή περιοριστικών μέτρων. Η UNHCR εκφράζει την λύπη της για την υιοθέτηση περιορισμών στην πολιτική ασύλου αντί να επικεντρώνεται η προσπάθεια στην προώθηση μιας δίκαιης κατανομής των αιτούντων ασύλου στις χώρες της Ε.Ε.... Μας απασχολεί ιδιαίτερα η μείωση των κοινωνικών επιδομάτων και τα απαγορευτικά μέτρα για την επανένωση των οικογενειών των προσφύγων, καθώς ενώ οι πρόσφυγες που έχουν καθεστώς προσωρινής προστασίας θα μπορούν να μείνουν στην χώρα για ένα χρόνο, θα έχουν το δικαίωμα να καταθέτουν αίτημα για την μετεγκατάσταση των οικογενειών τους μετά από τρία χρόνια".
Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Όπως δήλωσε στη Deutsche Welle ο Klaus Petersen, καθηγητής, ειδικός στα θέματα του κράτους πρόνοιας, πράγματι οι Δανοί πολίτες πρέπει να εξαντλήσουν πρώτα τις αποταμιεύσεις τους πριν ζητήσουν επιδόματα από το κράτος, αλλά δεν υποχρεώνονται να ξεπουλάνε άλλα πολύτιμα περιουσιακά τους στοιχεία ούτε υφίστανται έρευνα από την αστυνομία. "Αυτό συμβαίνει σε ακραίες περιπτώσεις, εάν για παράδειγμα ο Δήμος υποπτεύεται ότι οι αιτούντες θέλουν να εξαπατήσουν το κράτος,αλλά σε κάθε περίπτωση χρειάζεται εντολή δικαστηρίου. Για τους πρόσφυγες δεν θα ισχύσει το ίδιο". 

Από τη δική του μεριά, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) κατήγγειλε την "επονείδιστη" αλλαγή του δικαιώματος ασύλου στη Δανία.

"Βρίσκω επονείδιστο πως η Δανία, και σε κάποιο βαθμό και η Ελβετία, θέλουν να κατάσχουν τα τελευταία προσωπικά αντικείμενα ανθρώπων που, εξαιτίας του ότι είναι εξόριστοι και τρωτοί, έχουν ήδη φτωχοποιηθεί και δεν έχουν πλέον πολλά πράγματα πάνω τους", δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής της HRW, Κένεθ Ροθ, παρουσιάζοντας την έκθεση της ΜΚΟ για το 2016.

"Μια πλούσια χώρα όπως η Δανία έχει στ' αλήθεια ανάγκη να αποστερήσει τα τελευταία αντικείμενα από αυτούς τους απελπισμένους αιτούντες άσυλο προτού τους προσφέρει βασικές υπηρεσίες", διερωτήθηκε μπροστά στους δημοσιογράφους.

Αυτό τον μήνα η Ελβετία επέβαλε επίσης στους αιτούντες άσυλο να παραδίδουν όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα αξίας άνω των 1.000 ελβετικών φράγκων (913 ευρώ) κατά την άφιξή τους στη χώρα.

"Πρέπει να σημειώσουμε πως το θέμα αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με μια ενδεχόμενη πληρωμή (σ.σ. των παρεχομένων υπηρεσιών) γιατί αν η Δανία ήθελε να πληρωθεί από τους αιτούντες άσυλο, θα τους έδινε δουλειές, κάτι που οι περισσότεροι επιθυμούν", πρόσθεσε ο Ροθ.

Τα μέτρα κατάσχεσης "μοιάζουν απλώς εκδικητικά και μια προσπάθεια να σταλεί το μήνυμα "πώς τολμάτε να έρχεστε στη Δανία εσείς που είστε αιτών άσυλο ο οποίος έφθασε στην Ευρωπαϊκή Ένωση", επέμεινε.

"Αυτή η απόκριση δίχως έλεος δεν είναι κάτι που περιμένουμε από μια πλούσια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης", καταλήγει ο αξιωματούχος της HRW.

Και ο εκπρόσωπος Τύπου του Μπαν Κι Μουν Στεφάν Ντουτζάρικ καταδίκασε την απόφαση της Δανίας, τονίζοντας ότι πρόσφυγες δικαιούνται συμπόνια.

"Άνθρωποι που έχουν υποφέρει απίστευτα, που έχουν ξεφύγει από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις και που κυριολεκτικά έχουν περπατήσει εκατοντάδες χιλιόμετρα και έχουν θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο για να περάσουν τη Μεσόγειο θα πρέπει να δέχονται συμπόνια και σεβασμό", ανέφερε ο κ. Ντουτζάρικ.

Καταδίκη του νόμου της Δανίας για τους πρόσφυγες από την ευρωομάδα της Αριστεράς

Τον νόμο της Δανίας για την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των αιτούντων άσυλο καταδίκασαν και οι ευρωβουλευτές της ευρωομάδας της Αριστεράς (GUE/NGL), κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η συντονίστρια από τη GUE/NGL Cornelia Ernst δήλωσε: "Το να απαγορεύουμε στους ανθρώπους το δικαίωμα της επανένωσης των οικογενειών τους για τρία χρόνια σημαίνει πρακτικά ότι τους στερούμε το δικαίωμα της οικογενειακής ζωής χωρίς κανένα λόγο. Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία είναι κατοχυρωμένα στη Δανία, στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου".

Η Δανέζα ευρωβουλευτής Rina Ronja Kari εξέφρασε την αντίθεσή της στην πρόταση της κυβέρνησης τονίζοντας: "Οι προτεινόμενες αλλαγές στην πολιτική ασύλου της Δανίας είναι ευθεία καταπάτηση των διεθνών συμβάσεων και η κυβέρνηση της Δανίας δεν έχει καταφέρει με κανένα τρόπο να πείσει το Κοινοβούλιο για το αντίθετο. Είναι ντροπή για την κυβέρνηση της Δανίας να μην αφουγκράζεται το Συμβούλιο της Ευρώπης όταν εκείνο εκφράζει τις βαθύτατες επιφυλάξεις του για το σχέδιο νόμου, ενώ και η σημερινή ακρόαση και ανταλλαγή απόψεων δεν δείχνουν ότι η κυβέρνηση πρόκειται να αλλάξει τη στάση της".

Όπως σημειώνεται από την ευρωομάδα της Αριστεράς, ο νόμος περιέχει ρυθμίσεις που έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στις ζωές των αιτούντων άσυλο, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης για τριετή καθυστέρηση της διαδικασίας επανένωσης των οικογενειών, σκλήρυνση των κριτηρίων για την απόκτηση μόνιμης άδειας παραμονής, πρόβλεψης για κατάσχεσης χρημάτων και υπαρχόντων των προσφύγων για την κάλυψη των εξόδων παραμονής τους, την υποχρέωση να διαμένουν σε κέντρα αιτούντων άσυλο και μείωση των ειδικών, πρόσκαιρων οικονομικών προνομίων που τους παρέχονται.

Σημειώνουμε πως η Σουηδία, η Δανία, αλλά και η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία, έχουν αποκαταστήσει τους ελέγχους στα σύνορά τους, ενώ η ενίσχυση των συνοριακών ελέγχων, ειδικά στα εξωτερικά αλλά και στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ, βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων στο Συμβούλιο Εσωτερικών Υποθέσεων στο Άμστερνταμ. Ταυτόχρονα πολλά ευρωπαϊκή κράτη σκληραίνουν την πολιτική τους όσον αφορά την υποδοχή προσφύγων, με την κυβέρνηση της Αυστρίας να ανακοινώνει ότι υιοθέτησε ένα σχέδιο νόμου με στόχο να περιοριστεί στα τρία χρόνια η διάρκεια ισχύος του ασύλου που χορηγείται στους πρόσφυγες.

Και σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, τη Δευτέρα, ο Βέλγος υπουργός Εσωτερικών έθεσε θέμα δημιουργίας στρατοπέδου 300 με 400.000 μεταναστών στην Αθήνα, μιλώντας στη Σύνοδο για το μεταναστευτικό στην Ολλανδία, όπως αποκάλυψε στον ΣΚΑΪ ο Γιάννης Μουζάλας. "Ο Βέλγος υπουργός έθεσε το ανιστόρητο θέμα για στρατόπεδο 300 – 400.000 μεταναστών στην Αθήνα", ανέφερε χαρακτηριστικά ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, το όραμα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης μοιάζει όλο και πιο ανέφικτο την ώρα που οι απειλές για έξοδο από τη Συνθήκη Σένγκεν, εντείνονται προς τη χώρα μας. Και δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν έχουν καταφέρει να χαράξουν μια δίκαιη προς τα κράτη - μέλη και κοινή πολιτική για το προσφυγικό, όντας την ίδια ώρα αποτελεσματικοί απέναντι στην Τουρκία που δεν συμμορφώνεται με τους διεθνείς κανονισμούς.

ΥΓ: Τι προβλέπει η Συνθήκη της Γενεύης για τα περιουσιακά στοιχεία των προσφύγων:

"Μεταφορά περιουσιακών στοιχείων

Άρθρον 30. - 1. Πάσα Συμβαλλομένη Χώρα, συμφώνως προς τους νόμους και κανονισμούς αυτής, θα επιτρέπη εις τους πρόσφυγας να μεταφέρουν τα εις αυτήν εισαχθέντα περιουσιακά στοιχεία εις το έδαφος ετέρας χώρας ένθα δίδεται αυτοίς άδεια επανεγκαταστάσεως.

2. Πάσα Συμβαλλομένη Χώρα θα εξετάζη ευμενώς τας υπό των προσφύγων υποβαλλομένας αιτήσεις προς λήψιν αδείας μεταφοράς απάντων των λοιπών περιουσιακών στοιχείων, άτινα είναι απαραίτητα προς επανεγκατάστασιν αυτών εις ετέραν χώραν ένθα τοίς δίδεται άδεια προς τούτο".

Πρόσφυγες παρανόμως διαμένοντες επί του εδάφους της χώρας της εισδοχής

Άρθρον 31. - Αι Συμβαλλόμεναι Χώραι δεν θα επιβάλλουν ποινικάς κυρώσεις εις πρόσφυγας λόγω παρανόμου εισόδου ή διαμονής, εάν ούτοι προερχόμενοι απ' ευθείας εκ χώρας ένθα η ζωή ή η ελευθερία αυτών ηπειλείτο, εν τη εννοία του άρθρου 1, εισέρχωνται ή ευρίσκωνται ήδη επί του εδάφους αυτών άνευ αδείας, υπό την επιφύλαξιν πάντως ότι ούτοι αφ' ενός μεν θα παρουσιαστούν αμελλητί εις τας αρχάς αφ' ετέρου δε θα δώσουν επαρκείς εξηγήσεις περί της παρανόμου αυτών εισόδου ή διαμονής.

2. Αι Συμβαλλόμεναι Χώραι θα εφαρμόζουν επί των κινήσεων των προσφύγων τούτων μόνον τα απαραίτητα περιοριστικά μέτρα. Τα περιοριστικά μέτρα θα εφαρμόζωνται μόνον μέχρις ότου ρυθμισθή το Καθεστώς των επί του εδάφους της χώρας της εισδοχής ευρισκομένων προσφύγων ή αποκτήσουν ούτοι άδειαν εισόδου εις ετέραν χώραν. Προς λήψιν της τοιαύτης αδείας, αι Συμβαλλόμεναι Χώραι  θα παράσχουν εις τους πρόσφυγας λογικάς προθεσμίας ως και άπασας τας αναγκαίας διευκολύνσεις".

(Με πληροφορίες από: Deutsche Welle, Reuters, Human Rights Watch, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ)
news247.gr

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

 
Πώς αντιδρά ένας τουρίστας όταν τον σηκώνουν από την πισίνα του ξενοδοχείου του και τον βάζουν να καθίσει δίπλα σε ένα πρόσφυγα που μόλις έφτασε στις ακτές της Λέσβου; Και τι έχουν να συζητήσουν αυτοί οι άνθρωποι μεταξύ τους; Πολλά περισσότερα απ’ όσα φαντάζεσαι
Ιωάννα Μπρατσιάκου
Ιανουάριος 23 2016 08:22
 
Τουρίστες από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία, τη Σουηδία, την Αγγλία και άλλες χώρες της Ευρώπης βρέθηκαν το καλοκαίρι που πέρασε στη Λέσβο, την ώρα που στις ακτές του ελληνικού νησιού κατέφθαναν διαρκώς Σύροι πρόσφυγες. Οι μεν κάτω από την ομπρέλα στην πισίνα του ξενοδοχείου τους, οι δε κάτω από τον ήλιο σε ένα πάρκινγκ στο Μόλυβο, περιμένοντας το λεωφορείο που θα τους μεταφέρει στη Μυτιλήνη για να καταγραφούν και να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Κάπου στη μέση, μια ομάδα Ολλανδών καλλιτεχνών, προσπαθούσαν να τους βάλουν όλους μαζί, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Οι κινηματογραφιστές Philip Brink και Marieke van der Velden έστησαν ένα σκηνικό όπου κάλεσαν τουρίστες και πρόσφυγες να γνωριστούν μεταξύ τους. Καθισμένοι σε ένα παγκάκι στο πάρκο ή με θέα τη θάλασσα Σύριοι και Ευρωπαίοι μίλησαν για την πατρίδα, τη δουλειά, τον πόλεμο, το γάμο, τα αυτοκίνητα, τα κατοικίδια, το αγαπημένο τους τραγούδι… Τις απρόβλεπτες συζητήσεις τους μπορείτε να δείτε σ’ αυτό το 23-λεπτό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Το νησί του όλοι μαζί» (για ελληνικούς υπότιτλους, πατήστε το CC και επιλέξτε ελληνικά).

The Island of all Together (CC) from Philip & Marieke on Vimeo.
Ο Philip εργάζεται σαν art director και η Marieke σαν φωτογράφος. Μια στο τόσο όμως προσπαθούν να ξεκλέβουν λίγο χρόνο για να πραγματοποιούν τα δικά τους πρότζεκτ. Τα τελευταία τους οδήγησαν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Ιορδανία, το Λίβανο και εσχάτως στην Ελλάδα όπου προσπάθησαν να αναδείξουν το ανθρώπινο πρόσωπο της προσφυγικής κρίσης, όχι με δράμα και οδυρμό αλλά εστιάζοντας σε απλά καθημερινά πράγματα που είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους.  «Τα περισσότερα media επικεντρώνονται σε ακραίες καταστάσεις και συναισθήματα, αφήνοντας εκτός την καθημερινή ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων. Θεωρούμε όμως ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξανθρωπίσουμε τον δημόσιο διάλογο. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε με τα πρότζεκτ μας» επισημαίνουν στο WE του News247. Ένα σχόλιο που επιβεβαιώνεται με τον πιο τραγικό τρόπο σήμερα, που συνηθίσαμε κατά κάποιο τρόπο το Αιγαίο να ξερνά πτώματα και δεν μας σοκάρει πια η είδηση για ταπαιδιά που πεθαίνουν σχεδόν καθημερινά στις ακτές μας.
«Το νησί του όλοι μαζί» δεν ήταν εύκολη υπόθεση. «Οι Σύροι πρόσφυγες ήταν εν κινήσει, ήθελαν να συνεχίσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται το ταξίδι τους, οπότε όλα έπρεπε να γίνουν επί τόπου! Τους προσεγγίζαμε σε ένα πάρκινγκ που μαζευόντουσαν στο Μόλυβο μέχρι να έρθει το λεωφορείο για Μυτιλήνη, τους πηγαίναμε στο σημείο που κάναμε το γύρισμα και έπρεπε να τους επιστρέψουμε εγκαίρως για να μην χάσουν το λεωφορείο και χωριστούν από τις οικογένειές τους» εξηγούν οι κινηματογραφιστές, τονίζοντας ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία του πρότζεκτ και όχι το να κάνουν τους συμμετέχοντες να ανοιχτούν ο ένας στον άλλον. «Στην αρχή οι συζητήσεις ήταν κάπως αμήχανες, πράγμα λογικό αφού συναντιόντουσαν για πρώτη φορά. Σε γενικές γραμμές ωστόσο, έδειξαν γνήσιο ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλον και άρχισαν αμέσως να κάνουν ερωτήσεις. Αν κολλούσε η συζήτηση, είχαμε τοποθετήσει μπροστά τους μερικές κάρτες με ερωτήσεις, πράγμα που λειτούργησε πολύ καλά. Το πρόβλημα της γλώσσας ξεπεράστηκε με αυτόματη διερμηνεία, είχαν όλοι ακουστικά για να ακούνε τη μεταφράστρια που είχαμε μαζί μας».

Υπήρξε κάτι που τους εξέπληξε στην όλη διαδικασία; «Η ηρεμία και η ευγένεια των Σύρων» απαντούν. «Είχαν μόλις φτάσει στη Λέσβο μετά από χρόνια πολέμου στη Συρία, άλλοι έχοντας μείνει για λίγο στην Τουρκία αλλά έχοντας βιώσει την απομόνωση και τον αποκλεισμό και από εργασία και εκπαίδευση. Είχαν μόλις κάνει ένα επικίνδυνο ταξίδι στη θάλασσα και τους βρίσκαμε να περιμένουν σε ένα πάρκινγκ υπό άσχημες συνθήκες, με πάρα πολύ ζέστη και ελάχιστη σκιά. Βρισκόντουσαν ακόμα σε κατάσταση αβεβαιότητας. Παρόλα αυτά, σχεδόν όλοι όσοι γνωρίσαμε ήταν πάρα πολύ φιλικοί και φαινόντουσαν να αποδέχονται την κατάσταση στην οποία βρισκόντουσαν».


Όπως για τον θεατή που βλέπει την μικρού μήκους ταινία, έτσι και για τον Philip και την Marieke που την δημιούργησαν, είναι πολλές οι ξεχωριστές στιγμές που προκαλούν όμορφα συναισθήματα. Εκείνη όμως που ξεχωρίζουν είναι η συζήτηση ανάμεσα σε δυο μικρά αγοράκια, τον Finn από την Αγγλία και τον Alaa από τη Συρία. «Οι δυο τους συζητούν κάνοντας κούνιες και οι γονείς τους παρακολουθούν. Κάποια στιγμή όμως ο μπαμπάς του Alaa βάζει τα κλάματα. “Με συγχωρείτε, είμαστε τόσο κουρασμένοι, το ταξίδι αυτό είναι τόσο δύσκολο με τρία παιδιά, αφήσαμε πίσω μας τα πάντα” λέει. Και ο μπαμπάς του Finn  απαντά: “Έχω μεγάλο σεβασμό προς εσένα, διότι δεν ξέρω αν θα ήμουν στη θέση σου αν θα είχαν σαν πατέρας το δικό σου κουράγιο. Το κάνεις για το μέλλον των παιδιών σου”. Αποχαιρετήσαμε και τις δυο οικογένειες βαθιά συγκινημένοι».

Στόχος των κινηματογραφιστών είναι να κάνουν την αντίληψή μας για την προσφυγική κρίση πιο ανθρώπινη. Όπως λένε χαρακτηριστικά, «ακόμα κι αν δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις ή τις σωστές λύσεις γι’ αυτό που συμβαίνει, πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι. Τα τελευταία χρόνια κάναμε τόσο πολλές συζητήσεις με πρόσφυγες στο Λίβανο, την Ιορδανία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Ελλάδα και μάθαμε ένα πράγμα: οι άνθρωποι δεν γίνεται να σταματήσουν να υπάρχουν. Έχουν δικαίωμα στην ασφάλεια, έχουν δικαίωμα να προχωρήσουν στη ζωή τους, να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όπως κάνουμε κι εμείς, χωρίς την ταμπέλα του πρόσφυγα, χωρίς την ταμπέλα του περιπλανώμενου».

news247.gr

1914 -1918 - 1922 :ΟΙ ΠΡΟΣΨΥΓΕΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

Βλάσης Αγτζίδης

Από τον πρώτο διωγμό, στις εκκαθαρίσεις τού Κεμάλ
Το νησί της Λέσβου, όπως και τα υπόλοιπα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, συγκροτούν μια γεωγραφική ενότητα που αποτελείται από τα αιολικά και ιωνικά υπόλοιπα που απέμειναν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή τού 1922.
Ιστορικά συνδέονταν απολύτως με το μικρασιατικό χώρο και αυτό αποτέλεσε ένα από τα ελληνικά επιχειρήματα κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για να επιδικαστούν οι περιοχές της Ιωνίας στην Ελλάδα.
Με μια έννοια, η Μικρασιατική Εκστρατεία είχε και ως περιεχόμενο τη γεωγραφική ολοκλήρωση του ελλαδικού κράτους με τον οριστικό έλεγχο του Αιγαίου και με τη διασφάλιση των νησιών τα οποία είχαν ενσωματωθεί στην Ελλάδα μόλις το Φεβρουάριο του 1914.
Ακόμα και οι προτάσεις της άνοιξης του 1922 της Μικρασιατικής Άμυνας, με επικεφαλής το Χρυσόστομο Σμύρνης -τη στιγμή που η Ελλάδα αναζητούσε τρόπους απεμπλοκής και αποχώρησης από τη Μικρά Ασία-, για δημιουργία ανεξάρτητου ιωνικού κράτους, βασίζονταν και στο δεδομένο ότι τα ελληνικά νησιά και το Σαντζάκιο Σμύρνης αποτελούν μια αυτόνομη γεωπολιτικά και οικονομικά οντότητα.
Βέβαια, τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά με τη συντριπτική ήττα του Αυγούστου τού ‘22 και τη μαζική εκκαθάριση του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού που επακολούθησε.
Διαρκής επικοινωνία
Η Λέσβος, όπως και τα υπόλοιπα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, είχαν μια διαρκή επαφή με την απέναντι στεριά. Κατά συνέπεια, ήταν οι πρώτες περιοχές που έγιναν δέκτες του μεγάλου κύματος των προσφύγων.
Ήδη από τον πρώτο διωγμό (1914 - 1918), χιλιάδες ήταν οι πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί στο νησί, κυρίως από τις απέναντι περιοχές του Αϊβαλιού, των Μοσχονησίων, της Περγάμου κ.λπ..
Γι’ αυτόν τον πρώτο διωγμό, ο Στρατής Ανδριώτης, απ’ τους Πύργους Λέσβου, γράφει: «Οι Αϊβαλιώτες, όσοι δεν αιχμαλωτίσθηκαν, έπαιρναν το δρόμο της προσφυγιάς, γιατί ήξεραν ότι οι Τούρκοι θα επιστράτευαν βίαια όλους τους ραγιάδες Έλληνες, που ήταν υποχρεωμένοι να καταταγούν στο στρατό τους, και θα τους χρησιμοποιούσαν ως σκλάβους κάτω από άθλιες και δυσχερείς συνθήκες... Έτσι, μάζεψαν τις οικογένειές τους και διέφυγαν, περνώντας στο αντικρινό νησί της Μυτιλήνης, που είχε ήδη απελευθερωθεί. Επιβιβάσθηκαν αιφνιδιαστικά σε καΐκια, έχοντας ελάχιστο χρόνο για να πάρουν μαζί τους ό,τι μπορούσαν, και βάζανε πλώρη για το αδελφό νησί της Αιολίδας, τη Λέσβο, αφήνοντας πίσω τους τα σπίτια, τις δουλειές και τις ψυχές τους καταρρακωμένες.
»Ήταν ο πρώτος διωγμός τού 1914. Εγκαταλείποντας ό,τι είχαν αγαπήσει, πορευόμενοι σ’ έναν άγνωστο τόπο, αισθανόμενοι τυχεροί που ζούσαν κοντά στη θάλασσα και απέναντί τους ήταν το νησί, γιατί πολλοί Έλληνες, που ζούσαν στα ενδότερα της Μικρασίας, αιχμαλωτίσθηκαν και υποχρεώθηκαν απ’ τους Τούρκους σε εξοντωτικές πορείες προς τα βάθη της Ανατολής, πεθαίνοντας στο δρόμο απ’ την πείνα, τις κακουχίες, τους βιασμούς, τους τουφεκισμούς και τις σφαγές».
Η τελική προσφυγιά
Η εθνική εκκαθάριση του Σεπτέμβρη τού 1922, που θα κάνουν τα στρατεύματα του νικητή Μουσταφά Κεμάλ, θα είναι πολύ οδυνηρή για τις απέναντι από τη Μυτιλήνη ακτές. Όσοι δεν πρόλαβαν να φύγουν, θα υποστούν απίστευτους εξευτελισμούς και ταπεινώσεις.
Η πλειονότητα των νέων ανδρών θα εκτελεστεί εν ψυχρώ.
Μία από τις τραγικές στιγμές της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού είναι η δολοφονία του μητροπολίτη του Αϊβαλιού Γρηγόριου, που θάφτηκε ζωντανός από τους τσέτες, καθώς και η εξόντωση όλων των ιερέων και ιεροψαλτών που συνέλαβαν.
Οι πρόσφυγες που θα καταφέρουν να σωθούν, θα φτάσουν ράκη στις ελεύθερες ελληνικές περιοχές. Δυστυχώς θα υποστούν και στη Μυτιλήνη την ομοεθνή βία, παρ’ ότι ο χώρος ήταν φιλελεύθερος βενιζελικός και οι κάτοικοι, συγγενείς φυλετικά με τους πρόσφυγες.
Θα βιώσουν τραυματικά την περιθωριοποίηση, την περιφρόνηση και την οικονομική εκμετάλλευση, κυρίως μέσα από τη λειψή αποκατάσταση και την προσπάθεια καταπάτησης της Ανταλλάξιμης Περιουσίας.
Και στη Μυτιλήνη θα έπρεπε να έρθει η τραγική δεκαετία τού ‘40, ώστε να ξεπεραστούν τα στερεότυπα και να αντιμετωπίσουν μαζί, ντόπιοι και πρόσφυγες, τις νέες προκλήσεις των δύσκολων καιρών.
http://www.emprosnet.gr

Πίσω στα παλιά  

ME ANOIXTEΣ ΠΟΡΤΕΣ

The forced collective suicide of European nations - Extended Cinematic 1080p



https://m.youtube.com/watch?v=44vzMNG2fZc

ANEΞΕΛΕΓΚΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

-Στο έλεος του ψύχους οι μετανάστες 

9:58 - 30 Δεκ 2015 - ΕΛΛΑΔΑ

Σε καταυλισμό μεταναστών, οι οποίοι κοιμούνται εκεί, εκτεθειμένοι στο κρύο, έχει μετατραπεί ξανά η πλατεία Βικτωρίας. 
Συνολικά, περισσότεροι από 500 πρόσφυγες έχουν βρει καταφύγιο στην πλατεία, στον σταθμό του Ηλεκτρικού. Ορισμένοι από αυτούς διανυκτέρευσαν εκεί, ενώ άλλοι, που μόλις αφίχθησαν, δηλώνουν ότι θα περάσουν τη νύχτα τους εκεί, σε αυτοσχέδια στρώματα που θα στρώσουν. Μια νύχτα που, σύμφωνα με την ΕΜΥ, αναμένεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολη λόγω του κύματος πολικού ψύχους που θα πλήξει τη χώρα και θα ρίξει τη θερμοκρασία κατά 12 βαθμούς Κελσίου. 



Ανάμεσα στους μετανάστες που έχουν καταφύγει στην πλατεία Βικτωρίας -οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι αφγανικής καταγωγής- βρίσκονται και πολλά γυναικόπαιδα και κυρίως μικρά ανήλικα παιδιά, πολλά εκ των οποίων ασυνόδευτα. 
Δήμος Αθηναίων: Ανεξέλεγκτη η κατάσταση στην πλατεία Βικτωρίας
Εν τω μεταξύ, χθες ο δήμος Αθηναίων εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία τονίζει ότι παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης η κατάσταση στην πλατεία Βικτωρίας είναι ανεξέλεγκτη και υπογραμμίζει την ανάγκη λήψης μέτρων λόγω και του κύματος κακοκαιρίας που έρχεται. 
«Παρά τις ρητές δεσμεύσεις της κυβέρνησης, η κατάσταση στην πλατεία Βικτωρίας εξελίσσεται αρνητικά, έχει γίνει εκ νέου αφόρητη και τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη.Εν όψει και της επερχόμενης επιδείνωσης του καιρού, ζητάμε από την πολιτεία την λήψη όλων εκείνων των μέτρων που απαιτούνται για την αποσυμφόρηση της πλατείας, τη στέγαση και τη φροντίδα των ανθρώπων αυτών, καθώς και τη μέριμνα για την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής των κατοίκων», αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του δήμου Αθηναίων. 


Πάνω από 3.000 μετανάστες και πρόσφυγες στην Αθήνα σήμερα το πρωί
Την ίδια ώρα, περισσότεροι απο 3.000 πρόσφυγες έφτασαν πριν από λίγο με τα πλοία της γραμμής από Χίο και Μυτιλήνη στο λιμάνι του Πειραιά ενώ μέχρι το βράδυ αναμένονται και νέες αφίξεις από τα εν λόγω νησιά. Συγκεκριμένα, με το πλοίο «Τέρα τζετ» έφτασαν πριν από λίγο 1.732 πρόσφυγες από την Μυτιλήνη. Αντίστοιχα, λίγο πριν τις 7 το πρωί, έπιασε στο λιμάνι του Πειραιά το πλοίο «Αριάδνη» που μετέφερε 1.395 πρόσφυγες από Χίο και Μυτιλήνη. Αθροιστικά με τα δυο πλοία έφτασαν το πρωί στο λιμάνι του Πειραιά συνολικά 3.127 άτομα.
Έν τω μεταξύ, στα λιμάνια της Χίου και Μυτιλήνης βρίσκονται δεμένα τα πλοία «Μπλου Σταρ 1», «Μπλου Σταρ Πάτμος» και «Νήσος Ρόδος» προκειμένου να επιβιβαστούν εντός της ημέρας καταγεγραμμένοι από τις αρχές του νησιού πρόσφυγες και μετανάστες. Υπολογίζεται ότι εάν τα δρομολόγια των δυο πλοίων ξεκινήσουν  μετά τις 12 το μεσημέρι τότε αυτό σημαίνει ότι θα πιάσουν βραδινές ώρες στο  λιμάνι του Πειραιά.









Πηγή: iefimerida.gr
-/www.tsantiri.gr/