HΛΕΙΑ : ΜΙΚΡΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΜΑΘΗΜΑ ΜΕ ΝΟΥΦΑΝ ΚΑΙ ΓΑΝΤΙΑ

- Τι ανέφερε στο zougla.gr η προϊσταμένη νηπιαγωγείου

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016, 13:11

0

Εν έτει 2016, στην ορεινή Ηλεία οι σχολικές μονάδες παραπέμπουν σε… κρυφό σχολειό, χωρίς θέρμανση…

Σύμφωνα με το patrisnews.com οι μαθητές του δημοτικού σχολείου και του νηπιαγωγείου στο Κούμανι έκαναν μάθημα τις τελευταίες ημέρες με γάντια και μπουφάν, καθώς οι δεξαμενές πετρελαίου ήταν άδειες και το καλοριφέρ δεν είχε δουλέψει ούτε μια ώρα. 

Χθες, μην αντέχοντας το τσουχτερό κρύο μέσα στην τάξη, οι εκπαιδευτικοί, έπειτα και από την παρότρυνση γονέων, έβγαλαν τα παιδιά στο προαύλιο για να… ζεσταθούν.

Σ’ ένα χωριό που βρίσκεται σε υψόμετρο 650 μέτρων, όπου η θερμοκρασία είναι μονίμως 7 βαθμούς χαμηλότερη από τα πεδινά (χειμώνα και καλοκαίρι) και που κάθε χρόνο ο χιονιάς κάνει την εμφάνισή του από νωρίς, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες, δεν επέτρεψαν την προμήθεια πετρελαίου. 

Έτσι, αν και από τις αρχές Νοέμβρη στο σχολείο θα έπρεπε να τεθεί σε λειτουργία το καλοριφέρ, μέχρι χθες, 1η Δεκέμβρη, στην δεξαμενή δεν υπήρχε ούτε σταγόνα πετρελαίου, με αποτέλεσμα, να μην έχει λειτουργήσει ούτε για μια ώρα το καλοριφέρ.

Χαρακτηριστικό είναι πως στο Νηπιαγωγείο, κάποιος γονέας έχει διαθέσει ένα σώμα για να ζεσταθούν τα νήπια, ενώ σε άλλη τάξη του Δημοτικού ο εκπαιδευτικός έχει φέρει στο σχολείο ένα αερόθερμο από το σπίτι του. Βεβαίως, οι μαθητές παραμένουν στην τάξη με τα μπουφάν, τα γάντια και τα σκουφάκια τους.

Χθες το πρωί όμως, με τη θερμοκρασία να μην ξεπερνά τους 4 βαθμούς, ο κόμπος έφτασε στο χτένι και οι περισσότεροι γονείς δεν έστειλαν τα παιδιά στο σχολείο. Έφτασαν δε σ’ αυτό το σημείο, έχοντας ήδη κάνει υπομονή αρκετές ημέρες, μετά τις υποσχέσεις του δήμου – όπως είπαν – που μετέθετε την ημέρα της προμήθειας του πετρελαίου από μέρα σε μέρα.

Έτσι και οι εκπαιδευτικοί, με την παρότρυνση των γονέων, έβγαλαν τα υπόλοιπα παιδιά στο προαύλιο για να ζεσταθούν. Μιλώντας μάλιστα στην εφημ. «Πατρίς» δήλωσαν αποφασισμένοι, να μην στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, μέχρι να λυθεί το πρόβλημα.

«Γραφειοκρατικός ο λόγος της καθυστέρησης»Χθες το μεσημέρι, λίγη ώρα μετά τη διαμαρτυρία των γονέων, έγινε μεταφορά μικρής ποσότητας πετρελαίου – ώστε να λειτουργήσει σήμερα το πρωί το καλοριφέρ – και γύρω στις 10:00 σήμερα, όπως εξήγησε ο αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, Γιώργος Δεββές, επρόκειτο να γίνει η προμήθεια για το σύνολο της ποσότητας, όχι μόνο στο σχολείο του Κούμανι αλλά και στα σχολεία των Δ.Ε Δίβρης και Λασιώνος.

Τέλος, ο ίδιος, ζήτησε συγγνώμη από τα παιδιά για την «ταλαιπωρία» στην οποία έχουν υποβληθεί τις τελευταίες ημέρες και καθησύχασε γονείς και μαθητές ότι το πρόβλημα λύθηκε και δεν θα χρειαστεί να ανησυχούν για το υπόλοιπο του χειμώνα.

Μιλώντας στο zougla.gr η κα. Μαραχώρη Ιωάννα, προϊσταμένη του νηπιαγωγείου, επιβεβαίωσε πως τις τελευταίες ημέρες υπήρχε πρόβλημα θέρμανσης και έκανε λόγο για γραφειοκρατία η οποία οδήγησε σε μεγάλη καθυστέρηση παροχής πετρελαίου. Ως αποτέλεσμα, όπως είπε, δάσκαλοι και μαθητές αναγκάζονταν το τελευταίο διάστημα να κάνουν μάθημα υπό αντίξοες συθνήκες, φορώντας κασκόλ και μπουφάν.

Η κα. Μαραχώρη επιβεβαίωσε πως περίπου στις 11.00 σήμερα το πρωί μετέβη βυτιοφόρο στο σχολείο, το οποίο εφοδίασε με πετρέλαιο το σχολικό συγκρότημα.

Με πληροφορίες από το patrisnews.com

Επιμέλεια: Μυρτώ Τσάβαλου

http://www.zougla.gr/

ΔΗΜΟΣ ΒΟΛΒΗΣ : ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 
Συνεχίζονται οι αντιδράσεις γονέων στον Προφήτη του δήμου Βόλβης, κατά της φοίτησης παιδιών προσφύγων στο δημοτικό σχολείο του χωριού
news247
Οκτώβριος 12 2016 09:48
 
Από τους 130 μαθητές, σήμερα προσήλθαν 25 στις τάξεις, έναντι 16 χθες, όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του σχολείου, Σωτήρης Τσιομπάνης.

Ο ίδιος έκανε λόγο για νοοτροπία των κατοίκων της περιοχής που έχει ιστορικό, καθώς το 2011, όταν το σχολείο συγχωνεύθηκε με άλλα δημοτικά γειτονικών χωριών (Ευαγγελισμό, Νυμφόπετρα), οι γονείς των μαθητών και πάλι είχαν αντιδράσει απέχοντας από τα μαθήματα, μη στέλνοντας τα παιδιά τους στο σχολείο έως τον Δεκέμβριο.
Ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Παναγιώτης Ανανιάδης, επιβεβαίωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι ο κ. Τσιομπάνης τον είχε ενημερώσει για τις αντιδράσεις του 2011. Επισήμανε, ωστόσο, ότι «την εκπαιδευτική πολιτική την καθορίζει το υπουργείο Παιδείας και όχι οι κάτοικοι μιας περιοχής και ο σχεδιασμός προβλέπει ότι τα παιδιά των προσφύγων πρέπει να πηγαίνουν σε δομές που λειτουργούν».
Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο συνέχισης της αποχής των παιδιών από τα μαθήματα, ο κ.Ανανιάδης επισήμανε ότι η εκπαίδευση στο δημοτικό σχολείο είναι υποχρεωτική και βάσει του νόμου δε μπορούν οι γονείς να μη στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο, μη αποκλείοντας παρέμβαση εισαγγελέα.
πηγή φωτογραφίας: volvipress
news247.gr

AΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ..ΑΓΡΙΜΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ..

 

ΠΑΛΙΑ ...ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ...

 

Το Λιδορίκι απ΄τον Παλιόραγκο , σωτήριον..έτος 1937...

.

   Πολλά χρωστάμε , αγαπημένοι μου φίλοι στους προπολεμικούς δάσκαλους του χωριού μας , τους απλούς εκείνους ανθρώπους , που έπαιρναν " αγρίμια " και σωστά ..λυκόπουλα , ξυπόλυτα και πεινασμένα , και τα 'φτιαχναν " ανθρώπους ".

   Δεν είχαν βγάλει ..Ακαδημίες και Ανώτερες Σχολές , ήξεραν όμως να διαπλάθουν ανθρώπους σωστούς και το απόδειξαν στην πράξη . Το ήθος τους ; ανεπίληπτο , οι κοινωνικές τους σχέσεις ; άριστες , και σ' αυτούς και τις οικογένειές τους δεν θα βρεις πουθενά ψεγάδι , το μόνο που μπορεί να τους καταλογίσει κανείς , είναι μια...κάποια σκληρότητα , αλλά κι' αυτή , αν λάβουμε υπόψη μας τις επικρατούσες , τότε , συνθήκες στο χωριό μας , και το έμψυχο υλικό , που ήταν βαθειά επηρεασμένο από το ηρωικό και μαχητικό πνεύμα των νικηφόρων πολέμων 12-13 , των οποίων ο απόηχος δεν είχε σβήσει ακόμα στην ορεινή μας περιοχή , τότε σίγουρα θα τη δικαιολογήσεις πολύ .

 

Σχολική  χρονιά  1928-29 , τα  σχολεία αγοριών  και  κοριτσιών  συγχωνεύονται , η  φωτογραφία  μάλλον  είναι  αναμνηστική της..συγχώνευσης , βγαλμένη  φυσικά στο  προαύλιο του  παλιού  μας  Δημοτικού  Σχολείου , όπου σήμερα  η  Αρχαιολογική  συλλογή , όπου  μέχρι  τότε  στεγαζόταν  το  ..αρρένων , ενώ το..θηλέων στο  γνωστό Κορακαίϊκο . Οι δάσκαλοι  είναι μ αριστερά  Γιάννης Σφέτσος  και  δεξιά η  Μαρία Κοντολάτου  , απ’ τη  Βιτρινίτσα και  ο  Γιώργος  Κάγκαλος – Κάρας .

 

                               *                       *

   Στρατιές ολόκληρες , επιστημόνων έβγαλαν οι άνθρωποι αυτοί , και τους απέδωσαν στην κοινωνία , κι' ο Κάγκαλος , κι' ο Σφέτσος , και ο Μίχος με την Κοντολάτου , έργο πραγματικά σημαντικό . Ο μισθός , λίγος τότε , τα μέσα ..ανύπαρκτα και δουλειά απ' το πρωί ως το μεσημέρι κι' απ' το απόγευμα ως το βράδυ , ούτε ..πενθήμερα , ούτε δέκατοι τρίτοι μισθοί και φυσικά ούτε τα..."κρυφά της ..μάνας ".

   Και να ..παιδεύεσαι όχι να εκπαιδεύσεις , αλλά να..ημερώσεις , να καθυποτάξεις τους ανυπόταχτους , να "στρώσεις στο ζυγό " παιδιά , σα μερικά Βαρσιωτάκια , που λιγάκι αν έκανες πως τα " τσίγκλαγες " τράβαγαν τον Κολοκοτρωναίϊκο σουγιά - σαν τον Αντρέα , το φίλο μου το Νιανιάρα , με την κακομοίρα τη Φακίτσα - η τον αδερφό μου το Γιώργο με την Κοντολάτου , που τη δάγκωσε στο χέρι και πήδησε τρία μέτρα απ' το μπαλκόνι στον κήπο της Κοράκαινας !!!

 

Οι μαθητές και  οι  μαθήτριες του  Δημοτικού  μας  σχολείου στα 1934 – 35 , με  τους  δασκάλους  τους . Ανάμεσά  τους μπορεί  κανένας να  αναγνωρίσει , Περ.Πέτρου , Κική Τσίγκα , Αλέκο Κωστάκη , Γιάννη και  Γιώργο Ν. Πέτρου , Γ. Μαραζιάρη , , Παν. Παλαιολόγο , Σοφία  Καραχάλιου , Γ.Ν. Πανάγο , Π.Γ. Πανάγο , Ν. Μπήλιο κ.α . Οι  δάσκαλοι  από  αριστερά  είναι , Γιαν. Σφέτσος και  Αντιγ. Ζωητού και  δεξιά Μαρία  Κοντολάτου και  Κ. Μίχος .

 

                             *                *

   Που να 'βρισκες άκρη με τους Βαρσιώτες , αυτοί , όταν κατηφόριζαν για το σχολείο , ήταν συμφορά . Έρχονταν ομαδικά , έχοντας για " γκεσέμι " τους τον Κοραή ( Θύμιο Πέτρου ) οι παλιότεροι , και τον Ταλτόγιαννο οι νεώτεροι . Με τις βλαχόκαλτσές του και το κοντοβράκι του ο Γιάννης , ξυπόλυτος ολοχρονίς , μάζευε γύρω του , σαν την κλώσσα , όλα τα παιδιά του Βαρουσιού και τα 'κανε όπως ήθελε , πλην του Κοντοκρά .

   Όταν κατέβαινε , αλαλάζοντας , το Βαρουσιώτικο λεφούσι , " στέναζαν " κήποι και...γιούρτια ...

   Τότε το κράτος ήταν φτωχό και δεν περίσσευαν κονδύλια για τη σχολική θέρμανση , το πολύ-πολύ ν' αγόραζε καμιά ξυλόσομπα . Που ξέρανε τότε καλοριφέρ , πετρέλαια και τέτοια , σόμπα ξύλου υπήρχε μονάχα και τα ξύλα τα φέρναμε εμείς τα παιδιά , καθένα κι' από ένα ξύλο τη μέρα . Τα κάπως..ημερότερα παιδιά , κόβαμε ένα ξύλο , ίσια που να χωράει στη σόμπα , , η παίρναμε ένα αμπελίσιο κουρβούλι , κι' ήμασταν εντάξει . Μερικοί πατεράδες ( της...πλουτοκρατίας να πούμε ) για να μη κουράζονται οι " κανακάρηδε΄ς " τους , κουβαλώντας κάθε μέρα ξύλο , αγόραζαν , με δέκα- δέκα πέντε δραχμές , ένα φόρτωμα ξύλα από τους Σωταινιώτες και το 'στελναν στο Σχολείο και βγάζανε την υποχρέωση , δημιουργώντας όμως έτσι - άθελά τους - ένα ψυχολογικό διαχωρισμό ανάμεσα στα παιδιά τους και στ' άλλα παιδιά , που τα 'βλεπαν με περιφρόνηση .

Σχολική  χρονιά  1946-47 , στο  προαύλιο  του  παλιού  Δημοτικού , δάσκαλοι  απ’ο  αριστερά , όρθιος Γ. Καραχάλιος και  καθιστός  Π.Πανάγος , και  δεξιά Θεοδ. Μποτίνης  και  Μαρία  Καρυδάκη – Γουσίου .

                              *                         *

   Οι Βαρσιώτες , όμως , το 'χαν λύσει κάπως διαφορετικά , δεν είχαν αφήσει παλούκι για παλούκι ελάτινο στα γιούρια τα ξένα .Τα 'βαζαν ανάμεσα σε δυο λιθάρια και τα ‘σπαγαν με μια βαριά πέτρα και το μοιράζονταν στα τρία η τα τέσσερα . Τα γιούρτια της Φανιώς , της Κρυστάλλως και της Σούλιαινας , είχαν " βογγήξει " .

   Κι ερχόταν ένα τέτοιο παιδί στο μάθημα , κι' από πάνω θεονήστικο και...ψειριασμένο , χωρίς τετράδιο , χωρίς μολύβι , δεν είχε πλάκα , ούτε κοντύλι . Εκείνη η ..μαγκούφα η πλάκα , με το παραμικρό έσπαγε κι οι πατεράδες δεν μας αγόραζαν άλλη , μια κλωτσιά να 'τρωγε η ,..." μαρούδα " από κάποιον στο παιχνίδι και η πλάκα γινόταν χίλια..κομμάτια . Η , όπως η μαρούδα ήταν αφημένη καταγής , κάποιος να περνούσε , την πάταγε κι' έσπαγε η πλάκα . Πως ν' αντιμετωπίσεις λοιπόν ένα τέτοιο παιδί ; Όταν ξέρεις , είσαι συγχωριανός , πατέρας και συ ; Με το καλό η με το άγριο ;

   'Ετσι περιγράφει , ολοζώντανα , ο αείμνηστος Αλέκος Κωστάκης , την προπολεμική ... Λιδορικιώτικη Δημοτικο..σχολική ζωή , κι' έτσι ήταν , φίλοι μου , τα πράγματα τότε , και ..χειρότερα , βέβαια , ήταν στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια , τα πολύ δύσκολα και σκληρά εκείνα χρόνια , γι' αυτά όμως θα τα ...πούμε κάποια άλλη φορά.......Κ.-

ΜΠΑΧΑΛΟ ΣΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

Αν πιστεύετε πως το μοναδικό «μπάχαλο» που συνέβη φέτος στα σχολεία, είναι αυτό με την έλλειψη βιβλίου… κάνετε λάθος! Τραγελαφικό είναι και το θέμα που προέκυψε με την ξένη γλώσσα!

Πριν ολοκληρωθεί η σχολική χρονιά είχε φθάσει εγκύκλιος σε όλα τα σχολεία, σύμφωνα με την οποία οι μαθητές που θα πήγαιναν Ε΄ Δημοτικού θα έπρεπε να ψηφίσουν για το ποια γλώσσα θα επιλέξουν (Γαλλικά ή Γερμανικά)! Και αυτό έκαναν! Οι γονείς τους ενημερώθηκαν για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας και αρκετοί ήρθαν σε συμφωνία με φροντιστήρια, στα οποία έγραψαν τα παιδιά τους! Όμως λογάριαζαν… χωρίς το υπουργείο!

Αφού έκλεισαν τα σχολεία, εστάλη νέα εγκύκλιος, σύμφωνα με την οποία… λόγω κρίσης, σε κάθε δημοτικό σχολείο θα πρέπει να υπάρχει μία δασκάλα δεύτερης ξένης γλώσσας. Έτσι θα έπρεπε να συνυπολογιστούν και οι επιλογές των μαθητών της ΣΤ΄ Δημοτικού! Αποτέλεσμα; Σε αρκετά σχολεία ενώ οι μαθητές της Ε΄ είχαν αποφασίσει π.χ. για Γερμανικά, να τους ανακοινωθεί ότι τελικά θα κάνουν… Γαλλικά!

Έστω και αν αρκετά παιδιά είχαν ήδη ξεκινήσει φροντιστήριο Γερμανικών και βέβαια οι γονείς τους είχαν πληρώσει εγγραφή! Όσο για το Γυμνάσιο; Δεν φαίνεται να υπάρχει… σύνδεση με το Δημοτικό! Μπορεί κάποιος μαθητής που αναγκαστικά κάνει Γαλλικά στο Δημοτικό… να συνεχίσει με Γερμανικά στο Γυμνάσιο! Το μπάχαλο του μπαχάλου

ΠΗΓΗ: dete.gr

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΔΩΡΙΔΑΣ

 

Απ’ το  βιβλίο του Γεωργίου  Παπαθανασίου “ Η αυτοθυσία των  δασκάλων Ναυπακτίας και Δωρίδας “ . Έκδοση Παπαχαραλαμπείου Βιβλιοθήκης Νυπάκτου .

  Καθηγητές και  μαθητές του  πάλαι  ποτέ “ Ελληνικού  σχολείου “ ( Σχολαρχείου ) Λιδορικίου , προδρόμου των  σημερινών  Σχολείων  Μέσης  εκπαίδευσης , γύρω  στα  1913 . Πρώτος  απ’ αριστερά κάποιος Ζαχαρίας και  δεύτερος ο Ευθ. Παπαθανασίου , Διευθυντής  τότε , του  σχολαρχείου και  αργότερα , στη  δεκαετία  του  ‘30 ,  Γυμνασιάρχης του  Γυμνασίου  Λιδορικίου , πατέρας  της  μετέπειτα  μεγάλης  τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου .

                                       - 3 -

   7 . Τσώνος  Ιωάννης του  Κωνσταντίνου . Γεννήθηκε  το  1918 στον  Άβορο Φωρ’ιδας . Τελείωσε το  Γυμνάσιο  Λιδορικίου και  τη  Μαρ’ασλειο Παιδαγωγική  Ακαδημία . Υπηρέτησε ως  δάσκαλος στον  Άβορο  και  τη  Βραίλα , πολέμησε στο  Αλβανικό  μέτωπο ως  έφεδρος  Ανθυπολοχαγός . Το 1944συνελήφθη  ως  όμηρος πολέμου από  τα  στρατεύματα  κατοχής , φυλακίστηκε και  μεταφέρθηκε στις  15-8-1944 στο  στρατόπεδο του Βραδεμβούργου  στη  Γερμανία , από όπου επέστρεψε  στην Ελλάδα την 5-10-1945 . Το 1948 επιστρατεύθηκε ως  έφεδρος Ανθυπολοχαγός πεζικού  και  σκοτώθηκε σε μάχη στο Γράμμο – Βίτσι σε  ηλικία  30  ετών .

   8 .  Ηλιοπούλου  Ουρανία σύζυγος  Ιωάννου το  γένος Ν.Παναγιωτόπουλου . Γεννληθηκε στη  Σμύρνη Μικράς  Ασίας το  1901 . Το 1917 πήρε  το πτυχίο της  δασκάλας από το Κεντρικό  Παρθεναγωγείο της  Ορθοδόξου  Κοινότητας  Σμύρνης . Υπηρέτησε ως  δασκάλα στη  Φώκαια και Άγιο  Νικόλαο  Σμύρνης το 1917 – 21 . Το χρονικό  διάστημα 1919-1922 υπηρέτησε  εθελόντρια νοσοκόμα στο  Ελληνικό  εκστρατευτικό  σώμα Μικράς  Ασίας . Από το  1930 υπηρετούσε ως  δασκάλα στο  Δημοτικό  σχολείο Κροκυλείου Δωρίδας . Την 6-9-1947 δολοφονήθηκε στο  Κροκύλειο μαζί με  τη  νεαρή  κόρη  της Όλγα από το  Δημοκρατικό  στρατό γιατί  αντέδρασε  στο  παιδομάζωμα , σύμφωνα με  πληροφορίες από τον  γιο της Ιωάννη Ηλιόπουλο , συνταξιούχο  δάσκαλο .

   9 .  Τριανταφύλλου Νικόλαος του  Κωνσταντίνου ( 1917 – 1948 ). Γεννήθηκε το  1917  στο  Ευπάλιο . Ο πατέρας του ήταν  δάσκαλος . Το 1933 τελείωσε  το Γυμνάσιο Ναυπάκτου και το  έτος 1936  τη  Μαράσλειο  Παιδαγωγική  Ακαδημία . Το 1937-38 υπηρέτησε δάσκαλος στο  χωριό  Κονιάκος Δωρίδας και το 1937-38 στον  Παλιόμυλο  Ευπαλίου . Στη συνέχεια στρατεύτηκε και το 1939 αποφοίτησε  απ’ τη σχολή εφέδρων αξιωματικών Σύρου με  το  βαθμό  του  εφέδρου  Ανθυπασπιστή . Το  1940-41 υπηρέτησε υπηρέτησε  στην  Αλβανία και  τυο 1942-44 πήρε  μέρος στην  Εθνική  Αντίσταση . Στην περίοδο του  εμφυλίου πολέμου ( 1946-49 ) βγήκε  στο  βουνό και  ήταν  απ’ τα ηγετικά  στελέχη του  Δημοκρατικού στρατού  Ελλάδας . Σκοτώθηκε στα  Κρούσια  όρη του  Λαγκαδά το δεύτερο  δεκαήμερο του  Φλεβάρη 1948 , σε  ηλικία  31  ετών .

  10 .  Παπαϊωάννου Παναγιώτης  του  Δημητρίου . Γεννήθηκε στην  Αμυγδαλιά Δωρίδας το  1917 . Υπηρέτησε  ως  δάσκαλος στη  Βραίλα  Δωρίδας . Συμμετείχε στην Εθνική  Αντίσταση και  διετέλεσε  καπετάνιος του  1ου  τάγματος του  36ου  συντάγματος  του  Ε.Λ.Α.Σ . Ήταν στενός  φίλος  του Νίκου  Τριανταφύλλου . Σκοτώθηκε το  1949 στις  τελευταίες μάχες  του  Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας .

  11 .Παπαγεωργίου  Κωνσταντίνος  του  Παναγιώτη . Γεννήθηκε το  1895 στο  Ζωριάνο  Δωρίδας . Έλαβε  μέρος στη  Μικρασιατική  εκστρατεία ως  έφεδρος  Υπολοχαγός . Το Σεπτέμβριο του  1947 προσπαθώντας να  διαφύγει  τη  σύλληψή του από το  Δημοκρατικό  στρατό έπαθε  καρδιακή  προσβολή και την 10-9-1949 πέθανε  στη  Ναύπακτο .

                               ΤΕΛΟΣ

       Καλό σας  απόγευμα …..Κ.Κ.-

     

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΔΩΡΙΔΑΣ

 

Απ’ το  βιβλίο του Γεωργίου  Παπαθανασίου “ Η αυτοθυσία των  δασκάλων Ναυπακτίας και Δωρίδας “ . Έκδοση Παπαχαραλαμπείου Βιβλιοθήκης Νυπάκτου .

  Καθηγητές και  μαθητές του  πάλαι  ποτέ “ Ελληνικού  σχολείου “ ( Σχολαρχείου ) Λιδορικίου , προδρόμου των  σημερινών  Σχολείων  Μέσης  εκπαίδευσης , γύρω  στα  1913 . Πρώτος  απ’ αριστερά κάποιος Ζαχαρίας και  δεύτερος ο Ευθ. Παπαθανασίου , Διευθυντής  τότε , του  σχολαρχείου και  αργότερα , στη  δεκαετία  του  ‘30 ,  Γυμνασιάρχης του  Γυμνασίου  Λιδορικίου , πατέρας  της  μετέπειτα  μεγάλης  τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου .

 

                                      - 2 -

   Από  έρευνα  που  κάναμε συναντήσαμε και  τους  παρακάτω  πεσόντε δασκάλους της  περιόδου  αυτής : Νικόλαος  Τριανταφύλλου του  Κωνσαταντίνου ( 1917 – 1948 ) , Παναγιώτης  Παπαϊωάννου του  Δημητρίου (  1917 -  1949 ) και  Κωνσατντίνος Παπαγεωργίου του  Παναγιώτη ( 1900 -  1947 ) .

   Παρακάτω ακολουθούν  και τα βιογραφικά  στοιχεία που μπορέσαμε  να  συγκεντρώσουμε .

   1 . Σκούτας  Ευθύμιος  του Γεωργίου . Γεννήθηκε το 1917  στο  Λιδορίκι . Τελείωσε το  Γυμνάσιο Λιδορικίου και  την  Παιδαγωγική  ακαδημία Κέρκυρας .

   Υπηρέτησε ως  δάσκαλος στην  περιφέρεια  Θεσσαλονίκης , πολέμησε στο  Αλβανικό  μέτωπο ως  έφεδρος  Ανθυπολοχαγός και  στις  10 – 1 – 1941  τραυματίστηκε  βαριά στο  Τεπελένι . Μεταφέρθηκε στο  στρατιωτικό  νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου απεβίωσε .

     2 . Παπαναγιώτου Χρήστος του  Παναγιώτη . Γεννήθηκε στον  Άβορο και  υπηρέτησε ως  δάσκαλος στη  Δυκιά  Δωρίδος . Σκοτώθηκε στο  Αλβανικό μέτωπο , στο Τεπελένι τον Δεκέμβρη του  1940 ως  έφεδρος  ανθυπολοχαγός .

     3 . Μαντάς  Παναγιώτης  του  Γεωργίου . Γεννήθηκε  στο  Λιδορίκι την  1-1-1919 και  σκοτώθηκε  στη  μάχη  που  έγινε στο  Κλήμα  Δωρίδος , στις  17 Απριλίου 1944 , μεταξύ των  ανδρών του  5/42 Συντάγματος  ευζώνων του  Συνταγματάρχη Δημ Ψαρρού και  των  ανδρών  του  ΕΛΑΣ .

     4 . Γιαννακόπουλος  Νικόλαος του  Γεωργίου και  της  Δέσποινας . Γεννήθηκε το  1917  στο Ζωριάνο Δωρίδος . Υπηρέτησε ως  δάσκαλος στα  Κάτω  Σούρμενα ή Μουριές του  Κιλκίς . Το 1944 δολοφονήθηκε  από  αντάρτες πλησίον του  Σιδηροδρομικού  Σταθμού Νέας  Καλινδρίας σε ηλικία  27  ετών .

     5 . Χριστόπουλος  Χρίστος του  Ιωάννη . Γεννληθηκε στη  Σεργούλα το 1903 . Μετά το Δημοτικό σχολείο  τελείωσε το  Γυμνάσιο  Αιγίου και  φοίτησε  στο  διδασκαλείο  Καρπενησίου . Μετά  την  αποφοίτησή του διορ’ιστηκε Δημοδιδάσκαλος στο δημοτικό  σχολείο Σεργούλας το  έτος 1925 . Για  είκοσι συνεχόμενα  χρόνια υπηρέτησε στο  μονοθέσιο  σχολείο Σεργούλας το οποίο την εποχή  εκείνη είχε περισσότερους  από  120  μαθητές .

   Τον  Απρίλιο του  1944 , μετά τη  διάλυση  του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων , συνελήφθηκε  από α=άνδρες  του  ΕΛΑΣ και , αφού  υπέστη βασανιστήρια στη  διαδρομή από  το Μοναστηράκι στο Κλήμα  Δωρίδος δολοφονληθηκε  στο χείμαρρο “ Μαντήλω “ , κοντά  στις  Καγκέλες .

     6 . Λούτσοβος  Ιωάννης  του  Νικολάου . Γεννήθηκε στο  Λούτσοβο ( σημερινό  Κόκκινο ) Δωρίδος το 1883 . Αποφοίτησε  απ’ το Σχολαρχείο Λαυρίου . Υπηρέτησε  ως  δάσκαλος στα  χωριά  Λούτσοβο , Άβορο , Κονιάκο και  Κλήμα . Την 11-9-1943 τον  επισκέφτηκε  ο ανιψιός  του γιατρός  Γεώργιος  Αρμύρος με  τον Άγγλο  Τζεφ και τον  ειδοποίησε ότι  την  επομένη θα  γινόταν επίθεση των  Γερμανών  στο  Λιδορίκι . Ως  ενεργό  μέλος  της  Εθνικής  αντίστασης στο 5/42 Σύνταγμα  Ευζώνων  πρωτοστάτησε στη  φυγάδευση των  κατοίκων του  Λιδορικίου . Τελικά την 12 – 9 – 1943 οι κάτοικοι  σώθηκαν , αλλά οι Γερμανοί σκότωσαν στο Λιδορίκι το  δάσκαλο  και άλλα δύο  άτομα , που δεν πρόλαβαν  να  φύγουν .

  Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι …..

  

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΔΩΡΙΔΑΣ

  Απ’ το  βιβλίο του Γεωργίου  Παπαθανασίου “ Η αυτοθυσία των  δασκάλων Ναυπακτίας και Δωρίδας “ . Έκδοση Παπαχαραλαμπείου Βιβλιοθήκης Νυπάκτου .

  Καθηγητές και  μαθητές του  πάλαι  ποτέ “ Ελληνικού  σχολείου “ ( Σχολαρχείου ) Λιδορικίου , προδρόμου των  σημερινών  Σχολείων  Μέσης  εκπαίδευσης , γύρω  στα  1913 . Πρώτος  απ’ αριστερά κάποιος Ζαχαρίας και  δεύτερος ο Ευθ. Παπαθανασίου , Διευθυντής  τότε , του  σχολαρχείου και  αργότερα , στη  δεκαετία  του  ‘30 ,  Γυμνασιάρχης του  Γυμνασίου  Λιδορικίου , πατέρας  της  μετέπειτα  μεγάλης  τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου .

 

 

  Το  χρονικό  διάστημα 1829-1831 λειτουργούσαν στο Νομό  Φωκίδας τα  σχολεία  Σαλώνων ( Άμφισσας ) , Μαλανδρίνου και  Βιτρινίτσας ( Τολοφώνας ) . Ακολούθησε η  ίδρυση  δημοτικών  σχολείων πρώτα  στις  έδρες των  Δήμων και  σταδιακά σ’ όλα  τα  χωριά του  Νομού που  εξασφάλιζαν τον  απαιτούμενο  αριθμό μαθητών και τις  οικονομικές  δυνατότητες για  τη  λειτουργία  τους .

   Στα  σχολεία αυτά  οι  δημοδιδάσκαλοι εφάρμοζαν την  “ Αλληλοδιδακτική “ μέθοδο  διδασκαλίας ως  το 1875 περίπου . Με τη μέθοδο  αυτή , αντιμετωπίστηκε τα  χρόνια  εκείνα η μεγάλη  έλλειψη δασκάλων . Αργότερα  ιδρύθηκαν και  λειτούργησαν Σχολαρχεία  στο  Λιδορίκι και  σε  κεφαλοχώρια της  Δωρίδας , όπως  στο Ευπάλιο , την  Τολοφώνα , το  Κροκύλειο , την  Αρτοτίνα .

   Μέχρι το  1924 στη  Δωρίδα δεν  υπήρχε  Γυμνάσιο και τα  παιδιά που τελείωναν  το  σχολαρχείο του  τόπου  τους και  ήθελαν  να  συνεχίσουν τη  φοίτησή τους  σε  Γυμνάσια , κατέφευγαν στα  γυμνάσια  της  Ναυπάκτου , της  Άμφισσας , των  Πατρών και  των  Αθηνών . Τώρα λειτουργούν τα  Γυμνάσια – Λύκεια Λιδορικίου και  Ευπαλίου και το  Γυμνάσιο της  Ερατεινής  με  Λυκειακές  τάξεις .

   Στο  Ευπάλιο , το δημοτικό  σχολείο λειτουργεί απ’ το 1897 με  δάσκαλο από το 1904 έως το  1909 τον Βασίλειο  Ιατρίδη . Το  σχολαρχείο λειτούργησε από το 1899 με  πρώτο σχολάρχη το 1899- 1904 υον  Παναγιώτη  Κυράγγελο και  το  1911 τον Σπυρ. Παπαηλιόπουλο . Ελληνοδιδάσκαλος το 1911 ήταν  ο Αλκιβιάδης  Καραμεσίνης . Μετά την  κατάργηση  των  Σχολαρχείων έγινε  ημιγυμνάσιο ως  το  1950 οπότε πρόσθετε κάθε  χρόνο από  μία  τάξη και  έγινε  αυτοτελές Γυμνάσιο το  1956 με  πρώτο Γυμνασιάρχη ( 1956 – 1962 ) τον  Γεώργιο  Σταυρόπουλο απ’ την  Ερατεινή .

   Στο  Λιδορίκι , το 1911 λειτουργεί πλήρες Δημοτικό  σχολείο Αρρένων με  δάσκαλους τους Γ.Κάγκαλο , και  Ιωάννη  Σφέτσο και το  σχολείο  θηλέων , με  δασκάλα τη  Μαίρη Ζησοπούλου . Σχολάρχης είναι  ο Θ.Σταυρόπουλος και  Ελληνοδιδάσκαλοι οι Γ.Βουτσαράς και  Ιωάννης  Σακελλαρίου . Τον  ίδιο  χρόνο στο  Κροκύλειο Σχολάρχης είναι ο Γ.Κωνσταντινίδης και  Ελληνοδιδάσκαλοι οι  Γ.Δημητρόπουλος και  Κ.Ταμβάκης .

   Στη  Αρτοτίνα , πρωτεύουσα  του  Δήμου  Βωμέας λειτουργούσε  το 1911 πλήρες  Δημοτικό  σχολείο Αρρένων και  Θηλέων καθώς  και  Σχολαρχείο , χωρίς να  γνωρίζουμε  όμως  περισσότερα  στοιχεία .

 Αναμνηστική φωτογραφία της  τάξης  των  αγοριών , 1925 – 1926  του  Δημοτικού  Σχολείου Λιδορικίου , με  το  δάσκαλό τους Γιάννη  Σφέτσο – Δασκαλάκη .

 

   Παρά τις  εκπαιδευτικές  ανισότητες και τις  αντίξοες  συνθήκες εκπαίδευσης , η Δωρίδα ανέδειξε πολλούς  στις  τέχνες  και τα  γράμματα . Κατά  την περίοδο 1940 -  1950 η Δωρίδα ήταν  κέντρο ομάδων  Εθνικής  αντίστασης αλλά και  εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων . Επιγραμματικά  αναφέρουμε την  παρουσία εκεί το 1942 μονάδων του  Ε.Α.Μ – Ε.Λ.Α.Σ , την  εμφάνιση  της  ανταρτικής  ομάδας  Ε.Α.Σ ( Ελληνικός  Επαναστατικός  Στρατός ) και  της  ειδικής  αποστολής των  Άγγλων  στην Γκιώνα . Στην  ευρύτερη  περιοχή έλαβαν χώρα πολλά  σημαντικά ιστορικά  γεγονότα , ‘όπως η ανατίμαξη της  γέφυρας  του  Γοργοπόταμου ( 25-11-1942 ) ,       η μάχη  με  Ιταλούς στη  Δοβρουβίτσα  Δωρίδας ( 18-12-1942 )  οι  μάχες  Λιδορικίου  ( 12-13/9/1943 ) με Ιταλογερμανούς και  Σκαλούλας ( 14-9-1945 )με  Γερμανούς , η  φονική  μάχη στο Κλήμα Δωρίδας , την  17η  Απριλίου 1944 μεταξύ  ανδρών του  5/42 Συντάγματος  Ευζώνων και  Συνταγματάρχη   Δημητρίου Ψαρρού και των  ανδρών του  ΕΛΑΣ  του  Άρη  Βελουχιώτη , η  μάχη  στις  Καρούτες  ( 5-8-1944 ) μεταξύ ανδρών  του  ΕΛΑΣ και  Γερμανών και  η  μάχη στο  Καρυώτικο  ποτάμι της Αρτοτίνας κατά τον  εμφύλιο ( 21-9-1947 ) .

   Μέσα σ’ αυτό το  Ελληνικό εγερτήριο και  την  ιδεολογική  ΄λεξαψη που  δόνησε τις  ψυχές των  Ελλήνων , σημαντική και  πολύτιμη  ήταν η συμβολή και των  Δωριέων Δασκάλων , που ως  στρατιώτες κι έφεδροι αξιωματικοί  αγωνίστηκαν με  απαράμιλλη ανδρεία και  υποδειγματικό  ηρωισμό για  τον θρίαμβο του  δικαίου , της  ελευθερίας και της  ιδεολογίας  τους . Άφησαν τα  σχολεία  τους και  γρήγορα  βρέθηκαν στην  πρώτη  γραμμή , κρατώντας το  όπλο με  την  ίδια  άνεση που  κρατούσαν  το  μολύβι . Πολλοί απ’ αυτούς πότισαν με  το  αίμα  τους τα  πεδία των  μαχών είτε στη Βορειοηπειρωτική γη , είτε  στη  Δωρίδα και  όπου  αλλού τους  κάλεσε το  καθήκον προς  την  Πατρίδα . Δυστυχώς αρκετοί υπήρξαν  θύματα εμφυλίων  συγκρούσεων . Στη  μνήμη των  θυμάτων  Δασκάλων της  Δωρίδας της  περιόδου 1940-1949 στο  προαύλιο του  Δημοτικού  σχολείου  Λιδορικίου , στήθηκε , τη  δεκαετία  του 1970 , μνημείο  στο  οποίο  είναι χαραγμένα τα  παρακάτω ονόματα :

    1940 – 1944

Σκούτας Ευθύμιος , έφεδρος ανθυπολοχαγός .

Παπαναγιώτου  Χρήστος , έφεδρος  ανθυπολοχαγός

Μαντάς  Παναγιώτης

Γιαννακόπουλος Νικόλαος

Χριστόπουλος  Χρίστος

Λούτσοβος  Ιωάννης

    1945 – 1949

Τσώνος  Ιωάννης , έφεδρος  ανθυπολοχαγός

Ηλιοπούλου  Ουρανία .

  Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι …