ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ...

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ 

     Μουλάρι , φορτωμένο με..συμπράγκαλα…

  Μαυροζωή …δύστυχα χρόνια… τυραγνισμένα , πόλεμοι , κάψιμο , φτώχεια ..του κόσμου τα βάσανα , έχασε και τον άντρα της , νωρίς.. νωρίς , η θεια  Κωσταντίνα , κι’ απόμεινε χήρα , νέα γυναίκα , με τρία παιδιά , ένα ..παιδί και δυό κορίτσια , να παλεύει να τα μεγαλώσει , με δυο μανάρες , τα κουτσοχώραφα , και το περβόλι , κάτω στον Κούστη ..αλλά τι περιβόλι , με το νεράκι του και κάτια συκιές..άιντε..ντε..μέλια τα σύκα , όλοι τις ξέρανε και τις..λιμπίζονταν ..

   Είχε και το μουλάρι , βέβαια , για τις δουλειές , αλλά μ’ αυτό έβγαζε και μεροκάματο , και καλό –καλό , μάλιστα , όταν βέβαια τύχαινε κανένα αγώι , κουβάλαγε και κάνα φόρτωμα ξύλα , κάνα πουρνάρι , και τα κουτσοβόλευε ..ήταν καλόβολος άνθρωπος κι’ όλοι την αγάπαγαν και την πρόσεχαν , κι’ άμα υπήρχε κάνα αγώι , πρώτα-πρώτα φώναζαν τη θειά Κωσταντίνα , κι’ αμα δε μπορούσε αυτή , λέγανε σε άλλον αγωγιάτη , ήταν πολύ αγαπητή...καλοíσκιωτη..

   Ευτυχώς , την εποχή εκείνη , δεκαετία του ’50 , έρχονταν τακτικά κάποιοι καθηγητάδες και μελετάγανε πάνω στη Γκιώνα , για τα μεταλλεία , κι’ έτσι όλο και είχε και κάνα αγώι , να βοηθιέται η θειά , είχε και τα μανάρια , έφκιαχνε και το περβόλι της , μάζευε και κάνα..μαυρολάχανο , ψευτοπερνάγανε…

   Εμείς βέβαια με τη θειά Κωσταντίνα είχαμε και συγγένεια , κουμπαριά , ο πατέρας μου είχε βαφτίσει το..παιδί της , το γιό της , αλλά πέρα απ’ την κουμπαριά υπήρχε και μια οικογενειακή αγάπη , μια όμορφη σχέση , που κράταγε χρόνια , δυνατή ..αναλλοίωτη ..

   Πολλές φορές , στο μαγαζί μας, όταν κάποιος ήθελε αγωγιάτη , η πρώτη σκέψη ήταν η κουμπάρα μας , κι’ αυτό γιατί στη δουλειά της η θειά Κωσταντίνα ήταν..μοναδική , καλόβολη , ευγενικιά , παρότι δεν ήξερε γράμματα , καλοσυνάτη , περιποιητικιά , όποιος την ήξερε αυτή ζήταγε , αλλά κι’ αν δεν την ήξεραν και μας ρωτούσαν αυτή λέγαμε ..

   Κάποιο απόγευμα λοιπόν , ήρθε με το λεωφορείο των Αθηνών , ένας καλοντυμένος ξένος , έκατσε στο μαγαζί , κάτι πήρε και συστήθηκε στον πατέρα μου , ήταν καθηγητής απ’ την Αθήνα , κι’ ερχόταν , για πρώτη φορά στον τόπο μας , για να μελετήσει κάποια πράγματα πάνω στη Γκιώνα , για τα μεταλλεία , και φυσικά ενδιαφερόταν για ένα καλό αγωγιάτη , να τον πάει την άλλη μέρα πρωί-πρωί , και να γυρίσουν πάλι το βράδυ , γιατί την άλλη μέρα έπρεπε να φύγει πάλι για Αθήνα ..

   Δεν χρειαζόταν περισσότερη κουβέντα , ο σωστός άνθρωπος υπήρχε , η θειά Κωσταντίνα , ανέλαβα εγώ να την ειδοποιήσω , γιατί αν είχε κανονίσει άλλη δουλειά , έπρεπε να ψάξουμε για άλλον , βέβαια ο καθηγητής προτιμούσε να ‘ναι άντρας ο αγωγιάτης , γιατί όλο και σε κάτι θα τον βοηθούσε στη δουλειά του , αλλά οι δικοί μου του εξήγησαν πως καλύτερος αγωγιάτης απ’ τη κουμπάρα μας , δεν υπήρχε , κι’ ετσι έφυγα να πάω να ειδοποιήσω τη θειά Κωσταντίνα .

   Η θειά ήταν εύκαιρη την άλλη μέρα , ανέβηκε στο μαγαζί μας κουβέντιασε με τον καθηγητή , της είπε τι άκριβώς θέλει απ’ αυτή , εύκολα πράγματα για την κουμπάρα μας , τα είπανε και συμφώνησαν και την τιμή για το αγώι , τριάντα ολόκληρες ..δραχμές !!! Κανόνισαν και την ώρα που θα ξεκίναγαν , πρωί-πρωί ..χαράματα , για να ‘χουν τη μέρα μπροστά τους , κι’ ο καθηγητής πήγε απέναντι στο ξενοδοχείο του Παπαδόπουλου για ύπνο ..αφού βέβαια έφαγε κι’ ένα Λιδορικιώτικο γιαουρτάκι στο μαγαζί μας ..

   Την άλλη μέρα ξεκίνησαν , αχάραγα , βέβαια η κουμπάρα τον ήξερε το δρόμο με..κλειστά μάτια , τον είχε περπατήσει , ποιος ξέρει πόσες φορές , είχε και μια μαρούδα , με το κάτι τις , για να φιλέψει τον καθηγητή , τόσες ώρες παιδεμό , θα τους έκοβε η..πείνα , είχε μια αγκωνή καρβελίσιο ζυμωτό ψωμί , ένα ..σβόλο τυρί , από.. δικό της , απ’ το δερμάτι , τουλουμίσιο όπως το ..λένε , δυοτρεις ελιές στο κλειδοπίνακο , μια ντοματούλα , απ’ το περβόλι της , στον Κούστη , και μια μπαρδάκα με νερό , καλοκαίρι βλέπεις , θα …κορακιάζανε , κι’ύστερα καθηγητής ο άνθρωπος και ..Αθηναίος , θα ‘ταν καλομαθημένος , μη μας παρεξηγήσει κι’ όλας ..

   Πέρασε η ώρα , κι’ αργά τ’ απόγευμα σκονισμένος , κατακουρασμένος και κατακόκκινος , εμφανίστηκε ο καθηγητής , αλλά απόλυτα ικανοποιημένος απ’ τη δουλειά που έκανε , αλλά κυρίως απ’ την συμπεριφορά και την ..περιποίηση της κυρίας Κωνσταντίνας , όπως την έλεγε , έννοιωθε , όπως μας έλεγε βαθειά-βαθειά , υποχρεωμένος στην κουμπάρα μας , γιάτι εκτός του ότι τον βοήθησε και στη δουλειά του , του έδωσε και όσες πληροφορίες ήθελε , αλλά κυρίως του ..πρόσφερε και του ..πουλιού το γάλα , έτσι είπε , και φυσικά εννοούσε το..κολατσιό και το νεράκι ..

   Βέβαια κουβεντιάζοντας με τον πατέρα μου , του ανέφερε και κάτι που του έκανε..μεγάλη εντύπωση , και μάλιστα δεν μπορούσε να το εξηγήσει , τι ήταν αυτό ;…διαβάστε…

   Αφού τέλειωσαν την περιήγηση στη Γκιώνα , λοιπόν , πήραν το δρόμο του γυρισμού , κουρασμένοι μεν , αλλά ο κύριος καθηγητής ικανοποιημένος , όπως είπαμε , απ’ τη δουλειά του αλλά κι’απ’ την περιποίηση της θειάς Κωσταντίνας , όταν λοιπόν πλησίασαν να μπούνε στο χωριό , κάνανε μια στάση , να ξαποστάσουν και λίγο , άμαθος βλέπεις από..μουλαροκαβαλαρία ο καθηγητής , είχε ..ψευτοκουραστεί , και κθώς έκατσαν της είπε : Κυρία Κωνσταντίνα , ωραία πήγαμε , ωραία δουλειά κάναμε , και σ’ ευχαριστώ για την περιποίηση , για το κολατσιό , και για όλα , και κυρίως για το νεράκι που είχες μαζί σου , πέρασα αξέχαστα , έχουμε συμφωνήσει να σου δώσω τριάντα δραχμές , αλλά μετά από όλη την περιποίηση και την προθυμία σου , αποφάσισα να σου δώσω σαράντα δραχμές , είσαι ευχαριστημένη ;

   Τότε η θειά Κωσταντίνα , έδωσε την παροιμιώδη απάντηση :…Α..δεν ξέρω , τα τριαντούλια μ’ θέλω εγώ , υποννοώντας πως θέλει αυτά που αρχικά συμφώνησαν , τα..τριαντούλια της , δηλαδή τις τριάντα δραχμές..ο καθηγητής τα ‘χασε , δεν μπορούσε να δικαιολογήσει αυτή την απάντηση , επέμεινε βέβαια , λέγοντάς της πως το κάνει από ευχαρίστηση , και από..υποχρέωση για την εξυπηρέτηση που του ‘κανε και όλα τα άλλα , η θειά Κωνσταντίνα ..ανένδοτη , επέμενε στα…τριαντούλια της ..

   Βέβαια ο κ.καθηγητής επέμεινε και τελικά την έπεισε να δεχτεί , και πράγματι πήρε τις σαράντα δραχμές , αλλά του έμενε το ερώτημα , γιατί δεν δεχόταν τα περισσότερα λεφτά , και επέμενε στα..τριαντούλια της , πέρασε απ’ το νου του , μήπως η κυρα Κωνσταντίνα , που δεν ήξερε γράμματα , πίστευε πως οι σαράντα δραχμές ήταν λιγότερες απ’ τα…τριαντούλια της ; ποιος άραγε ήταν ο λόγος ; ρώτησε και τους δικούς μου , που φυσικά δεν μπορούσαν να δώσουν απάντηση , και έμεινε έτσι στην ..ιστορία η φράση : τα…τριαντούλια μ΄ , που είναι συνδυασμένη μάλλον με την ..άγνοια ..μαθηματικών της θειάς Κωσταντίνας , αλλά πιστεύουμε πως είναι λίγο…τραβηγμένο , υπερβολικό , και πράγματι έτσι είναι , μήπως όμως πεφτουμε όλοι έξω , και η κουμπάρα μας , δεν δεχόταν τα παραπάνω λεφτά , από..περηφάνεια , παρά τη φτώχεια της , δεν δεχόταν δηλαδή να πληρωθεί για κάτι που το έννοιωθε σαν ..υποχρέωσή της ; να περιποιηθεί έναν ξένο άνθρωπο , έναν ..περαστικό ; έναν που είχε την ανάγκη της ; Αυτό δηλαδή που λέμε…αξιοπρεπής..ένδεια ; λέμε …μήπως……..

WWW.LIDORIKI.COM

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΤΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΚΑΙ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.....

Η παράσταση..αρχίζει........

Πλησίαζε η βδομάδα των εξετάσεων στο Σχολαρχείο , όταν στο καφενείο του Ανδρίτσου εγκαταστάθηκε ο…Καραγκιόζης.Κοσμικό γεγονός !!!!!!

Πρώτοι και καλύτεροι , ποιοι άλλοι ; οι μαθητές , που με κανονικό εισιτήριο , σφραγισμένο μάλιστα απ’τον Έφορο , γέμισαν σχεδόν τον μικρό χώρο του μαγαζιού , έτσι όταν ήρθαν και οι μεγάλοι , δεν υπήρχε χώρος γι’αυτούς και δημιουργήθηκε κάποιαΑναταραχή .

Το γεγονός αναφέρθηκε στον Σχολάρχη Παπαθανασίου κι αυτός ( άριστος Δάσκαλος αλλά ..σκληρός με τους μαθητές του ) μπήκε στη μικρή αίθουσα και διέταξε τους μαθητές να βγούνε έξω , έτσι και έγινε .

Σε λίγες μέρες τελείωσαν οι εξετάσεις και τα μαθήματα , και ο Καραγκιόζης συνέχισε κανονικά τις παραστάσεις , αλλά στην πλατεία τώρα πιά . Δύο , λοιπόν , απ’τους …θιγέντες μαθητές , ο Βασ.Α.Παπαιωάννου και ο Αθαν.Καραδήμας ( της Ευτυχίας ) , σκεφτήκανε πως παίρνοντας το απολυτήριο στο χέρι θα ήταν πια εκτός δικαιοδοσίας του…Παπαθανασίου και κατά συνέπειαν μπορούσαν , άνετα , να πάνε στον Καραγκιόζη .

Μια και δυό λοιπόν πάνε στο Σχολείο , και με τη δικαιολογία ότι ..αδημονούσαν να μάθουν με ποιο βαθμό πέρασαν την τάξη , παρακαλέσανε ευγενικά τον Σχολάρχη , να τους δώσει τα απολυτήρια , έτσι και έγινε .

Πήραν οι λεβέντες τα απολυτήρια , και το βράδυ από νωρίς-νωρίς , πρώτοι και καλύτεροι , τσούπ , στην πρώτη σειρά στον καναπέ του Ανδρίτσου , με το ένα πόδι πάνω στο άλλο , παραγγείλανε κι’από ένα τριαντάφυλλο , περιμένοντας ανυπόμονα να αρχίσει η παράσταση .

Από απέναντι όμως , ο Σούλιος , ο Παπαθανασίου και οι άλλοι τους είδαν , και ο Σχολάρχης τότε σηκώθηκε , δήθεν κάπου να παέι , και τη στιγμή που περνούσε μπροστά απ’τους μαθητές , οι οποίοι τον χαιρέτισαν…ευγενικά , με σεβασμό , κρυφογελώντας , τους άστραψε ξαφνικά από ένα χαστούκι , χωρίς να πεί τίποτα .

Τα παιδιά φυσικά , εν ριπή οφθαλμού , εξαφανισθήκανε απ’τη Βαθειά και ακόμα…τρέχουν ...

Η τελευταία 'ομως πράξη της ιστορίας μας , η εκδίκηση των μαθητών , παίχτηκε αργότερα , είναι εξάλλου γνωστό , ότι η εκδίκηση είναι πιάτο που…τρώγεται πάντα…κρύο , έτσι λοιπόν , οι φίλοι μας , γνωρίζοντας ότι ο Σχολάρχης τους είχε , εκτός απ’τα γραμματα αρίστη επίδοση και ..στίς γυναίκες και ..γνωστού όντος ότι πολλά βράδια έμπαινε απ’το παράθυρο στο δωμάτιο μιας νεαρής και όμορφης Δασκάλας , που έμενε στο σπίτι του παπα Τσίγκα , στο μεσαίο πάτωμα , υποβοηθούμενος απ’τον Ταγάια , παραφύλαξαν και την ώρα που ο Παπαθανασίου , σκαρφαλώνοντας με τη βοήθεια του φίλου του , είχε μισομπεί στο παράθυρο, μισός μέσα – μισός έξω , πήραν την εκδίκησή τους δια….λιθοβολισμού .

Πετροβόλησαν λοιπόν τον Σχολάρχη τους , με αποτέλεσμα για καιρό ο έρμος να υπο φέρει και να στραβοπερπατάει , χωρίς όμως ποτέ να μάθει ποιοι ήταν αυτοί , που του κάνανε αυτή την κασκαρίκα.

Πέρασαν χρόνια , ο Παπαθανασίου παντρεύτηκε την κόρη του Κομιντζή ( Πετροπούλου ) και ο Βασίλης ο Παπαιωάννου , Δικηγόρος πια στην Αθήνα , συναντήθηκαν σε μια εκδρομή του Γυμνασίου στην οποία ο , Γυμνασιάρχης πιά , Παπαθανασίου κάλεσε και τον παλιό μαθητή του και τώρα φίλο ,τον Βασίλη.

Στην εκδρομή , κάτι το κρασάκι , κάτι το τραγούδι και η όμορφη παρέα , αρχισαν να θυμούνται τα παλιά και να διηγούνται διάφορες ιστορίες , τότε λοιπόν ο Βασίλης , με λυμένη απ’ το κρασί γλώσσα , αποκάλυψε στον παλιό του Σχολάρχη ότι αυτός και ο Καραδήμας ήταν οι δράστες του…λιθοβολισμού .

Ο Παπαθανασίου έμεινε εμβρόντητος , για λίγο τα’χε χαμένα , και σαστισμένος όπως ήταν αποκάλυψε με τη σειρά του , ότι για κείνο το επισόδειο είχε μαλώσει , κόβοντας και την καλημέρα , με εφτά ( 7 ) αδελφικούς του φίλους , γιατί πίστευε ότι αυτοί του είχαν κάνει τη ..νίλα.................

WWW.LIDORIKI.COM 

O KAΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΤΟ..ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΚΑΙ Η..ΕΚΔΙΚΗΣΗ ...

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.....

 Πάστε  κόσμε , η  παράσταση ...αρχιζει 

   Πλησίαζε η βδομάδα των εξετάσεων στο Σχολαρχείο , όταν στο καφενείο του Ανδρίτσου εγκαταστάθηκε ο…Καραγκιόζης.Κοσμικό γεγονός !!!!!!

   Πρώτοι και καλύτεροι , ποιοί άλλοι ; οι μαθητές , που με κανονικό εισιτήριο , σφραγισμένο μάλιστα απ’τον Έφορο , γέμισαν σχεδόν τον μικρό χώρο του μαγαζιού , έτσι όταν ήρθαν και οι μεγάλοι , δεν υπήρχε χώρος γι’αυτούς και δημιουργήθηκε κάποιαΑναταραχή .

   Το γεγονός αναφέρθηκε στον Σχολάρχη Παπαθανασίου κι αυτός ( άριστος Δάσκαλος αλλά ..σκληρός με τους μαθητές του ) μπήκε στη μικρή αίθουσα και διέταξε τους μαθητές να βγούνε έξω , έτσι και έγινε .

   Σε λίγες μέρες τελείωσαν οι εξετάσεις και τα μαθήματα , και ο Καραγκιόζης συνέχισε κανονικά τις παραστάσεις , αλλά στην πλατεία τώρα πιά , Δύο , λοιπόν , απ’τους …θιγέντες μαθητές , ο Βασ.Α.Παπαιωάννου και ο Αθαν.Καραδήμας ( της Ευτυχίας ) , σκεφτήκανε πως παίρνοντας το απολυτήριο στο χέρι θα ήταν πια εκτός δικαιοδοσίας του…Παπαθανασίου και κατά συνέπειαν μπορούσαν , άνετα , να πάνε στον Καραγκιόζη .

   Μια και δυο λοιπόν πάνε στο Σχολείο , και με τη δικαιολογία ότι ..αδημονούσαν να μάθουν με ποιο βαθμό πέρασαν την τάξη , παρακαλέσανε ευγενικά τον Σχολάρχη , να τους δώσει τα απολυτήρια , έτσι και έγινε .

   Πήραν οι λεβέντες τα απολυτήρια , και το βράδυ από νωρίς-νωρίς , πρώτοι και καλύτεροι , τσούπ , στην πρώτη σειρά στον καναπέ του Ανδρίτσου , με το ένα πόδι πάνω στο άλλο , παραγγείλανε κι’από ένα τριαντάφυλλο , περιμένοντας ανυπόμονα να αρχίσει η παράσταση .

   Από απέναντι όμως , ο Σούλιος , ο Παπαθανασίου και οι άλλοι τους είδαν , και ο Σχολάρχης τότε σηκώθηκε , δήθεν κάπου να παέι , και τη στιγμή που περνούσε μπροστά απ’τους μαθητές , οι οποίοι τον χαιρέτισαν…ευγενικά , με σεβασμό , κρυφογελώντας , τους άστραψε ξαφνικά από ένα χαστούκι , χωρίς να πεί τίποτα .

Τα παιδιά φυσικά , εν ριπή οφθαλμού , εξαφανισθήκανε απ’τη Βαθειά και ακόμα…τρέχουν ...

   Η τελευταία 'ομως πράξη της ιστορίας μας , η εκδίκηση των μαθητών , παίχτηκε αργότερα , είναι εξάλλου γνωστό , ότι η εκδίκηση είναι πιάτο που…τρώγεται πάντα…κρύο , έτσι λοιπόν , οι φίλοι μας , γνωρίζοντας ότι ο Σχολάρχης τους είχε , εκτός απ’τα γράμματα αρίστη επίδοση και ..στίς γυναίκες και ..γνωστού όντος ότι πολλά βράδια έμπαινε απ’το παράθυρο στο δωμάτιο μιας νεαρής και όμορφης Δασκάλας , που έμενε στο σπίτι του παπα Τσίγκα , στο μεσαίο πάτωμα , υποβοηθούμενος απ’τον Ταγάια , παραφύλαξαν και την ώρα που ο Παπαθανασίου , σκαρφαλώνοντας με τη βοήθεια του φίλου του , είχε μισομπεί στο παράθυρο, μισός μέσα – μισός έξω , πήραν την εκδίκησή τους δια….λιθοβολισμού .

   Πετροβόλησαν λοιπόν τον Σχολάρχη τους , με αποτέλεσμα για καιρό ο έρμος να υποφέρει και να στραβοπερπατάει , χωρίς όμως ποτέ να μάθει ποιοι ήταν αυτοί , που του κάνανε αυτή την κασκαρίκα.

   Πέρασαν χρόνια , ο Παπαθανασίου παντρεύτηκε την κόρη του Κομιντζή ( Πετροπούλου ) και ο Βασίλης ο Παπαιωάννου , Δικηγόρος πια στην Αθήνα , συναντήθηκαν σε μια εκδρομή του Γυμνασίου στην οποία ο , Γυμνασιάρχης πια , Παπαθανασίου κάλεσε και τον παλιό μαθητή του και τώρα φίλο ,τον Βασίλη.

   Στην εκδρομή , κάτι το κρασάκι , κάτι το τραγούδι και η όμορφη παρέα , αρχισαν να θυμούνται τα παλιά και να διηγούνται διάφορες ιστορίες , τότε λοιπόν ο Βασίλης , με λυμένη απ’ το κρασί γλώσσα , αποκάλυψε στον παλιό του Σχολάρχη ότι αυτός και ο Καραδήμας ήταν οι δράστες του…λιθοβολισμού .

   Ο Παπαθανασίου έμεινε εμβρόντητος , για λίγο τα’χε χαμένα , και σαστισμένος όπως ήταν αποκάλυψε με τη σειρά του , ότι για κείνο το επισόδειο είχε μαλώσει , κόβοντας και την καλημέρα , με εφτά ( 7 ) αδελφικούς του φίλους , γιατί πίστευε ότι αυτοί του είχαν κάνει τη ..νίλα.................

        www.lidoriki.com 

O MΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΟΣ Ο ΜΑΝΤΑΣ ..

ΠΑΛΙΕΣ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

Προπολεμική Βαθειά , δεκαετία του 1920 , προς το τέλος , μιά Λιδορικιωτοπαρέα , απολαμβάνει μπροστά στο Αντριτσέικο...

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ  

   Όλοι οι παλιοί Λιδορικιώτες θυμούνται τον μπάρμπα Γιώργο τον Μαντά,τον άντρα της Βιολέττας ,τον Βλάμη , όπως όλοι τον έλεγαν , η Βλάμ στα ..Λιδορικιώτικα .
   Κοντός ,με το μουστακάκι του, με ντρίλινο παντελόνι και πουκάμισο, παπούτσι πέδιλο –βακέτα με λαστιχόσολα από ρόδα αυτοκινήτου-τελευταία λέξη της μόδας ,τραγιάσκα ,ντρίλινη κι’αυτή , πάντα ψιλοστραβοφορεμένη και το απαραίτητο συμπλήρω-μα,το ζωνάρι σφιχτοτυλιγμένο στη μέση για να του κρατάει τα….πάκια .
   Από δουλειά…πάσης φύσεως οικοδομικές…μικροεργασίες , μάντρες ,χτισίματα ,μερεμέτια , ψευτομπαλώματα και θελήματα ,άνθρωπος για όλες τις δουλειές δηλαδή ,το ….μεροκάματο να βγαίνει…
   Ήταν πασίγνωστος για τις…επαναστατικές απόψεις του πάνω σε πολιτικοκοινωνικο-οικονομικά θέματα , με πάμπολλους προβληματισμούς σε καίρια προβλήματα της καθημερινότητας, έχοντας βέβαια ,πάντα, και τις σχετικές απαντήσεις .
   Αναρωτιόταν ,λοιπόν ,ο μπάρμπα Γιώργος ,γιατί χαλάνε τόσο χαρτί και φτιάχνουνε εφημερίδες και δεν το χρησιμοποιούν για να τυπώσουν χιλιάρικα (το euro δεν είχε…
..εφευρεθεί ακόμα ) νάχει ο κοσμάκης ν’αγοράζει φαί να τρώει.
   Βέβαια στην κατοχή άλλαξε γνώμη όταν είδε πως με ένα δισεκατομμύριο δεν μπορούσες να αγοράσεις ούτε …ένα αυγό,είχε επίσης κάνει… μελέτες πάνω στο δείκτη νοημοσύνης ανθρώπων και…βοιδιών ισχυριζόμενος ,απολύτως τεκμηριωμένα,ότι τα βόιδια ..έχουν περισσότερο μυαλό ,φέρνοντας ένα πολύ-πολύ χειροπιαστό παράδειγμα : < άμα βάλεις μπροστά σ’ένα βόιδι δυό σακιά,ένα με σανό κι’ένα με χιλιάρικα,αυτό θα προτιμήσει το σανό!!! > Είπατε τίποτα ;
   Κάποιο πρωί κάλεσε τον μπάρμπα Γιώργο ο Βασίλης Παπαβασιλείου , ( Παπαβασίλης ) ο Γιατρός και του είπε να του χτίσει μια μάντρα ,πράγματι ο Μαντάς ξεκίνησε αμέσως και σε δυό μέρες η μάντρα ήταν έτοιμη,πληρώθηκε κι’όλα ήταν καλώς καμωμένα.
   Την άλλη μέρα όμως ο Παπαβασίλης ειδοποίησε το Μαντά να πάει επειγόντως στο σπίτι του,ο μπάρμπα Γιώργος πήγε και βρήκε το Γιατρό έξω φρενών , αυτός μόλις τον αντίκρυσε τον πήρε απ’τα μούτρα : καλά ρε Γιώργο τι σόι μάντρα έφτιαξες ;του
λέει φανερά εκνευρισμένος, αυτή γκρεμίστηκε ,πάμε να τη δεις.
   Πράγματι βγήκαν έξω και είδαν την καινούρια μάντρα ..μισογκρεμισμένη, ο Παπαβασίλης ..Τούρκος απ’τα νεύρα και ο Μαντάς απόλυτα ήρεμος, τα βλέπεις Γιώργο ; χτεσινή μάντρα κι’έπεσε,τι έχεις να πείς ; τι να πω,τη βλέπω έπεσε αλλά εσύ γιατί κάνεις έτσι ;τόσοι αρρώστοι έχνει πειράσει απ’τα χέριας,δε σ’πέθανει κανένας πουτέ ;
Κόκκαλο ο Παπαβασίλης….
   Ο μπάρμπα Γιώργος ,βέβαια,είχε μελετήσει πάρα πολλά…φλέγοντα θέματα και είχε…κατασταλαγμένες απόψεις πάνω σ’αυτά,π.χ πίστευε πως τα λεφτά ήταν άχρηστα και ότι οι οικονομικές καθημερινές συναλλαγές θα πρέπει να γίνουν πιο …απλές,δηλαδή, πράμα με πράμα, θέλεις π.χ τυρί ; δίνεις καλαμπόκι που έχεις και παίρνεις το τυρί που σου λείπει,πίστευε ,επίσης, ότι όλα στη ζωή είναι μια…ιδέα
και η πείνα και δίψα και…όλα γενικώς.
   Φυσικά είχε μελετήσει και το θέμα των…γυναικών,πίστευε ακράδαντα πως όταν η γυναίκα γερνούσε , ο άντρας θάπρεπε να παίρνει και μία ..μικρότερη να την αμολάει κοντά στην παλιά για να…μαθαίνει κι έτσι νάχει την μία ,τη γριά , για τις δουλειές και για το σπίτι γενικά , και την άλλη ,τη νέα , για έχα όπως έλεγε ,εννοώντας την….αναπαραγωγική διαδικασία και όλα τα…συνεπακόλουθα.
   Αυτά βέβαια τάλεγε όταν η κυρά Βιολέττα είχε πιά γεράσει και πάντα όταν ήταν απούσα , παντόφλας…ένεκεν...........
  Καλό  σας  ξημερωμα
  www.lidoriki.com 

ΤΟ " ΚΑΛΟΎΠΙ " ΤΟΥ..ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ...ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

Ο αείμνηστος " Μαστρογιάννης ", κατά  κόσμον  Ιωάννης Κατσώνης  αριστερά με  τον  Ανδρέα Δελενιίκα , στο.. " γύφτικο " που είχαν στη  Βαθιά , εκεί  που τώρα είναι το  Ανδριτσαίϊκο σπίτι 

   Όλοι οι παλιοί  Λιδορικιώτες , φίλοι μου , γνώριζαν και θυμούνται τον αείμνηστο Παπαβασίλη , το γιατρό , που ήταν πραγματικό ..περιβόλι , με τα πειράγματα και τις ατάκες του , εμείς δε οι μικρότεροι , ακόμα περισσότερο γιατί όσο μας αγαπούσε τόσο μας πείραζε και μας παίδευς , καλοπροαίρετα , πάντα .
   Μια μέρα λοιπόν ο Παπαβασίλης , βλέποντας το σχωρεμένο το μαστρο - Γιάννη Κατσώνη , που ήταν πολύ καλός σιδεράς την εποχή εκείνη , τον φώναξε και του λέει , με το δικό του πάντα τρόπο : " Ε ..ωρέ Γιάννη ! όλου του κόσμου τα εργαλεία φτιάχνεις , κείνο το δικό μου γιατί δεν το φτιάχνεις .." , σημειωτέο ν , ότι ο γιατρός τότε είχε ήδη μπει στην...εφηβεία της ωριμότητας .
   Ο Μαστρογιάννης , λοιπόν δεν έχασε καιρό , και του απάντησε , αμέσως : " Ναι γιατρέ μου , εμείς ένα γιατρό έχουμε , έτσι θα τον αφήσουμε , θα στο φτιάξω...
Αλλά ξέρεις , άνθρωπος είμαι , φοβάμαι μη και κάνω κάνα λάθος , γι' αυτό στείλε μου το...καλούπι καμιά ..βδομάδα στο σπίτι να καλο..πάρω τα μέτρα !!! "
Κόκκαλο ο Παπαβασίλης , κι' ούτε κουβέντα ξανά για το..καλούπ (ι ).......

    www.lidoiki.com