ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ - ΠΟΙΗΤΕΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
Ο αξέχαστος λογοτέχνης και ποιητής Αλέκος Μαργέλλος – Κωστάκης , ο επονομαζόμενος και “ Καφτανιαλέκος “ . στον οποίο πολλά χρωστάει το χωριό μας στα πολιτιστικά του πράγματα , με την αγαπημένη σύντροφό επίσης ποιήτρια και ηθοποιό , Στέλλα Αρκάδη , στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο Λιδορίκι .
Αρχείο Στέλλας Αρκάδη
Καλησπέρα Λιδορικιώτες
Καλησπέρα φίλοι του χωριού μας και της εφημερίδας του .
ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 07:00
Δύση Ήλιου: 17:18
Νέα Σελήνη
- NEO!Γιορτάζουν: Βικέντιος, Βικεντία,Βίκτωρ, Βικτωρία, Μηνάς.
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1918
Οι δυνάμεις της Αντάντ και η Γερμανία υπογράφουν ανακωχή. Λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
1942
Η τουρκική Βουλή ψηφίζει νόμο που επιβάλλει έκτακτη εισφορά στην κινητή και ακίνητη περιουσία (Varlik vergisi). Ο νόμος αυτός, όργανο φυλετικού διωγμού, στρέφεται κυρίως εναντίον των Ελλήνων, των Εβραίων και των Αρμενίων.
1950
Σμήνος ελληνικών πολεμικών αεροσκαφών αναχωρεί για την Κορέα, προκειμένου να λάβει μέρος στις εκεί επιχειρήσεις, υπό τις δυνάμεις του ΟΗΕ. (Πόλεμος της Κορέας)
2002
Το σχέδιο Ανάν για την επίλυση του Κυπριακού, που συνέταξε ο γ.γ. του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, παραδίδεται στην Κυπριακή Δημοκρατία, στην τουρκοκυπριακή πλευρά και στις εγγυήτριες δυνάμεις Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία. Ο έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, και ο κύπριος πρόεδρος, Γλαύκος Κληρίδης, δηλώνουν ότι «το σχέδιο είναι διαπραγματεύσιμο».
2007
Εσωκομματικές εκλογές διεξάγονται στο ΠΑΣΟΚ, μετά την ήττα στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Οι τρεις υποψήφιοι για την προεδρία είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Κώστας Σκανδαλίδης. Θα επανεκλεγεί ο Γιώργος Παπανδρέου.
2009
Η Ντόρα Μπακογιάννη, μιλώντας σε συγκέντρωση οπαδών της στο Περιστέρι ενόψει των εσωκομματικών εκλογών για την Προεδρία τηςΝέας Δημοκρατίας, χαρακτηρίζει τη σύμπραξη Αβραμόπουλου - Σαμαρά αποτέλεσμα «μυστικών νυχτερινών συμφωνιών, παζαριών και τυχοδιωκτισμού». Επίσης, κάνει λόγο για συμφέροντα που πολεμούν διαχρονικά τη Ν.Δ. και τη δική της υποψηφιότητα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1111#ixzz3rDRsd7jE
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1885
Τζορτζ Πάτον, αμερικανός στρατηγός, που διακρίθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1912 -νεαρός υπολοχαγός τότε- αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης με την ομάδα των ΗΠΑ στο μοντέρνο πένταθλο και κατετάγη πέμπτος, αφού απέτυχε στη σκοποβολή. (Θαν. 21/12/1945)
1928
Κάρλος Φουέντες, μεξικάνος συγγραφέας και διπλωμάτης. (Θαν. 15/5/2012)
1974
Λεονάρντο Ντι Κάπριο, αμερικανός ηθοποιός.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1111#ixzz3rDSFYZ4A
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
1990
Γιάννης Ρίτσος, έλληνας ποιητής. (Γεν. 1/5/1909)
Ανθολόγιο
1990
Αλέξης Μινωτής, ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου. (Γεν. 8/8/1898)
2013
Αντιγόνη Βαλάκου, ελληνίδα πρωταγωνίστρια του θεάτρου. (Γεν. 1930)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1111#ixzz3rDSR5ND2
Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος
1834
0
Η μεγαλύτερη και πιο πολύνεκρη πολεμική αναμέτρηση που γνώρισε ο κόσμος μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Ξεκίνησε στις 28 Ιουλίου 1914, όταν η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Σερβίας και τελείωσε με την ταπεινωτική ήττα της Γερμανίας και των συμμάχων της στις 11 Νοεμβρίου 1918. Ονομάστηκε Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ή Μεγάλος Πόλεμος, επειδή εξαπλώθηκε πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης και αναμίχθηκαν σ’ αυτόν όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής.
Τα αίτια, που οδήγησαν στην έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα πρέπει να αναζητηθούν στις οικονομικές συνθήκες της εποχής και στις επεκτατικές βλέψεις των διαφόρων κρατών, που αύξησαν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Ειδικότερα, η οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας, που προήλθε από τη ραγδαία εκβιομηχάνισή της, οδήγησε στην όξυνση του ανταγωνισμού της με την Αγγλία για την κυριαρχία στις μεγάλες αγορές του κόσμου. Ταυτόχρονα, η γαλλική πολιτική της «ρεβάνς», δηλαδή η επιθυμία της Γαλλίας να αποκαταστήσει το γόητρό της και να ανακτήσει την Αλσατία και τη Λορένη (που είχε χάσει στο Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870 - 1871), είχε δημιουργήσει ένταση στις σχέσεις της με τη Γερμανία.
Την ίδια εποχή, η Αυστροουγγαρία βρισκόταν σε ανταγωνισμό με τη Ρωσία σχετικά με την κυριαρχία στα Βαλκάνια. Τα νέα εθνικά βαλκανικά κράτη, που είχαν δημιουργηθεί μετά την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κρατούσαν ευνοϊκή στάση απέναντι στις διεκδικήσεις των εθνικών μειονοτήτων της Αυστροουγγαρίας και απειλούσαν την ενότητά της. Έτσι, η Αυστροουγγαρία επιθυμούσε να διατηρηθεί το στάτους - κβο των Βαλκανίων. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, επιθυμούσε να βρει διέξοδο στη Μεσόγειο, υποστήριζε την κίνηση του πανσλαβισμού και θεωρούσε τον εαυτό της φυσικό προστάτη των ορθόδοξων λαών των Βαλκανίων, πράγματα που έβρισκαν αντίθετες τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.
Τη σπίθα του πολέμου άναψε η δολοφονία του διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του Σοφίας από τον νεαρό σερβοβόσνιο εθνικιστή Γκαβρίλο Πρίντσιπ στο Σαράγεβο της Βοσνίας στις 28 Ιουνίου 1914. Για τη δολοφονία οι Αυστριακοί θεώρησαν υπεύθυνη την κυβέρνηση της Σερβίας και της κήρυξαν τον πόλεμο στις 28 Ιουλίου 1914.
Την 1η Αυγούστου η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας και δύο ημέρες αργότερα κατά της Γαλλίας. Στις 4 Αυγούστου η Αγγλία και στις 23 Αυγούστου η Ιαπωνία κηρύσσουν με τη σειρά τους τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, όταν αυτή εισβάλει στο Βέλγιο (4 Αυγούστου).
Με το μέρος της Γερμανίας και της Αυστρίας τάχθηκαν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Βουλγαρία, που αποτέλεσαν τις λεγόμενες «Κεντρικές Δυνάμεις». Από την άλλη πλευρά, με τους Αγγλογάλλους και τους Ρώσους συντάχθηκαν η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Βέλγιο, η Ιαπωνία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Ελλάδα (από το 1916 η «κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης» και από το 1917 το ενωμένο ελληνικό κράτος), η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες (από το 1917). Όλες μαζί οι δυνάμεις αυτές συγκρότησαν τον συνασπισμό, γνωστό ως «Αντάντ» (Entente=Συνεννόηση στα γαλλικά).
Στην αρχή του πολέμου, οι πιο μεγάλες μάχες έγιναν στη Γαλλία και το Βέλγιο («Δυτικό Μέτωπο»). Οι Γερμανοί κυρίευσαν μεγάλο τμήμα των χωρών αυτών και απείλησαν το Παρίσι. Οι Γάλλοι κατόρθωσαν να οργανώσουν την άμυνά τους σ’ ένα μέτωπο 750 χλμ. από τη Βόρεια Θάλασσα ως το βορειοδυτικό άκρο της Ελβετίας, όπου έγινε ένας φοβερός πόλεμος χαρακωμάτων, που κράτησε έως το 1918.
Την περίοδο που οι Γερμανοί πολιορκούσαν το Παρίσι, τους επιτέθηκαν οι Ρώσοι και κυρίευσαν σημαντικά εδάφη της Ανατολικής Πρωσίας («Ανατολικό Μέτωπο»). Ο αρχιστράτηγος του γερμανικού στρατού φον Μόλτκε διόρισε διοικητή του στρατού της Ανατολικής Πρωσίας τον γηραιό στρατηγό Χίντεμπουργκ, ο οποίος κατόρθωσε να απωθήσει τους Ρώσους, νικώντας τους στις μάχες του Τάνεμπεργκ (26-31 Αυγούστου 1914) και των Μαζουριανών Λιμνών (9-14 Σεπτεμβρίου).
Οι Ρώσοι με νέες δυνάμεις οργάνωσαν την άμυνα τους στη γραμμή από την Ανατολική Πρωσία ως τα Καρπάθια (900 χλμ.) και ο πόλεμος αυτός έγινε αγώνας χαρακωμάτων. Τον Μάιο του 1915 οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφού έχασαν πολύ στρατό.
Τον Οκτώβριο του 1915, η «Αντάντ» κήρυξε τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προσπαθώντας να βοηθήσει τους Ρώσους. Ο συμμαχικός στόλος με βάση τη Λήμνο επιχείρησε να περάσει τα στενά των Δαρδανελλίων, αλλά δεν το κατόρθωσε, γιατί οι Τούρκοι τους απώθησαν. Απόπειρα να εισχωρήσουν από την ξηρά με απόβαση στη χερσόνησο της Καλλίπολης, επίσης, απέτυχε. Οι Σύμμαχοι αναζητούσαν βάση για το στόλο και το στρατό τους στο Αιγαίο και χωρίς την άδεια της Ελλάδας, που τηρούσε ουδετερότητα, αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη (2 Οκτωβρίου 1915). Οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Σερβία κι έτσι δημιουργήθηκε το «Βαλκανικό Μέτωπο».
Η παρουσία των συμμαχικών στρατευμάτων της «Αντάντ» στη Θεσσαλονίκη προκάλεσε αναστάτωση στην Ελλάδα, γιατί άλλα κόμματα είχαν φιλικές διαθέσεις προς τους συμμάχους και άλλα ήταν αντίθετα. Όταν οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Σερβία, ο ελληνικός στρατός δεν έσπευσε να βοηθήσει τους παλιούς του συμμάχους Σέρβους. Αυτό εξερέθισε τους Συμμάχους, που έριξαν την ευθύνη στο φιλογερμανό βασιλιά Κωνσταντίνο. Την άνοιξη του 1916 οι Βούλγαροι κατέλαβαν την Ανατολική Μακεδονία κι έκαναν φοβερές σφαγές σε βάρος των Ελλήνων.Ο Ελευθέριος Βενιζέλος τότε έκαμε το χωριστικό κίνημα (κίνημα «Εθνικής Αμύνης»). Πήγε στη Θεσσαλονίκη και σχημάτισε φιλική κυβέρνηση προς την «Αντάντ» (26 Αυγούστου 1916). Η Ελλάδα χωρίστηκε στα δυο: Το «κράτος των Αθηνών» υπό τον βασιλιά Κωνσταντίνο υποστήριζε την ουδετερότητα και το «κράτος της Θεσσαλονίκης» υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο την έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ». Τη λύση έδωσαν οι Γάλλοι, δια του γερουσιαστή Ζονάρ, που υποχρέωσαν το βασιλιά Κωνσταντίνο να φύγει από την Ελλάδα. Έτσι, η ενωμένη Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ» και στις 27 Ιουνίου 1917 κήρυξε τον πόλεμο κατά των «Κεντρικών Δυνάμεων».
Στο Δυτικό Μέτωπο, στις φονικές μάχες των χαρακωμάτων προστέθηκε το 1916 η φοβερή μάχη του Βερντέν, ανάμεσα σε Γάλλους και Γερμανούς, που κράτησε 10 μήνες (21 Φεβρουαρίου - 18 Δεκεμβρίου), με τρομακτικές απώλειες και για τους δύο αντιπάλους. Οι Σύμμαχοι, για να εξασθενήσουν τη Γερμανία, απέκλεισαν με τους στόλους τους τη Βαλτική και την Αδριατική. Οι Γερμανοί, όμως, με τα υποβρύχιά τους βύθισαν πολλά συμμαχικά πλοία. Στις 3 Φεβρουαρίου 1917, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον πόλεμο για να «εξασφαλίσουν την ελευθερία των θαλασσών», όπως διακήρυξε ο αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον και βαθμηδόν η πλάστιγγα του πολέμου άρχισε να γέρνει προς τη μεριά της «Αντάντ».
Τον Μάρτιο του 1917 (Φεβρουάριο με το παλαιό ημερολόγιο) ξέσπασε επανάσταση στη Ρωσία που ανέτρεψε τον τσάρο Νικόλαο Β' και ανακηρύχτηκε δημοκρατία με επικεφαλής τον σοσιαλδημοκράτη πολιτικό Αλεξάντρ Κερένσκι. Ο ρωσικός στρατός συνέχισε να μάχεται στο ανατολικό μέτωπο, αλλά χωρίς ηθικό. Στις 24 Οκτωβρίου 1917, οι μπολσεβίκοι του Λένιν ανέτρεψαν τον Κερένσκι και ανέλαβαν την εξουσία, εγκαθιστώντας σταδιακά κομμουνιστικό καθεστώς στην αχανή χώρα («Οκτωβριανή Επανάσταση»). Το νέο καθεστώς υπέγραψε χωριστή συνθήκη με τη Γερμανία στις 3 Μαρτίου 1918 («Συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ») και η Ρωσία εξήλθε του πολέμου.
Παρά την απώλεια της Ρωσίας, η κατάσταση δεν άλλαξε δραματικά και το πάνω χέρι στον πόλεμο εξακολουθούσε να το έχει η «Αντάντ». Οι μεγάλες γερμανικές επιθέσεις στο «Δυτικό Μέτωπο» (μάχες Σεμέν Ντε Νταμ και Μάρνη) αποκρούστηκαν από τις γαλλοαμερικανικές δυνάμεις. Οι Άγγλοι νίκησαν τους Τούρκους στην Παλαιστίνη και τη Μεσοποταμία, όπως και ο ελληνικός στρατός τους Βούλγαρους στο Σκρα (16 Μαΐου 1918). Μεγάλες ήταν και οι επιτυχίες των Ιταλών κατά των Αυστριακών.Οι Γερμανοί άρχισαν να βλέπουν ότι χάνουν τον πόλεμο. Για να αποφύγουν μεγαλύτερη αιματοχυσία, επαναστάτησαν και ζήτησαν να κλείσει ανακωχή με βάση τους 14 όρους του Αμερικανού προέδρου Γουίλσον, που είχαν δημοσιοποιηθεί σταδιακά από τις 8 Ιανουαρίου έως τις 27 Σεπτεμβρίου1918 (4 Οκτωβρίου 1918).
Στις 9 Νοεμβρίου ανακηρύσσεται στη Γερμανία δημοκρατία και την επομένη ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β' εγκαταλείπει τη χώρα. Στις 5 το απόγευμα της 11ης Νοεμβρίου 1918 υπογράφεται η παράδοση της Γερμανίας μέσα σ’ ένα βαγόνι τραίνου και στις 11 το βράδυ της ίδιας ημέρας, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που στοίχισε 16 εκατομμύρια νεκρούς και εξαφανισθέντες και 20 εκατομμύρια τραυματίες στα πεδία των μαχών, λαμβάνει τέλος. Οι συνέπειές του, όμως, θα στοιχειώνουν για πολλά χρόνια ακόμα τη Γηραιά Ήπειρο. Στις 18 Ιουνίου 1919 υπογράφτηκε η συνθήκη των Βερσαλιών, με τη συμμετοχή του Ελευθερίου Βενιζέλου, που επέβαλε επαχθείς όρους στη Γερμανία.
Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, είχε συνολικές απώλειες 27.000 ανδρών στα πεδία των μαχών (6.000 νεκρούς και αγνοούμενους και 21.000 τραυματίες). Η Ελλάδα βγήκε κερδισμένη εδαφικά από τον Μεγάλο Πόλεμο. Με την συνθήκη του Νεϊγί (27 Νοεμβρίου 1919) της αποδόθηκε η Δυτική Θράκη, ενώ με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) της παραχωρήθηκαν η Ανατολική Θράκη (μέχρι τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης), τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, καθώς και η δυνατότητα εξάσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην περιοχή της Σμύρνης. Στην Ιταλία δόθηκαν τα Δωδεκάνησα και το Καστελόρριζο, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία αναγνωρίστηκε η προσάρτηση της Κύπρου.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/802#ixzz3rDSftJjr
Γιάννης Ρίτσος
1909 – 1990
6165
2
Σπουδαίος και πολυγραφότατος έλληνας ποιητής, με διεθνή απήχηση, που ανήκει στη λεγόμενη «γενιά του ‘30. Ο «Επιτάφιος», η «Ρωμιοσύνη» και η «Σονάτα υπό το Σεληνόφως» είναι τρία από τα πιο γνωστά έργα του. Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την πρωτομαγιά του 1909. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου και της Ελευθερίας Βουζουναρά. Τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Νίνα (1898-1970), ο Μίμης (1899-1921) και η Λούλα (1908- 1995).
Το 1919 αποφοίτησε από το Σχολαρχείο της Μονεμβασιάς και το 1921 γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Την ίδια χρονιά πέθαναν ο αδερφός του Μίμης και η μητέρα του Ελευθερία, και οι δύο από φυματίωση. Το 1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων» με το ψευδώνυμο «Ιδανικόν Όραμα».
Το 1925 ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο και έφυγε με την αδερφή του Λούλα για την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η οικονομική καταστροφή του πατέρα του κι έτσι ο ποιητής αναγκάστηκε να εργαστεί για τα προς το ζην, αρχικά ως δακτυλογράφος και στη συνέχεια ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το 1926 προσβλήθηκε και ο ίδιος από φυματίωση και επέστρεψε στη Μονεμβασιά ως το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, οπότε γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς να μπορέσει ποτέ να φοιτήσει. Συνέχισε να εργάζεται ως βοηθός βιβλιοθηκαρίου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.
Τον Ιανουάριο του 1927 νοσηλεύτηκε στην κλινική Παπαδημητρίου και τον επόμενο μήνα στο σανατόριο «Σωτηρία», όπου έμεινε τελικά για τρία χρόνια. Στη «Σωτηρία» ο Ρίτσος γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη και με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής του, ενώ παράλληλα έγραψε κάποια ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν στο φιλολογικό παράρτημα της Εγκυκλοπαίδειας «Πυρσός». Από το φθινόπωρο του 1930 και για ένα χρόνο έζησε στα Χανιά, αρχικά στο φθισιατρείο της Καψαλώνας και μετά από προσωπική του καταγγελία των άθλιων συνθηκών ζωής που επικρατούσαν εκεί σε τοπική εφημερίδα, μεταφέρθηκε μαζί με όλους τους τρόφιμους στο σανατόριο Άγιος Ιωάννης.
Τον Οκτώβριο του 1931 επέστρεψε στην Αθήνα κι ανέλαβε τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού τμήματος της Εργατικής Λέσχης. Εκεί σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε παραστάσεις. Η υγεία του βελτιώθηκε σταδιακά, το ίδιο και τα οικονομικά του με τη βοήθεια της αδερφής του Λούλας, που είχε στο μεταξύ παντρευτεί και φύγει για την Αμερική. Τον επόμενο χρόνο, ο πατέρας του μπήκε στο Ψυχιατρείο στο Δαφνί (όπου πέθανε το 1938) και πέντε χρόνια αργότερα τον ακολούθησε η Λούλα, η οποία πήρε εξιτήριο το 1939.
Το 1933 συνεργάστηκε με το αριστερό περιοδικό «Πρωτοπόροι» και για τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός με τους θιάσους Ζωζώς Νταλμάς, Ριτσιάρδη, Παπαϊωάννου και Μακέδου. Το 1934 άρχισε να αρθρογραφεί από τις στήλες του Ριζοσπάστη κι εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με τίτλο «Τρακτέρ» με το ψευδώνυμο Σοστίρ (αναγραμματισμό του επιθέτου του). Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Πυραμίδες» και προσλαμβάνεται ως επιμελητής κειμένων στις εκδόσεις «Γκοβόστη».
Στις 9 Μαΐου 1936 γίνονται στη Θεσσαλονίκη αιματηρές ταραχές, κατά τη διάρκεια της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας. Την επομένη, ο Ρίτσος βλέπει στο «Ριζοσπάστη» τη φωτογραφία μιας μάνας να θρηνεί το νεκρό παιδί της και παίρνει αφορμή για να γράψει ένα από πιο δημοφιλή ποίηματά του, τον «Επιτάφιο», που εκδίδεται σε 10.000 αντίτυπα. Με τηδικτατορία Μεταξά (1936-1940) τα τελευταία 250 καίγονται στους στύλους του Ολυμπίου Διός.
Το 1937 νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας και τον ίδιο χρόνο, συγκλονισμένος από την αρρώστια της πολυαγαπημένης του αδελφής Λούλας, γράφει την ποιητική σύνθεση «Το τραγούδι της αδελφής μου», ένα από τα ωραιότερα λυρικά της νεοελληνικής ποίησης. Ο Κωστής Παλαμάς, εντυπωσιασμένος από το ποίημα, έγραψε τους στίχους - εγκώμιο για τον Ρίτσο:
Γρήγορο αργοφλοίβισμα της γαλάζιας πλάσηςΤο 1938 κυκλοφορεί η «Εαρινή Συμφωνία» και προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο. Δύο χρόνια αργότερα, εκδίδει την «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής» και προσλαμβάνεται ως χορευτής στη Λυρική Σκηνή.
Να παραμερίσουμε για να περάσης.
Στη διάρκεια της Κατοχής, ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ και αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα από έρανο όταν κινδύνεψε η ζωή του από τις κακουχίες το 1942. Μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στα «Δεκεμβριανά» ακολούθησε τις δυνάμεις του στη σύμπτυξη. Περνά από τη Λαμία, όπου συναντά τον Άρη Βελουχιώτη και φθάνει μέχρι την Κοζάνη, όπου ανεβάστηκε το θεατρικό του «Η Αθήνα στ’ άρματα». Το 1945 γράφει τη «Ρωμιοσύνη», ένα ακόμη δημοφιλές ποίημά του, που το μελοποίησε το 1966 ο Μίκης Θεοδωράκης.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου εξορίστηκε λόγω της αριστερής δράσης του στο Κοντοπούλι της Λήμνου (1948), στη Μακρόνησο (1949) και στον Άγιο Ευστράτιο (1950-1951). Το 1952 επέστρεψε στην Αθήνα και πολιτεύτηκε στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύτηκε την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου από τη Σάμο, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έρη (1955). Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση ως μέλος αντιπροσωπείας διανοουμένων και δημοσιογράφων και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος». Όταν το διάβασε ο σπουδαίος γάλλος ποιητής και συγγραφέας Λουί Αραγκόν (1897-1982) αισθάνθηκε «το βίαιο τράνταγμα μιας μεγαλοφυΐας» και αποφάνθηκε πως ο δημιουργός του είναι «ο μεγαλύτερος από τους ποιητές του καιρού μας που βρίσκονται στη ζωή».
Το 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε τον «Επιτάφιο» και σηματοδότησε την περίοδο της διάδοσης της μεγάλης ποίησης στο πλατύ κοινό. Το 1962 ο Ρίτσος επισκέφθηκε τη Ρουμανία και συναντήθηκε με το Ναζίμ Χικμέτ, του οποίου μετέφρασε ποίηματα στα ελληνικά. Κατόπιν πήγε στην Τσεχία και τη Σλοβακία, όπου ολοκλήρωσε την Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών, την Ουγγαρία και τη Λ. Δ. της Γερμανίας. Το 1964 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ.
Όταν ξέσπασε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, οι φίλοι του τον ειδοποίησαν να κρυφτεί, εκείνος όμως δεν έφυγε από το σπίτι του. Τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στον Ιππόδρομο του Φαλήρου. Στα τέλη Απριλίου μεταφέρθηκε στη Γυάρο και αργότερα στο Παρθένι της Λέρου. Το 1968 νοσηλεύθηκε στον «Άγιο Σάββα» και στη συνέχεια τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο σπίτι της γυναίκας του στο Καρλόβασι της Σάμου. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα, μετά όμως από άρνησή του να συμβιβαστεί με το καθεστώς του Παπαδόπουλου εξορίστηκε εκ νέου στη Σάμο ως το τέλος του χρόνου που μπήκε για εγχείρηση στη Γενική Κλινική Αθηνών. Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση έζησε κυρίως στην Αθήνα, όπου συνέχισε να γράφει με πυρετώδεις ρυθμούς. Το 1975 αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε με το μεγάλο γαλλικό βραβείο ποίησης «Αλφρέ ντε Βινί». Τον επόμενο χρόνο τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» στη Μόσχα. Ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια αναγορεύσεις του σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια: Μπίρμιγχαμ (1978), Καρλ Μαρξ της Λειψίας (1984) και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1987). Το 1986 του απονεμήθηκε το βραβείο «Ποιητής διεθνούς ειρήνης» του ΟΗΕ.
Ο Γιάννης Ρίτσος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας πίσω του 50 ανέκδοτες ποιητικές συλλογές. Ενταφιάστηκε τρεις μέρες αργότερα στη γενέτειρά του Μονεμβασιά.
Το κύριο σώμα του έργου του συγκροτούν πάνω από 100 ποιητικές συλλογές, 9 πεζογραφήματα και 4 θεατρικά έργα. Οι μελέτες για ομοτέχνους του, οι πολυάριθμες μεταφράσεις και χρονογραφήματα, καθώς και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα του χαλκέντερου δημιουργού.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1065#ixzz3rDTQUABJ
Αλέξης Μινωτής
1900 – 1990
1810
0
Κορυφαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης, με τεράστια συμβολή στην προαγωγή του νεοελληνικού θεάτρου. Ο Αλέξης Μινωτής γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1898 στα Χανιά της Κρήτης, σε μικροαστικό περιβάλλον εμπόρων και μικροεπιτηδευματιών. Το πραγματικό όνομά του ήταν Αλέξης Μινωτάκης.
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα Χανίων. Το 1921, αφού είχε εκπληρώσει και τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, ακολούθησε τον περιοδεύοντα θίασο του Βεάκη και του Νέζερ που περιέφεραν τον Οιδίποδα Τύραννο. Για να αντιμετωπίσει τις έντονες οικογενειακές αντιρρήσεις, ο Αλέξης έκοψε το όνομά του και για πολλά χρόνια ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του.
Στην Αθήνα εντάχθηκε στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και για πολλά χρόνια συνυπήρξε ως ηθοποιός με τον Μήτσο Μυράτ, τον Ροντήρη, τον Λογοθετίδη, κάτω από τη στοργική εποπτεία της Μαρίκας. Έπαιξε τα πάντα, από φάρσες έως μελοδράματα και από Αριστοφάνη έως τραγωδία. Στην τραγωδία ευδοκίμησε από νωρίς και συχνά, όσο κατακτούσε τη θέση του στη συντεχνία, αρνιόταν να υπηρετήσει το φτηνό ρεπερτόριο στο οποίο κατέφευγε ο θίασος, χάριν του ταμείου.
Από το 1925 έως το 1930 συνεργάστηκε με τον Σπύρο Μελά στην απόπειρά του να δημιουργήσει Θέατρο Τέχνης στην Αθήνα. Το επόμενο διάστημα υπήρξε συνθιασάρχης στο θέατρο Βεάκη – Παξινού – Μινωτή και από το 1932 έως το 1942 χρημάτισε βασικό πρωταγωνιστικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Έκτοτε διέγραψε μία εξαιρετική καριέρα, διεθνούς ακτινοβολίας, αφήνοντας πραγματικά εποχή σε ρόλους όπως στον Άμλετ, τον Πέερ Γκυντ, τους Βρικόλακες, το Μάκβεθ, το Βασιλιά Ληρ, τους δύο Οιδίποδες, και γενικά στο αρχαίο δράμα, σε έργα των Μπρεχτ, Λόρκα, Μπέκετ, κ.ά, αλλά και στο ελληνικό ρεπερτόριο (Χορν, Ξενόπουλος, Μπόγρης, Τερζάκης).
Το 1936 σπούδασε με κρατική υποτροφία τη θεατρική τέχνη στην Αγγλία και τη Γερμανία, όπου γνωρίστηκε προσωπικά με τον Βέρνερ Κράους, θαύμασε τον μεγάλο τεχνίτη Μόισσι και είδε τον Άμλετ και τον Μεφιστοφελή του Γκρύντγκενς. Η ευρωπαϊκή του σπουδή τον οργάνωσε ως ηθοποιό και τον προίκισε με μια τεχνική που υπήρξε ο εξοχότερος κάτοχός της, την εξπρεσιονιστική, μια τεχνική έντονων φωτοσκιάσεων, όπου η μορφή προηγείται του περιεχομένου.
Στα χρόνια της αμερικανικής αυτοεξορίας του, λόγω μέτριας αγγλικής προφοράς, δεν έκανε θέατρο. Μετά την απελευθέρωση (1945) ως σκηνοθέτης, θιασάρχης και ηθοποιός, με επιτυχίες σ' όλα τα είδη ρεπερτορίου. Ανέβασε στην Επίδαυρο και σε μεγάλα θέατρα του εξωτερικού και όπερα, όπως τη Μήδεια, μία από τις καλύτερες σκηνοθεσίες στον κόσμο, με την αξέχαστη Μαρία Κάλλας.
Ο Αλέξης Μινωτής χρημάτισε καλλιτεχνικός διευθυντής (1964-67) και γενικός διευθυντής (1974-80) του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε τα δοκίμια Εμπειρική θεατρική παιδεία και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις. Πέθανε, πλήρης ημερών, στις 11 Νοεμβρίου του 1990.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/86#ixzz3rDThIf7A
Η ιστορία του Τζιπ
564
0
Στρατιωτικό όχημα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και γενική κατηγορία που χαρακτηρίζει τα εκτός δρόμου αυτοκίνητα. Το «τζιπάκι», όπως το έχουμε στο μυαλό μας, είναι ένα αυτοκίνητο ανθεκτικό, με μεγάλη ιπποδύναμη, χωρίς οροφή και πόρτες, που έγραψε ιστορία στα πεδία των μαχών από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
Η ιστορία του ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1940, όταν ο αμερικανικός στρατός ζήτησε από τις αυτοκινητοβιομηχανίες της χώρας ένα όχημα πολλαπλών χρήσεων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τρεις εταιρείες ανταποκρίθηκαν και 9 μήνες αργότερα το πρώτο όχημα αυτού του τύπου βγήκε από τη γραμμή παραγωγής (11 Νοεμβρίου 1940).
Μέχρι το τέλος του μεγάλου πολέμου, 600.000 τζιπ τέθηκαν στη διάθεση του αμερικανικού στρατού. Το πρωτότυπο όχημα της εταιρείας Γουίλις - Όβερλαντ, που αργότερα απορροφήθηκε από την Κράισλερ, είναι αυτό που σήμερα χαρακτηρίζουμε ως Jeep.
H προέλευση της λέξης Jeep είναι ένα άλυτο μυστήριο. Μία εξήγηση είναι ότι προέρχεται από μια παραφθορά των αρχικών γραμμάτων των λέξεων General Purpose, που σημαίνουν Γενική Χρήση. Μία άλλη θεωρία, πιο πειστική για πολλούς, αναφέρει ότι η λέξη Jeep προέρχεται από τον «χάρτινο» ήρωα Eugene the Jeep, που διασχίζει τοίχους, σκαρφαλώνει σε ταβάνια και πετάει. Είναι μια φιγούρα από τον Ποπάι, που ταιριάζει, όπως λένε, απόλυτα με τον χαρακτήρα του οχήματος.
Η λέξη Jeep δεν είναι μόνο μια θυγατρική της Chrysler, αλλά μια γενική έννοια, που χαρακτηρίζει τα λεγόμενα «εκτός δρόμου» αυτοκίνητα ή τα μικρού κυβισμού SUV. Είναι η πιο αναγνωρίσιμη αμερικανική εμπορική επωνυμία στον κόσμο μετά την Coca-Cola.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/338#ixzz3rDTxcXXB
Ημέρα του Πέπερο
232
0
Κάθε χρόνο στις 11 Νοεμβρίου γιορτάζεται στη Νότια Κορέα η Ημέρα του Πέπερο, που έχει κάποιες αναλογίες με τον «Άγιο Βαλεντίνο» των Δυτικών.
Πέπερο είναι ένα μακρόστενο μπισκότο (θυμίζει καλαμάκι), βουτηγμένο σε σοκολάτα.
Αρχικά, όσοι συμμετείχαν στη γιορτή αντάλλασσαν πέπερο με την ευχή να γίνουν πιο ψηλοί και αδύνατοι. Την ιστορία φαίνεται να ξεκίνησαν δύο μαθήτριες το 1983.
Η 11η Νοεμβρίου επελέγη, επειδή περιέχει τέσσερις άσους (11/11), που μοιάζουν με πέπερο. Ο μύθος λέει ότι για καλύτερα αποτελέσματα τα πέπερο πρέπει να καταναλώνονται από τις 11:11:11 το πρωί έως τις 11:11:11 το βράδυ.
Με την πάροδο του χρόνου, τη γιορτή οικειοποιήθηκαν οι ερωτευμένοι, οι οποίοι ανταλλάσσουν πέπερο για να εκφράσουν την αφοσίωσή τους προς το έτερο ήμισυ.
Η γιορτή δέχεται αυστηρή κριτική στη Νότια Κορέα. Χαρακτηρίζεται ως ένα κόλπο των επιχειρήσεων του κλάδου για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους, ενώ τονίζεται ότι το πέπερο είναι ένα ανθυγιεινό γλύκισμα με πολλές θερμίδες.
Αντ’ αυτού προτείνουν ένα γλύκισμα με ρύζι, το τέοκ, που εκτός από υγιεινό προάγει την αγροτική οικονομία και τη μετονομασία της γιορτής σε Ημέρα του Γκαρετέοκ.
Περί Πηγών...
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/1000#ixzz3rDUBwXCM
Κάρλος Φουέντες
1928 – 2012
380
0
Μεξικάνος διπλωμάτης, συγγραφέας και δημοσιογράφος, ένας από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες της Λατινικής Αμερικής. Μείζον έργο του, το μυθιστόρημα Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρους (1962).
Ο Κάρλος Φουέντες Μασίας (Carlos Fuentes Macías) γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1928 στην πόλη του Παναμά, όπου ο πατέρας του Ράφαελ Φουέντες Μποέτιχερ υπηρετούσε στην Πρεσβεία του Μεξικού. Ο νεαρός Κάρλος, ακολουθώντας τον διπλωμάτη πατέρα του μεγάλωσε μεταξύ ΗΠΑ, Χιλής και Αργεντινής και έτυχε κοσμοπολίτικης εκπαίδευσης σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία. Από μικρός μιλούσε με ευχέρεια τα αγγλικά, προς μεγάλη απογοήτευση της μητέρας του Μπέρτα Μασίας Ρίβας, η οποία προτιμούσε ο νεαρός βλαστός της να μιλά μόνο ισπανικά. Από τον πατέρα του πήρε την αγάπη για τα βιβλία και ιδιαίτερα για την ιστορία του Μεξικού, την οποία ο Κάρλος Φουέντες έβλεπε ως μια ιστορία από συντριπτικές ήττες έναντι των γειτονικών Ηνωμένων Πολιτειών. «Έμαθα να φαντάζομαι το Μεξικό, προτού ακόμα το γνωρίσω» είπε κάποτε.
Σε ηλικία 16 ετών επέστρεψε οριστικά στο Μεξικό, όπου γράφτηκε στο ονομαστό Κολέγιο του Μεξικού, ενώ δούλευε περιστασιακά ως δημοσιογράφος. Μετά την αποφοίτησή του αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, κάνοντας την προσωπική του επανάσταση, αλλά τελικά ακολούθησε την προτροπή του καθηγητή του και διακεκριμένου δοκιμιογράφου Αλφόνσο Ρέγιες (1889-1959): «Θα γίνεις πρώτα δικηγόρος και μετά θα κάνεις ό,τι θέλεις». Ο Κάρλος Φουέντες γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μεξικού, από την οποία αποφοίτησε το 1948. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης στα οικονομικά και το διεθνές δίκαιο. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων ασπάστηκε τα μαρξιστικά ιδεώδη και έγινε μέλος του Κ.Κ. Μεξικού, από το οποίο αποχώρησε το 1962.
Από το 1950 έως το 1952 ήταν μέλος της μεξικάνικης αντιπροσωπείας στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας. Το 1954 επέστρεψε στο Μεξικό και διορίστηκε στο Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών και στη συνέχεια ανέλαβε επικεφαλής του τμήματος πολιτιστικών σχέσεων του ιδίου Υπουργείου.
Τη δεκαετία του '50 άρχισε να ασχολείται ενεργά με τη λογοτεχνία. Το 1954 εξέδωσε μαζί με τους Εμάνουελ Καρβάγιο και Οκτάβιο Πας το περιοδικό Επιθεώρηση της Μεξικανικής Λογοτεχνίας (Revista Mexicana de Literatura), ενώ άρχισε να δημοσιεύει συλλογές διηγημάτων. Το 1958 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα La region mas transparente («Διάφανη περιοχή» σε ελεύθερη μετάφραση), με πρωταγωνίστρια την Πόλη του Μεξικού. Η κριτική το συνέκρινε με το μυθιστόρημα του Τζον Ντος Πάσος Manhattan Transfer. Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τη διάσημη μεξικάνα ηθοποιό Ρίτα Μασέδο, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Σεσίλια, η οποία εργάζεται ως τηλεοπτική παραγωγός. Το ζευγάρι χώρισε το 1966, εξαιτίας της άστατης ζωής του συγγραφέα, ο οποίος διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με τις γνωστές ηθοποιούς Ζαν Μορό και Τζέιν Σίμπεργκ.
Τη δεκαετία του '60 ο Κάρλος Φουέντες έζησε κυρίως στην Ευρώπη, υπηρετώντας στο διπλωματικό σώμα, όπως και ο πατέρας του. Το 1962 εισέρχεται δυναμικά στο λογοτεχνικό προσκήνιο. με το μυθιστόρημα Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρους. Πρόκειται για τον μακρύ μονόλογο ενός ετοιμοθάνατου, του διακεκριμένου μεξικάνου πολίτη Αρτέμιο Κρους, μια προσπάθεια εξιλέωσης, μία μη ευθύγραμμη αναδρομή στην ταραγμένη μακριά διαδρομή της ζωής του, που ταυτίζεται με την ιστορία του σύγχρονου Μεξικού, και που υπακούει σε μια εσωτερική αναγκαιότητα και όχι στη χρονολογική τάξη.
Το 1967 δημοσιεύει το βραβευμένο μυθιστόρημα Cambio de piel (Αλλαγή δέρματος), ένα έργο δρόμου, το οποίο χαρακτηρίστηκε «πορνογραφικό, κομμουνιστικό, αντιχριστιανικό, αντιγερμανικό και φιλοεβραϊκό» και απαγορεύτηκε στη χώρα του. Ο Φουέντες χαρακτηρίστηκε ανεπιθύμητο πρόσωπο στις ΗΠΑ και του απαγορεύτηκε η είσοδος στο Πουέρτο Ρίκο. Τον επόμενο χρόνο αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, επειδή επέκρινε δριμύτατα τη μεξικάνικη κυβέρνηση για τη βίαια και αιματηρή καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού (1968).
Τη δεκαετία του '70 επανέρχεται στο διπλωματικό σώμα και υπηρετεί ως πρεσβευτής στη Γαλλία από το 1974 έως το 1978, οπότε θα παραιτηθεί οριστικά, διαμαρτυρόμενος για την τοποθέτηση του πρώην προέδρου του Μεξικού Γκουστάβο Δίας (υπεύθυνου για την αιματηρή καταστολή των φοιτητικών διαδηλώσεων το 1968) ως πρεσβευτή της χώρας στην Ισπανία .Τα επόμενα χρόνια θα διδάξει λογοτεχνία σε ονομαστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Χάρβαρντ, Πρίνστον, Κολούμπια) και θα λάβει πληθώρα λογοτεχνικών βραβείων, κυρίως του ισπανόφωνου κόσμου. Το 1973 παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την ισπανίδα δημοσιογράφο και τηλεπαρουσιάστρια Σίλβια Λέμους. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τα οποία δεν βρίσκονται στη ζωή. Ο Κάρλος πέθανε σε ηλικία 25 ετών από αιμοφιλία και η Νατάσα από υπερβολική δόση ναρκωτικών σε ηλικία 30 ετών.
Το 1975 κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Terra Nostra, που αναφέρεται στην ιστορία της Ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής. Ξεκινά από τη ρωμαϊκή εποχή και φθάνει ως τον 20ο αιώνα. «Ο Χρόνος είναι το πιο βασικό συστατικό του έργο μου» δήλωσε κάποτε. Δέκα χρόνια αργότερα το μυθιστόρημά του Gringo Viejo («Ο γερο-γκρίνγκο») γνωρίζει μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον Λουίς Πουένσο, με πρωταγωνιστές τον Γκρέγκορι Πεκ και την Τζέιν Φόντα.
Η μεγάλη εγκληματικότητα που πλήττει το Μεξικό τα τελευταία χρόνια εμπνέει τον Κάρλος Φουέντες και το 2008 δημοσιεύει το μυθιστόρημα Η θέληση και η τύχη, όπου ο ήρωάς του υποστηρίζει ότι «Το μεγάλο δράμα του Μεξικού είναι ότι το έγκλημα αντικατέστησε το κράτος».
Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Κάρλος Φουέντες επισκέφτηκε την Αθήνα. Μίλησε στην κατάμεστη Στοά του Βιβλίου για την ενότητα και την πολυμορφία της ισπανικής γλώσσας, που είναι η τέταρτη ομιλούμενη γλώσσα στον κόσμο. Επισήμανε πως «για να προοδεύσουμε πρέπει να δεχτούμε την πολυπολιτισμική πραγματικότητα και να μην φοβόμαστε τη διαφορά και την ποικιλία, αλλά αντιθέτως να την καλλιεργούμε».
Ο Κάρλος Φουέντες υπήρξε τακτικός αρθρογράφος της ισπανικής εφημερίδας El Pais, ενώ το όνομά του έπαιζε κάθε χρόνο για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε από αιμορραγία του στομάχου στις 15 Μαΐου 2012, σε ηλικία 83 ετών. Νοσηλευόταν σε ιδιωτικό θεραπευτήριο της Πόλης του Μεξικού.
Η ιστορική μνήμη, η μεξικάνικη ταυτότητα, οι προσδοκίες και η αποτυχία της Μεξικάνικης Επανάστασης, η σχέση ατομικού και συλλογικού πεπρωμένου είναι μερικά από τα βασικά θέματα που διατρέχουν το λογοτεχνικό έργο του Κάρλος Φουέντες. Συχνά τον συγκρίνουν με τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986), τον πρωτομάστορα του μαγικού ρεαλισμού. Εκεί που ο Μπόρχες χρησιμοποιεί την ιστορία ως βάση για την καθαρή φαντασία, ο Φουέντες κρατά μια κατά βάση ρεαλιστική στάση, αναμιγνύοντας τα μυθικά και φανταστικά στοιχεία με την κοινωνική κριτική. Ο Φουέντες χρησιμοποιεί, επίσης, τεχνικές από το γαλλικό «νέο μυθιστόρημα» και το μεταμοντέρνο μυθιστόρημα.
Βιβλία του Κάρλος Φουέντες στα Ελληνικά
- Ανήσυχη παρέα (Καστανιώτης)
- Αύρα - Τα γενέθλια (Θεμέλιο)
- Η εκστρατεία (Ωκεανίδα)
- Η ήσυχη συνείδηση (Τυπωθήτω)
- Η θέληση και η τύχη (Καστανιώτης)
- Η Πορτοκαλιά ή οι κύκλοι του χρόνου (Άγρα)
- Κονστάνσια και άλλες ιστορίες για παρθένους (Άγρα)
- Μακρινές συγγένειες (Θεμέλιο)
- Νερό καμένο (Άγρα)
- Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρους (Άγρα)
- Οι μασκαρεμένες μέρες (Καστανιώτης)
- Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες (Καστανιώτης)
- Σε αυτά πιστεύω (Καστανιώτης)
- Τα κρυστάλλινα σύνορα (Καστανιώτης)
- Τα χρόνια με τη Λάουρα Δίας (Ωκεανίδα)
- Το ένστικτο της Ινές (Κέδρος)
- Το κάθισμα του Αετού (Άγρα)
- Ντιάνα, η μοναχική κυνηγός (Ωκεανίδα)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/471#ixzz3rDUULxKk
Αντιγόνη Βαλάκου
1930 – 2013
-
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
627
0
Διακεκριμένη ελληνίδα ηθοποιός, με σημαντική παρουσία στο θεατρικό σανίδι.
Η Αντιγόνη Βαλάκου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930 και σε ηλικία 16 ετών εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Το πάθος της για την υποκριτική ήταν τόσο μεγάλο, που κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων τάξεων του Γυμνασίου, φοιτά παράλληλα στο «Θεατρικό Σπουδαστήριο» του Βασίλη Ρώτα. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται στη σκηνή με το θίασο του Αιμίλιου Βεάκη στο έργο «Νυφιάτικο τραγούδι» του Νότη Περγιάλη (1946).
Στη συνέχεια συνεργάζεται με το θίασο της Κατερίνας και αργότερα με το θίασο Μανωλίδου - Αρώνη - Χατζίσκου (1951 - 1952), όπου διακρίθηκε σε ρόλους ενζενί. Το 1952 προσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο και υποδύθηκε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα Σέξπιρ («Χειμωνιάτικο Παραμύθι»), Μόργκαν («Ο Δρόμος του Ποταμού»), Σο («Ο Άνθρωπος του Διαβόλου») και Ανούιγ («Κολόμπ»), Μίλερ («Δοκιμασία») και Σοφοκλή («Αντιγόνη», «Ηλέκτρα»). Συνεργάστηκε, ακόμη, με το ΚΘΒΕ και με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους. Το 1958 συγκρότησε και δικό της θίασο.
Ανάμεσα στις σπουδαιότερες ερμηνείες της συγκαταλέγονται αυτές της Οφήλιας στον «Άμλετ» του Σέξπιρ (1955) με τον θίασο του Εθνικού Κήπου, της «Άννα Φρανκ» με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη, που έγραψε ιστορία και της χάρισε το 1957 το θεατρικό έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη», της «Ηλέκτρας» σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου που ανέβηκε το 1972 και έκλεψε τις εντυπώσεις στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, με πιο πρόσφατες της «Ρόουζ» στο ομώνυμο έργο του Μάρτιν Σέρμαν (2000) και της θρυλικής «Μαντάμ Φλο» στην ομώνυμη κωμωδία του Στίβεν Τίμπερλέι (2011), που αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της.
Από το 1953 έλαβε μέρος και σε πολλές ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες όπως: «Οι Ουρανοί Είναι Δικοί Μας» του Ντίνου Δημόπουλου, «Γκόλφω» του Ορέστη Λάσκου, «Το Αμαξάκι» του Ντίνου Δημόπουλου, «Χαμένα Όνειρα» του Αλέκου Σακελλάριου κ.ά. Παράλληλα δούλεψε στο ραδιόφωνο και αργότερα στην τηλεόραση, συνήθως σε μεταφορές θεατρικών έργων.
Η σπουδαία θεατρίνα υπηρέτησε με συνέπεια και ήθος το σανίδι, σε μια καλλιτεχνική πορεία που μετρά μόνο επιτυχίες και τιμητικές διακρίσεις. Σεμνή, αξιοπρεπής, με τεράστιο ρεπερτόριο, που καλύπτει εξήντα χρόνια πορείας στο ελληνικό θέατρο, η Αντιγόνη Βαλάκου «έσβησε» στον « Ευαγγελισμό», όπου νοσηλευόταν, αργά το βράδυ της 11ης Νοεμβρίουτου 2013.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/722#ixzz3rDUyjgdw
Γιάσερ Αραφάτ
1929 – 2004
638
1
Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής και ηγέτης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Γιάσερ Αραφάτ (Yasser Arafat), γεννήθηκε στις 4 ή 24 Αυγούστου 1929 στο Κάιρο ή την Ιερουσαλήμ -όπως υποστήριζε ο ίδιος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μοχάμαντ Αμπντ Αλ Ραούφ Αλ Κούντουα Αλ Χουσέινι.
Ο Αραφάτ σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Το 1933, μετά το θάνατο της μητέρας του, εγκαταστάθηκε με τον αδερφό του στην Ιερουσαλήμ. Το 1944 έγινε μέλος της Ένωσης Παλαιστίνιων φοιτητών και το 1950 μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ένωσης Παλαιστίνιων Φοιτητών. Την τετραετία 1952 - 1956 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστίνιων Φοιτητών.
Μία από τις ημερομηνίες «σταθμούς» στη ζωή του ήταν στις 12 Ιανουαρίου 1953, όταν υπέβαλε έγγραφη διαμαρτυρία, γραμμένη με αίμα, προς τον αιγύπτιο ηγέτη, στρατηγό Ναγκίμπ, τονίζοντας «Μην ξεχνάς την Παλαιστίνη».
Το 1959 ο Αραφάτ ίδρυσε το κίνημα Φατάχ που σημαίνει «Κίνημα Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης» και το 1968 εξελέγη πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Φάταχ. Από το 1968 διετέλεσε πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (Palestine Liberation Organisation, PLO), ενώ από το 1973 Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής της PLO και υπεύθυνος του Πολιτικού Τμήματος. Επίσης, ήταν Γενικός Διοικητής των Παλαιστινιακών Επαναστατικών Δυνάμεων.
Το Νοέμβριο του 1988 το Εθνικό Παλαιστινιακό Συμβούλιο προέβη στην ανακήρυξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, στο Αλγέρι, ενώ στις 12 Δεκεμβρίου 1988 ο Αραφάτ αναγνώρισε το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ και αποκήρυξε την τρομοκρατία. Στις 2 Απριλίου 1989 ορίστηκε Πρόεδρος του ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους έπειτα από ομόφωνη απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου της PLO στην Τύνιδα και στις 8 Αυγούστου 1989 εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης Φάταχ, στο πλαίσιο των εργασιών του 5ου Συνεδρίου της οργάνωσης αυτής.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1992 ο Αραφάτ παντρεύτηκε μυστικά την 28χρονη γραμματέα του από την Ιερουσαλήμ, Σούχα Ταουίλ, με την οποία αργότερα απέκτησε μία κόρη, τη Ζάχουα.
Την 1η Ιουνίου 1992 εισήχθη επειγόντως σε νοσοκομείο του Αμμάν και εγχειρίστηκε επιτυχώς για την αφαίρεση θρόμβου από τον εγκέφαλο, αποτέλεσμα αεροπορικού ατυχήματος που είχε πάνω από τη Σαχάρα, τον Απρίλιο.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1993 υπεγράφη στο Λευκό Οίκο, ειρηνευτική συμφωνία με το Ισραήλ, που προέβλεπε την αυτοδιοίκηση στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, ενώ είχε προηγηθεί συμφωνία αμοιβαίας αναγνώρισης Ισραήλ - PLO. Ο ίδιος ήταν παρών στο Λευκό Οίκο. Δεδομένου ότι είχαν επαναληφθεί οι επαφές ΗΠΑ- PLO, δεν υπέγραψε το κείμενο της συμφωνίας, αλλά αντάλλαξε χειραψία με την ισραηλινή αντιπροσωπεία.
Στις 12 Οκτωβρίου 1993 το Κεντρικό Συμβούλιο της PLO ενέκρινε τη συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ και τον διόρισε επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Στις 18 Μαΐου 1994 τα ισραηλινά στρατεύματα αποχώρησαν από τη Γάζα και την Ιεριχώ, παραδίδοντας την εξουσία στην Παλαιστινιακή Αρχή. Την 1η Ιουλίου 1994 επέστρεψε στη Γάζα έπειτα από 27 χρόνια εξορίας. Οι Παλαιστίνιοι επεφύλαξαν θερμή υποδοχή στον Αραφάτ, ο οποίος συγκάλεσε την πρώτη σύνοδο της κυβέρνησής του στην οποία κατείχε επίσης το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών.
Στις 20 Ιανουαρίου 1996 εξελέγη πρόεδρος με 88,1% των ψήφων, στις πρώτες παλαιστινιακές εκλογές που διεξήχθησαν στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. 52 από τα 88 εκλεγμένα μέλη του Εκτελεστικού Συμβουλίου ανήκαν στην Φάταχ.
Στις 15 Ιανουαρίου 1997 σύναψε με τον ισραηλινό πρωθυπουργό συμφωνία η οποία προέβλεπε την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από τα 4/5 της πόλης της Χεβρώνας στη Δυτική Όχθη.
Στις 24 Οκτωβρίου 1998 υπέγραψε στο Ουέι Πλαντέισον των ΗΠΑ συμφωνία, η οποία προέβλεπε την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από το 13% της Δυτικής Όχθης, με αντάλλαγμα την επιβολή μέτρων ασφαλείας από τους Παλαιστινίους για την αντιμετώπιση των ακραίων στοιχείων. Η συμφωνία προέβλεπε, επίσης, την απελευθέρωση εκατοντάδων παλαιστινίων κρατουμένων από τις ισραηλινές φυλακές και την έναρξη των διαδικασιών για την τροποποίηση της παλαιστινιακής Χάρτας και την απάλειψη των άρθρων που ζητούσαν την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2001 το Ισραήλ διέκοψε κάθε επαφή μαζί του και του απαγόρευσε την έξοδο από τη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2003 το υπουργικό συμβούλιο του Ισραήλ αποφάσισε κατ΄ αρχήν την εκδίωξή του από τα παλαιστινιακά εδάφη. Στις 5 Οκτωβρίου 2003 κήρυξε τα παλαιστινιακά εδάφη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Στις 29 Οκτωβρίου 2004 ο Αραφάτ διακομίστηκε με ελικόπτερο από το αρχηγείο του στη Ραμάλα στην Ιορδανία και από εκεί με αεροπλάνο στο Παρίσι, προκειμένου να νοσηλευθεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο, ειδικευμένο σε παθήσεις του αίματος. Πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 2004, στο νοσοκομείο Περσί όπου νοσηλευόταν. Στη νεκρώσιμη ακολουθία, στις12 Νοεμβρίου, στο Κάιρο, παραβρέθηκαν ηγέτες και εκπρόσωποι απ’ όλο τον κόσμο, ενώ ο ενταφιασμός του έγινε σε ειδικό χώρο στο αρχηγείο του στη Ραμάλα, σε χώμα που μεταφέρθηκε από την Ιερουσαλήμ.
Πολλές θεωρίες έχουν αναπτυχθεί για τις αιτίες του θανάτου του Αραφάτ, με επικρατέστερες αυτές του AIDS, της κίρρωσης ήπατος και της δηλητηρίασης από πολώνιο. Οι Ελβετοί επιστήμονες, που εξέτασαν την σορό του, έκαναν λόγο για πιθανή δηλητηρίασή του από πολώνιο. Οι Παλαιστίνιοι θεωρούν ως μόνο ύποπτο για τον θάνατο του Αραφάτ, το Ισραήλ.
Βραβεία - Διακρίσεις
Στις 14 Οκτωβρίου 1994 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης από κοινού με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Γιτζάκ Ράμπιν και τον υπουργό Εξωτερικών Σιμόν Πέρες.Στις 11 Οκτωβρίου 2001, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, με την ευκαιρία του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, του απονεμήθηκε το χρυσό κλειδί της πόλης των Αθηνών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/17#ixzz3rDVIfSD5
Μπάρμπαρα Στρότσι
1619 – 1677
115
0
Ιταλίδα τραγουδίστρια της εποχής του πρώιμου μπαρόκ και από τις πρώτες γυναίκες συνθέτριες, που άφησε το στίγμα της στην ιστορία της μουσικής.
Η Μπάρμπαρα Στρότσι (Barbara Strozzi) γεννήθηκε στη Βενετία και βαπτίστηκε στις 6 Αυγούστου του 1619. Ήταν θετή κόρη του ποιητή Τζούλιο Στρότσι, με καταγωγή από τη γνωστή αριστοκρατική οικογένεια της Φλωρεντίας, μάλλον καρπός του ερωτά του για την υπηρέτριά του Ιζαμπέλα Γκαρτσόν. Ο πατέρας της την ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη μουσική, την οποία διδάχθηκε από τον σημαντικό συνθέτη του 17ου αιώνα Φραντσέσκο Καβάλι.
Η Μπάρμπαρα, όντας η μοναδική κληρονόμος του πλούσιου πατέρα της και έχοντας λύσει τα προς το ζην, αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη μουσική, χωρίς να καταφύγει σε κάποιο πάτρωνα, παρόλο που πολλές συνθέσεις της ήταν αφιερωμένες σε «επώνυμους» της εποχής. Έγραψε καντάτες, άριες και μαδριγάλια, έντονα επηρεασμένα από το ύφος του δασκάλου της.
Χωρίς να παντρευτεί ποτέ, η Μπάρμπαρα Στρότσι απέκτησε τέσσερα παιδιά, τα τρία από τον φίλο του πατέρα της Τζοβάνι Βίντμαν. Πέθανε στην Πάδουα στις 11 Νοεμβρίου του 1677, σε ηλικία 58 ετών.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/721#ixzz3rDVieecg
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Πέμπτη
12/11
02:00
16°C
57%
2 Μπφ B
9 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
08:00
15°C
55%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
14:00
22°C
44%
2 Μπφ NA
9 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
20:00
17°C
69%
2 Μπφ BA
9 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
“ ΤΕΛΙΚΆ ΠΟΙΟΣ…ΦΤΑΙΕΙ Ο “ ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΗΣ Ή ΟΙ..ΓΚΟΜΕΝΕΣ ;
Σε ..μεγάλο δίλημμα βρισκόμαστε αγαπημένοι μου φίλοι , για το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος για την συντήρηση και την καθαριότητα , της Αρχαιολογικής μας συλλογής αλλά και του χωριού μας , που σχεδόν δεν καθαρίζονται ποτέ , κι’ όταν λέμε δεν καθαρίζονται , δεν εννοούμε το..ψευτοκαθάρισμα Βαθιάς και Αλωνακιού , αλλά και το υπόλοιπο χωρίο , που σε κάποια σημεία ( αρκετά ..) έχουν γίνει κάτι συμπαθέστατες “ χωματερές ..”..
Πριν κάμποσα χρόνια φίλοι μου , επί της προηγούμενης Δ.Α που είχαμε για πρώτη φορά επισημάνει το χάλι του προαυλίου της Α.Σ , ρωτήσαμε τους τότε..λεβέντες μας , και μας δήλωσαν πω η ευθύνη είναι της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δελφών , προς την οποία απευθυνθήκαμε και η κ. Τσαρούχα , αν θυμάμαι καλά , ήρθε είδε τα χάλια και έστειλε σε μερικές μέρες αυτοκίνητο και εργάτες και η συλλογή καθαρίστηκε , τ
ώρα όμως που υπάρχουν πάλι μαύρα χάλια στην Α.Σ , η Δ.Α μας , μας λέει πως την ευθύνη την έχει ο Δήμος και μάλιστα “ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΟΛΛΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΝ “ ΤΗΣ ΕΔΡΕΥΟΥΣΗΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ , ΠΡΟΣ ΤΑ..ΠΑΡΑΛΙΟ..ΠΕΔΙΝΆ ΔΗΜΟΤΙΚΑ..ΠΑΡΑΚΛΑΔΙΑ , ΘΑ ΈΡΧΟΝΤΑΝ ΧΘΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ , ΕΡΓΑΤΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΕΡΑΤΕΙΝΗ Ή ΤΟ ΕΥΠΑΛΙΟ , ΔΕΝ ΓΝΩΡΊΖΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΏΣ , ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ , ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ..ΖΕΧΝΕΙ , ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ Α.Σ , ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠ’ ΌΛΑ ΑΥΤΑ ; ΕΜΕΙΣ ΦΥΣΙΚΑ ΌΧΙ , γι’ αυτό και αναγκαστήκαμε να επικοινωνήσουμε με δύο καταξιωμένους μουσικοσυνθέτες , τον Λουκιανό Κηλαϊδόνη και τον Δήμο Μούτση , να μας πουν τη γνώμη τους
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΛΟΙΠΌΝ
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν φίλοι μου , αυτός ο Δήμος που ξεκίνησε λάθος και “ βαρέως ασθενής “ . σήμερα μετά από κάμποσα χρόνια , αντί να ..βελτιωθεί και να …προχωρήσει , δεν τα κατάφερε με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΨΑΧΝΕΤΑΙ , ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΉΤΑΝ ..ΨΕΜΑ , ή υπερβολή , αλλά είναι σχεδόν νεκρός , με ελάχιστες δυνατότητες που δεν ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΝ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ..ΠΕΡΙΞ ..
Εδώ όμως φίλοι μου , είναι μεγάλες , πολύ μεγάλες μάλιστα , οι ευθύνες ημών των Λιδορικιωτών που αδιαφορούμε..σφυρίζοντας και περιμένουμε να μας λύσει τα πολλά προβλήματά μας ΠΟΙΟΣ ; ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ; ΑΜ…ΔΕ…
Γι’ αυτό λοιπόν , πριν φτάσουμε στο έσχατο σημείο απαξίωσης , ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ ΝΑ ΞΥΠΝΉΣΟΥΜΕ ; ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Κ Α Τ Α Μ Α Τ Α ;
ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ..ΑΡΓΑ ;
ΓΙΑ..ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ …..
Καλό σας βράδυ
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη ….Κ.Κ.-
www.lidoriki.com
Λίγους
μήνες αργότερα, η Columbia Pictures την επέλεξε για το ρόλο της Peggy Martin στο
«Ladies of the Chorus» (1948), όπου ερμήνευσε δύο τραγούδια. Αν και οι κριτικές
ήταν αρκετά καλές για την ερμηνεία της, η ταινία δεν τα πήγε εξίσου καλά και η
Columbia την απέρριψε. Έτσι, επέστρεψε και πάλι στο μόντελινγκ.
Με τη
συμμετοχή της το 1956 στην ταινία «Bus Stop» (Στάση Λεωφορείου) η Μέριλιν
απέδειξε ότι μπορούσε να ανταποκριθεί εξίσου καλά και στις απαιτήσεις ενός
δραματικού ρόλου. Την ίδια χρονιά 
