ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ ;

 Μοναστηράκι: σε μία πλατεία 4 θρησκείες, 2 δόγματα, 3 ήπειροι

24grammata.com/ Ιστορίες της Αθήνας
γράφει ο Γιώργος  Δαμιανός
Αφήνοντας πίσω σας το Τζαμί του Τσισδαράκη (μα, έχουμε Τζαμί στην Αθήνα;) και την παλιά καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση (τη σημερινή Παναγία  Παντάνασσα*) μπαίνουμε στο Γιουσουρούμ. Μέσα στο μυαλό μου ο Νικόλας  Άσιμος σιγοτραγουδάει το στιχάκι: «κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ,  για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ», ενώ σκέφτομαι ότι σε κανένα σημείο του πλανήτη δεν αγκαλιάζει τόσο αρμονικά η Ανατολή τη Δύση, όσο στην περιοχή γύρω από το Μοναστηράκι. Δίχως φανφάρες, υστερίες, πατριωτικές κορώνες και αντισημιτικές χυδαιότητες συνυπάρχουν, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι δωδεκαθεϊστές (η αρχαία Αγορά και η βιβλιοθήκη του Αδριανού), οι Μουσουλμάνοι (Τζαμί του Τσισδαράκη, σημερινό μουσείο Λαϊκής Τέχνης), οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι στην ίδια εκκλησία (την Παναγία Παντάνασσα) και οι Ιουδαίοι, γόνος των οποίων έδωσε το όνομα του στην περιοχή. Πρόκειται για την εβραϊκή οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ, που ήρθε το 1863 από τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του. Ήταν, μάλλον, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που οι Αθηναίοι τον συμπάθησαν και προς τιμήν του ονόμασαν ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας**, ως Γιουσουρούμ. Κάποιος από την οικογένεια των Γιεσουρουμ είχε διατελέσει και πρώτος πρόεδρος του σωματείου παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη είναι Γιεσουρούμ και σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ».
Σχετικά με τη λέξη Αβησσυνία (:Αιθιοπία), προέρχεται, μάλλον από κάποιους Αβησσύνιους (: Αιθίοπες) που κατοικούσαν εκεί ή, κατά μία πιο ρομαντική εκδοχή, επειδή εκεί μοιράστηκε, το 1922,  η ανθρωπιστική βοήθεια από την Αιθιοπία προς τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Έτσι, για να μην ξεχνάμε ότι όποιος δέχεται τον ανθρωπισμό, πρέπει και να τον ανταποδίδει.
Σε κάθε χώρα θα συναντήσετε περιοχές με πραγματική αγορά παλαιών αντικειμένων  (στο Λονδίνο: το portobello, στη Ρώμη: την porta Portese, στο Παρίσι: την Porte de Clignancourt). Δυστυχώς, σ΄εμάς ελάχιστα μαγαζιά της περιοχής του Γιουσουρούμ, σήμερα, μπορούν να θεωρηθούν παλαιοπωλεία. Τα περισσότερα είναι καταστήματα τουριστικών ειδών ή εξειδικευμένη (και φτηνή) αγορά ρουχισμού.
Πάντως,  όταν ακούτε τις λέξεις: Αρχαία Αγορά, βιβλιοθήκη του Αδριανού, Τζαμί Τσισδαράκη,  καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση, Παναγία  Παντάνασσα, εβραίος Γιεσουρούμ, Αβησσυνία, Γύφτικη πόρτα του τείχους του Χασεκή, θα νομίζετε ότι όποιος τα είδε όλα αυτά, είναι, σίγουρα,  κοσμογυρισμένος. Στην πραγματικότητα, αυτός ο μυθικός κόσμος ανοίγεται μπροστά σας, καθώς βγαίνετε από τον Ηλεκτρικό Σταθμό  στο Μοναστηράκι. Αν δεν είναι κοσμοπολίτικη τούτη η πλατεία, τότε ποια είναι; Μήπως το νεοπλουτίστικο κιτσαριό των “ανοιχτών αγορών”;
* παντάνασσα (γεν. παντανάσσης). Η βασίλισσα των πάντων (προσωνύμιο της Θεοτόκου). Ετυμ.: παντ + άνασσα/άναξ. Στο αρσενικό απαντάται και παντάναξ: ο Θεός, ο άρχοντας των πάντων.
** Αβησσυνία < από την αραβ. λέξη habes (: μικτός, συρφετός πολλών εθνών). 
Γι αυτό, ως ξένη λέξη, σωστή και η ορθογρ. Αβισινία
http://www.24grammata.com

 Πίσω στα παλιά

ΟΤΑΝ Ο ΜΙCHELANGELO ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΤΟ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΝ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ !!

! Σαν περιστασιακός ελαιοχρωματιστής και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Άγγελος Μιχαλάκης.

 Για τον ερευνητή-λαογράφο είναι η υπέρμετρη χαρά όταν, ξεφυλλίζοντας αμέτρητες εφημερίδες και περιοδικά, ανακαλύπτει τέτοια ιστορικά διαμαντάκια. Με ιδιαίτερη συγκίνηση θα ήθελα, αγαπητοί φίλοι, να μοιραστώ μαζί σας ένα ζωντανό ρεπορτάζ  του δημοσιογράφου Δ. Ευαγγελίδη, που δημοσιεύτηκε στο «Έθνος» τον Ιούνιο του 1935. Ελάτε λοιπόν μαζί μου για μια υπέρ το δέον ζωντανή επίσκεψι Κυριακή πρωί στην Πλατεία Αβησσυνίας.
 «– Ορίστε, κύριοι... Διαλέγετε και παίρνετε! »Συνωστισμός που θα τον ζήλευε η Ερμού.  »Ένας, κάποτε κομψευόμενος, γεροντάκος παζαρεύει ματογυάλια...
– Θέλετε για μύωψ; ρωτά ο πωλητής.  – Όχι, πρεσβυωπία έχω. 
– Δεν έχουμε δυστυχώς. Αυτά είναι για τους μύωψ και γι’ αυτούς που δε βλέπουνε κοντά!!! 
– Ε, απ’ αυτά θέλω! εξηγεί ο γεροντάκος. Δοκιμάζει διαβάζοντας ένα παλιό βιβλίο και ικανοποιείται! Ούτε νούμερο ούτε τίποτα! Πληρώνει και φεύγει ενθουσιασμένος... »Στο διπλανό μαγαζί με επιγραφή
 “Εν τούτω νίκα”, ο καταστηματάρχης έχει βάλει το γραμμόφωνο: 
“Κελαηδήστε, ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε”... Το γραμμόφωνο πωλείται.  – Είναι... ρομαντικό! φωνάζει ο πωλητής για να προσελκύσει την πελατεία. 
– Είναι καλό; ρωτά ένας. 
– Αφού παίζει και συναυλίες, απαντά σοβαρότατα ο καταστηματάρχης.  »Κι επειδή ο πελάτης δεν ενθουσιάζεται, συμπληρώνει: 
 – Άκου δω... αν δεν το θέλεις, έχω μέσα και βιολί!  »Ένας πόλισμαν παίρνει να δει μια σφυρίχτρα.
– Αυτή που βλέπεις, μπορεί να είναι και του Μπαϊρακτάρη, παρατηρεί ο καταστηματάρχης. (σ.σ. cultφιγούρα εποχής. Ο αστυνομικός διευθυντής που καθάρισε τη συνοικία του Ψειρή από τους κουτσαβάκηδες) – Μα, δε σφυρίζει! παρατηρεί ο πόλισμαν... – Τι λες, καλέ; Αυτή δε σφυρίζει; -Φέρ’ τη δω! »Την παίρνει, τη βάζει στο στόμα και με ταχυδακτυλουργική δεξιοτεχνία αφήνει ένα παρατεταμένο και ηχηρό σφύριγμα... με τα δάχτυλα! Ο πόλισμαν τον αγριοκοιτάζει και φεύγει...  – Πάρτην κι άμα θέλεις να σφυρίξεις εδώ είμαι εγώ! επιμένει ο έμπορος... »Πιο κάτω, ένας πλανόδιος “καθηγητής του Πανεπιστημίου” φωνάζει αξιοπρεπώς: 






“Εδώ τα ανθρωποσωτήρια έμπλαστρα!”.
  – Τι κάνουν αυτά; – Όλες τας παθήσεις των νοσημάτων, κύριε, τας νοσηλεύουν στιγμιαίως! – Δηλαδή; 
– Γρίπη, συνάχι, βήχα, καρκίνο, φυματίωση, βαρυστομαχιά! Βάζετε ένα έμπλαστρο και είσθε εν τάξει. Όλοι οι καθηγηταί του Πανεπιστημίου τα χρησιμοποιούν...  
– Τι λες; Και γιατί δε σε υποστηρίζουν; 
– Ένεκα η αντιζηλία βλέπετε! »Παραδίπλα κρέμονται καμιά δεκαριά κιθάρες...  – Θέλεις μια κανταδορίστικη, αφεντικό; Είναι μερακλού! – Μα, δεν ξέρω να παίζω...  – Άμα την πάρεις αυτή, θα μάθεις. Να, κοίτα... και της τραβάει μια στις χορδές που ηχούν ασυνάρτητα. – Είδες! λέει σοβαρότατα... »
Αλλά ο πελάτης φεύγει.  »Παρακάτω ένας πελάτης περιεργάζεται ένα πιάτο του τοίχου. – Να σου δώσω ένα τάληρο να το πάρω; »Ο καταστηματάρχης ενδίδει...  – Κομμάτια να γίνει! »
Και... ω του θαύματος, το πιάτο γλιστρά από τα χέρια του πελάτη και γίνεται κομμάτια. Ο έμπορος θέλει να πληρωθεί, ο πελάτης αρνείται, ο μοιραίος πόλισμαν, χωρίς σφυρίχτρα, εμφανίζεται και ο πελάτης συμβιβάζεται να πληρώσει τα μισά...  – Ορίστε, κυρία... περάστε, κύριοι... 
 – Μα πού να περάσουμε; Μήπως έχεις μαγαζί; 
– Τι να το κάνω; Εδώ δε σταυρώνουμε φράγκο στο δρόμο! Φαντάσου νάχαμε και μαγαζί!
 – Πόσο έχει το καναρίνι;
 – Ένα χιλιάρικο, εγώ το πουλάω διακόσες...  
– Και γιατί το πουλάς διακόσιες;
 – Γιατί τόχω κλεμμένο, κύριος! »Και ο κύριος που είναι λιγάκι αφελής, την παθαίνει και παίρνει τον φλώρο για καναρίνι οκαζιόν!
 – Μα, κελαηδεί; διατυπώνει την τελευταία του αμφιβολία... 
– Αν κελαηδεί! Μήπως παύει μέρα-νύχτα; Μην κοιτάς τώρα που σε είδε και φοβήθηκε...
 – Σαλόνια ωραία, μοντέρνα, Λουδοβίκου τετάρτου! Τι κοιτάτε, κυρία μου; Το κάντρο; Αυτό είναι του Μιχαήλ Άγγελου! »Η κυρία όμως φαίνεται να μην καταπλήσσεται...  – Ποίος είναι ο Μιχαήλ Άγγελος; ρωτάει... 
 – Ο Μιχαλάκης ο Άγγελος, αλλάζει αμέσως το τροπάρι ο έμπορος, παιδί δικό μας, ελαιοχρωματιστής. Να, εδώ κάθεται. Θέλεις να τον φωνάξω; »Και η κυρία αγοράζει αντί 45 δραχμών τον πίνακα και παρακαλεί να περάσει από το σπίτι της ο Μιχαήλ Άγγελος για να βάψει κάτι!
 – Ορίστε, κύριοι... δόξες, χαρές, δάκρυα, αισθήματα, αναμνήσεις... Όλα στη φτήνια!» Η Παλιά Αθήνα συμπλήρωσε ένα χρόνο λειτουργίας και είναι αυτό τον μήνα αφιερωμένη –που αλλού;- στο κρασί και στις ταβέρνες. Επισκεφθείτε την και τσουγκρίστε μαζί της ένα ποτηράκι άδολη κεχριμπαρένια ! 
http://www.paliaathina.com/
Πηγή:www.lifo.gr
 Πίσω στα παλιά 

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ ;

;

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
Αφήνοντας πίσω σας το Τζαμί του Τσισδαράκη (μα, έχουμε Τζαμί στην Αθήνα;) και την παλιά καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση (τη σημερινή Παναγία Παντάνασσα*) μπαίνουμε στο Γιουσουρούμ.
Μέσα στο μυαλό μου ο Νικόλας Άσιμος σιγοτραγουδάει το στιχάκι: «κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ», ενώ σκέφτομαι ότι σε κανένα σημείο του πλανήτη δεν αγκαλιάζει τόσο αρμονικά η Ανατολή τη Δύση, όσο στην περιοχή γύρω από το Μοναστηράκι.
Δίχως φανφάρες, υστερίες, πατριωτικές κορώνες και αντισημιτικές χυδαιότητες συνυπάρχουν, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι δωδεκαθεϊστές (η αρχαία Αγορά και η βιβλιοθήκη του Αδριανού), οι Μουσουλμάνοι (Τζαμί του Τσισδαράκη, σημερινό μουσείο Λαϊκής Τέχνης), οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι στην ίδια εκκλησία (την Παναγία Παντάνασσα) και οι Ιουδαίοι, γόνος των οποίων έδωσε το όνομα του στην περιοχή. Πρόκειται για την εβραϊκή οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ, που ήρθε το 1863 από τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του. Ήταν, μάλλον, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που οι Αθηναίοι τον συμπάθησαν και προς τιμήν του ονόμασαν ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας**, ως Γιουσουρούμ.
Κάποιος από την οικογένεια των Γιεσουρουμ είχε διατελέσει και πρώτος πρόεδρος του σωματείου παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη είναι Γιεσουρούμ και σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ».
Σχετικά με τη λέξη Αβησσυνία (:Αιθιοπία), προέρχεται, μάλλον από κάποιους Αβησσύνιους (: Αιθίοπες) που κατοικούσαν εκεί ή, κατά μία πιο ρομαντική εκδοχή, επειδή εκεί μοιράστηκε, το 1922, η ανθρωπιστική βοήθεια από την Αιθιοπία προς τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Έτσι, για να μην ξεχνάμε ότι όποιος δέχεται τον ανθρωπισμό, πρέπει και να τον ανταποδίδει.
Σε κάθε χώρα θα συναντήσετε περιοχές με πραγματική αγορά παλαιών αντικειμένων (στο Λονδίνο: το portobello, στη Ρώμη: την porta Portese, στο Παρίσι: την Porte de Clignancourt). Δυστυχώς, σ΄εμάς ελάχιστα μαγαζιά της περιοχής του Γιουσουρούμ, σήμερα, μπορούν να θεωρηθούν παλαιοπωλεία. Τα περισσότερα είναι καταστήματα τουριστικών ειδών ή εξειδικευμένη (και φτηνή) αγορά ρουχισμού.
Πάντως, όταν ακούτε τις λέξεις: Αρχαία Αγορά, βιβλιοθήκη του Αδριανού, Τζαμί Τσισδαράκη, καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση, Παναγία Παντάνασσα, εβραίος Γιεσουρούμ, Αβησσυνία, Γύφτικη πόρτα του τείχους του Χασεκή, θα νομίζετε ότι όποιος τα είδε όλα αυτά, είναι, σίγουρα, κοσμογυρισμένος. Στην πραγματικότητα, αυτός ο μυθικός κόσμος ανοίγεται μπροστά σας, καθώς βγαίνετε από τον Ηλεκτρικό Σταθμό στο Μοναστηράκι. Αν δεν είναι κοσμοπολίτικη τούτη η πλατεία, τότε ποια είναι; Μήπως το νεοπλουτίστικο κιτσαριό των “ανοιχτών αγορών”;
* παντάνασσα (γεν. παντανάσσης). Η βασίλισσα των πάντων (προσωνύμιο της Θεοτόκου). Ετυμ.: παντ + άνασσα/άναξ. Στο αρσενικό απαντάται και παντάναξ: ο Θεός, ο άρχοντας των πάντων.
** Αβησσυνία - από την αραβ. λέξη habes (: μικτός, συρφετός πολλών εθνών). Γι αυτό, ως ξένη λέξη, σωστή και η ορθογρ. Αβισινία

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/

ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ

 

ΓΙΟΥΣ

Πλατεία Αβησσυνίας, Μοναστηράκι
Κυριακή από τις 9 το πρωί

Κυριακή, λίγο πριν το μεσημέρι, στο Μοναστηράκι, ανάμεσα σε τουρίστες που χαζεύουν τα παραταγμένα εμπορεύματα και πωλητές που διαλαλούν την πραμάτεια τους. Οι ντόπιοι ελάχιστοι, το ίδιο και τα παζάρια στις δοσοληψίες που κάποτε ήταν η πιο συνηθισμένη εικόνα. Για Κυριακή η κίνηση είναι ελάχιστη, είναι εμφανές ότι έχουν πέσει οι ρυθμοί στην αγορά. Ο κύριος Γ. που κάθεται μπροστά από έναν ασύρματο απ' τον πόλεμο του ‘40 και πράσινα κράνη το επιβεβαιώνει. Σαξόφωνα, τρομπέτες, σκουριασμένα φλάουτα σε τιμές εξευτελιστικές, «βιβλία και δίσκοι με ένα ευρώ» φωνάζει κάποιος δίπλα του, αλλά ο κόσμος δεν αγοράζει. «Έχει κόψει λόρδα» λέει. «Ακόμα κι αν τους τα χαρίσεις, δεν σταματάνε πια να ρωτήσουν. Είμαι από 12 χρονών στο γιουσουρούμ και κοντεύω να πάρω σύνταξη και ποτέ δεν θυμάμαι τέτοια κρίση. Έρχονται μέρες του ‘41 που σε σκότωνε ο άλλος για ένα πιάτο φαΐ». Η αγορά με τα παλιατζίδικα στην πλατεία Αβησσυνίας είναι ανοιχτή όλη την εβδομάδα, το παζάρι όμως που συγκεντρώνει τον περισσότερο κόσμο γίνεται την Κυριακή, με υπαίθριους μικροπωλητές που πουλάνε μεταχειρισμένα είδη, κυρίως για νοσταλγούς του παρελθόντος, συλλέκτες κι όσους ψάχνουν διακοσμητικά φορτωμένα με ιστορία. Οι τιμές από λογικές μέχρι πανάκριβες, εξαρτάται σε ποιον θα πέσεις και τι ψάχνεις. Μπορείς να πετύχεις ένα γραμμόφωνο σε πολύ καλή κατάσταση με 130 ευρώ (γύρω στα 100 μετά από διαπραγματεύσεις], γραφομηχανές με 60-70, παλιά ραδιόφωνα με 120, μέχρι αρτ ντεκό καναπέδες με 1.500 και τζουκ μποξ με 6.000! (7.000 αν θέλεις να παίζει, παραδοτέο στο σπίτι σου). Ο Ινδός πωλητής που προσέχει τα χιλιάδες στοιβαγμένα αντικείμενα σε ένα απ' τα μαγαζιά μου δείχνει ένα χρυσό δαχτυλίδι με μια μικροσκοπική πέτρα. «Είναι διαμάντι» μου λέει. «Αν σε ενδιαφέρει, μπορείς να το πάρεις με 50 ευρώ». Χαζεύω έναν κεντημένο πίνακα με δυο αστροναύτες στο φεγγάρι (30 ευρώ, 15 μετά το παζάρι) και ένα τσούρμο Κινέζους πολεμιστές που έχουν καταλήξει σε ένα πλαστικό κιβώτιο, την ώρα που ο Στράτος Διονυσίου τραγουδάει για «φλεγόμενες στράτες»...

http://www.tzaba.gr

 πίσω στα παλιά

ΤΟ “ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ “ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Καραϊσκάκη, την εποχή του Όθωνα, εγκαθίσταται ο Εβραίος έμπορος Νώε Γιουσουρούμ, μια από τις πλέον χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του 19ου αιώνα. Άνοιξε εμπορικό κατάστημα, το οποίο πουλούσε μεταχειρισμένα ρούχα και υποδήματα. Στην ίδια περιοχή, η οποία ονομαζόταν «Τα εβραίικα», υπήρχαν και άλλα εμπορικά καταστήματα με φθηνά εμπορεύματα, παλαιοπωλεία κ.λπ. Η οικογένεια Γιουσουρούμ -στα εβραικά σημαίνει «άνθρωπος του Θεού»- αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 πέρασε από τη Σμύρνη στην Κύθνο και από εκεί στην Αθήνα. Στις αρχές του 20ού αιώνα η οικογένεια ανήγειρε και το δικό της νεοκλασικό στη γειτονική συνοικία του Θησείου. Εξάλλου, λίγο παρακάτω, στην οδό Μελιδώνη υπήρχε η εβραϊκή συναγωγή που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας.
Σύνηθες ήταν το φαινόμενο, στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Αθηνάς, όπου ήταν τα πρακτορεία, οι επαρχιώτες να ρωτούν πού βρισκόταν το κατάστημα του Γιουσουρούμ, για να αγοράσουν φθηνά μεταχειρισμένα ρούχα. Από τότε καθιερώνεται η χρήση της ονομασίας «Γιουσουρούμ», λόγω της ύπαρξης του εμπορικού καταστήματος του ομώνυμου Εβραίου εμπόρου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που όταν πρόκειται να επισκεφθούν το Μοναστηράκι και την πλατεία Αβησσυνίας, συνήθως τα πρωινά της Κυριακής, λένε «πάμε για ψώνια στο Γιουσουρούμ».
Μετά τον θάνατο του Νώε Γιουσουρούμ, το εμπορικό κατάστημα το διατήρησε ο γιος του Ηλίας, ο οποίος διετέλεσε και αντιπρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών κατά την περίοδο 1890-1920.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους οι Γιουσουρούμ άνοιξαν το περίφημο «Κατάστημα Συμμαχικών Ειδών» στην οδό Ερμού 84, όπου παλαιότερα υπήρχαν μεγάλοι στάβλοι. Εκεί πωλούνταν μεταχειρισμένα στρατιωτικά είδη, χρήση που καθιερώθηκε στην περιοχή και ίχνη της σώζονται μέχρι τις ημέρες μας. Οι άνδρες της οικογένειας –κλάδοι της οποίας υπάρχουν και σήμερα– διακρίθηκαν στους πολέμους.

http://mikros-romios.gr

 πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ …ΠΟΥΛΑΩ ΠΑΛΙΑ

 

Στην Πλατεία Αβησσυνίας στο Δημοπρατήριο στο Γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι...
Πολλά ονόματα για την παλιά φτωχομάνα της Αθήνας.
Εύρισκες και βρίσκεις ότι μπορείς και δεν μπορείς να φανταστείς...
Η εφημερίδα ΣΚΡΙΠ έγραφε το 1898
«Φοβερόν αδίκημα […] προσγίγνεται εις μέγιστον αριθμόν των εμπόρων μας. Πρόκειται περί των εν τω Δημοπρατηρίω καταστηματαρχών ετοίμων ενδυμάτων, οίτινες αδυνατούντες οι ατυχείς να συναγωνισθώσι προς τα παρατεταγμένα εν τη πλατεία του Δημοπρατηρίου δίκην καλυβών άπειρα καροτσάκια και τραπέζια, εφ’ ων πωλούνται έτοιμα επίσης ενδύματα, ευρίσκονται εις την φρικώδη θέσιν, λόγω της αστυνομικής ανοχής, να κλείσωσι τα καταστήματά των»
Για αθέμιτο ανταγωνισμό δηλαδή...
Είχαν πρόβλημα τα μαγαζιά της περιοχής ....
Ο κοσμάκης πήγαινε στα μεταχειρισμένα και ντυνότανε...
Και όχι μόνο...
Άνοιγε καινούργιο σπιτικό δηλαδή νοίκιαζε ένα δωμάτιο σε μια αυλή μιας συνοικίας της Αθήνας και πήγαινε μαζί με τον οδηγό και την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του που έγραφε ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ και αγόραζε από το Γιουσουρούμ ένα κρεβάτι...μια ντουλάπα...καναδυό καρέκλες και ένα μικρό τραπέζι...ελαφρώς μεταχειρισμένα σε πολύ καλή κατάσταση όπως διαφήμιζε ο παλαιοπώλης.
Δυστυχώς και στις ημέρες μας τα μεταχειρισμένα παπούτσια και ρούχα ξαναγύρισαν πάνω στα σεντόνια της Πλατείας Αβησσυνίας με πολλούς πρόθυμους αγοραστές.
Το παράπονο των παλιατζήδων είναι ότι δύσκολα βρίσκουν στους κάδους από αυτά.

πίσω στα παλιά

ΤΟ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ ΤΗΣ ΟΛΑΤΕΙΑΣ ΑΒΗΑΣΥΝΙΑΣ

http://www.briefingnews.gr

Πάντα πίστευα ότι το κέντρο της Αθήνας "κρύβει" κρυμμένους "θησαυρούς" που περιμένουν να τους ανακαλύψεις... Περπατώντας κάτω από την Ακρόπολη, κάπου εκεί στο κέντρο του Μοναστηρακίου, βρίσκεται η πλατεία Αββησσυνίας που φιλοξενεί το ιστορικότερο δημοπρατήριο από το 1910, κατά κόσμον... "γιουσουρούμ".Ένα πολυπολιτισμικό "Ψηφιδωτό" όπου η ξενοφοβία δε χωρά...

Της Κωνσταντίνας Σοφικίτη
Εκεί μπορείς να συναντήσεις ένα πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό... ίσως είναι και το μοναδικό σημείο της Ελλάδας όπου θρησκείες και πολιτισμοί συνυπάρχουν χρόνια αρμονικά.
Η αρχαία ελληνική αγορά και η βιβλιοθήκη του Αδριανού, ένα Τζαμί (Τζαμί του Τσισδαράκη), η Παναγιά η Παντάνασσα (ίδια εκκλησία για καθολικούς και ορθοδόξους) και οι Ιουδαίοι (γόνος των οποίων έδωσε και το όνομα στην περιοχή: Γιουσουρούμ), δίνουν στην περιοχή το καλύτερο κράμα πλουραλισμού.

Αποτελεί το παλαιότερο και πλέον... τουριστικό παζάρι. Μπορείς να αγοράσεις "μαγικούς θησαυρούς"... παλιά, καινούργια, μεταχειρισμένα: έπιπλα, αντίκες, πίνακες ζωγραφικής, ρούχα, μουσικά όργανα, παπούτσια και οτιδήποτε βάλει ο νους σου.
Το ραντεβού είναι σταθερό... κάθε Κυριακή στις 9.00 το πρωί έξω από τα παλαιοπωλεία και τις αντικερί της πλατείας ανοίγουν τις "πόρτες¨και σε περιμένουν.
Προσοχή! Με οδηγία από τον οργανισμό Ψυχικής Υγείας, απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στους κοντόφθαλμους, "καθαρόαιμους" εθνικιστές... ίσως πάθουν ψυχολογικό σοκ όταν αντιληφθούν ότι υπάρχουν διαφορετικές "ράτσες" και δεν είναι μόνοι σε τούτο το μάταιο κόσμο...

Λίγα λόγια για την ιστορία...
Το 1863 ήρθε στην Αθήνα η εβραϊκή οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ από τη Σμύρνη, και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του.
Οι Αθηναίοι συμπάθησαν τον αξιαγάπητο άνθρωπο και ονόμασαν προς τιμήν του ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας, ως Γιουσουρούμ. Κάποιος από την οικογένεια των Γιεσουρουμ είχε διατελέσει και πρώτος πρόεδρος του σωματείου παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη είναι Γιεσουρούμ και σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ».
Όσον αφορά το όνομα της, Αβησσυνία (Αιθιοπία) πρέπει να προέρχεται από Αβησσύνιους (Αιθίοπες) που κατοικούσαν εκεί.
Λίγα λόγια για τη σύγχρονη ιστορία...
Στη πλατεία κατοικούσε και ο πρόεδρος των παλαιοπωλών, σε ένα κτίριο, παλιό αρχοντικό (από τα λίγα διατηρητέα) όπου υπάρχει μέχρι και σήμερα διατηρώντας και την ανάλογη αισθητική στο ύφος και το στυλ του Μοναστηρακίου και της παλιάς αγοράς.
Βρίσκεται ανάμεσα στα παλαιοπωλεία σε περίοπτη θέση, και έχει μετατραπεί σε vintage πολυχώρος, το Λουκούμι Vintage Bar, ένας χώρος που είναι ανοιχτός σχεδόν όλο το 24ώρο, φιλοξενώντας είτε μουσικά σχήματα, είτε θεατρικές παραστάσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, lives, δίνοντας πάντα την ευκαιρία στους επισκέπτες να απολαύσουν, από την ταράτσα μαζί με ένα "λουκούμι", τη μαγευτική θέα της Ακρόπολης.

 πίσω στα παλιά

EN AΘΗΝΑΙΣ …ΟΤΙ ΘΕΤΕ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ..

 

Θες  τον Τσιτσάνη θέλεις τον Άνακτα Παύλο  τον Κωνσταντίνο τον Γεώργιο Παπαδόπουλο την άγνωστη γιαγιά  τον μερακλή παππού με την μουστάκα θα τους βρεις στο Γιουσουρούμ στην Πλατεία Αβησσυνίας και στα πέριξ στενά.
Μια αρμονική συνύπαρξη όλων αυτών που δεν είναι σήμερα στην ζωή.
Αλήθεια πώς έφτασαν μέχρι εκεί....
Ξεκινάς ρωτώντας την τιμή και κάνοντας παζάρι για να σου πιάσει 
την κουβέντα ο πάρε ότι θέλεις παλιατζής...
"Μα δεν βγαίνω...ξέρεις πόσο το αγόρασα;"
"Έλα μωρέ στα σκουπίδια θα το βρήκε ο αθίγγανος και σου τόφερε..."
"Κάνεις λάθος...κοίτα την κορνίζα που είναι περιποιημένη...
από τοίχο την κατέβασε κάποιος που είχε ανάγκη...."
Τα σκουπίδια φυσικά και ισχύουν που σε συνδυασμό με την άγνοια κάποιων φτάνουν στο Μοναστηράκι από τους ρακοσυλλέκτες.
Δυστυχώς όμως η κρίση έβαλε για καλά το χέρι της και οικογενειακά κειμήλια πουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί και καταλήγουν στο Γιουσουρούμ και στην συνέχεια σε άλλο παζάρι χλιδάτο  στην Ευρώπη μετά από κατάλληλη επεξεργασία.
Ταμειακές μηχανές δεν θα δεις όπως και αποδείξεις ...
Το άλλο χειρότερο δράμα που δυστυχώς συνεχίζεται είναι οι χρήστες που αρπάζουν από τα σπίτια τους ότι βρίσκουν και τα σκοτώνουν στην κυριολεξία  σε ασυνείδητους "επαγγελματίες" στο Μοναστηράκι.
Συνηθισμένο τέτοιο στέκι τα τελευταία χρόνια εξακολουθεί να είναι το στενάκι Αγίου Φιλίππου δίπλα στην εκκλησία.
Στο Θησείο με θέα την Ακρόπολη η αγορά της Κίνας απλωμένη ατελώνιστη σε σεντόνια ....πάνινα πατσούτσια...ομπρέλες...τσάντες
με πρόθυμους πολυεθνικούς πωλητές να σε εξυπηρετήσουν.

πίσω στα παλιά

ΤΟ “ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ “ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

 

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Καραϊσκάκη, την εποχή του Όθωνα, εγκαθίσταται ο Εβραίος έμπορος Νώε Γιουσουρούμ, μια από τις πλέον χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του 19ου αιώνα. Άνοιξε εμπορικό κατάστημα, το οποίο πουλούσε μεταχειρισμένα ρούχα και υποδήματα. Στην ίδια περιοχή, η οποία ονομαζόταν «Τα εβραίικα», υπήρχαν και άλλα εμπορικά καταστήματα με φθηνά εμπορεύματα, παλαιοπωλεία κ.λπ. Η οικογένεια Γιουσουρούμ -στα εβραικά σημαίνει «άνθρωπος του Θεού»- αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 πέρασε από τη Σμύρνη στην Κύθνο και από εκεί στην Αθήνα. Στις αρχές του 20ού αιώνα η οικογένεια ανήγειρε και το δικό της νεοκλασικό στη γειτονική συνοικία του Θησείου. Εξάλλου, λίγο παρακάτω, στην οδό Μελιδώνη υπήρχε η εβραϊκή συναγωγή που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας.
Σύνηθες ήταν το φαινόμενο, στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Αθηνάς, όπου ήταν τα πρακτορεία, οι επαρχιώτες να ρωτούν πού βρισκόταν το κατάστημα του Γιουσουρούμ, για να αγοράσουν φθηνά μεταχειρισμένα ρούχα. Από τότε καθιερώνεται η χρήση της ονομασίας «Γιουσουρούμ», λόγω της ύπαρξης του εμπορικού καταστήματος του ομώνυμου Εβραίου εμπόρου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που όταν πρόκειται να επισκεφθούν το Μοναστηράκι και την πλατεία Αβησσυνίας, συνήθως τα πρωινά της Κυριακής, λένε «πάμε για ψώνια στο Γιουσουρούμ».
Μετά τον θάνατο του Νώε Γιουσουρούμ, το εμπορικό κατάστημα το διατήρησε ο γιος του Ηλίας, ο οποίος διετέλεσε και αντιπρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών κατά την περίοδο 1890-1920.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους οι Γιουσουρούμ άνοιξαν το περίφημο «Κατάστημα Συμμαχικών Ειδών» στην οδό Ερμού 84, όπου παλαιότερα υπήρχαν μεγάλοι στάβλοι. Εκεί πωλούνταν μεταχειρισμένα στρατιωτικά είδη, χρήση που καθιερώθηκε στην περιοχή και ίχνη της σώζονται μέχρι τις ημέρες μας. Οι άνδρες της οικογένειας –κλάδοι της οποίας υπάρχουν και σήμερα– διακρίθηκαν στους πολέμους.

http://mikros-romios.gr/