Showing posts with label ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ. Show all posts
Showing posts with label ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ. Show all posts

31.1.17

Ο ΤΖΟΓΕΣ , Ο ΛΑΘΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΙΑΚΗΣ ΧΩΡΑΣ

 παραμονή μιας παλιάς πρωτοχρονιάς

Για το στομάχιΕ, ρε κοιλία μου, μεγάλο τ’ όνομά σου. Έπρεπε να ’ρθουνε τα πράματα έτσι, για να δοκιμάσει ο κοσμάκης και να καταλάβει κάργα το μεγαλείο της κοιλιακής χώρας! Πώς; Ούλα τα μεγάλα ζητήματα, τα φλέγοντα, ούλα τα αισθήματα τα παρδαλοπίτσιλα, η υψηλή φιλαλογία του έρωτα, τα τραγούδια και η ποίηση, ούλα μετατοπιστήκανε και μπήκανε τσιφ στομάχι! Ορίστε; Ούλη η πλάση μιλάει το σήμερον για φαΐ.
— Δε μου λες, κύριος; (Σταματάς κάποιονε και τον αρωτάς στο δρόμο). Μήπως και ξέρεις τι ώρα είναι;
Κι αυτός σου δίνει την απάντα:
— Ώρα για φαΐ και στρίβω γρήγορα για το εστιατόριο νά, μήμπως και τελέψουνε τα φαγιά…
— Το λοιπός, αδερφάκι μου Τζογέ, μου ’λεγε χτες ο Λάθουρας στο δρόμο, τη ζωή, όπως έχει γίνει, τη φαντάζουμαι εγώ, φιλοσοφικά σκεφτόμενος, σαν ένα μεγάλο καζάνι με κρεμμύδια, που βράζει, βράζει κάργα και ούλα μας τα πράματα, αγάπες, ονείρατα, ερπίδες, συκίνησες, ψυχικές νυσταλγίες και τα ρέστα, έχουνε γίνει πατσαδάκια λαδορίγανη!
— Δηλαδή;
— Ούλα τα πράματα τα άλλα της ζωής μας έχουνε γίνει προσανάμματα, ρε συ, για να βράζει αυτό το μεγάλο καζάνι με τα κρεμμύδια.
Κείνη τη στιγμή ένας φουκαράς με το δίχτυ στο χέρι αδειανό μπαίνει στην κουβέντα μας.
— Κρεμμύδια είπατε, κύριος; Μήπως πουλάτε κρεμμύδια;
— Όχι, μωρ’ αδερφέ μου. Κάτι άλλη κουβέντα είχαμε.
— Δεν μπορεί. Μη μου αρνείσθε. Έχετε κρεμμύδια! Το μαρτυράνε τα μάτια σας, το ύφος σας, το χαμόγελό σας πως έχετε κρεμμύδια. Δώστε μου κι εμένα καμιά οκά, γιατί αν πάω με αδειανό το δίχτυ στο σπίτι, θα με σπάσει στο ξύλο η συμβία μου.
— Μα όχι, ρε άνθρωπε του Θεού, διαμαρτυρήθηκε ο Λάθουρας. Είχαμε μια κουβέντα που τελείωνε έτσι, με τη λέξη κρεμμύδια!
—Ω φράσις γλυκυτάτη… Αχ, κρεμμύδια ουράνια! Μα για να τελείωνε με τη λέξη κρεμμύδια, θα άρχιζε τουλάχιστο με τη λέξη φασόλια!
— Άει στο καλό, χριστιανέ μου, και μη μας πιλατεύεις πρωί πρωί.
Και ο λιγουράκιας με το άδειο το δίχτυ πήρε επιτέλους τα βρεμένα του και έφυγε.
Χαιρέτισα κι εγώ τον αδερφό τον Λάθουρα και τράβηξα για τη ταβέρνα. Ε, ρε κόσμε, τι κάνεις για το φαΐ!, είπα, μα μόνο αντρικέ κόσμε. Μόνο εσύ, σερνικέ αδαμικέ λαέ, μονάχα… γιατί αν μαλιοτραβιέσαι και βουρλίζεσαι και τρως τα γιλέκα σου για να βρεις φαΐ και να τα φέρεις βόλτα γύρω από τη στομαχική κίνηση του σπιτιού σου, η γυνή αγρόν αγοράζει και αλλού βρέχει. Αυτή η κακούργα η απόγονη της Εύας δεν δίνει πενηνταράκι για τέτοια… Αφήνει εμάς να βγάζουμε τον όφιν από την οπήν. Πώς; Η πλάση όλη αν καεί, αυτή θα πονοκεφαλέψει μονάχα για τα λούσα, για τα μπιχλιμπίδια και για τις περικοκλάδες της μόδας. Δεν πρόφταξα να συνέρθω από τη μια κουβέντα του φουκαρά που ζήταγε κρεμμύδια και μόλις φτάνω στη γωνία του ταβερνίου… να μια χαμηλογλεπούσα ανθρωπίνα.
— Δε μου λέτε, κύριος, μου λέει, μήπως και ξέρετε εδώ κοντά κανένα αρωματοπωλείο;
— Παντοπωλείο είπατε, περικαλώ;
— Όχι παντοπωλείο… Θεός φυλάξοι. Τι δουλειά έχουμε εμείς με τέτοια πράματα. Αρωματοπωλείο σας είπα. Π α ρ φ ο υ μ ε ρ ί.
— Α!  Φ ο υ μ ε ρ ί; Ξέρω. Να αυτό το περίφτερο πουλάει τσιγάρα, αλλά ανοίγει στις τέσσερις και τα δίνει με… «ουρά».
— Μα όχι, κύριε. Αρωματοπωλείο… Που πουλάνε αρώματα, πούντρες, ρουζ, κρέμες!
— Κρέμες; Αχ, μη μου τα θυμίζεις, βρε κορίτσι μου. Κρέμες… Και ρυζόγαλα… Άστα να πάνε στο διάολο…
— Μα πάλι δεν καταλάβατε. Θέλω να αγοράσω ένα άρωμα.
— Άρωμα; Τώρα κατάλαβα. Μα γιατί, ρε κορίτσι μου, να πας να πετάξεις τα λεφτά σου για αρώματα, αφού μ’ αυτά μπορείς να πάρεις μια οκαδίτσα μοσχαράκι και να γεμίσει το σπίτι σου άρωμα;
— Είσθε πολύ πεζός, κύριε.
— Πεζή είσαι και φαίνεσαι, μούμια…
Μπαίνω στην ταβέρνα, πυρ και μανία κρεμμυδοφασολάδας και κρασοποσίας! Λιτανεία στην κοιλιά είχανε ούλοι τους και το γραμμοφωνάκι στη γωνία, συμμορφούμενο και δαύτο με την κατάσταση, βάραγε το μοντέρνο το καλαματιανό θούριο:
Σαν πας στην Καλαμάτα
και ’ρθεις με το καλό,
φέρε μου μια τσαπέλα
να βάλω στο λαιμό.
Κι ύστερα μου λέει εμένα το αποτσίγαρο πως είμαι λέει πεζός! Ορίστε;
Ο ΤΖΟΓΕΣ

Καταλάβατε ότι πρόκειται για τον ανεπανάληπτο Τζογέ της Βραδυνής. 
Δημοσιεύτηκε στη Στήλη του Τζογέ, στις 31 Δεκεμβρίου 1941.
https://tetysolou.wordpress.com

Πίσω στα παλιά

20.6.16

OTAN H AΘΗΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕ..


Κινηματογράφος, θέατρο, ταβέρνες & κοσμικά κέντρα. Τα τελευταία γνωρίζουν μέρες δόξας στις δεκαετίες του '50 & '60. Τραγούδι, χορός, θέαμα, φαγητό και ποτό. Ας δούμε μερικές προτάσεις για διασκέδαση από το παρελθόν.



Αστέρια Γλυφάδας 6 Ιουλίου 1963. Κάπου ανάμεσα στα ονόματα του προγράμματος και οι αδελφές Έρρικα & Μαργαρίτα, δηλαδή οι γνωστές αδελφές Μπρόγιερ.



Κοσμικό κέντρο Αρζεντίνα στο Καλαμάκι, 5 Ιουνίου 1959. Πλούσιο μουσικό και χορευτικό πρόγραμμα με πρώτα ονόματα το δίδυμο Μ. Χιώτη-Μ. Λίντα. 



Από 22 Οκτωβρίου 1959 ο Μ. Χιώτης και η Μ. Λίντα στο Κήπο Μουσείου. Μαζί τους, μεταξύ άλλων, ο Τέρη Χρυσός (ο οποίος έδινε το παρόν και στην Αρζεντίνα το καλοκαίρι)



Κέντρο Νεράιδα στο Καλαμάκι, 14 Απριλίου 1962. Η δημοφιλής Μπελίντα και η Πάμελα ήταν τα πρώτα ονόματα του προγράμματος. Μαζί και ο διάσημος συνθέτης Γιώργος Μουζάκης με την ορχήστρα του.



Ο γνωστός συνθέτης, στιχουργός & τραγουδιστής Φώτης Πολυμέρης 
και ο Γ. Μυρογιάννης στο Φλοίσβο. Διαφήμιση στις 30 Ιουλίου 1960.
Billy 
(αρχείο Billy Files)
http://bill-files.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9.html

 Πίσω στα παλιά 

27.3.14

Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ !

Τα θρυλικότερα κέντρα διασκέδασης

Στη νέα μας περιήγηση στη νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής θα γνωρίσουμε μερικά από τα νυχτερινά κέντρα που μεσουράνησαν τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60. Ακολουθεί το δεύτερο μέρος.

Αφού γνωρίσαμε στο πρώτο μέρος του νέου αφιερώματός μας κέντρα όπως η«Τριάνα», το «Χάραμα», η «Φαντασία»και τα «Δειλινά», ήρθε η ώρα να ολοκληρώσουμε τη βόλτα μας με άλλους 4 χώρους που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην Αθηναϊκή διασκέδαση.

Φυσικά δε θα λείψουν ούτε σήμερα αυτές οι μικρές ιστορίες πίσω από κάθε μαγαζί που πέρασαν και αυτές μαζί τους στην ιστορία.

Ξεκινάμε…

Η Σπηλιά του Παρασκευά

Σπηλιά του Παρασκευά

Αριστερά: Η είσοδος της «Σπηλιάς» με την φωτεινή επιγραφή της μαρκίζας | Δεξιά: Μία από τις έντυπες διαφημιστικές καταχωρήσεις του προγράμματος Χιώτη – Λίντα

Το πιο ιδιαίτερο κέντρο από όλα, γιατί ήταν κυριολεκτικά εντός ενός σπηλαίου! Βρισκόταν στην Καστέλλα, στη σημερινή πλαζ Βοτσαλάκια ή αλλιώς παραλία του Παρασκευά. Η επίσημη ονομασία του εν λόγω σπηλαίου είναι «Σηράγγιο» και πρόκειται για μία υπόγεια δίοδο, πλούσια σε τοιχογραφίες, που κατασκευάστηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους από το λαό των Μινύων. Η ύπαρξή του ανακαλύφθηκε το 1897 και οι μελέτες έδειξαν ότι στο χώρο προϋπήρχε αρχαίο ιερό.

Και κάπου εδώ μπαίνει στην ιστορία μας το… ελληνικό δαιμόνιο! Τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά εντός του Σηραγγίου κοσμική ταβέρνα, η «Σπηλιά του Λαλαούνη». Αρκετά χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του 1960, ο χώρος μετατράπηκε σε κοσμικό κέντρο παίρνοντας το όνομα του νέου «ιδιοκτήτη» της.

Η «Σπηλιά του Παρασκευά» είναι πλέον γεγονός και σε αυτήν ο Μανώλης Χιώτης με τηΜαίρη Λίντα έδιναν κάθε βράδυ τη δική τους μοναδική παράσταση.

Η «Σπηλιά» δε θα μπορούσε να γίνει κάτι λιγότερο από το λεγόμενο «talk of the town». Η κορυφαία της στιγμή ήταν αναμφισβήτητα το μεγάλο γλέντι που έγινε ένα βράδυ του 1961 από τονΑριστοτέλη Ωνάση, τη Μαρία Κάλλας, τον Πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό και τη μοναδική ηθοποιό – σύζυγο του Ρενιέ- Γκρέις Κέλλυ.

Το πριγκιπικό ζεύγος του Μονακό εκείνη την περίοδο ήταν καλεσμένο του Έλληνα μεγιστάνα και της ντίβα της όπερας στη χώρα. Όλα άρχισαν όταν ένα βράδυ η Πριγκίπισσα Κέλλυ εξέφρασε την επιθυμία της να γνωρίσει από κοντά την ελληνική διασκέδαση. Φυσικά κανένας δεν της χάλασε το χατίρι και έφυγαν όλοι για το πιο πολυσυζητημένο μέρος της εποχής, τη «Σπηλιά του Παρασκευά». Τι έγινε εκείνη τη βραδιά; Πέρα του ότι ο λογαριασμός ήταν τεράστιος, Γκρέις Κέλλυ και Μανώλης Χιώτης κατέληξαν να συνομιλούν για το μπουζούκι με μεταφράστρια τη Μαρία Κάλλας!

Τη λειτουργία του κέντρου διέκοψε το 1968 ο τότε δήμαρχος του Πειραιά, διορισμένος από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, Αριστείδης Σκυλίτσης. Σήμερα το μόνο που θα βρείτε εκεί είναι κάγκελα να περιφράζουν την είσοδο και φυσικά απορρίμματα…

Παλατάκι

Παλατάκι - Ζαμπέτας - Μανταλένα - Μητροπάνος

Η μαρκίζα στο «Παλατάκι». Ο δάσκαλος Γιώργος Ζαμπέτας, η μούσα του Μανταλένα και ο 20χρονος Δημήτρης Μητροπάνος

Μπορεί το μαγαζί να λειτούργησε μόνο 4 χρόνια (1966 – 1970), αλλά κατά τα έτη αυτά το «Παλατάκι» πρόλαβε να γίνει ένα από τα γνωστότερα κέντρα της εποχής. Βρισκόταν στη Λεωφόρου Συγγρού. Εκεί ο Γιώργος Ζαμπέτας έριχνε τις πενιές του και τα πιάτα έσπαγαν στο πόδια του σωρηδόν. Στο τραγούδι πάντα δίπλα του η μούσα του, η Μανταλένα. Μαζί τους έκανε τις πρώτες εμφανίσεις τους και ο Δημήτρης Μητροπάνος σε ηλικία μόλις 20 χρονών.

Το 1970 το «Παλατάκι» μετονομάζεται σε «Ζορμπάς» και το 1974 το αναλαμβάνει νέος ιδιοκτήτης, ο οποίος συνεχίζει να το λειτουργεί ως σήμερα, εκεί στον αριθμό 230 της Λεωφόρου Συγγρού, ως κρητικό νυχτερινό κέντρο.

Νεράιδα

Κάποιες από τις διαφημιστικές καταχωρίσεις της εποχής για τη «Νεράιδα»

Κάποιες από τις διαφημιστικές καταχωρίσεις της εποχής για τη «Νεράιδα»

Η «Νεράιδα» βρισκόταν στην παραλιακή, στο ύψος του Αλίμου, απέναντι ακριβώς από το Συμμαχικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο.

Τις μεγαλύτερες δόξες της τις γνώρισε στα μέσα του ΄70 φιλοξενώντας στη σκηνή της τη Βίκυ Μοσχολιού με το Γιώργο Κατσαρό. Στις αρχές εκείνης της δεκαετίας πραγματοποίησε στον ίδιο χώρο τις πρώτες εμφανίσεις του και ο Γιάννης Πάριος.

Εκεί μάλιστα μπήκε και τέλος στο έθιμο πλέον, του σπασίματος των πιάτων. Η ιστορία έχει ως εξής: Επί της περιόδου της δικτατορίας του ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία συνεργατών του επισκέφθηκε ένα βράδυ τη Νεράιδα για να διασκεδάσει. Όλο το μαγαζί πάγωσε φυσικά με την παρουσία του και αφού αλλάχθηκε μέχρι και το ρεπερτόριο του προγράμματος όλα κύλησαν ομαλώς. Όλα; Μέχρι τη στιγμή που κάποιος… θερμόαιμος πελάτης έσπασε ένα πιάτο! Ο δικτάτορας εξοργίστηκε με την παντελή έλλειψη τάξεως και αποχώρησε αμέσως από το μαγαζί. Την επόμενη ημέρα με διάταγμά του το σπάσιμο των πιάτων μπαίνει σε απαγόρευση.

Ένα βραδύ μετά όμως επισκέπτεται τη Νεράιδα ο Αριστοτέλης Ωνάσης και αμφισβητώντας κάθε διαταγή κάνει τη δική του επανάσταση σπάζοντας αμέριμνος ό,τι πιάτο υπήρχε…

Τη δεκαετία του ΄90 διαχωρίστηκε στη «μικρή» και τη «μεγάλη» Νεράιδα, με την πρώτη να συνεχίζει τη λειτουργία της ως κέντρο διασκέδασης και η δεύτερη να διαμορφώνεται σε club.

Από το 2003 η λεγόμενη «μικρή Νεράιδα» έχει μετατραπεί σε γνωστό bar restaurant , ενώ ο χώρος της μεγάλης στεγάζει το νυχτερινό κέντρο «Θέα», με την επιγραφή «Νεράιδα» να συνεχίζει να διατηρείται έως σήμερα στο πλαϊνό μέρος του κέντρου (επί της Λ.Ποσειδώνος).

Quinta

Quinta

Η είσοδος της «Quinta» στη Φωκίωνος Νέγρη και σε πρώτο πλάνο ο ιδιοκτήτης της Μπάμπης Μουτσάτσος

Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο club, κοντά στη σημερινή έννοια του όρου, που λειτούργησε στην Αθήνα. Βρισκόταν στην Κυψέλη, στη Φωκίωνος Νέγρη και στον αριθμό 82 και δημιούργησε μία high class φήμη στο σημερινό πεζόδρομο της περιοχής.

Ο ιδιοκτήτης της, ο Μπάμπης Μουτσάτσος, ήταν παίκτης του water polo στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Μαζί με άλλους δύο αθλητές, τον ποδοσφαιριστή Μίμη Στεφανάκο και το μπασκετμπολίστα Κώστα Μουρούζη πήραν την απόφαση να δημιουργήσουν ένα νέο κοσμικό κέντρο στην πόλη. Ο χώρος βρέθηκε, όμως οι Στεφανάκος και Μουρούζης εγκατέλειψαν το εγχείρημα και έτσι ο Μουτσάτσος, μόνος του, εγκαινιάζει την Quinta στη Φωκίωνος Νέγρη το 1959.

Σε χρόνο «dt» το μαγαζί έγινε το κέντρο συνάντησης όλου του ελληνικού jet set και όχι μόνο. Εκλεκτός θαμώνας (και εδώ) ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης, το παρών έδινε και η Αλίκη Βουγιουκλάκη με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ, η Τζένη Καρέζη και πολλοί άλλοι. Ο χώρος φιλοξένησε και φημισμένους ξένους πελάτες όπως ο Ομάρ Σαρίφ και στη σκηνή του πασίγνωστα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής σαν το Λούτσιο Ντάλλα. Στο πιο in στέκι της Αθήνας γύρισαν σκηνές τους και πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που βρέθηκε στην Αθήνα και η Ρίτα Κάντιλλακ, παγκοσμίως διάσημη στριπτιζέζ – ηθοποιός, και κατά τον καιρό της διαμονής της στην πρωτεύουσα επισκέφθηκε την Quinta, όπου γνώρισε το Μουτσάτσο. Ο τελευταίος, λάτρης του ωραίου φύλου, δεν της αντιστάθηκε και έτσι η Κάντιλακ λίγα χρονιά μετά τον πήρε μαζί της στο Παρίσι όπου και παντρεύτηκαν.

Η Quinta έκανε και την πρωτοτυπία της μεταφοράς κατά τους καλοκαιρινούς μήνες από το κέντρο στην παραλιακή και έτσι το θέρος εγκαθίστατο στο τουριστικό περίπτερο «Ζέρβας» στη Γλυφάδα.

Σήμερα στην Φωκίωνος Νέγρη έχει μείνει μόνο ο 80χρονος πλέον ιδιοκτήτης της να θυμίζει με τις ιστορίες του την αίγλη μιας άλλης εποχής.

Άλλα φημισμένα νυχτερινά κέντρα της εποχής ήταν τα:

- «Φαληρικόν» : Στις Τζιτζιφιές. Επί μία εικοσιπενταετία άνηκε στο Γιώργο Μαργωμένο και εκεί έγινε για πρώτη φορά η σύμπραξη Τσιτσάνη – Παπαϊωάννου.

- «Καλαματιανού»: Επίσης στις Τζιτζιφιές, απέναντι από το «Φαληρικόν». Ξεκίνησε με το δίδυμο Βαμβακάρη – Παπαϊωάννου. Μετά τη δολοφονία του ιδιοκτήτη του Βασίλη Καλαματιανού το 1951 πέρασε στα χέρια του Βασίλη Χειλά της «Τριάνας».

- «Τζίμης ο Χονδρός»: Κοσμική ταβέρνα στον αριθμό 77 της Λεωφόρου Αχαρνών, στο ύψος της Πλατείας Βικτωρίας. Εκεί η Σεβαστή Παπαδοπούλου παίρνει το ψευδώνυμο Σεβάς Χανούμκαι γράφει ιστορία. Θρυλική ήταν και η συνεργασία Τσιτσάνη – Μαρίκας Νίνου.

- «Μαντουμπάλα»: Ονομασμένη από το ομώνυμο τραγούδι των 96.000 πωλήσεων δίσκων μέσα σε μία χρονιά του Στέλιου Καζαντζίδη. Βρισκόταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εννοείται ότι ο «Στελλάρας» ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε στο μαγαζί. Δεκαετίες αργότερα ο ίδιος πραγματοποίησε εκεί τις τελευταίες του ζωντανές εμφανίσεις.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται το ταξίδι στο χρόνο με τη σειρά αφιερωμάτων «Η νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής». Μέσω τεσσάρων διαδοχικών θεμάτων γνωρίσαμε τις συνήθειες των Αθηναίων στη διασκέδαση, τα ήθη, τα έθιμα και τα γνωστότερα νυχτερινά κέντρα της εποχής. Ένα μαγευτικό και πρωτίστως νοσταλγικό ταξίδι.

Μπορεί η σειρά «Η νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής» να έλαβε τέλος, όμως στο απώτερο μέλλον να είστε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα «ταξίδια» σε εκείνες τις δεκαετίες και τους μουσικούς πρωταγωνιστές τους.

Εις το επανιδείν…

Κεντρική φωτογραφία: Στιγμιότυπα από τη κινηματογραφία ταινία «Ο ουρανοκατέβατος» (1965).

http://www.hit-channel.com

 πίσω στα παλιά

15.2.14

Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τα θρυλικότερα κέντρα διασκέδασης

Η νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής: Τα θρυλικότερα κέντρα διασκέδασης

Πάμε πίσω σε μια γοητευτική διαδρομή, γύρω στα '60-'70. Η Αθήνα γλεντά σε στέκια που χωρούν από τον Ωνάση έως και τον Γιώργο Παπαδόπουλο. Τα ονόματα των νυχτερινών κέντρων της εποχής μένουν ως σήμερα γνωστά, μιας και οι πλέον καταξιωμένοι "θρύλοι" του ελληνικού πενταγράμμου -και όχι μόνον- τραγούδησαν τα αναλλοίωτα στους καιρούς τραγούδια τους. Πίσω, όμως, από το όνομα κάθε μαγαζιού, των καλλιτεχνών που πρωταγωνίστησαν  και όλες τις πενιές που ακούστηκαν, κρύβονται παρασκήνια όπως μας λέει ο Δημήτρης Τζουβαράς στο αφιέρωμά του για το

hit-channel.com.

Η "Νεράιδα", το "Παλατάκι", ο "Τζίμης ο Χονδρός"...

Ο Ζαμπέτας, ο Παπαιωάννου, ο Πάριος...

Ξεκινάμε…

Η Σπηλιά του Παρασκευά

Το πιο ιδιαίτερο κέντρο από όλα, γιατί ήταν κυριολεκτικά εντός ενός σπηλαίου! Βρισκόταν στην Καστέλλα, στη σημερινή πλαζ Βοτσαλάκια ή αλλιώς παραλία του Παρασκευά. Η επίσημη ονομασία του εν λόγω σπηλαίου είναι «Σηράγγιο» και πρόκειται για μία υπόγεια δίοδο, πλούσια σε τοιχογραφίες, που κατασκευάστηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους από το λαό των Μινύων.

Η ύπαρξή του ανακαλύφθηκε το 1897 και οι μελέτες έδειξαν ότι στο χώρο προϋπήρχε αρχαίο ιερό.

Και κάπου εδώ μπαίνει στην ιστορία μας το… ελληνικό δαιμόνιο! Τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά εντός του Σηραγγίου κοσμική ταβέρνα, η «Σπηλιά του Λαλαούνη». Αρκετά χρόνια αργότερα, τη δεκαετία του 1960, ο χώρος μετατράπηκε σε κοσμικό κέντρο παίρνοντας το όνομα του νέου «ιδιοκτήτη» της.

Η «Σπηλιά του Παρασκευά» είναι πλέον γεγονός και σε αυτήν ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα έδιναν κάθε βράδυ τη δική τους μοναδική παράσταση.

Η «Σπηλιά» δε θα μπορούσε να γίνει κάτι λιγότερο από το λεγόμενο «talk of the town». Η κορυφαία της στιγμή ήταν αναμφισβήτητα το μεγάλο γλέντι που έγινε ένα βράδυ του 1961 από τονΑριστοτέλη Ωνάση, τη Μαρία Κάλλας, τον Πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό και τη μοναδική ηθοποιό – σύζυγο του Ρενιέ- Γκρέις Κέλλυ.

Το πριγκιπικό ζεύγος του Μονακό εκείνη την περίοδο ήταν καλεσμένο του Έλληνα μεγιστάνα και της ντίβα της όπερας στη χώρα. Όλα άρχισαν όταν ένα βράδυ η Πριγκίπισσα Κέλλυ εξέφρασε την επιθυμία της να γνωρίσει από κοντά την ελληνική διασκέδαση. Φυσικά κανένας δεν της χάλασε το χατίρι και έφυγαν όλοι για το πιο πολυσυζητημένο μέρος της εποχής, τη «Σπηλιά του Παρασκευά».

Τι έγινε εκείνη τη βραδιά; Πέρα του ότι ο λογαριασμός ήταν τεράστιος, Γκρέις Κέλλυ και Μανώλης Χιώτης κατέληξαν να συνομιλούν για το μπουζούκι με μεταφράστρια τη Μαρία Κάλλας!

Τη λειτουργία του κέντρου διέκοψε το 1968 ο τότε δήμαρχος του Πειραιά, διορισμένος από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, Αριστείδης Σκυλίτσης. Σήμερα το μόνο που θα βρείτε εκεί είναι κάγκελα να περιφράζουν την είσοδο και φυσικά απορρίμματα…

Παλατάκι

Μπορεί το μαγαζί να λειτούργησε μόνο 4 χρόνια (1966 – 1970), αλλά κατά τα έτη αυτά το «Παλατάκι» πρόλαβε να γίνει ένα από τα γνωστότερα κέντρα της εποχής. Βρισκόταν στη Λεωφόρου Συγγρού. Εκεί ο Γιώργος Ζαμπέτας έριχνε τις πενιές του και τα πιάτα έσπαγαν στο πόδια του σωρηδόν.

Στο τραγούδι πάντα δίπλα του η μούσα του, η Μανταλένα. Μαζί τους έκανε τις πρώτες εμφανίσεις τους και ο Δημήτρης Μητροπάνος σε ηλικία μόλις 20 χρονών.

Το 1970 το «Παλατάκι» μετονομάζεται σε «Ζορμπάς» και το 1974 το αναλαμβάνει νέος ιδιοκτήτης,

ο οποίος συνεχίζει να το λειτουργεί ως σήμερα, εκεί στον αριθμό 230 της Λεωφόρου Συγγρού, ως κρητικό νυχτερινό κέντρο.

Νεράιδα

Η «Νεράιδα» βρισκόταν στην παραλιακή, στο ύψος του Αλίμου, απέναντι ακριβώς από το Συμμαχικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο.

Τις μεγαλύτερες δόξες της τις γνώρισε στα μέσα του ΄70 φιλοξενώντας στη σκηνή της τη Βίκυ Μοσχολιού με το Γιώργο Κατσαρό. Στις αρχές εκείνης της δεκαετίας πραγματοποίησε στον ίδιο χώρο τις πρώτες εμφανίσεις του και ο Γιάννης Πάριος.

Εκεί μάλιστα μπήκε και τέλος στο έθιμο πλέον, του σπασίματος των πιάτων. Η ιστορία έχει ως εξής: Επί της περιόδου της δικτατορίας του ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία συνεργατών του επισκέφθηκε ένα βράδυ τη Νεράιδα για να διασκεδάσει. Όλο το μαγαζί πάγωσε φυσικά με την παρουσία του και αφού αλλάχθηκε μέχρι και το ρεπερτόριο του προγράμματος όλα κύλησαν ομαλώς. Όλα; Μέχρι τη στιγμή που κάποιος… θερμόαιμος πελάτης έσπασε ένα πιάτο! Ο δικτάτορας εξοργίστηκε με την παντελή έλλειψη τάξεως και αποχώρησε αμέσως από το μαγαζί. Την επόμενη ημέρα με διάταγμά του το σπάσιμο των πιάτων μπαίνει σε απαγόρευση.

Ένα βραδύ μετά όμως επισκέπτεται τη Νεράιδα ο Αριστοτέλης Ωνάσης και αμφισβητώντας κάθε διαταγή κάνει τη δική του επανάσταση σπάζοντας αμέριμνος ό,τι πιάτο υπήρχε…

Τη δεκαετία του ΄90 διαχωρίστηκε στη «μικρή» και τη «μεγάλη» Νεράιδα, με την πρώτη να συνεχίζει τη λειτουργία της ως κέντρο διασκέδασης και η δεύτερη να διαμορφώνεται σε club.

Από το 2003 η λεγόμενη «μικρή Νεράιδα» έχει μετατραπεί σε γνωστό bar restaurant , ενώ ο χώρος της μεγάλης στεγάζει το νυχτερινό κέντρο «Θέα», με την επιγραφή «Νεράιδα» να συνεχίζει να διατηρείται έως σήμερα στο πλαϊνό μέρος του κέντρου (επί της Λ.Ποσειδώνος).

Quinta

Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο club, κοντά στη σημερινή έννοια του όρου, που λειτούργησε στην Αθήνα. Βρισκόταν στην Κυψέλη, στη Φωκίωνος Νέγρη και στον αριθμό 82 και δημιούργησε μία high class φήμη στο σημερινό πεζόδρομο της περιοχής.

Ο ιδιοκτήτης της, ο Μπάμπης Μουτσάτσος, ήταν παίκτης του water polo στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Μαζί με άλλους δύο αθλητές, τον ποδοσφαιριστή Μίμη Στεφανάκο και το μπασκετμπολίστα Κώστα Μουρούζη πήραν την απόφαση να δημιουργήσουν ένα νέο κοσμικό κέντρο στην πόλη. Ο χώρος βρέθηκε, όμως οι Στεφανάκος και Μουρούζης εγκατέλειψαν το εγχείρημα και έτσι ο Μουτσάτσος, μόνος του, εγκαινιάζει την Quinta στη Φωκίωνος Νέγρη το 1959.

Σε χρόνο «dt» το μαγαζί έγινε το κέντρο συνάντησης όλου του ελληνικού jet set και όχι μόνο. Εκλεκτός θαμώνας (και εδώ) ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης, το παρών έδινε και η Αλίκη Βουγιουκλάκη με το Δημήτρη Παπαμιχαήλ, η Τζένη Καρέζη και πολλοί άλλοι. Ο χώρος φιλοξένησε και φημισμένους ξένους πελάτες όπως ο Ομάρ Σαρίφ και στη σκηνή του πασίγνωστα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής σαν το Λούτσιο Ντάλλα. Στο πιο in στέκι της Αθήνας γύρισαν σκηνές τους και πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που βρέθηκε στην Αθήνα και η Ρίτα Κάντιλλακ, παγκοσμίως διάσημη στριπτιζέζ – ηθοποιός, και κατά τον καιρό της διαμονής της στην πρωτεύουσα επισκέφθηκε την Quinta, όπου γνώρισε το Μουτσάτσο. Ο τελευταίος, λάτρης του ωραίου φύλου, δεν της αντιστάθηκε και έτσι η Κάντιλακ λίγα χρονιά μετά τον πήρε μαζί της στο Παρίσι όπου και παντρεύτηκαν.

Η Quinta έκανε και την πρωτοτυπία της μεταφοράς κατά τους καλοκαιρινούς μήνες από το κέντρο στην παραλιακή και έτσι το θέρος εγκαθίστατο στο τουριστικό περίπτερο «Ζέρβας» στη Γλυφάδα.

Σήμερα στην Φωκίωνος Νέγρη έχει μείνει μόνο ο 80χρονος πλέον ιδιοκτήτης της να θυμίζει με τις ιστορίες του την αίγλη μιας άλλης εποχής.

Άλλα φημισμένα νυχτερινά κέντρα της εποχής ήταν τα:

- «Φαληρικόν» : Στις Τζιτζιφιές. Επί μία εικοσιπενταετία άνηκε στο Γιώργο Μαργωμένο και εκεί έγινε για πρώτη φορά η σύμπραξη Τσιτσάνη – Παπαϊωάννου.

- «Καλαματιανού»: Επίσης στις Τζιτζιφιές, απέναντι από το «Φαληρικόν». Ξεκίνησε με το δίδυμο Βαμβακάρη – Παπαϊωάννου. Μετά τη δολοφονία του ιδιοκτήτη του Βασίλη Καλαματιανού το 1951 πέρασε στα χέρια του Βασίλη Χειλά της «Τριάνας».

- «Τζίμης ο Χονδρός»: Κοσμική ταβέρνα στον αριθμό 77 της Λεωφόρου Αχαρνών, στο ύψος της Πλατείας Βικτωρίας. Εκεί η Σεβαστή Παπαδοπούλου παίρνει το ψευδώνυμο Σεβάς Χανούμ και γράφει ιστορία. Θρυλική ήταν και η συνεργασία Τσιτσάνη – Μαρίκας Νίνου.

- «Μαντουμπάλα»: Ονομασμένη από το ομώνυμο τραγούδι των 96.000 πωλήσεων δίσκων μέσα σε μία χρονιά του Στέλιου Καζαντζίδη. Βρισκόταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εννοείται ότι ο «Στελλάρας» ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε στο μαγαζί. Δεκαετίες αργότερα ο ίδιος πραγματοποίησε εκεί τις τελευταίες του ζωντανές εμφανίσεις.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται το ταξίδι στο χρόνο με τη σειρά αφιερωμάτων «Η νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής». Μέσω τεσσάρων διαδοχικών θεμάτων γνωρίσαμε τις συνήθειες των Αθηναίων στη διασκέδαση, τα ήθη, τα έθιμα και τα γνωστότερα νυχτερινά κέντρα της εποχής. Ένα μαγευτικό και πρωτίστως νοσταλγικό ταξίδι.

Μπορεί η σειρά «Η νυχτερινή Αθήνα μιας άλλης εποχής» να έλαβε τέλος, όμως στο απώτερο μέλλον να είστε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα «ταξίδια» σε εκείνες τις δεκαετίες και τους μουσικούς πρωταγωνιστές τους.

πηγή

 πίσω στα παλιά