ΗΜΟΥΝ ΤΟΤΕ , ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

 

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να γράψω κάτι αποφεύγοντας τις λέξεις γερμανοτσολιάς, δωσίλογος, υπερηφάνεια και ελευθερία. Και να που είναι δυνατόν, όπως ακόμα θέλω να πιστεύω ότι είναι δυνατόν να δώσουμε στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας και στους γονείς μας την ευκαιρία να ΜΗΝ ζήσουμε αυτές τις στιγμές στο ίδιο μας το σπίτι και να παραμείνω ο μόνος που έχει το «προνόμιο» να τις περιγράφει.

Πριν από περίπου πέντε χρόνια, στα 28 μου, άφησα την πατρίδα μου, για να πάω να δουλέψω στην άλλη άκρη της γης και πιο συγκεκριμένα στη Αργεντινή και το πανέμορφο Buenos Aires.

Φτάνοντας εκεί και μην έχοντας την παραμικρή ιδέα του τι μπορεί να συναντήσω, περιέργως ένιωσα σαν στο σπίτι μου, σε λίγες μόνο μέρες, με ό,τι καλό ή κακό μπορεί αυτό να σημαίνει... Δυστυχώς όμως λόγω των ημερών θα αναγκαστώ να αδικήσω αυτή την πενέμορφη χώρα και αντί να γράψω για όλες τις όμορφες στιγμές μου εκεί, νιώθω την ανάγκη να πω τα άσχημα αυτής της εμπειρίας γιατί εξελίσσεται στο σπίτι μας μια ταινία την οποία δυστυχώς έχω δει και σίγουρα δεν θα ήθελα να ξαναδώ.

Όχι, δεν ήμουν εκεί το 2001 που χρεοκόπησε η Αργεντινή, με τον πλέον άσχημο τρόπο, οπότε δεν θα γράψω για αυτό, γιατί το πιο πιθανό είναι να αδικήσω τα γεγονότα.

Ήμουν όμως εκεί, όταν ο πληθωρισμός άγγιζε το 35% και η κυβέρνηση έλεγε ότι είναι 10%. Στο σουπερμάρκετ τα ίδια προιόντα άλλαζαν τιμές σχεδόν κάθε βδομάδα, με αποτέλεσμα να αναρωτιέσαι τι παραπάνω μπορεί να ψώνισες ή αν σε κλέβει το σουπερμάρκετ!

Ήμουν εκεί, όταν τα βράδια μέσα στο ταξί υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μπει κάποιος οπλισμένος και να σε αναγκάσει να πας στο κοντινότερο ΑΤΜ για ανάληψη, γιατί πολύ απλά, δεν είχε τίποτα να χάσει...

Ήμουν εκεί, όταν με την απειλή όπλου με λήστεψαν σε περιοχή γεμάτη πρεσβείες, φύλακες και αστυνομικούς.

Ήμουν εκεί, όταν στην πολυκατοικία που έμενα κοντά στο γραφείο μου σε «καλή» περιοχή υπήρχαν φρουροί στην είσοδο με αυτόματα όπλα για να μας φυλάνε.

Ήμουν εκεί, όταν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια μια παραγκούπολη (villa 31) διπλασιάστηκε σε μέγεθος μέσα στην καρδιά της πόλης.

Ήμουν εκεί, όταν το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα εσκεμμένα από την κυβέρνηση είναι αυτό των 100 pesos (ισούται με 10 ευρώ περίπου) για να μην παραδεχτεί το πρόβλημα του πλυθωρισμού και να για να διατηρήσει την εντύπωση στον λαό ότι έχει χρήμα στην τσέπη του, έστω και αν αυτό έχει μηδαμινή αξία.

Ήμουν εκεί, όταν για να αγοράσεις μια τηλεόραση εισαγωγής, όπως αυτές που οι περισσότεροι έχουμε στα σπίτια μας, ο μέσος Αργεντίνος χρειαζόταν 2 ή και 3 μισθούς.

Ήμουν εκεί, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει δικαίωμα ψήφου σε παιδιά 16 χρονών, τη στιγμή που διαπίστωσε ότι οι δημοσκοπήσεις ήταν εναντίον της.

Ήμουν εκεί, όταν όλοι οι δολαριακοί λογαριασμοί μετατράπηκαν σε μια νύχτα σε pesos δημιουργώντας μαύρη αγορά δολαρίου (blue dollar), την οποία -εννοείται- εκμεταλλεύτηκαν οι πιο ευκατάστατοι για να αγοράσουν τα πάντα σε τιμές ευκαιρείας.

Ήμουν εκεί, όταν το 2013, 12 χρόνια μετά τη χρεοκοπία άρχισαν οι λεηλασίες στα σουπερμάρκετ.

Ήμουν εκεί, όταν τα έβλεπα όλα αυτά και έλεγα ευτυχώς αυτά στη Ελλαδίτσα δεν θα συμβούν ποτέ....

Ήμουν εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015.

Τώρα όμως είμαι εδώ...

* Ο Γιώργος Γιαννόπουλος είναι Οικονομολόγος - Ιδιωτικός υπάλληλος.

http://www.protagon.gr

 Πίσω στα παλιά

ΟΤΑΝ Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

 

 

Το παράδειγμα της Αργεντινής έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές για την περίπτωση της Ελλάδας, με την ιστορία να επαναλαμβάνεται 13 χρόνια μετά

news247

Ιούλιος 01 2015 10:06

Μετά πολλές αναταράξεις και κοινωνική κατακραυγή, η χρεοκοπημένη Αργεντινή οδηγούνταν το Νοέμβριο του 2002 να μην αποπληρώσει το δάνειο προς την Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα, περιπλέκοντας τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης, διαβάσουμε σε άρθρο της εποχής της αμερικανικήςWall Street Journal. Το Μπουένος Άιρες κατέθεσε μόλις 79,2 εκατ. δολάρια από τα 805 εκατ. δολάρια που έπρεπε να δώσει με αποτέλεσμα να μπει σε καθεστώς ληξιπρόθεσμης οφειλής. Από την Αργεντινή η κυβέρνηση κατηγόρησε το ΔΝΤ για το οικονομικό καθεστώς που επέβαλε στη χώρα, όμως δήλωσε πως συνεχίζει τη διαπραγμάτευση αναζητώντας διεθνή βοήθεια.

Η τότε κυβέρνηση της Αργεντινής είχε αδυνατίσει να πληρώσει σειρά χρεών της προς διεθνείς πιστωτές μέχρι τότε, όμως ήταν η πρώτη φορά που αθέτησε αποπληρωμή σε ένα θεσμό όπως η Παγκόσμια Τράπεζα. Η χώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού με 25% ανεργία και τον Τύπο στη χώρα να αφιερώνει ρεπορτάζ για θανάτους παιδιών από τον υποσιτισμό.

Τι θα σήμαινε τότε η αδυναμία πληρωμής; Σύμφωνα με το άρθρο η Παγκόσμια Τράπεζα θα αρνούνταν οποιαδήποτε αποδέσμευση δόσης δανείου και αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει, τότε η τελευταία θα την έβγαζε σε καθεστώς "μη εξυπηρέτησης δανείου".

Το μάθημα της Αργεντινής για την Ελλάδα

Διαβάζουμε στο BBC ποιο μπορεί να είναι το μάθημα της λατινικής χώρας για την Ελλάδα που μπαίνει στα ίδια αχαρτογράφητα νερά. Το βρετανικό μέσο μιλά με τον Ντομίνγκο Καβάλο, τον υπουργό Οικονομικών εκείνης της εποχής που αναφέρει: "Η χρεοκοπία όχι μόνο στις προς τους διεθνείς πιστωτές, αλλά και στο εσωτερικό το 2002 ήταν πραγματικά μια καταστροφή". Για πολλούς Αργεντίνους η περίοδος που ακολούθησε ήταν εφιαλτική: η ανεργία διπλασιάστηκε περισσότερο από 20%. Ο πληθωρισμός επέστρεψε και το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν έπεσε κατά 11%. Το ποσοστό των Αργεντίνων που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ήταν άνω 50%.

Στην προσπάθειά της να ισορροπήσει η κυβέρνηση μετέτρεψε τις καταθέσεις των τραπεζών σε πέσος (υπήρχε μια συμφωνία, ισοτιμίας με το αμερικανικό δολάριο) και έτσι κατάσχεσε τις καταθέσεις των πολιτών. Χιλιάδες πολίτες βρέθηκαν σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμής των δανείων τους, αφού εκείνα παρέμειναν σε αμερικανικά δολάρια.

Ιδιωτικές εταιρίες βρέθηκαν επίσης σε δεινή θέση, ειδικά εκείνες που παρείχαν υπηρεσίες, αφού οι πολίτες δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Οι χαμένες καταθέσεις και οι φόβοι για το μέλλον οδήγησαν στην απώλεια ακόμη και ανθρωπίνων ζωών. Οι αναταραχές φυσικά οδήγησαν μια σειρά από πολιτικούς να παραιτηθούν.

Η Αργεντινή όμως ανέκαμψε κυρίως χάρη στην ισχυρή αγροτική της πολιτική, που βοήθησε στις εξαγωγές, ιδιαίτερα στην αχανή κινέζικη αγορά. "Η Αργεντινή ανέκαμψε χάρη στην βελτίωση στους όρους των συναλλαγών, με την τιμή της σόγιας που έφτασε από τα 120 δολάρια τον τόνο στα 600 δολάρια".

Η σύγκριση με την Ελλάδα

Ενώ κάποιοι προτείνουν πως η Ελλάδα θα είχε μια αντίστοιχη ανάκαμψη, υπάρχουν σοβαροί λόγοι κάποιοι να είναι σκεπτικοί, αφού η χώρα δεν έχει τόσο δυνατό τομέα εξαγωγών. "Η Ελλάδα δεν έχει δυνατό και ανταγωνιστικό τομέα παραγωγής, δεν είναι ένα έθνος εξαγωγών".

Παρά το γεγονός πως μια αδύναμη δραχμή μπορεί να ενθαρρύνει ξένους επενδυτές να έρθουν στην Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς πως ένας ενισχυμένος τουρισμός θα μπορούσε να αναπαράγει γενική οικονομική ανάκαμψη, σημειώνει το άρθρο. "Πόσα χρόνια πριν δούμε στην Ελλάδα φως στην άκρη του τούνελ;" σημειώνει ο οικονομικός αναλυτής Πολ Μπλαστέιν, ο οποίος και έχει αναφερθεί σε βιβλίο του στην χρεοκοπία της Αργεντινής. "Η Ελλάδα θα περνούσε μια εφιαλτική περίοδο" αναφέρει.

Πηγή: BBC, WSJ

http://news247.gr/

TI EΓΙΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟ 2001 ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ, Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ

ΕΡΕΥΝΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η καθημερινότητα σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς πτώχευσης κάνει τον Οργουελ να μοιάζει με αυτόν που έγραψε την Κοκκινοσκουφίτσα. Η Αργεντινή, μία από τις πιο πλούσιες οικονομίες του πλανήτη -πριν από μερικές δεκαετίες-, τον Δεκέμβριο του 2001 έκανε, σε όλα τα επίπεδα, τη μεγάλη βουτιά προς το κενό της πτώχευσης. Πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Και πώς γλίτωσε; Ο πρόεδρός της, ο Νέστορ Κίρχνερ, το 2005, δύο χρόνια μετά την εκλογική του νίκη, πήγε στο ΔΝΤ με μία από τις τέσσερις δόσεις που χρωστούσε η χώρα του.

Η καθημερινότητα στην Αργεντινή στα τέλη του 2001, αρχές του 2002, ήταν φρικτή. Οι πολίτες περίμεναν με τις ώρες έξω από τις τράπεζες για ν' αναλάβουν τις οικονομίες τους, που είχαν υποτιμηθεί.«Αυτά είναι... Πάρτε τα και δεν θέλουμε καμιά σχέση με έναν οργανισμό που θα έπρεπε να δανείζει για να γίνεται ανάπτυξη. Εσείς είστε τοκογλύφοι», τους είπε και τους γύρισε την πλάτη. Είχε μαζέψει και τα υπόλοιπα λεφτά από τότε που επήλθε η πτώχευση. Αλλά τα έριξε στην αγορά...

Το 2001, η κυβέρνηση μόλις είχε παραιτηθεί και ο τότε πρόεδρός της, Φερνάντο δε λα Ρούα, εγκαταλείπει τη χώρα με ένα ελικόπτερο. Εβλεπε από ψηλά τους ανθρώπους να σπάνε τράπεζες είτε με τις κατσαρόλες είτε με λοστούς, σεκιουριτάδες να πυροβολούν στο ψαχνό τον κόσμο που λεηλατούσε σουπερμάρκετ, ανέργους μαζεμένους να σκίζουν λάστιχα αυτοκινήτων για να τα κάψουν. Περισσότεροι από είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι, κάπου ο μισός πληθυσμός της χώρας, πέρασαν μέσα σε πολύ μικρό διάστημα από τη σχετική ευμάρεια στην απόλυτη ανέχεια.

Η λέξη Corralito στα ισπανικά σημαίνει τη «μικρή περίφραξη» ή «το παιδικό πάρκο». Αυτή η λέξη θα μείνει για πολλά χρόνια καρφωμένη στη μνήμη τής τότε μεσαίας τάξης της Αργεντινής. Με αυτήν ο τότε υπουργός Οικονομικών, Ντομίνγκο Καβάλιο, απαγόρευσε, αρχικώς, τις αναλήψεις από τις τράπεζες και αργότερα, μετά τις εξαιρετικά βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις, επέτρεψε την ανάληψη ενός μικρού ποσού. Πρόθεσή του, φυσικά, ήταν να σωθούν οι τράπεζες.

Αυθαίρετη ισοτιμία

Σχεδόν δέκα χρόνια πριν από αυτό, όμως, είχε κάνει την πιο καταστροφική κίνηση, όπως εκτιμούν όλες οι πλευρές, στην ιστορία της οικονομίας της χώρας. Υπό την προεδρία του Κάρλος Μένεμ, ενός κατά κοινή ομολογία λαϊκιστή πολιτικού, εφάρμοσε το «Ley de la Convertibilidad», την Αρχή της Μετατρεψιμότητας. Τι σήμαινε αυτό; Η κυβέρνηση αποφάσισε αυθαίρετα μια περίεργη ισοτιμία χωρίς να υπολογίσει την αντίδραση των αγορών: 1 πέσο ισούται με 1 δολάριο. Θεωρητικός στόχος ήταν να ελεγχθεί ο υπερπληθωρισμός, που άγγιξε μέχρι και το 4.000% ετησίως. Ουσιαστικά, δηλαδή, η Αρχή αυτή έκανε το πέσο τόσο ακριβό σε διεθνές επίπεδο που μέχρι τα μέσα της δεκαετίας λειτούργησε, αλλά μετά σκότωσε την οικονομία της χώρας αφού μαράζωσε τις εξαγωγές, την εγχώρια παραγωγή και όλο το σύστημα. Το 1999 η κυβέρνηση Μένεμ υπέγραψε συμφωνία με το ΔΝΤ για 12 δισ. δολάρια. Και το τότε Μνημόνιο θύμιζε Ελλάδα του 2011. Προέβλεπε σκληρές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων, όπως η πετρελαϊκή εταιρεία, οι κρατικές αερογραμμές, φυσικό αέριο και πλήθος άλλων. Εγιναν περίπου 150.000 απολύσεις από το Δημόσιο. Υφεση, ανέχεια και διαφθορά χόρευαν αργεντίνικο τάνγκο μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '90, με το εξωτερικό χρέος να φτάνει τα 130 δισεκατομμύρια δολάρια. Για παράδειγμα, η εθνική εταιρεία πετρελαίου πουλήθηκε σε ιδιώτες για να πληρωθούν οι συντάξεις. Και το 2001 έγινε το μεγάλο μπαμ.

Οι διεθνείς αγορές εξισορρόπησαν την ισοτιμία σε 1:0,25, δηλαδή όποιος πήγαινε στην τράπεζα και έλεγε ότι είχε αποταμιευμένα 100 δολάρια, τον πληροφορούσαν ότι είχαν γίνει 25.Ο Γιώργος Αυγερόπουλος πρόσφατα βρέθηκε για δεύτερη φορά εκεί για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «Το πείραμα της Αργεντινής». Η πρώτη ήταν με το ξέσπασμα της κρίσης. «Να φανταστείς, μιλάμε για ανθρώπους σαν κι εσένα και μένα, που έφτασαν σε σημείο όχι να μην έχουν λεφτά να βάλουν βενζίνη στο αυτοκίνητό τους, αλλά να μην έχουν να πάρουν το λεωφορείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσαν μια χαρά, είχαν κανονικές δουλειές, και όλο αυτό προέκυψε από το περίφημο Corralito: μπορούσες να βγάλεις γύρω στα 250 πέσος το μήνα».

Εκείνη την περίοδο, όλες οι τράπεζες είχαν θωρακιστεί με ατσαλένια ρολά και συρματοπλέγματα και όλος ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος σε τεράστιες ουρές έξω από αυτές. Αλλοι έσπαγαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι πετούσαν πέτρες. Εκείνη την περίοδο, λέει ο Γ. Αυγερόπουλος, όταν το πέσο έγινε πολύ ακριβό νόμισμα, στις λαϊκές αγορές έβρισκες ελληνικά λεμόνια. «Και έλεγα σε κάτι φίλους ότι, τραγική ειρωνεία, τώρα βρίσκεις αργεντίνικα λεμόνια στα ελληνικά σουπερμάρκετ».

Το τέλος του παραγωγικού ιστού

Ετσι, άρχισε να καταστρέφεται σταδιακά ο παραγωγικός ιστός της Αργεντινής, εργοστάσια έκλειναν το ένα μετά το άλλο, το χρέος της χώρας μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. «Ουσιαστικά, όλα τα προηγούμενα χρόνια, τα λεφτά που έπαιρναν από το ΔΝΤ, έμπαιναν από το ένα παράθυρο και έβγαιναν από το άλλο για πληρωθούν οι πιστωτές. Και κατέληξε εκεί όπου κατέληξε... Αποφάσισα να πάω τότε στην Αργεντινή, όταν είδα στην τηλεόραση τις εικόνες με τους ανθρώπους να εφορμούν στα σουπερμάρκετ· κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος της χώρας».

Ανταλλακτική οικονομία, κίνημα του κοινωνικού χρήματος και πολλά άλλα. Τι ήταν, όμως, αυτή η ιδέα που ξεκίνησε από δύο φίλους, έναν ψυχολόγο, τον Ρούμπεν Ραβέρα, και τον οικολόγο Οράσιο Κόβας, σε μια γειτονιά της περιοχής Μπερνάλ, 30 χιλιόμετρα από το Μπουένος Αϊρες;

Φαγητά, ρούχα προς ανταλλαγή

Υπήρχε μεγάλος προβληματισμός για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας κι έτσι, την Πρωτομαγιά του 1995, στήθηκε για πρώτη φορά το πείραμα. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης που ακολούθησε την πτώχευση της χώρας, το φαινόμενο διογκώθηκε και υπολογίζεται ότι το 2002, όταν άρχισε να φθίνει, τα μέλη τού «trueque» σε περισσότερες από 40 πόλεις της Αργεντινής ξεπερνούσαν τα έξι εκατομμύρια.

Τεράστιες αγορές, όπου ο καθένας πήγαινε προς ανταλλαγή ό,τι πίστευε ότι μπορεί να χρειαζόταν κάποιος άλλος. Στην αρχή φαγητά, μετά ρούχα και μετά αντάλλασσε άλλες υπηρεσίες, ακόμη και νομικές συμβουλές ή ιδιαίτερα μαθήματα. Δεν τα αντάλλασσε με είδος, αλλά με κουπόνια ανταλλακτικού χρήματος, τα creditos. Ηταν ένα αυτοσχέδιο νόμισμα, ελλείψει κανονικού. Ανάλογα με τα creditos που έπαιρνε γι' αυτό που πούλησε, αγόραζε άλλα προϊόντα ή υπηρεσίες. Για να εισαχθεί κάποιος σε αυτό καταγραφόταν, έπαιρνε κάρτα μέλους και ένα μικρό αριθμό creditos για να μπορέσει να ξεκινήσει.

Οπως ήταν φυσικό, το trueque έγινε ο μεγάλος εχθρός του ΔΝΤ, των πιστωτών της Αργεντινής και των εγχώριων τραπεζών. Με αυτό τον τρόπο, τα εκατομμύρια των πολιτών όχι μόνο γύρισαν την πλάτη στο ΔΝΤ, όπως έκανε και ολόκληρη η Αργεντινή κηρύσσοντας στάση πληρωμών, αλλά κατέδειξαν ότι -έστω και με πολλά προβλήματα- η πραγματική ζωή μπορεί και να μην περιλαμβάνει το χρήμα. Κάτι που αποδείχτηκε ουτοπικό καθώς, άγνωστο ποιος μηχανισμός, κυκλοφόρησε εκατομμύρια παραχαραγμένα creditos, με αποτέλεσμα το σύστημα να καταρρεύσει.

«Ηταν, για παράδειγμα, ένας χώρος σαν το Σταθμό Λαρίσης, πήγαινε ο κόσμος κι έστηνε τραπεζάκι· δεν πήγαινε μόνο για να αγοράσει, αλλά έπρεπε να πάει και κάτι», θα πει ο Γ. Αυγερόπουλος, «μόνο και αυτό το έβαλαν στο μάτι και το εξαφάνισαν. Αλλωστε, όπως ξέρεις, η οικονομία δολοφονεί. Στην Αργεντινή άφησε πίσω της 30.000 νεκρούς: 35 νεκρούς στα επεισόδια μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών και άλλες τριάντα χιλιάδες από εμφράγματα, αυτοκτονίες, εγκεφαλικά και πολλά άλλα.

kkyr@enet.gr

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

«Σιωπηλός πανικός και δέσμευση των καταθέσεων»

Η Αποστολία Ταχούλα είναι δασκάλα που ζει πλέον στην Ελλάδα. Ομως, από το 1999 μέχρι και το 2005 έζησε στο Μπουένος Αϊρες. Αποσπασμένη στο Ελληνικό Σχολείο της αργεντίνικης πρωτεύουσας, κατέγραψε στη μνήμη της τόσο την ημέρα της εξέγερσης όσο και τον τρόπο λειτουργίας της καθημερινής ζωής σε καθεστώς πτώχευσης.

«Ηδη από το 1999 υπήρχε μεγάλη ανησυχία για την οικονομία της χώρας. Οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων οργανισμών και η εικονική ισοτιμία πέσο-δολαρίου της κυβέρνησης Μένεμ είχαν δημιουργήσει μια ευημερία 10 ετών που έφτανε πια στο τέλος. Παράλληλα, δίπλα στις αθέατες παραγκουπόλεις, οι άνθρωποι φυτοζωούσαν και σε μερικές επαρχίες του Βορρά παιδιά πέθαιναν από υποσιτισμό. Η δυσαρέσκεια του κόσμου μέχρι τον Δεκέμβριο του 2001 εκφραζόταν στις καθημερινές συζητήσεις και συχνά γίνονταν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας - δημόσιας καταγγελίας (escrache) έξω από τα σπίτια μελών της κυβέρνησης».

Τι θυμάστε από την εξέγερση;

«Η εξέγερση εκδηλώθηκε μια Δευτέρα πρωί στις αρχές του Δεκέμβρη του 2001, με την απόφαση της κυβέρνησης να δεσμεύσει τις καταθέσεις όλων των πολιτών της χώρας. Εκείνη τη χρονιά έτυχε να είμαι η υπεύθυνη για τη μισθοδοσία τών εκεί Ελλήνων εκπαιδευτικών. Οταν πήγα για την ανάληψη του ποσού της μισθοδοσίας του Δεκεμβρίου των 10 εκπαιδευτικών που ήμασταν τότε εκεί, βρέθηκα μπροστά στην άρνηση του υπαλλήλου να εκταμιεύσει τα χρήματα επειδή ο λογαριασμός ήταν στο όνομά μου. Αν και ήταν γνώστης της διαδικασίας από καιρό και παρά τις διαβεβαιώσεις μου ότι είναι χρήματα του ελληνικού Δημοσίου και όχι προσωπικός λογαριασμός, αρνήθηκε πάλι. Μαζί μου για βοήθεια και για ασφάλεια (ήταν ρίσκο να κυκλοφορείς με τόσα μετρητά στο δρόμο) ήταν και ο συνάδελφος και φίλος Θανάσης Παπαδημητρίου. Επειτα από πολλά πήγαιν' - έλα από την τράπεζα στην ελληνική πρεσβεία και πίσω, πήραμε τα χρήματα».

Τι γινόταν στους δρόμους;

«Τις ώρες αυτές και στην τράπεζα και στο δρόμο επικρατούσε κάτι σαν σιωπηλός πανικός - κι αν εμείς ξεμπερδέψαμε νωρίς, για τους πολίτες της χώρας άρχιζε μια μεγάλη περίοδος δέσμευσης των καταθέσεών τους, πολλές από αυτές σε δολάρια, για να τους επιστραφούν αρκετά χρόνια αργότερα και με μειωμένη αξία. Οι οικονομικές συναλλαγές με το εξωτερικό διακόπηκαν για τους πολίτες».

Πότε αγρίεψαν τα πράγματα;

«Θυμάμαι μια μέρα προς το τέλος Δεκεμβρίου, βρισκόμουν για κάποιο υπηρεσιακό ζήτημα στο κτήριο της πρεσβείας, που ήταv τότε πολύ κοντά στην Plaza de Mayo, και έφτανε απ' έξω ο απόηχος από τις φωνές διαμαρτυρίας των διαδηλωτών. Δεν άργησαν να εμφανιστούν έφιπποι αστυνομικοί που κυνηγούσαν τους συγκεντρωμένους και έπεσαν χημικά που έκαναν αδύνατη την αναπνοή ακόμα και στο ψηλό μπαλκόνι της πρεσβείας. Δόθηκε εντολή να φύγουμε όλοι από το κτήριο. Το μετρό μάς πήγε γρήγορα στην ασφάλεια των σπιτιών μας. Στην τηλεόραση λέγανε για τρεις νεκρούς. Δεν ήταν οι πρώτοι, θ' ακολουθούσαν κι άλλοι».

Μείωση συντάξεων 13%

Πώς ήταν η οικονομική καθημερινότητα;

«Στις αρχές του 2002 εφήμερες κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Οι συντάξεις δεν μειώθηκαν εκείνο το διάστημα, είχε προηγηθεί όμως μια μείωσή τους 13% πριν από την κρίση στις ήδη χαμηλές συντάξεις. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, αν και δεν υπήρξαν περικοπές στις αποδοχές τους, είχαν δικαίωμα να εισπράττουν μόνο 250 πέσος την εβδομάδα, ποσό αρκετό μόνο για τις βασικές ανάγκες. Στον ιδιωτικό έγιναν απολύσεις και οι πληρωμές συχνά γίνονταν σε ένα από τα πολλά διαφορετικά νομίσματα που άρχισαν να κυκλοφορούν στη χώρα. Για τις συναλλαγές πάνω από 1.000 πέσος ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν επιταγές και επιβαλλόταν ένας πολύ υψηλός φόρος γι' αυτές».

Στον τομέα της υγείας;

«Τα περισσότερα νοσοκομεία είναι ιδιωτικά, όπως και τα σχολεία, οπότε η περίθαλψη ήταν ανάλογη του τι μπορούσε να καταβάλει κανείς για να βρει την υγειά του. Σε όσα ιδρύματα επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό έγιναν περικοπές και πολλά από αυτά δεν μπορούσαν να καλύψουν τις λειτουργικές τους ανάγκες».

Οι νέοι;

«Πλήθος ανθρώπων, κυρίως οι πιο νέοι, μετανάστευσαν στην Ευρώπη. Αφού στο σύνθημα εκείνων των ημερών "Que se vayan todos!" , "Να φύγετε όλοι!", οι πολιτικοί δεν ανταποκρίθηκαν, δημιουργήθηκε ένα μαζικό κύμα μετανάστευσης κυρίως προς την Ευρώπη. Ουρές ατελείωτες στις πρεσβείες των ευρωπαϊκών χωρών για την έκδοση του πολυπόθητου διαβατηρίου, που θα γινόταν δικό τους αν είχαν τα απαραίτητα δικαιολογητικά που θα αποδείκνυαν ότι κάποιος πρόγονός τους είχε έρθει από κάποια γωνιά της γηραιάς ηπείρου».

«Αιτία της κρίσης, η οικονομική πολιτική των ηλιθίων»

Ο Σέζαρ Αϊρα, 62 ετών, είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Αργεντινούς συγγραφείς λογοτεχνίας, παγκοσμίως. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν δύο βιβλία του. Στο δεύτερο, «Οι νύχτες στο Φλόρες» (εκδ. Καστανιώτης, μετάφραση Κατερίνα Τζωρίδου), περιγράφει την ιστορία ενός ζεύγους συνταξιούχων που, κατά την περίοδο της κρίσης, για να συμπληρώσουν το πενιχρό τους εισόδημα, αναγκάστηκαν να κάνουν ντελίβερι σε πιτσαρία και μάλιστα με τα πόδια.

Ο συγγραφέας απάντησε στην «Ε» από το Μπουένος Αϊρες: «Ναι, θα σας δώσω συνέντευξη με τα φτωχά αγγλικά μου αλλά και με τη φτωχότερη σχέση που έχει ένας συγγραφέας με την πραγματικότητα, καθώς ζει στον κόσμο της λογοτεχνίας», απάντησε στο e-mail μας. Δεν ξέρω αν είναι φτωχή η σχέση του Αϊρα με την πραγματικότητα, αλλά λέει αλήθειες. Ιδίως όταν αναφέρει ότι για την πτώχευση της χώρας του αιτία ήταν «η οικονομική πολιτική των ηλιθίων».

Ποιες ήταν οι αιτίες που οδήγησαν την πατρίδα σας, την Αργεντινή, στη χρεοκοπία;

«Δεν γνωρίζω τις τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά η βασική αιτία ήταν το πολύ επικίνδυνο μακροοικονομικό πείραμα, η "αρχή της μετατρεψιμότητας". Η αυθαίρετη μετατροπή των δολαρίων σε πέσος. Ηταν μια άγρια φαντασία, ένα εκ των προτέρων λάθος, γιατί παραβίασε το βασικό νόμο της λογικής. Εάν το Α είναι ίδιο με το Β, τότε θα πρέπει και το Β να είναι ίδιο με το Α. Μπορούσαμε να αγοράσουμε ένα δολάριο με ένα πέσο, αλλά οι Αμερικανοί δεν ήταν τόσο ηλίθιοι για να αγόραζαν ένα πέσο με ένα δολάριο. Πιστεύω ότι κάθε τι που συνετέλεσε σ' αυτό το είδος της κρίσης είχε σχέση με κάθε ιδέα που έβαζαν στο τραπέζι οι διάφοροι υποτιθέμενοι ειδικοί. Οι οποίοι, στην πραγματικότητα, δεν είχαν επαφή με τον πραγματικό κόσμο, αλλά απλώς είχαν ανέλθει στην εξουσία».

Παρατηρείτε κάποιες ομοιότητες της κρίσης της Αργεντινής με αυτήν της Ελλάδας;

«Δεν μπορώ να ξέρω, αλλά ίσως να υπάρχει το κοινό καλούπι: η φούσκα, οι ψεύτικες υποσχέσεις, ο κοινός πόνος».

Μπορείτε να περιγράψετε σκηνές της καθημερινότητας της κρίσης που ζήσατε;

«Είχαμε κάποιες πολύ θλιβερές σκηνές. Ολες είχαν σχέση με τον υπερπληθωρισμό που προέκυψε. Εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 2001 προς 2002, οι περισσότερο αγανακτισμένοι άνθρωποι και άρα αυτοί που διαμαρτύρονταν περισσότερο ήταν αυτοί που είδαν να κινδυνεύουν, σε βαθμό μεγαλύτερο από όσο πίστευαν, οι αποταμιεύσεις τους. Αυτές που ήταν σε εικονικά δολάρια. Σε ανύπαρκτα, δηλαδή, δολάρια, σύμφωνα με το νόμο της μετατρεψιμότητας, περίπου 16 εκατομμύρια δολάρια. Εγώ έχασα όλες μου τις ταπεινές οικονομίες, σχεδόν πέντε χιλιάδες δολάρια. Η κυβέρνησή μας, τότε, επινόησε ένα νόμιμο χρήμα μέσω ομολόγων, των "patacones". Εξαργυρώνονταν στα σούπερ μάρκετ και σε κάποια άλλα μαγαζιά. Τα ξοδέψαμε με ξέφρενους ρυθμούς, γεγονός που επιβεβαίωσε τον κανόνα ότι το κακό χρήμα κυκλοφορεί πιο γρήγορα από το καλό».

Μπορείτε να θυμηθείτε μερικές σκηνές της πτώχευσης, ποια είναι αυτή που σας έχει μείνει στη μνήμη σας;

«Θυμάμαι μια κυρία μέσης ηλικίας, πολύ ωραία ντυμένη, που είχε αρπάξει ένα σιδερένιο λοστό κι έσπαγε την τζαμαρία μιας τράπεζας. Ηταν μια κίνηση που εκτόνωνε ανθρώπους της μεσαίας τάξης, όπως εκείνη η κυρία, ένας ανθρώπινος χαρακτήρας που έμοιαζε να τον έχει επινοήσει ο Μπόρχες».

Πιστεύετε ότι το ΔΝΤ προσπάθησε να αιχμαλωτίσει ή να σώσει την Αργεντινή;

«Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά ας μην πηγαίνουμε σε θεωρίες συνωμοσίας. Νομίζω ότι έφταιγε η σχετική ανικανότητα. Παραφράζοντας τον Κλίντον: Η οικονομία των ηλιθίων είναι ηλίθια...».

http://www.enet.gr

Πίσω στα παλιά

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ ΠΡΟΣ ΔΝΤ : “ Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΕΘΝΟΣ ! ”

 

Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρτσνερ, απάντησε σε μια προειδοποίηση του ΔΝΤ λέγοντας ότι η Αργεντινή δεν θα καμφθεί από καμία απειλή, σε ομιλία της ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ...

Η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), Κριστίν Λαγκάρντ, δήλωσε ότι το ταμείο θα βγάλει «κόκκινη κάρτα» στην Αργεντινή, αν η χώρα δεν αντιμετωπίσει τα προβλήματα των στατιστικών της στοιχείων που την θέτει ήδη στο στόχαστρο μιας διαδικασίας κυρώσεων από το Ταμείο.
«Η χώρα μου δεν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα, είναι ένα κυρίαρχο έθνος που παίρνει αποφάσεις με κυρίαρχο τρόπο και δεν θα αφήσει να υποβληθεί σε καμία πίεση, και ακόμη περισσότερο σε καμία απειλή», τόνισε η Κίρτσνερ.
«Αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, είναι η πιο σοβαρή οικονομική και πολιτική κρίση από τη δεκαετία του ’30», δήλωσε απευθυνόμενη στην Λαγκάρντ.
Κατά την εκπνοή δυο εξάμηνων διοριών, το ΔΝΤ έδωσε την περασμένη Τρίτη τρεις επιπλέον μήνες στην Αργεντινή για να διορθώσει τα μέτρα της για τον πληθωρισμό, για τον οποίο υπάρχει υποψία ότι έχει υποτιμηθεί, σε διαφορετική περίπτωση θα τεθεί σε μια διαδικασία μομφής που μπορεί να την οδηγήσει τελικά σε έναν αποκλεισμό από το ΔΝΤ.
Το 2011, η Αργεντινή ανακοίνωσε επίσημα ποσοστό πληθωρισμού στο 9,5%, αλλά τα ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εκτιμούν ότι ανέρχεται σε 23%.

Kafeneio

NEΣΤΟΡ ΚΙΡΧΝΕΡ : Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΥ ΕΔΙΩΞΕ ΤΟ Δ.Ν.Τ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

 

• Ποιος ήταν ο Νέστορ Κίρχνερ; Πως κατάφερε να αναστήσει την Αργεντινή που είχε προσφύγει στο Δ.Ν.Τ; Η ιστορία ενός ηγέτη που έδωσε ελπίδα σε έναν ολόκληρο λαό (Pics+Vid)

Στέφανος Νικήτας

news247

"Είναι αναγκαίο και επείγον να πραγματοποιηθεί ένας δομικός και ουσιώδης ανασχεδιασμός του Δ.Ν.Τ. Για να μπορεί να προβλέπει τις οικονομικές κρίσεις και να βοηθά στην επίλυσή τους. Το Δ.Ν.Τ. πρέπει να αλλάξει την πορεία που το έκανε από δανειστή για προώθηση των επενδύσεων, σε κερδοσκοπικό οργανισμό που απαιτεί προνόμια". Είναι τα λόγια του Νέστορ Κίρχνερ  σε ομιλία του στον ΟΗΕ το 2004.

Ένα  χρόνο νωρίτερα, στις 25 Μαΐου του 2003 αναλαμβάνει την προεδρία μιας σπαραλιασμένης χώρας. Είχαν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε που το ελικόπτερο απογειώθηκε φυγαδεύοντας από τη χώρα υπό τις ζητωκραυγές ενός μανιασμένου πλήθους τον "πρόεδρο της χρεοκοπίας" Φερνάντο ντε λε Ρούα, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον "αρχιτέκτονα της χρεοκοπίας" Κάρλος Μενέμ.

Η Αργεντινή του Δ.Ν.Τ

Το ΔΝΤ προχώρησε σε συμφωνία με την Αργεντινή το 1991, προκειμένου η τελευταία να αντιμετωπίσει τις μακροοικονομικές ανισορροπίες της και κυρίως τον υπερπληθωρισμό, καθώς οι τιμές αυξάνονταν κάθε μήνα με διψήφιο ποσοστό.

Τότε, οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου πρότειναν ως δραστική λύση την de facto σύνδεση του αργεντίνικου νομίσματος, του πέσου, με το αμερικανικό δολάριο, μέσα από την καθιέρωση μιας σταθερής ισοτιμίας ένα προς ένα των δύο νομισμάτων Αρχών να μετατρέπουν το εγχώριο νόμισμα σε δολάρια στην ισοτιμία αυτή.

Το συναλλαγματικό καθεστώς αυτό πράγματι οδήγησε γρήγορα σε θεαματική μείωση του πληθωρισμού, ενώ παράλληλα ενισχύθηκε η οικονομική ανάπτυξη μέχρι το 1998.

Ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης έφτασε στην περίοδο εκείνη το 6%, από τους υψηλότερους στον κόσμο.

Με το καθεστώς αυτό, ωστόσο, η Αργεντινή ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί την ίδια νομισματική και συναλλαγματική πολιτική με αυτή της Αμερικής

Όταν φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα στη διεθνή οικονομία, μετά την κρίση στη Νοτιοανατολική Ασία και τη χρεοκοπία της Ρωσίας, η Αργεντινή εμφανίστηκε να έχει τεράστιο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που την ωθούσε στην ύφεση. Το πρόβλημα γινόταν ακόμα μεγαλύτερο, επειδή μετά το 1998 άρχισε να ανατιμάται με ταχείς ρυθμούς το δολάριο και συγχρόνως υποτιμήθηκε το νόμισμα της Βραζιλίας, που ήταν ο βασικός εμπορικός εταίρος της Αργεντινής.

Αποτελέσματα

Το 2002 το ποσοστό της φτώχειας φτάνει το 57,5% και της ακραίας φτώχειας στο 27,5%. Η ανεργία ξεπερνά το 21,5%.

Η χώρα αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος της και ανακηρρύσει στάση πληρωμής του χρέους προς το Δ.Ν.Τ. και τους άλλους δανειστές. Καταργείται ο Νόμος της Μετατρεψιμότητας, το πέσο αποσυνδέεται από το δολάριο και υποτιμάται σχεδόν κατά 4 φορές. Τα χρήματα των καταθετών, που είχαν μπλοκαριστεί  στις τράπεζες, από δολάρια μετατράπηκαν σε πέσος και εξανεμίστηκαν. Αν κάποιος είχε καταθέσεις 100 δολαρίων, τώρα του είχαν απομείνει  25. Ένα εκατομμύριο αποταμιευτές βλέπουν τις καταθέσεις τους να χάνουν την αξία τους.

Οι ψυχασθένειες και οι καρδιοπάθειες βρίσκονται σε έξαρση μετά το 2001. Οι επισκέψεις σε ψυχιάτρους αυξήθηκαν κατά 50%, οι καρδιακές προσβολές 9πλασιάστηκαν και οι νεκροί από ασθένειες διπλασιάζονται. Από το 1999 ως το 2002, 20.000 πέθαναν από καρδιοπάθειες.

Οι πρώτες κινήσεις του Νέστορ

Η πρώτη κίνηση του νέου προέδρου ήταν να διορίσει Υπουργό Οικονομικών τον Roberto Lavagna. Πάνω απ’ όλα, παγώνει την πληρωμή των χρεών προς το Δ.Ν.Τ. που ανέρχονται στα 9,8 δις, δίνοντας προτεραιότητα στις ανάγκες της χώρας.

Το Δεκέμβριο του 2005 ο Kirchner πλήρωσε με μία και μόνο δόση το χρέος της Αργεντινής προς το Δ.Ν.Τ. Για την πληρωμή χρησιμοποίησε τα διεθνή χρηματικά αποθέματα της Αργεντινής. Επίσης η πληρωμή προς το ΔΝΤ χρηματοδοτήθηκε και από τη Βενεζουέλα, που αγόρασε κρατικά ομόλογα αξίας 1,6 δις δολαρίων. Από τότε και έπειτα η κυβέρνηση της Αργεντινής δε θέλει να έχει καμιά σχέση με το Δ.Ν.Τ.

Η “ ΝΕΑ ΕΒΙΤΑ “ ΚΟΥΝΑΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ

 

Για τους εχθρούς της είναι μια φιλάρεσκη λαϊκίστρια πολιτικός, μια πρόεδρος-κοκέτα που επιλέγει να συμπεριφέρεται ως «τραμπούκος» στη διεθνή σκηνή και να λέει στους ψηφοφόρους ακριβώς αυτό που θέλουν να ακούσουν, εν προκειμένω, πως η χρεοκοπία του 2001 ήταν αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων ιδιωτικοποιήσεων της δεκαετίας του 1990...

Ο λόγος για την Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρσνερ, που παρουσιάζει σήμερα η εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής», σε εκτενές δημοσίευμά της. Όπως σημειώνει, η πολυσυζητημένη πρόεδρος της Αργεντινής, για τους φίλους της όμως είναι μια «νέα Εβίτα Περόν», μια κεντροαριστερή υπερασπίστρια της εθνικής κυριαρχίας, η οποία δεν διστάζει να συγκρουστεί ακόμη και με γίγαντες (με το Λονδίνο για τα Φόκλαντ, με τη Μαδρίτη για το πετρέλαιο, με το ΔΝΤ για το χρέος) στον αγώνα της για εθνική ανεξαρτησία.
Η κ. Κίρσνερ, είναι η 59χρονη πρόεδρος που προ ημερών ανακοίνωσε, με τακτική «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», πως κρατικοποιεί τη μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρία της πατρίδας της (YPF).
Η ίδια, ντυμένη στα μαύρα (ακόμη πενθεί τον σύζυγό της Νέστορ Κίρσνερ, που επιβίωσε το 2010, τον οποίο διαδέχτηκε στην προεδρεία το 2007 με το υψηλότατο εκλογικό ποσοστό των 45,3%, εξακολουθεί, όπως σχολιάζει η εφημερίδα, να κινείται στη σκιά του συζύγου της. Ιδίως η τελευταία απόφαση της ίδιας να κρατικοποιήσει την YPF έσκασε σαν βόμβα στο διεθνές στερέωμα προκαλώντας αντιδράσεις, ενώ κάποιοι την αποκαλούν θηλυκό Τσάβες. «Είμαι επικεφαλής του κράτους κι όχι τραμπούκος», απαντά εκείνη, κατηγορώντας την Ισπανία πως είχε εγκαταλείψει στην τύχη της την εταιρία, με αποτέλεσμα πλέον να έχει πληγεί η ενεργειακή βιωσιμότητα της Αργεντινής (μόνο πέρσι αναγκάστηκε να πληρώσει 9,4 δισ. δολάρια για εισαγωγές καυσίμων, κι αυτό ενώ μέρος των δικών της κοιτασμάτων μένει ανεκμετάλλευτο). Παράλληλα, πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι με την στάση της η χώρα κινδυνεύει να οδηγηθεί στην διεθνή απομόνωση, όπως με την απόφασή της να μην επιτρέπει πρόσβαση του ΔΝΤ στους λογαριασμούς του αργεντίνικου κράτους.
Ενδεικτικά, τη δυσφορία τους για της στάση της πολυθρύλητης προέδρου της Αργεντινής έχουν εκδηλώσει πολλές χώρες, όχι μόνο του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, όπως οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. αλλά και η Ιαπωνία και χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως το Μεξικό, η Κολομβία και του Περού.
Όπως και να χει, η κ. Κρίσνερ, με τις επιλογές της, μάλλον θα μείνει στην... Ιστορία της χώρας της.

Kafeneio

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ : ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ

Μια σοβαρή και ελεύθερη χώρα

 

 

Η Αργεντινή (που εμείς λέμε "να μην γίνουμε Αργεντινή", τρομάρα μας) εθνικοποίησε τον πετρελαϊκό κολοσσό YPF-Repsol, ισπανικών συμφερόντων, η διοίκηση του οποίου κατηγορείται από το Μπουένος Αϊρες ότι τα κέρδη που βγάζει στην Αργεντινή δεν τα επενδύει εκ νέου! Δηλαδή όπως κάνουν όλες οι ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα! Για απατεώνες τύπου Siemens ή ThyssenKrupp Marine Systems, ΜΑΝ κλπ δεν συζητάμε, φυσικά, είναι αυτονόητο.
Ήδη, αρκετές επαρχίες της χώρας όπως το Τσουμπούτ, το Νεουκέν και η Σάντα Κρους, αποφάσισαν να διακόψουν τα συμβόλαια εκμετάλλευσης που είχε η ισπανική εταιρεία, επικαλούμενες την έλλειψη επενδύσεων....

Η YPF-Repsol (την οποία ελέγχουν οι Ισπανοί της Repsol σε ποσοστό 57,43%) είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση που δραστηριοποιείται σε όλο το μήκος και πλάτος της αργεντινής επικράτειας, με 13.500 εργαζόμενους.
Πριν από μερικά χρόνια ήταν η απόφαση της προέδρου Κριστίνα Φερνάντες να εθνικοποιήσει τις ελεγχόμενες από την Ισπανία Αργεντινές Αερογραμμές.
Στην Ισπανία η είδηση προκάλεσε τεράστια ανησυχία, αλλά και εκνευρισμό. Ο αρμόδιος υπουργός Ενέργειας εξέδωσε ανακοίνωση, λέγοντας σε ιδιαίτερα σκληρό τόνο ότι η Μαδρίτη θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά της: «Αν σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου εκδηλωθεί πράξη εχθρική έναντι ισπανικής επιχείρησης, αυτή θα θεωρηθεί πράξη εχθρική έναντι της κυβέρνησης και της Ισπανίας» ανέφερε ο υπουργός.
Σύμφωνα με τα ισπανικά Μέσα Ενημέρωσης, ο επικεφαλής του πετρελαϊκού κολοσσού της Repsol, Aντόνιο Μπρουφάου, εμφανίστηκε πρόθυμος να αυξήσει τις επενδύσεις στην Αργεντινή κατά περίπου 2,6 δισ. ευρώ, χορηγώντας και περαιτέρω δικαιώματα στις Αρχές των επαρχιών, όπου γίνονται οι έρευνες για νέα κοιτάσματα.
Οι προτάσεις αυτές δεν φαίνεται να ενθουσίασαν την πρόεδρο της Αργεντινής, η οποία δεν καταδέχθηκε ούτε καν να τον συναντήσει.
Προτού περάσει στα χέρια των ιδιωτών, το 1992, η YPF ήταν το καμάρι της χώρας. Έκανε έρευνες για υδρογονάνθρακες και στα πλέον απομακρυσμένα σημεία της επικράτειας. Έφτιαχνε δρόμους, γέφυρες, σχολεία, νοσοκομεία και σπίτια για να δουλέψουν και να ζήσουν οι εργαζόμενοι.
Η ίδια ισπανική πηγή δηλώνει με νόημα στην El Pais: όταν η Repsol αγόρασε την YPF, το 1999, κανείς δεν έφερε αντίρρηση. Ούτε οι νυν κυβερνώντες...
defencenet.gr

Kafeneio

ΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ;

Δείτε τι έγινε στην Αργεντινή και σε ποιο σημείο είμαστε!

«Τα άγρια μέτρα λιτότητας θα συναντήσουν αντίσταση. Θα τελειώσουν άσχημα στην Ελλάδα. Τα οικονομικά μέτρα που πήραν θα πυροδοτήσουν κοινωνική αναταραχή, όπως αυτή που αντιμετώπισε η χώρα μας την περασμένη δεκαετία».

«Οι συνταγές που επιβάλλονται τώρα στην Ελλάδα είναι ταυτόσημες με αυτές που εφαρμόστηκαν εδώ το 2001 στην Αργεντινή».

Δεν είναι δικές μας εκτιμήσεις.Είναι οι απόψεις που έχει εκφράσει εδώ και καιρό η πρόεδρος της Αργεντινής C. Kirchner,που έχει ζήσει …την εμπειρία του ΔΝΤ.
Τι είχε γίνει στην Αργεντινή:

•Η μεσαία τάξη της Αργεντινής, διαλύθηκε προς όφελος μίας ολιγάριθμης οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

•Το 60% του πληθυσμού σε μία δεκαετία βρέθηκε κάτω από το όριο της φτώχειας και το 55% των εργαζομένων βρέθηκαν ανασφάλιστοι!

•Η διόγκωση του δημοσίου τομέα, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή είναι οι ομοιότητες που έχουμε με την περίπτωση της Αργεντινής.

•Ο πληθωρισμός «βούλιαζε» τη χώρα. Η Αργεντινή είχε δικό της νόμισμα κι αυτό είναι μια πάρα πολύ σημαντική διαφορά.

•Το 1998, η Αργεντινή είχε φτάσει να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές με επιτόκιο 10,5% και αναγκαστικά κατέφυγε για πρώτη φορά στο ΔΝΤ.

•Το ΔΝΤ χορήγησε δάνεια 7,2 δισ. δολ. το 1999 και 39,7 δισ. δολ. τον Δεκέμβριο του 2000, με τραγικά ασφυκτκούς όρους,όπως και εδώ. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν και οι καταθέσεις πάγωσαν.

• Οι επενδυτικές τράπεζες προώθησαν ένα Debt Swap (ανταλλαγή χρέους), όπου οι ιδιοκτήτες ομολόγων αποκτούσαν το δικαίωμα να πάρουν νέα ομόλογα μεγαλύτερης διάρκειας με ευνοϊκότερους όρους. Το σκεπτικό ήταν να μεταφερθεί η εξόφληση του χρέους από το 2001 στο 2005. Πράγματι, 30 δισ. δολάρια άλλαξαν διάρκεια ζωής και επτά επενδυτικές τράπεζες εισέπραξαν 100 εκατ. δολάρια σε προμήθειες!

•Αποτέλεσμα: λίγες εβδομάδες μετά , η Αργεντινή κατέληξε ξανά χωρίς χρήματα, γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής της.Πως τελείωσε η περιπέτεια του ΔΝΤ

•Στα τέλη του 2001,ήρθε το ξέσπασμα της λαϊκής οργής ήλθε, όταν ο κεντροαριστερός Ντε λα Ρούα, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων το μήνα.

•Ο Ντε λα Ρούα πρόλαβε να διαφύγει με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο, για να γλυτώσει από την οργή .

•Ο νέος πρόεδρος, Νέστορ Κίρτσνερ, έκανε στάση πληρωμών και δεν αναγνώρισε το χρέος. Δεν συμπεριέλαβε ούτε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε από τους δανειστές και το ΔΝΤ τη διαγραφή του.

•Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το 75% της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με προνομιακούς όρους.Τι γίνεται τώρα

Οι τόκοι των ληξιπρόθεσμων δανείων δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από την Αργεντινή, παρά το ότι αρχικά είχε συμφωνήσει να τους πληρώσει.

Τώρα η Αργεντινή αργά, αλλά σταθερά, έχει μπει στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης και κατηγορεί το ΔΝΤ για κακοδιαχείριση της κρίσης του 2001-2002. Φέτος αναμένει ανάπτυξη από 3,5% ως 5%.

tsantiri .gr

ΠΗΓΗ: triklopodia.com

“ ΒΛΕΠΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΣΑ ΕΖΗΣΑ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ “…

 

Η εμπειρία του Αργεντινού δημοσιογράφου και συγγραφέα Πέδρο Μπρίγκερ από την Ελλάδα του θύμισε την Αργεντινή του 2001. Διαβάστε τι συμβουλεύει τους Έλληνες προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κρίση

Αίσθηση déjà vu προκάλεσε η Ελλάδα του 2011 στον πολυβραβευμένο δημοσιογράφο και συγγραφέα Πέδρο Μπρίγκερ που έζησε την "κόλαση" της οικονομικής κρίσης στην Αργεντινή του 2001.

Ο Αργεντινός βρέθηκε για τις ανάγκες ρεπορτάζ στην Ελλάδα και περιέγραψε την εμπειρία του από την οικονομική κρίση στον "Τύπο της Κυριακής", συμβουλεύοντας τους Έλληνες να μελετήσουν το παράδειγμά τους.

Οι εικόνες που αντίκρισε, όπως σημείωσε, του θύμισαν την Αργεντινή του 2001, τονίζοντας ότι βλέπει ομοιότητες ομοιότητες όχι μόνο στα μέτρα που επιβάλλονται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και που είναι τα ίδια με αυτά που επέβαλαν στους ίδιους.

Αυτό που παρατήρησε ήταν ότι η πολιτική τάξη στην Ελλάδα συμπεριφέρεται με έναν τρόπο παρόμοιο με αυτόν της Αργεντινής, σημειώνοντας πως η μεσαία τάξη στην Ελλάδα έχει υποστεί ένα μεγάλο χτύπημα και θυμίζοντας πως στην Αργεντινή το 2001 είχαν τους νεόπτωχους.

"Πέρασα από τον σταθμό του Μετρό στην Πανεπιστημίου και είδα μια εικόνα που με συγκλόνισε. Από τη μία τα υπέροχα κτίρια του Πανεπιστημίου και της Βιβλιοθήκης, από την άλλη μια ομάδα μεταναστών να πουλάει μικροπράγματα, αγωνιώντας μην έρθει η αστυνομία, και παραδίπλα μια ομάδα ναρκομανών που "χτύπαγαν ενέσεις" σε κοινή θέα.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονταν γιατροί του κόσμου που μοίραζαν φαγητό σε φτωχούς. Αυτές είναι χαρακτηριστικές εικόνες παρακμής, αποδόμησης της κοινωνίας", ανέφερε.

Συγκλονίστηκε από την ιστορία που του διηγήθηκε δημοσιογράφος για μία μητέρα που άφησε το παιδί της στον παιδικό σταθμό και δεν γύρισε να το πάρει γιατί δεν μπορούσε να το ζήσει. "Τρομερό! Αυτό μου θύμισε πολύ την Αργεντινή του 2001. Διάβασα, επίσης, την είδηση για τα συσσίτια στο σχολεία. Το ίδιο συνέβη και σε εμάς και ακόμη έχουμε συσσίτια σε κάποια σχολεία", σημείωσε.

Σε ερώτηση κατά πόσο υπάρχει στην Αργεντινή μία αίσθηση αλληλεγγύης για την Ελλάδα, ανέφερε ότι δεν φτάνουν εκεί πολλές λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει στη χώρα μας.

"Η Αργεντινή υπήρξε το μεγάλο εργαστήριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη Νότιο Αμερική. Η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή, κατά τη γνώμη μου, το μεγάλο εργαστήριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Ευρώπη", παρατήρησε.

Όσο για τι θα συμβούλευε τους Έλληνες για να αντιμετωπίσουν την κρίση, ο  Πέδρο Μπρίγκερ επισήμανε ότι κανείς δεν γνωρίζει τη λύση.

"Θα σας έλεγα μόνο να οργανωθείτε. Να βρείτε εναλλακτικές λύσεις για τα πάντα. Δικές σας λύσεις. Και να μελετήσετε το παράδειγμα της Αργεντινής, γιατί μπορείτε να πάρετε καλές ιδέες και να τις εφαρμόσετε με το δικό σας τρόπο. Το 2001 η Αργεντινή ήταν μία κόλαση. Στη γειτονιά μου ήταν όλοι άνεργοι. Σήμερα όλοι έχουν δουλειά και ζούνε καλά", κατέληξε.

νnews247.gr