Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ;

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
Ο πολύς Αλεξάντερ Ντάουνερ, που «μύρισε αίμα», ξεκίνησε τις διαδικασίες και επιδίωξή του είναι η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων μέχρι το Σεπτέμβριο...
Η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο, η οποία προβλέπει το κλείσιμο της Λαϊκής, του δεύτερου μεγαλύτερου τραπεζικού οργανισμού του.......
νησιού, και την έναρξη διαδικασίας αναδιάρθρωσης της Τράπεζας Κύπρου, η οποία θα υποστεί γενναίο «κούρεμα», αποτελεί την αρχή του δράματος του κυπριακού Ελληνισμού, που θα συνεχιστεί και στο πολιτικό επίπεδο. Η δοκιμή των αντοχών του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας απέδειξε πως στον πρώτο εκβιασμό πέφτει αμαχητί. Και με δεδομένη τη θέση τη δική του και των στενών συνεργατών του για το εθνικό θέμα, είμαστε υποχρεωμένοι να επαγρυπνούμε, καθώς η οικονομική κρίση μπορεί να αποδυναμώσει τις αντοχές και των πολιτών. Των ίδιων ανθρώπων, που με την ψήφο τους έσωσαν την Κύπρο το 2004, όταν ο κ. Αναστασιάδης με τη βοήθεια των Αμερικανών του Μπους και του Τσέινι, των Βρετανών και των ασπόνδυλων Ευρωπαίων αξιωματούχων, προεξάρχοντος του γονυπετή Σολάνα, απαιτούσαν υπερψήφιση του φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν.
Το ελληνικό εκσυγχρονιστικό «μπλοκ» λοιδόρησε τους εκπροσώπους της κυπριακής Βουλής, που απέρριψαν την αρχική πρόταση του Eurogroup, όπως την παρουσίασε ο πρόεδρος της Κύπρου, ο οποίος «ποινικοποίησε» τους καταθέτες, που νόμιμα κατέθεταν τα χρήματά τους και τα ασφάλιζαν για την περίπτωση χρεοκοπίας. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κάρφωσε απροκάλυπτα τον κ. Αναστασιάδη, ότι ήταν αυτός που παρακάλεσε να καλύψει το «κούρεμα» όλους τους καταθέτες. Τόσα γνωρίζει, τόσα κάνει... Ή, μήπως, επρόκειτο για σχέδιο, το οποίο εκπονήθηκε στις Βρυξέλλες και εφαρμόστηκε στη Λευκωσία; Το παρελθόν του Κύπριου προέδρου προδιαθέτει και αναγκάζει να αναλύουμε και τις λεπτομέρειες, διότι η στάση του έναντι του ρατσιστικού Σχεδίου Ανάν έδειξε έναν πολιτικό ο οποίος προτιμούσε να ικανοποιήσει τα ξένα συμφέροντα, αντί τις επιθυμίες του κυπριακού λαού.
Έτσι επανήλθαν τα προεκλογικά σενάρια, που ξεκίνησαν από ένα δικό μου κείμενο και στη συνέχεια από ανταποκρίσεις ξένων μέσων ενημέρωσης, ότι το Λονδίνο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα εκμεταλλευτούν την οικονομική κρίση για να επιβάλουν σχέδιο όμοιο με το κείμενο του Κόφι Ανάν. Ο πολύς Αλεξάντερ Ντάουνερ, που «μύρισε αίμα», ξεκίνησε τις διαδικασίες και επιδίωξή του είναι η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων μέχρι το Σεπτέμβριο. Με δεδομένη τη στάση του κ. Αναστασιάδη στο Eurogroup, αλλά και το γεγονός ότι περιτριγυρίζεται από επικίνδυνους και ασπόνδυλους συμβούλους, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τους ξένους εναντίον του νησιού, οι Έλληνες της Κύπρου πρέπει να ανησυχούν.
Βεβαίως είναι ευτύχημα ότι συσπειρώνονται οι δυνάμεις που αντιστάθηκαν εναντίον του Σχεδίου Ανάν το 2004, από την ΕΔΕΚ, τους οπαδούς του Γιώργου Λιλλήκα και όσων στο ΔΗΚΟ δεν προσκύνησαν τον Νίκο Αναστασιάδη. Κοντά σε αυτούς, ένα μεγάλο ποσοστό του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ θα εγκαταλείψει ξανά τις ηγεσίες του και θα ταχθεί εναντίον σχεδίου, που θα παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία, όπως ακριβώς και το 2004.
Φυσικά, εάν ο κ. Αναστασιάδης παραμείνει στην εξουσία και δεν παραιτηθεί υπό το βάρος των λαθών του στο Eurogroup, θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τις κρατικές υπηρεσίες για να εκβιάσει τη θετική ψήφο των πολιτών υπέρ του σχεδίου που θα καταθέσει ο ΟΗΕ. Η στάση του λαού έναντι της οικονομικής κρίσης θα δείξει και τη διάθεσή του να αντισταθεί. Τα επόμενα δύο τρία χρόνια θα είναι εξαιρετικά δύσκολα, και πάρα πολλοί άνθρωποι θα αναγκαστούν να ψάχνουν ακόμη και στα σκουπίδια για φαγητό. Οι αντιστάσεις αναγκαστικά θα μειωθούν. Ας ελπίσουμε πως οι Ελληνοκύπριοι θα αντέξουν και καρτερικά θα απαντήσουν αρνητικά σε αντεθνική λύση του Κυπριακού

kafeneio

ΚΟΜΠΑΖΕΤΕ , ΜΑ ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΖΑΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΣ ΦΑΚΗΣ

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 
Μελετώντας τα κείμενα επιφανών δημοσιογράφων, που διακρίθηκαν και στο παρελθόν για τα «αντι-κυπριακά» τους αισθήματα, ένιωσα λύπη αλλά και οργή. Θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με τα ανθρωπάκια του αθηναϊκού δημοσιογραφικού και πολιτικού κατεστημένου, που χαίρονται όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα οι Έλληνες της Κύπρου, αλλά μετά από μεγάλη σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι απαιτείται απάντηση, και διόρθωση των λανθασμένων πληροφοριών που........
μετέδωσαν για να μειώσουν το «ΟΧΙ» της κυπριακής Βουλής και του κυπριακού λαού.
Το μεγαλύτερο ψέμα που ακούστηκε και, μάλιστα, η αναπαραγωγή δούλεψε συγχρονισμένα, όπως και στο Δημοψήφισμα του 2004, ήταν ότι η πρώτη απόφαση του Εurogroup ήταν καλύτερη από τη δεύτερη, και θα διέσωζε τη Λαϊκή και την Κύπρου -την πρώτη από την εξαφάνιση και τη δεύτερη από τη σκληρή αναδιάρθρωση και την απώλεια εκατομμυρίων ευρώ για τους πελάτες τους.
Και οι δύο αποφάσεις ήταν καταστροφικές για το νησί.
Αλλά την υπερψήφιση της πρώτης απόφασης θα ακολουθούσε σε διάστημα ολίγων ημερών και η ισοπέδωση των δύο μεγαλύτερων κυπριακών τραπεζών. Αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο, η υλοποίηση του οποίου θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο και τις υπόλοιπες τράπεζες, οι οποίες δεν ακολούθησαν την βλακώδη πολιτική των δύο μεγαλύτερων, που συναγωνίζονταν στο «ξέπλυμα» των ρωσικών δισεκατομμυρίων και στο χάρισμα μέρους των δανείων στους πολιτικούς και τους συγγενείς τους.
Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας γνώριζε ότι η Λαϊκή ήταν χαμένη υπόθεση και η Κύπρου ήταν στην άκρη του γκρεμού. Απλά ήλπιζε πως η δική του πρόταση, για «κούρεμα» όλων των καταθέσεων, θα έσωζε τις δύο τράπεζες. Πίστευε σε θαύμα –και στην εποχή μας δεν γίνονται θαύματα. Γι’ αυτό και την υπέβαλε. Γι’ αυτό και την υποστήριξε με πάθος στο διάγγελμά του, αν και οι πληροφορίες που έφτασαν σε μένα από πολιτικός αρχηγό, αναφέρουν ότι όταν επέστρεψε στη Λευκωσία από τις Βρυξέλλες, είχε αντιληφθεί ότι όλα ήσαν μάταια.
Η δεύτερη απόφαση του Εurogroup, που επίσης έφερε πόνο και απόγνωση σε χιλιάδες πολίτες-καταθέτες, τουλάχιστον σώζει τις υγιείς τράπεζες που συνειδητά δεν έπαιξαν με τη φωτιά.
Είναι απαράδεκτοι όσοι στην Αθήνα συνέδεσαν την πρώτη απόφαση της Κυπριακής Βουλής με το ΣΥΡΙΖΑ και τους υπολοίπους αντιμνημονιακούς. Ούτε από το ΣΥΡΙΖΑ επηρεάστηκαν οι βουλευτές, ούτε από τον κ. Καμμένο. Είδαν την επερχόμενη τραγωδία και απλά προσπάθησαν να αμυνθούν. Διότι αυτό απαιτούσαν οι ψηφοφόροι τους, αλλά και η λογική.
Ολα όσα ισχυρίστηκαν μερικοί αρθρογράφοι και πολιτικοί δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν γνωρίζουν ούτε στο ελάχιστον τους Κύπριους. Δεν είναι μόνο άνθρωποι σκληρά και έντιμα εργαζόμενοι. Είναι φρέσκια στη μνήμη τους η καταστροφή του 1974. Έχασαν δικούς τους ανθρώπους, έχασαν τα πάντα, αλλά δεν γονάτισαν. Εργάστηκαν και προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να ξανακτίσουν τις ζωές τους. Και τα κατάφεραν ενωμένοι και αδελφωμένοι, έχοντας απέναντι τους, στον κατεχόμενο Βορρά, χιλιάδες πάνοπλους στρατιώτες του Αττίλα.
Η νέα καταστροφή είναι όμοια με την τραγωδία του 1974, χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που καταστράφηκαν τότε, που εργάστηκαν και επανήλθαν και τα ξανάχασαν όλα από τον οικονομικό «Αττίλα» -που σχημάτισαν διεφθαρμένοι τραπεζίτες και πολιτικοί.
Τι θα έκαναν, άραγε, τα αθηναϊκά παλλικάρια της φακής, που ειρωνεύονται ένα υπερήφανο λαό, εάν ένα πρωί έδινε εντολή η κ. Μέρκελ για «κούρεμα» και των δικών τους καταθέσεων…
Αλλά τί ρωτώ; Θα έδιναν και το παντελόνι και το …περιεχόμενό του.
Η κυπριακή οικονομική τραγωδία είναι κλασσική περίπτωση διαφθοράς τραπεζιτών και πολιτικών. Η συνεργασία τους για το πλιάτσικο ήταν απόλυτη και δεν είναι τυχαίο ότι η Λαϊκή και η Κύπρου χάριζαν δάνεια που είχαν λάβει κόμματα, πολιτικοί και συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Κοντά σ’ αυτά τα απαράδεκτα, οι τραπεζίτες φρόντιζαν να δανείζουν και φίλους τους με εξωφρενικά ποσά, τα οποία δεν αποπληρώθηκαν ποτέ και απλά εξαφανίστηκαν και από τους υπολογιστές των τραπεζών. Στο νησί ακούγονται τρομακτικές κατηγορίες για τους τραπεζίτες, τους υπουργούς, τους πολιτικούς και τους συγγενείς τους. Λένε ότι μέχρι και τους γάμους τους χρησιμοποιούσαν για να ξεπλένουν βρώμικο χρήμα.
Ο λαός ήταν, τελικά, το μεγάλο θύμα των διεφθαρμένων πολιτικών και τραπεζιτών. Δεν έχουν ευθύνη οι πολίτες που σέβονται τους νόμους και τις υποχρεώσεις τους έναντι του κράτους. Το μόνο τους λάθος είναι ότι τους ψήφισαν. Το μείγμα του πολιτικού και του τραπεζικού συστήματος είναι κόλαση. Οσους δεν τους υπάκουσαν και αντιστάθηκαν, τους έλιωσαν. Και η κατάληξη είναι αυτό που βιώνει σήμερα ο κυπριακός λαός…
Πληρώνει για τα δισεκατομμύρια που εξαφανίστηκαν με ευθύνη των τραπεζιτών και με την κάλυψη των πολιτικών.
Προσωπικά πιστεύω ότι η έρευνα που ανέλαβαν οι τρεις «ντι Πιέτρο» της Κύπρου θα οδηγήσει στη φυλακή τους ενόχους.
Οι τρεις δικαστές είναι γνωστοί για την ακεραιότητά τους και για την απόλυτη τήρηση των νόμων. Γνωρίζοντας από τα παιδικά μου χρόνια το δικαστή Γιώργο Πική, πρώην πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πρώην μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι δεν θα αποδεχόταν το διορισμό του για να συγκαλύψει τους ενόχους.
Όπου και αν βρίσκονται, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, το Μαϊάμι ή στην Αυστραλία, πρέπει πια να φοβούνται…

kafeneio

ΕΝΑ ΝΕΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ : ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΟΖ

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
Πριν από δύο χρόνια, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας είχε δηλώσει ότι η ΑΟΖ αποτελεί μόδα και θα περάσει. Η αλήθεια είναι ότι έγινε πραγματική μόδα από τον ελληνικό λαό που κατάλαβε την αξία της ΑΟΖ και σήμερα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.
Δεν θα ξεχάσω τη συνομιλία ανάμεσα στον κ. Δρούτσα και τον καθηγητή Καρυώτη στο ξενοδοχείο Ritz Carlton της Ουάσιγκτον, πριν....
περίπου δύο χρόνια και τη θετική στάση του τότε υπουργού για το θέμα αυτό. Η συζήτηση έγινε ενώπιόν μου και έμεινα έκπληκτος από αυτά που είπε ο κ. Δρούτσας. Ανακοίνωσε στον Καρυώτη ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τις θέσεις του για την ΑΟΖ  και ότι ο (τότε) Πρωθυπουργός θα έφερνε το θέμα προς συζήτηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην επόμενη συνάντησή τους. Δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω και πληροφορήθηκα όχι επειδή δεν το ήθελε ο κ. Δρούτσας, αλλά επειδή τον απέτρεψε ο κ. Παπανδρέου. Εκτός εάν ο κ. Δρούτσας έλεγε ψέμματα στον Ελληνοαμερικανό καθηγητή και αδικώ τον πρώην πρωθυπουργό…
Ξαφνικά, στο τέλος του 2012 ξεκίνησε μια νέα μόδα. Εμφανίστηκαν επιθετικά οι φανατικοί εχθροί της ΑΟΖ. Το περίεργο είναι ότι όταν άρχισε να συζητείται το θέμα, μερικοί εξ αυτών ήταν από τους πρώτους που έγραψαν θετικά σχόλια για την ΑΟΖ. Είμαι έντονα προβληματισμένος και προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε και γιατί αυτή η ξαφνική μεταστροφή τους.
Χρησιμοποιήθηκαν βαρύτατοι χαρακτηρισμοί και χαρακτήρισαν ειρωνικά ως «ΑΟΖολογούντες» τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΟΖ, αλλά και απατεώνες, και προδότες! Αίφνης πληροφορηθήκαμε ότι «η υφαλοκρηπίδα, και όχι η ΑΟΖ, είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί», αν και πρόκειται για ξεκάθαρη τουρκική θέση.
Η επίθεση και οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί δεν ήταν μόνο λανθασμένη κίνηση, αλλά αποτελούσε καραμπινάτο εκφοβισμό, που στόχευε στη «δολοφονία» μίας καθαρής και νόμιμης ενέργειας, η οποία καλύπτεται απόλυτα από τον ΟΗΕ και τις διεθνείς συνθήκες.
Συνάδελφοι δημοσιογράφοι και αναλυτές εμφανίστηκαν να είναι οι ειδικοί για το Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς καν να το διαβάσουν. Διότι αμφιβάλλω αν έκαναν τον κόπο να μελετήσουν τα 320 Αρθρα της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εγώ υπερηφανεύομαι ότι τα διάβασα, για να έχω τουλάχιστον μία ιδέα γι’ αυτή τη σύμβαση, που με κατάλληλους χειρισμούς προστατεύει τον υποθαλάσσιο πλούτο της Ελλάδας. Δεν είμαι ειδικός, ούτε θα μπορέσω να γίνω ποτέ. Αλλά όταν ασχολούμαι και γράφω για το εθνικό αυτό θέμα, καταφεύγω σε καθηγητές και πρέσβεις, που ξόδεψαν 30 χρόνια να ασχολούνται και να μελετούν την ΑΟΖ.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, του οποίου όσο περνούν τα χρόνια αναγνωρίζεται η οξυδέρκεια και η νομική κατάρτιση για το θέμα, δεν αποφάσισε λανθασμένα να ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004. Οι όψιμοι κατήγοροί του τον ψέγουν χωρίς να συνειδητοποιούν ότι για την περίπτωση της Κύπρου ομιλούμε πιά περί μίας πραγματικότητας. Απέναντι σε 30 χιλιάδες κατοχικούς στρατιώτες, 900 άρματα μάχης, το ναυτικό και την αεροπορία της Τουρκίας, τόλμησε να ανακηρύξει την ΑΟΖ χωρίς να ανοίξει μύτη. Οχι μόνο επειδή προχώρησε σε στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά επειδή η Τουρκία γνώριζε πως η Λευκωσία σεβάστηκε απόλυτα τις διεθνείς συνθήκες.
Άρα είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμιά ανακήρυξη ΑΟΖ για τη διεκδίκηση της κυριότητας των υποθαλασσίων υδρογανανθράκων της, διότι –όπως λένε- έχει ήδη την κυριότητα με την, ισχυρότερη της ΑΟΖ, ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, έννοια της υφαλοκρηπίδας, όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι».
Ο παραπάνω ισχυρισμός υπονοεί ότι ο Παπαδόπουλος αντέδρασε αντεθνικά όταν πρώτα ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε ΑΟΖ αντί να ασχοληθεί με την υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αλλωστε, οι εχθροί της ΑΟΖ γνωρίζουν -και κατά βάθος υπερηφανεύονται- ότι αυτή τη στιγμή το Ισραήλ και η Κύπρος προχώρησαν σε εξερεύνηση για υδρογονάνθρακες στις ΑΟΖ, που έχουν οριοθετήσει και δεν σκοπεύουν να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα, μια και η έννοια της ΑΟΖ καλύπτει την υφαλοκρηπίδα αλλά επιπλέον ασχολείται με την αλιεία και την αιολική ενέργεια, που δεν καλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα. Είναι απορίας άξιο γιατί οι εχθροί της ΑΟΖ αγνοούν αυτά τα δυο βασικά θέματα για την Ελλάδα.
Επίσης δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται μερικοί, χωρίς σπονδυλική στήλη, διπλωμάτες ότι η Ελλάδα σκέπτεται τη μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί η οριοθέτηση πρέπει να συμφωνηθεί από τουλάχιστον δύο κράτη. Και όμως. Δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση; Δυστυχώς, διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα δεν γνωρίζουν αυτή τη βασική διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και στην οριοθέτηση. Η ανακήρυξη είναι μονομερής πράξη, σε αντίθεση με την οριοθέτηση που είναι διμερής πράξη.
Ο κ. Καρυώτης, στον οποίο έθεσα όλες τις αντιρρήσεις που καταγράφηκαν μαζικά τις τελευταίες ημέρες, μου απάντησε ότι «σίγουρα διακατέχονται από ένα «φοβικό σύνδρομο» όταν μας λένε ότι ανησυχούν για τις αντιδράσεις της Τουρκίας, τη στιγμή που η Άγκυρα δεν αντέδρασε καθόλου όταν η Κύπρος ανακήρυξε ΑΟΖ». Το 2004, σημειώνει., η Τουρκία απλώς είπε ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την ανακήρυξη, ενώ αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ρωσία. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, «ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004, διαθέτοντας τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα!».
Εσχάτως έχουν, επίσης, διαρρεύσει από άσχετους διπλωμάτες πληροφορίες για δήθεν συντεταγμένες που έχει χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και οι οποίες θα επιδοθούν στον ΟΗΕ.
Είναι δυνατόν διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα να μην γνωρίζουν πως:
Πρώτον, αυτές οι συντεταγμένες υπάρχουν για δεκαετίες στα συρτάρια της ελληνικής κυβέρνησης και
Δεύτερον, δεν μπορούν αυτές οι συντεταγμένες να δοθούν στον ΟΗΕ εάν δεν έχει υπάρξει ήδη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τα κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα.
Αναφορικά με τη στάση της Τρίπολης για την ΑΟΖ, μας πληροφόρησαν ότι η χώρα αυτή ενδιαφέρεται να φέρει και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Λιβύη. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται ότι η Λιβύη δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι, στους χάρτες που έχουν κυκλοφορήσει, εμφανίζουν τη χώρα τους να έχει θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Απορούμε, βέβαια, γιατί κωφεύει και δεν αντιδρά το υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους.
Η ουσία του προβλήματος είναι οι υδρογονάνθρακες και οι μη «ΑΟΖολογούντες» λένε με στόμφο ότι «στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», ουδείς έχει παρουσιάσει το παραμικρό στοιχείο για την ύπαρξη αυτών των τεραστίων αποθεμάτων. Μπορεί και να υπάρχουν, απλώς εμείς δεν το γνωρίζουμε».
Είναι κοινό μυστικό στην Ουάσιγκτον (αλλά και στην Αθήνα) ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί γνωρίζουν για τον ορυκτό πλούτο των ελληνικών θαλασσών. Υπάρχουν μόνο μερικές λογικές διαφωνίες για το Αιγαίο, επειδή είναι ηφαιστειογενής περιοχή. Οι εκθέσεις του καθηγητή Φώσκολου, ο οποίος ασχολείται με το θέμα πάνω από 40 χρόνια, βασίζονται σε μελέτες των ΗΠΑ και του Καναδά. Βέβαια, το λάθος που κάνουν οι υποστηρικτές της ΑΟΖ είναι ότι νομίζουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να καρπωθεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα οικονομικά οφέλη από αυτούς τους υδρογονάνθρακες. Δυστυχώς, θα χρειαστεί περίοδος μεταξύ 5 και 10 ετών για να αρχίσουν να φαίνονται κάποια κέρδη για την ελληνική οικονομία.
Το θέμα της ΑΟΖ είναι εθνικό ζήτημα. Άρα, απαιτείται περισσή προσοχή όταν ειδικοί και μη ασχολούνται με αυτό. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες σ’ αυτή την ιστορία. Υπάρχει μόνο το συμφέρον της Ελλάδας και τίποτα άλλο, γι’ αυτό πρέπει να τερματιστεί πάραυτα η αντιπαράθεση και να αφεθεί απερίσπαστος ο πρωθυπουργός ώστε να λάβει την τελική απόφαση…

kafeneio

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

 

Η Αλβανία δίνει συνέχεια στις προκλήσεις κατά της Ελλάδας, “εξαφανίζοντας” την Ελληνική Εθνική Μειονότητα μέσω της περιβόητης απογραφής.

Η δοκιμασία την οποία υπέστη η ελληνική διπλωματία από τα Τίρανα και την Άγκυρα την περασμένη εβδομάδα προκάλεσε λύπη και ανησυχία. Δυστυχώς, η οικονομική κρίση φαίνεται ότι έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης και στα εθνικά θέματα. Η αντίδραση των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας σε δύο γεγονότα που προσέβαλαν την Ελλάδα και το λαό της δεν ήταν η αρμόζουσα. Ήταν ορθή μεν η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών να ακυρώσει την επίσκεψη του στην Αλβανία, αλλά ήταν λάθος να μην αντιμετωπιστεί η πρόκληση του Σαλί Μπερίσα με σκληρό τρόπο. Και αφέθηκε να αιωρείται η απειλή του εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας με μισές κουβέντες και υπό καθεστώς διπλωματικής …ευγένειας, η οποία προκαλείται προφανώς από την ηττοπάθεια. Στον κ. Μπερίσα έπρεπε να υπενθυμιστεί ότι η οικονομία της χώρας του στηρίχθηκε από την Ελλάδα, η οποία ακόμα και τώρα – εν μέσω μιας πρωτόγνωρης κρίσης – επιτρέπει την εκροή εκατομμυρίων ευρώ στην Αλβανία, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να επιβάλει «οροφή» στην εξαγωγή συναλλάγματος. Ακόμα και τώρα κάποιος πρέπει να ασχοληθεί με το μείζον αυτό θέμα, όχι επειδή ο κ. Μπερίσα πρέπει να «πονέσει», αλλά διότι αυτό απαιτεί η κρίση. Ο Αλβανός ηγέτης είναι μια περίεργη περίπτωση. Εργάστηκε πιστά για το αιμοβόρο καθεστώς του Ενβέρ Χότζα και άρχισε να αποστασιοποιείται μόνο όταν ο Αλία του κατήργησε τα προνόμια που απολάμβανε. Ενισχύθηκε – και οικονομικά – από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά δεν έκρυψε ποτέ τον αλυτρωτισμό του, ακόμα κι όταν τη δεκαετία του ’90 η ΝΔ του έστελνε και στελέχη της για να τον βοηθήσουν στις εκλογές. Η στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν κατώτερη των περιστάσεων…

Η Τουρκία απαίτησε την τιμωρία των υπευθύνων του Πολεμικού Μουσείου επειδή δόθηκε μια αίθουσα του για την παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε ο στρατιωτικός ηγέτης του ΡΚΚ και εκδόθηκε στα ελληνικά από τον Σάββα Καλεντερίδη. Το υπουργείου Εξωτερικών έσπευσε να απολογηθεί και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, έπαυσε τους υπευθύνους του Μουσείου. Πρόκειται για δουλοπρεπή στάση που προκαλεί τα δημοκρατικά και εθνικά αισθήματα των πολιτών. Την ίδια στιγμή, προκαλεί και αίσθημα φόβου, διότι, όταν η Ελλάδα κάνει πίσω σ’ ένα θέμα που αφορά σ’ ένα βιβλίο για το ΡΚΚ, τι θα πράξει αν η Τουρκία θέσει ζήτημα στο Αιγαίο ή στη Θράκη; Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπου η Ελλάδα είναι μέλος, χαρακτηρίζουν «τρομοκράτες» του αντάρτες του ΡΚΚ. Δικαίωμα τους. Όμως εμείς γιατί πρέπει να δεχόμαστε να μας επιβάλλουν τις θέσεις τους, όταν έχουμε ίδια γνώμη για το θέμα; Ούτε οι υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας μπορούν να αμφισβητήσουν ότι οι αντάρτες παλεύουν για το δικαίωμα να έχουν πατρίδα. Άλλωστε, όποιος μελέτησε τα έγγραφα του WikiLeaks για το Κουρδιστάν γνωρίζει ότι η Αμερική συνομιλεί μαζί τους, αν και – κατά τα λοιπά – τους θεωρεί «τρομοκράτες».

Στους διπλωματικούς διαδρόμους της Ουάσινγκτον περιγράφουν ως επίδειξη τόλμης το τέλος μιας συνομιλίας μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του πρωθυπουργού του Ισραήλ. Όταν ο πρώτος ζήτησε από τον κ. Νετανιάχου να αποδεχτεί την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, του απάντησε: «Γιατί δεν δέχεσαι κι εσύ το Ντιγιαρμπακίρ ως την πρωτεύουσα του Βόρειου Κουρδιστάν;» Ποια θα ήταν η ελληνική απάντηση άραγε; Η στάση έναντι του Μπερίσα και του Νταβούτογλου σίγουρα προδιαθέτει…

Μιχάλης Ιγνατίου (Επίκαιρα)

H TEΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Δόθηκε ελάχιστη σημασία όταν ο Ντομινίκ Στρος Καν μάς είχε δηλώσει ότι «μετρούν τα έργα, και όχι τα λόγια». Ηταν μια κουβέντα που ανέφερε συχνά στον κ. Παπανδρέου. Του είχε υπογραμμίσει ότι η υλοποίηση του προγράμματος αποτελούσε το άλφα και το ωμέγα της προσπάθειας για τη σωτηρία της οικονομίας.

Τις ίδιες σκέψεις μοιράστηκε με τον κ. Παπανδρέου και με όσους ακολούθησαν η Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία είχε επαναλάβει τη λέξη εφαρμογή τρεις φορές. Η δήλωσή της......

δημοσιοποιήθηκε ευρύτατα, αναδεικνύοντας την ανυπαρξία εφαρμογής των ελληνικών υποσχέσεων. Τι περισσότερο δήλωσε την Παρασκευή η καγκελάριος της Γερμανίας, που ενόχλησε; Τόνισε πως πρέπει να τηρηθούν οι δεσμεύσεις για να ανακτηθεί η αξιοπιστία της Ελλάδας και της Ευρωζώνης.

Τα είπαμε πολλές φορές και δεν αξίζει να τα επαναλαμβάνουμε. Το Μνημόνιο ήταν ένα τραγικό λάθος ? ας ελπίσουμε πως δεν θα αποδειχθεί μοιραίο. Ομως, αφού επιλέχθηκε η οδός του μηχανισμού, θα έπρεπε οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 2010 μέχρι σήμερα, να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους. Διότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση να έχει κάνει ο λαός απίστευτες θυσίες, και η χώρα να βρίσκεται ενώπιον της χρεοκοπίας. Αυτό συμβαίνει διότι η επιλογή του Προγράμματος ήταν λανθασμένη. Με λίγα λόγια, η Αθήνα αποδέχθηκε ένα βάρος που δεν μπορούσε να το σηκώσει.

Ολοι γνωρίζουμε πως οι δανειστές δίνουν μία τελευταία ευκαιρία στον σημερινό πρωθυπουργό και στην κυβέρνησή του, άρα και στη χώρα. Μερικοί εκ των δανειστών πιστεύουν ότι ο κ. Σαμαράς και ο υπουργός των Οικονομικών «εννοούν αυτά που λένε». Μετά τη λήψη των απάνθρωπων μέτρων, αναμένουν την υλοποίηση, όπως υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός. Απλά πρέπει να θυμάται ότι τα μέτρα από μόνα τους δεν οδηγούν σε ανόρθωση. Η ανάπτυξη είναι το παν, και είναι στο χέρι του κ. Σαμαρά να πείσει τους δανειστές. Η υλοποίηση των μέτρων, που τον ανάγκασαν να λάβει, πρέπει να συνδυαστεί με ανάπτυξη. Διαφορετικά η αποτυχία του είναι δεδομένη.

kafeneio

OI ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ “ ΔΙΔΥΜΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ “

 

Δεν ήταν έκπληξη ούτε προκάλεσαν σοκ, σε όσους καλύπτουμε καθημερινά τις δρα-στηριότητες του ΔΝΤ, οι δηλώσεις του κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη στην εφημερίδα «New York Times». Ηταν πολ-λοί αυτοί που προέβλεπαν πως το λεγόμενο «Ελληνικό Πρόγραμμα» ήταν μη εφαρμόσιμο και θα οδηγούσε σε περιπέτειες και ο ίδιος είχε προειδοποιήσει την τότε ελληνική κυβέρνηση.

Το βασικό λάθος που έγινε από την πρώτη στιγμή ήταν ότι οι μανδαρίνοι του υπουργείου Οικονομικών απεδείχθησαν ανίκανοι να καταλήξουν σε ένα κείμενο με υλοποιήσιμες προτάσεις και αφέθηκαν στα χέρια των δανειστών, οι οποίοι -για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία του ΔΝΤ- έδωσαν οι ίδιοι τις κατευθυντήριες γραμμές.

Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό λάθος ήταν η ανικανότητα υλοποίησης των άπειρων υποσχέσεων που έδωσαν ο τότε πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών. Μέχρι να αποχωρήσουν από τις θέσεις τους οι κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, ήταν γνωστό σε όσους ασχολούνταν με το «Ελληνικό Πρόγραμμα» πως η οικονομία οδηγούνταν στην απόλυτη καταστροφή. Αλλωστε, ποια μεγαλύτερη απόδειξη χρειάζεται κανείς για την παντελή αποτυχία εφαρμογής, όταν χρειάστηκε δεύτερο Μνημόνιο, και σε λίγους μήνες -εάν δεν χρεοκοπήσει η Ελλάδα- θα απαιτηθεί και τρίτο. Ο κ. Ρουμελιώτης είχε συμβουλέψει σωστά τον τότε πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό Οικονομικών, διότι γνώριζε όλο το παρασκήνιο -λόγω της φιλίας του με τον Ντομινίκ Στρος-Καν.

Η εισήγησή του για «κούρεμα», που έγινε τον Μάιο του 2010, και την οποία επανέλαβε και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, θα αποδεικνυόταν «λυτρωτική» για την ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα θα χρειαζόταν λιγότερη βοήθεια, η αποπληρωμή των δανείων θα ήταν πιο εύκολη και σε συνδυασμό με ένα καλύτερο πρόγραμμα, που θα υλοποι-ούνταν και θα εφαρμοζόταν, σίγουρα δεν θα βρισκόταν η χώρα στη σημερινή ταπεινωτική και τραγική κατάσταση.

Δυστυχώς, όλες οι προ­τάσεις και εισηγήσεις -ακόμα και οι συμβουλές του Στρος-Καν, που απέδειξε ότι νοιαζόταν γνήσια, απορρίφθη­καν από το «δίδυμο της συμφο­ράς», το οποίο αντί να σιωπήσει και να «εξαφανιστεί» από την Ελλάδα, συνεχίζει και σήμερα να προκαλεί το λαϊκό αίσθημα...

38 ΧΡΟΝΙΑ “ ΑΤΤΙΛΑΣ “

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Τριάντα οκτώ χρόνια πέρασαν από τότε (20 Ιουλίου 1974 - 20 Ιουλίου 2012)... Μετά το προδοτικό πραξικόπημα της ελληνικής χούντας, που προσέφερε τη «δικαιολογία» στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο, το νησί παραμένει και σήμερα υπό τουρκική κατοχή. Πόσοι άνθρωποι, άραγε, θυμήθηκαν τη βάρβαρη εισβολή του Αττίλα εναντίον της Κύπρου... Πόσοι γνωρίζουν την ιστορία εκείνης της εποχής, όταν ο Ιωαννίδης και οι πράκτορες της παρέας του, σε συνεργασία με την αμερικανική CIA, σχεδίασαν το διπλό έγκλημα στην Κύπρο, το πραξικόπημα και την .......

εισβολή; Και πόσοι έμαθαν καλά εκείνο το τραγικό μάθημα, για τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, που στιγματίζει μέχρι σήμερα το Νησί της Αφροδίτης αλλά και τη Μητέρα Πατρίδα, για την οποία θυσιάστηκαν χιλιάδες Ελληνοκύπριοι; Δεν θα τολμήσω να δώσω την απάντηση, διότι προκαλεί αβάστακτο πόνο.

Η κατοχή συνεχίζεται και σήμερα από την ίδια δύναμη, την Τουρκία, με την κυβέρνηση της οποίας συναγελάζονται χωρίς αιδώ οι Ελληνες ηγέτες, στο όνομα της «καλής γειτονίας» και στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, που όλα τα «αλέθει» και όλα τα ξεχνά. Ακόμα και τους εισβολείς και κατακτητές, οι οποίοι όταν ξεμπερδέψουν με την Κύπρο μέσω σχεδίων, όπως το φιλοτουρκικό και ρατσιστικό κείμενο του Κόφι Ανάν, θα στραφούν ανενόχλητοι εναντίον της Θράκης και του Αιγαίου.

Το μήνυμα της 20ής Ιουλίου του 1974 είναι και σήμερα έντονα ισχυρό και πρέπει να γίνουν αποδέκτες και οι νεότερες γενιές. Δεν χρειάζεται να ποτίσουν με μίσος τις καρδιές τους, απλώς να θυμούνται ότι κάποιοι συνέλληνες στην Κύπρο είναι και σήμερα πρόσφυγες και περιμένουν με προσμονή την ημέρα της επιστροφής.

Επίσης, δεν πρέπει να απογοητεύονται επειδή οι ξένες δυνάμεις και μερικοί ντόπιοι «ηγέτες» αντιμετωπίζουν τα εθνικά θέματα σαν... Ελβετοί. Τα πράγματα στην περιοχή μας αλλάζουν... Η Τουρκία εισέρχεται και αυτή σε περίοδο παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, παρά τις συνεχείς υποτιμήσεις του νομίσματός της, και είναι η μόνη χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο που θα αναγκαστεί να χάσει έδαφος, λόγω του συνεχούς αγώνα των Κούρδων να αποκτήσουν τη δική τους πατρίδα, όπως δικαιούνται. Αρα, η υπομονή θα αποδώσει καρπούς...

kafeneio

“ ΥΣΤΑΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ “ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Η αποκάλυψη του εκπροσώπου του ΔΝΤ, Τζέρι Ράις, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η Αποστολή του Ταμείου στην Αθήνα «δεν είχε στοιχεία για να εκτιμήσει» την κατάσταση της οικονομίας, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος και αναδεικνύει τις μεγάλες ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών, αρχίζοντας από αυτούς που έσυραν τη χώρα στον μηχανισμό μέχρι και όσους κυβερνούσαν πριν από τις......

τελευταίες εκλογές, από τις οποίες προέκυψε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Για την ώρα, στο Ταμείο είναι πολύ προσεκτικοί όταν περιγράφουν τις πρώτες διαπιστώσεις τους. Η εικόνα είναι πραγματικά τραγική και υπό άλλες συνθήκες -και εκφράζω την προσωπική μου γνώμη- θα έφευγαν τρέχοντας, εάν δεν ήταν μέρος ενός μηχανισμού, που περιλαμβάνει επίσης την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η Ελλάδα έσπασε όλα τα αρνητικά ρεκόρ. Αλλωστε, ο όρος της βιωσιμότητας του χρέους, που πρέπει να καλύπτεται για να εκταμιευθούν οι δόσεις, παραβιάστηκε σε όλες τις περιπτώσεις, άλλοτε με τη βοήθεια του Ντομινίκ Στρος Καν και άλλες φορές με εκείνη τη φοβερή «έμπνευση» των στελεχών του ΔΝΤ για το «κούρεμα».

Από την αψυχολόγητη και χωρίς καμία προετοιμασία προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό, η χώρα μας κυβερνάται από τις λεγόμενες «μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις», που πιστεύουν τέλος πάντων ότι το Μνημόνιο και το Πρόγραμμα θα σώσουν την οικονομία.

Από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, γίναμε μάρτυρες πειραμάτων και «θαυμάτων» από ερασιτέχνες μάγους της πολιτικής και της οικονομίας. Δεν πέτυχαν κανέναν στόχο, δεν υλοποίησαν τις υποσχέσεις που έδωσαν στους δανειστές, ούτε εφάρμοσαν το πρόγραμμα που υπέγραψαν. Ο νέος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, ειδικά οι υπουργοί Οικονομικών και Ανάπτυξης, πιστεύουν στο Μνημόνιο και το υποστηρίζουν με πάθος. Από τους δανειστές άκουσαν ότι τα όποια καλά αποτελέσματα θα επιβραβευθούν από τις Βρυξέλλες και το Ταμείο. Είναι ένας καλός λόγος για να παλέψουν, αφού η φράση των δανειστών τελείωνε ως εξής: «Διαφορετικά, θα είναι η ύστατη ευκαιρία»...

kafeneio

ΚΥΡΙΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ , ΒΡΕΣ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗ . ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΣΕΒΑΣΜΟ

 

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Οι δηλώσεις της κ. Κριστίν Λαγκάρντ στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» έφεραν στην επιφάνεια ένα σοβαρότατο ζήτημα –αυτό της φοροδιαφυγής- που αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» της ελληνικής οικονομίας. Οσες προσπάθειες έγιναν μέχρι τώρα για την πάταξη του φαινομένου, απέτυχαν με αποτέλεσμα η φοροδιαφυγή να αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα λόγο, από κοινού με τα αμέτρητα σκάνδαλα των πολιτικών, που .........

οδήγησαν την οικονομία στη σημερινή καταστροφή.

Το γνωρίζω ότι θα προκαλέσει …κατάπληξη αυτό που θα διαβάσετε στις επόμενες γραμμές, αλλά είναι η μόνη αλήθεια και δικαιολογεί σε ένα βαθμό τις αντιδράσεις των ξένων, συμπεριλαμβανομένων και των δανειστών, όταν τίθεται το ερώτημα για την (μέχρι της στιγμής) αποτυχία του Προγράμματος. Πιστεύουν πως η ανικανότητα συλλογής των φόρων, είναι η βασική αιτία της άμεσης απειλής πτώχευσης, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Βέβαια, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για το κατηγορώ εναντίον του συνόλου του ελληνικού λαού, διότι και οι αξιωματούχοι της Αποστολής του Ταμείου παραδέχονται πως οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που αποτελούν και την πλειοψηφία, εκτελούν στο ακέραιο τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Πως μπορούν να κλέψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι το κράτος, όταν αυτό έχει φροντίσει να αποσπά το «μερίδιό» του πριν ακόμα ο δημόσιος και ο ιδιωτικός υπάλληλος λάβουν τα χρήματα τα οποία δικαιούνται και για τα οποία εργάστηκαν σκληρά.

Εκει που έσφαλλε και απώλεσε εντελώς το δίκιο της η γενική διευθύντρια του Ταμείου ήταν η επιλογή της να κατηγορήσει συλλήβδην τους Ελληνες και τις Ελληνίδες για φοροδιαφυγή. Ακόμα, η σύγκριση.με το Νίγηρα, έδειξε έλλειψη ευαισθησίας για πολλά παιδιά στην Ελλάδα που δεν έχουν να φάνε και πολλούς ανθρώπους, που δεν έχουν δυνατότητα να αγοράσουν φάρμακα.

Εκανε τραγικό λάθος και είμαι βέβαιος πως το έχει μετανοιώσει –αυτό φάνηκε στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ταμείου, την Τρίτη, αν και εξέφρασε μόνο λύπη και απέφυγε την απολογία. Η προσπάθεια να διευκρινίσει στο Facebook πως ομιλούσε για τους προνομιούχους, όπως και η έκφραση της λύπης της στο Δ.Σ., είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά για πολλούς Ελληνες δεν είναι αρκετές. Διότι απευθυνόταν σ’ ένα λαό, που έχει πληγωθεί, έχει πονέσει, έχει εξευτελιστεί από τις αποφάσεις των πολιτικών, που τον λοιδώρησαν και στο διεθνές ακροατήριο. Θα αποδειχθεί, επίσης, σύντομα πως στις ιδιαίτερες συζητήσεις που είχαν οι αρμόδιοι με τον προηγούμενο γενικό διευθυντή του ΔΝΤ, επέρριψαν τις δικές τους ευθύνες για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας στους πολίτες. Διότι ο κάθε Στρός Καν και η κάθε κ. Λαγκάρντ, δεν ξύπνησαν μία μέρα και συνειδητοποίησαν πως ο ελληνικός λαός δήθεν φοροδιαφεύγει. Κάποιοι κατήγγειλαν το λαό και αυτοί που το έκαναν είναι οι κατά καιρούς συνομιλητές τους.

Εάν η κ. Λαγκάρντ έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους, εάν δήλωνε πως οι περισσότεροι Ελληνες πληρώνουν ότι τους ζητηθεί, εάν είχε το θάρρος να επιρρίψει στους πολιτικούς τις μεγάλες ευθύνες, που τους αναλογούν άλλωστε, εάν μιλούσε για αυτούς που κατέκλεψαν τον εθνικό πλούτο και αθέτησαν τις υποσχέσεις τους προς τους δανειστές, θα ήταν «ηρωίδα» και δεν θα αντιμετωπιζόταν με απέχθεια από τον ελληνικό λαό. Η γενική διευθύντρια του Ταμείου, που μέχρι τώρα βοηθήσε ποικιλοτρόπως ιδιαίτερα όταν τα πράγματα δυσκόλευαν στο διοικητικό συμβούλιο και ακούγονταν φωνές διακοπής των δόσεων, μπορεί και τώρα –με το θάρρος που την διακρίνει- να στρέψει το κατηγορώ της για τη φοροδιαφυγή προς αυτούς που φέρουν την ευθύνη.

Η κ. Λακάρντ γνωρίζει καλύτερα από τον κάθε Ελληνα και την κάθε Ελληνίδα τί έφταιξε και η πατρίδα τους κρέμεται από την εσχάτη κλωστή της χρεωκοπίας. Και θα προσέφερε μεγάλη υπηρεσία και στον οργανισμό που διοικεί,, αν αντί δηλώσεων αναρτούσε στα πρωτοσέλιδα των ελληνικών και των διεθνών μέσων ενημέρωσης τον κατάλογο των φοροφυγάδων. Τον έχει στο συρτάρι της…

kafeneio

Ο ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΤΗ ΦΟΒΑΤΑΙ

 

Επρεπε να καταφύγει ο τότε πρωθυπουργός στον μηχανισμό του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για να πειστούμε ότι οι ακριβοπληρωμένοι αξιωματούχοι, που κατοικοεδρεύουν στις Βρυξέλλες, έχουν χάσουν κάθε επαφή με τους λαούς της Ευρώπης και βέβαια με την πραγματικότητα. Οι δηλώσεις τους και οι πράξεις τους προκαλούν οργή, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι το «φαγητό ημέρας». Και μ' όλα αυτά οδηγούν τα ελληνικά πράγματα σε αντίθετη πορεία από αυτήν που δήθεν επιθυμούν.

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, αντιμετωπίζει την ελληνική οικονομική κρίση με προσο­χή και περισσή ευαισθησία, και όταν δηλώνει πως «ανα­γνω­ρίζει τις θυσίες του ελληνικού λαού» το εννοεί και το αποδεικνύει. Πιστεύω πως η Ανγκελα Μέρκελ και οι υπό­λοιποι δυνατοί της Ευρώπης θα έκαναν το απόλυτον μη­δέν για να αντιμετωπιστεί η κρίση, εάν δεν τους ενο­χλού­σε ο Αμερικανός ηγέτης. Δέχομαι πως η κρίση στην Ευρωζώνη επηρεάζει άμεσα την αμερικανική οικονομία και θα αποτελέσει θέμα της προεκλογικής εκστρατείας, αλλά αυτό που εντυπωσίασε τους αναλυτές και τους δι­πλω­­μάτες ήταν η συνέπεια και η σταθερότητα των θέσεών του, που βρί­σκο­νταν πάντα απέναντι στις απόψεις των ισχυρών της Ευρώπης.

Πολλοί άνθρωποι επηρεάζονται από τις απειλές των Βρυξελλών. Θυμώνουν και δικαιολογημένα αντιδρούν. Ετσι και αλλιώς, οι πολίτες της χώρας μας έχουν ξεπερά­σει τα όριά τους και αρκετοί βρίσκονται στο σημείο χωρίς επιστροφή. Ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή. Βρίσκο­νται στη δυσάρεστη θέση να μην ελπίζουν σε κανένα αύ­ριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η καταιγίδα πιέσεων δυναμώνει τους ανθρώπους. Ομολογώ ότι η κατάσταση θυμίζει την ατμόσφαιρα πριν από το δημο­ψήφισμα στην Κύπρο. Η συντριπτική πλειονότητα των ξένων κυβερνή­σεων απειλούσαν με καταστροφή τους Ελληνοκύπριους. Τις τελευταίες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες νιώσαμε πως έρχεται το τέλος του... κόσμου. Οι Ελληνοκύπριοι, αντιδρώντας στις απειλές, αρνήθηκαν να ψηφίσουν «ναι». Και η καταστροφή δεν ήρθε ποτέ. Οι Ευρωπαίοι διακινδυνεύουν να συμβεί το ίδιο και στην Ελλάδα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

“ O BΡΕΓΜΕΝΟΣ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΟΒΑΤΑΙ “

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Επρεπε να καταφύγει ο τότε πρωθυπουργός στον μηχανισμό του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για να πειστούμε ότι οι ακριβοπληρωμένοι αξιωματούχοι, που κατοικοεδρεύουν στις Βρυξέλλες, έχουν χάσουν κάθε επαφή με τους λαούς της Ευρώπης και βέβαια με την πραγματικότητα. Οι δηλώσεις τους και οι πράξεις τους προκαλούν οργή, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι το «φαγητό ημέρας». Και μ' όλα αυτά οδηγούν τα ελληνικά πράγματα σε ......

αντίθετη πορεία από αυτήν που δήθεν επιθυμούν.

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, αντιμετωπίζει την ελληνική οικονομική κρίση με προσο­χή και περισσή ευαισθησία, και όταν δηλώνει πως «ανα­γνω­ρίζει τις θυσίες του ελληνικού λαού» το εννοεί και το αποδεικνύει. Πιστεύω πως η Ανγκελα Μέρκελ και οι υπό­λοιποι δυνατοί της Ευρώπης θα έκαναν το απόλυτον μη­δέν για να αντιμετωπιστεί η κρίση, εάν δεν τους ενο­χλού­σε ο Αμερικανός ηγέτης. Δέχομαι πως η κρίση στην Ευρωζώνη επηρεάζει άμεσα την αμερικανική οικονομία και θα αποτελέσει θέμα της προεκλογικής εκστρατείας, αλλά αυτό που εντυπωσίασε τους αναλυτές και τους δι­πλω­­μάτες ήταν η συνέπεια και η σταθερότητα των θέσεών του, που βρί­σκο­νταν πάντα απέναντι στις απόψεις των ισχυρών της Ευρώπης.

Πολλοί άνθρωποι επηρεάζονται από τις απειλές των Βρυξελλών. Θυμώνουν και δικαιολογημένα αντιδρούν. Ετσι και αλλιώς, οι πολίτες της χώρας μας έχουν ξεπερά­σει τα όριά τους και αρκετοί βρίσκονται στο σημείο χωρίς επιστροφή. Ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή. Βρίσκο­νται στη δυσάρεστη θέση να μην ελπίζουν σε κανένα αύ­ριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η καταιγίδα πιέσεων δυναμώνει τους ανθρώπους. Ομολογώ ότι η κατάσταση θυμίζει την ατμόσφαιρα πριν από το δημο­ψήφισμα στην Κύπρο. Η συντριπτική πλειονότητα των ξένων κυβερνή­σεων απειλούσαν με καταστροφή τους Ελληνοκύπριους. Τις τελευταίες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες νιώσαμε πως έρχεται το τέλος του... κόσμου. Οι Ελληνοκύπριοι, αντιδρώντας στις απειλές, αρνήθηκαν να ψηφίσουν «ναι». Και η καταστροφή δεν ήρθε ποτέ. Οι Ευρωπαίοι διακινδυνεύουν να συμβεί το ίδιο και στην Ελλάδα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

kafeneio

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΣΙΩΠΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

 

Μιχ. Ιγνατίου

Η ήπια αντιμετώπιση του αποτελέσματος των εκλογών εκ μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν πρέπει να εφησυχάζει τους Ελληνες πολιτικούς. Λόγω του καταστατικού του, το Ταμείο δεν παρεμβαίνει ΠΟΤΕ στις εσωτερικές υποθέσεις των μελών του και όταν διεξάγονται εκλογές στις χώρες που βρίσκονται υπό καθεστώς Μνημονίου, οι αξιωματούχοι του στην κυριολεξία σιωπούν.

Χωρίς να αμφισβητώ τα δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας, θα υποστηρίξω με βεβαιό­τητα ότι λειτούργησε η φαντασία και εγκαταλείφθηκε το ρεπορτάζ, το οποίο -όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα- ξέρουν πως γίνεται με τον παλιό, κλασικό τρόπο: πρόσωπο με πρόσωπο.

Η σιωπή των αξιωματούχων του Διεθνoύς Νομισματικού Ταμείου δεν σημαίνει και αποδοχή των αποτελεσμάτων. Αντίθετα, θα έλεγα. Ομως, προς το παρόν, αναλύουν την κατάσταση, περιμένουν τις εξελίξεις, που πιθανότατα θα είναι «δυσάρεστες»,

και όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, θα τοποθετηθούν για το πρόγραμμα και την υλοποίησή του. Οχι για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Το μυστικό έγκειται στην εφαρμογή του Μνημονίου. Εάν εξελίσσεται και υλοποιείται ομαλά, όπως διαρρέει το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών, τότε δεν θα υπάρξουν παράπονα. Διαφορετικά, θα γίνουμε μάρτυρες των «καβγάδων» που σημάδεψαν το τελευταίο τετράμηνο του περασμένου έτους και ίσως -για πρώτη φορά- οδηγηθούμε σε μείζονα κρίση, όπως προειδοποίησε και το IIF του Τσαρλς Νταλάρα.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στους νόμους που δεσμεύθηκε να «περάσει» από τη Βουλή η κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου με τη σύμφωνη γνώμη των αρχηγών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.

Η υπερψήφιση είναι μέρος των υποχρεώσεων της Ελλάδας, διότι οι δανειστές ολίγον ενδιαφέρονται για το πρόσωπο του πρωθυπουργού. Και γι' αυτό μην έχετε αμφιβολία, διότι η αποπληρωμή των δανείων θεωρούν πως είναι υποχρέωση όλων μας, όχι μόνο αυτών που μας οδήγησαν στον σκληρό μηχανισμό.

Δεν πρόκειται για εκβιασμό, όπως ίσως σκεφθούν όσοι διαβάσουν αυτές τις γραμμές, αλλά είναι ανάγκη να γνωρίζουμε πως τα δύο Μνημόνια έχουν δέσει χειροπόδαρα την Ελλάδα και τον λαό της. Δυστυχώς...

ethnos.gr

ΔΥΟ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Η Σύνοδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που ολοκληρώνεται σήμερα στην Ουάσιγκτον -τουλάχιστον έως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές- είχε ένα «θετικό» στοιχείο για την Ελλάδα. Η χώρα μας δεν ήταν το πιο σημαντικό, όπως άλλες χρονιές, θέμα συζήτησης, ούτε καν ένα από τα βασικά, και αυτό έχει τη σημασία του.

Παρακολουθώντας το σεμινάριο της ευρωπαϊκής ομάδας του Ταμείου, ομιλίες και συνεντεύ­ξεις Τύπου, εύκολα θα μπορούσε κανείς να καταλήξει στο συμπέ­ρασμα ότι υπάρχει μεν μια «ησυχία» λόγω του νέου προγράμμα­τος και του νέου πακέτου χρηματοδότησης, αλλά την ίδια στιγμή νιώσαμε να θεωρούν πως η Ελλάδα δεν επηρεάζει πια, όσο επηρέαζε πριν από μερικούς μήνες, την ευρωπαϊκή οικονομία και τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη. Εάν η διαπίστωση αυτή είναι πραγματική, δύο πράγματα συμβαίνουν:

- Είτε το πρόγραμμα υλοποιείται πια χωρίς προβλήματα και όπως τόνισε η κ. Λαγκάρντ «γίνονται πράγματα» και μέχρι τον Σεπτέμβριο θα γίνουν πολύ περισσότερα.

-Είτε οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί διευθέτησαν τα του οίκου τους και δεν ανησυχούν από την πιθανότητα «πτώσης» της Ελλάδας.

Οι γνωρίζοντες τα παρασκήνια επιλέγουν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στα λόγια της γενικής διευθύντριας του Ταμείου, η οποία αναγνώρισε πως το διάστημα από τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν δημιουργήθηκε η πρώτη μεγάλη κρίση, η ελληνική κυβέρνηση ?ιδιαίτερα αυτή του κ. Λουκά Παπαδήμου- έφερε εις πέρας αρκε­τούς από τους στόχους που ετέθησαν.

Προκαλεί επίσης εντύπωση ότι από την έγκριση του νέου προγράμματος μέχρι σήμερα, το Ταμείο δεν «γκρι­νιά­ζει» για την εφαρμο­γή και την υλοποίηση και είναι επιβεβαιωμένο πως αυτή η αλλαγή δεν έχει σχέση με τις εκλογές, για να μην επηρεαστούν οι ψηφοφόροι και να στραφούν προς τα αντιμνημονιακά κόμματα. Φαίνεται πως κάτι αλλάζει και ας ελπίσουμε ότι ο ελληνικός λαός θα δει σύντομα αποτελέσματα για να τερματιστεί η εξαθλίωση που προκάλεσαν οι περικοπές μισθών και οι μαζικές απολύσεις.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ethnos.gr