ΒΡΑΔΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

Καλό  σας  βράδυ

www.lidoriki.com

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ‘50 …ΜΕ ΤΗ ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

 

Τη δεκαετία του ‘50 γυρίζονταν τρεις ταινίες κατά μέσο όρο το χρόνο. Συγκεκριμένα, μέχρι και το 1959 γυρίστηκαν 25 ταινίες, μέσα από τις οποίες η Φίνος Φιλμ καθιερώθηκε ως η σημαντικότερη επιχείρηση κινηματογράφικης παραγωγής στην Ελλάδα. Αυτές οι ταινίες, που συνδύαζαν ποιότητα και εμπορικότητα, συνοψίζονται σε 15 κωμωδίες και 10 δράματα, ανάμεσα τους και πολλές ηθογραφίες. Η Φίνος Φιλμ στεγάστηκε από την αρχή της ίδρυσης της, το 1943, στην οδό Στουρνάρα 27. Τα πρώτα της στούντιο ήταν στις Τρεις Γέφυρες και αργότερα στους Αγίους Αναργύρους. Το 1954 η επιχείρηση μεταφέρθηκε στο ιστορικό κτίριο της Χίου 53, στον Άγιο Παύλο.
Το 1951, η ταινία «Νεκρή Πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά, αν και δεν κάνει εμπορική επιτυχία, «ταξιδεύει» στις Κάννες την επόμενη χρονιά και επιδοκιμάζεται από τους κριτικούς για την καλλιτεχνική και ενδοσκοπική της φωτογραφία. Διευθυντής φωτογραφίας ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς, ενώ την καλλιτεχνική διεύθυνση είχε ο ίδιος ο Φίνος. Είναι η πρώτη από μία σειρά ταινιών της Φίνος Φιλμ που γράφει μουσική ο Μάνος Χατζιδάκης.

Ο Γιώργος Τζαβέλλας καινοτομεί ξανά με τη βοήθεια του Φίνου, κάνοντας ντουμπλάζ στην ταινία «Η Αγνή του Λιμανιού» (1952), με την Ελένη Χατζηαργύρη να εμφανίζεται στην ίδια σκηνή σε δύο ρόλους. Στην ταινία πρωτοεμφανίζεται σε ταινία της FF ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Ο Τζαβέλλας είναι ο σκηνοθέτης και των δύο επόμενων ταινιών της Φίνος Φιλμ, τη σεζόν 1952-53. Ο «Γρουσούζης» και το «Σωφεράκι» είναι δύο ηθογραφίες που θα πιστοποιήσουν την ποιότητα που φέρουν οι ταινίες με την υπογραφή τόσο της Φίνος Φιλμ, όσο και του σπουδαίου σκηνοθέτη.
To 1954, στην «Ωραία των Αθηνών» του Νίκου Τσιφόρου, η Γεωργία Βασιλειάδου δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας και μαζί με τον Αυλωνίτη, τον Φωτόπουλο και τον Σταυρίδη χαρίζουν γέλιο στο ελληνικό κοινό.

Ο Ντίνος Δημόπουλος σκηνοθετεί το πρώτο ελληνικό μιούζικαλ «Χαρούμενο Ξεκίνημα» (1954) σε μουσική των: Κώστα Καπνίση και Λυκούργου Μαρκέα. Ο Δημήτρης Γούναρης κλέβει την παράσταση με τα τραγούδια του και το ελληνικό κοινό υποδέχεται με ενθουσιασμό αυτό το νέο είδος ταινίας. Η κωμωδία «Ούτε Γάτα ούτε Ζημιά» (1955) του Σακελλάριου, είναι η δεύτερη και η τελευταία παρουσία του μεγάλου κωμικού μας Βασίλη Λογοθετίδη, σε ταινία της Φίνος Φιλμ.
Στο τέλος του 1955, οι Έλληνες είδαν μία ταινία με πρωταγωνίστρια... μία λατέρνα. Ο Αλέκος Σακελλάριος παρουσίασε την κωμωδία «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο», στην οποία κατέγραψε με πολύ ανθρώπινη προσέγγιση και τρυφερότητα, ένα υπαρκτό θέμα της εποχής, τη δύση της λατέρνας. Δύο χρόνια αργότερα, θα βγει η συνέχεια της ταινίας με τίτλο «Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο». Είναι η πρώτη φορά στο ελληνικό σινεμά που γυρίστηκε «σίκουελ» μιας ταινίας. Πρωταγωνιστές ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο Μίμης Φωτόπουλος, που ενσαρκώνουν άψογα δύο καλόκαρδους και γνήσιους μάγκες λατερνατζήδες. Δίπλα τους η νεαρή τότε Τζένη Καρέζη, η οποία εντυπωσιάζει στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση. Τη μουσική και των δύο ταινιών υπογράφει ο Μάνος Χατζιδάκις και σημειώνει τεράστια επιτυχία. Το τραγούδι «Γαρύφαλλο στ’ Αυτί» το ερμηνεύει μία ομάδα από αυθεντικές τσιγγάνες και κάνει θραύση μέχρι...σήμερα.











Το 1957, ο Ντίνος Δημόπουλος γυρίζει ένα επίκαιρο κοινωνικό δράμα που έχει να κάνει με την έκλειψη του επαγγέλματος των αμαξάδων, μιας και τα τροχοφόρα έχουν μπει για τα καλά στη ζωή των Ελλήνων. Η ταινία «Το Αμαξάκι» με το ευαίσθητο σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και την εξαιρετική απόδοσή του στη μεγάλη οθόνη, αγγίζουν το κοινό και η ταινία έρχεται πρώτη σε εισιτήρια. Το 1957 καταφθάνει η ανατρεπτική «Θεία από το Σικάγο», φέρνοντας νέα ήθη και έθιμα. Η Γεωργία Βασιλειάδου ενσαρκώνει τη θεία με μοναδικό τρόπο και παρά την... αντίσταση του συντηρητικού «αδελφού» της Ορέστη Μακρή, φέρνει τα πάνω κάτω. Με αυτή την ταινία ο Σακελλάριος δίνει το στίγμα της «αμερικανοποίησης» στον τρόπο ζωής των Ελλήνων αστών, και δημιουργεί πανικό στα ταμεία, καταλαμβάνοντας με διαφορά την πρώτη θέση στα εισιτήρια.
Πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, ευρωπαίοι κριτικοί χαρακτηρίζουν ελληνική παραγωγή με τον όρο «αριστούργημα» και αναφέρονται στην ταινία «Το Τελευταίο Ψέμμα» (1958) του Μιχάλη Κακκογιάννη με πρωταγωνιστές την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά. Η ταινία έλαβε μέρος σε διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου, όπως της Μελβούρνης, του Σαν Φρανσίσκο και των Καννών, ενώ ο Μ. Κακκογιάννης παραλληλίστηκε με τον Bergman, τον Fellini και τον Barden.
Το  1958, ο Φίνος φέρνει τη μεγάλη ντίβα του Ιταλικού σινεμά, Υβόν Σανσόν, να παίξει μαζί με τον Δημήτρη Χορν στην κωμωδία του Τζαβέλλα «Μια Ζωή την Έχουμε», η οποία ήταν και η τελευταία σκηνοθεσία του πρωτοπόρου αυτού σκηνοθέτη σε ταινία της Φίνος Φιλμ.

Την ίδια χρονιά, γυρίζεται η ξεκαρδιστική κωμωδία «Ο Ηλίας του 16ου» σε χρόνο-ρεκόρ 14 ημερών! Ο “Ηλίας” αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλος του Κώστα Χατζηχρήστου, ο οποίος δίνει στον Θανάση Βέγγο το πιο διάσημο – αληθινό – χαστούκι του ελληνικού κινηματογράφου.
Το 1959, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία είχε ήδη κερδίσει κοινό και κριτικούς, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία του Σακελλάριου «Το Ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο». Ήταν η δεύτερη ταινία της με τον Φίνο. Είχε προηγηθεί η «Αστέρω» ένα βουκολικό δράμα του Ντίνου Δημόπουλου, όπου μαζί με τον μέλλοντα σύζυγό της, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, σύνέθεσαν ένα δίδυμο που «έγραψε» και στις δύο ταινίες  και θα το βλέπαμε πλέον αρκετά συχνά. Αμφότερες οι ταινίες πρώτευσαν στα εισιτήρια.

Μετά την πρεμιέρα του «Ξύλου», η μεγάλη κυρία της δημοσιογραφίας  Ελένη Βλάχου απέδωσε στην Αλίκη τον τίτλο «Εθνική Σταρ» που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα. Η ερμηνεία της ως σκανδαλιάρας και σκερτσόζας μαθήτριας σε κολλέγιο θηλέων, αφήνει εποχή και δημιουργεί πρότυπο ερμηνείας σε ανάλογους ρόλους. Η ταινία, στην οποία συμμετέχει η αφρόκρεμα των κωμικών μας, σπάει τα ταμεία και αποτελεί σήμερα «μνημείο» ελληνικής κωμωδίας.
http://www.finosfilm.com
 Πίσω στα παλιά

Η..ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ “ ΑΤΤΙΚΟΝ “

 

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.

H ιστορία από τα χρόνια της Εσμέ Χανούμ μέχρι τη 10ετία του 1930 και τα πρόσωπα που συνδέθηκαν με το κτίριο, που παραδόθηκε στις φλόγες από τους αναρχικούς

Ανάμεσα στους εύπορους Έλληνες που φτάνουν στην Αθήνα μετά την Ελληνική Επανάσταση είναι και ο χιώτικης καταγωγής Σταμάτιος Δεκόζη Βούρος (1792-1881). Έρχεται το 1832 με την οικογένειά του για να επενδύσει κεφάλαια και να ασχοληθεί με τραπεζικές εργασίες. Εξάλλου, το ίδιο έκανε στην Τεργέστη τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και νωρίτερα στην Αυστρία, όπου απέκτησε την αυστριακή υπηκοότητα. Συνδέεται φιλικά και οικονομικά με τον αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη και επενδύουν στην επικερδέστερη δραστηριότητα, που ήταν η αγορά γης στην έρημη ακόμη Αθήνα. Προσεγγίζουν ιδιοκτήτες, όπως η Οθωμανή Εσμέ Χανούμ και οι Αθηναίοι Σαββατιανός, Τουφεξής, Λελούδης κ.ά. που ξεπουλούν τη γη τους σε χαμηλές τιμές.

Μεταξύ άλλων, ο Σταμάτιος Βούρος, εντός μιας τριετίας αγοράζει γρασιδότοπους σχηματίζοντας ένα κτήμα δέκα χιλιάδων πήχεων έξω από τα όρια της πόλης. Τμήμα αυτής της περιοχής περικλείεται σήμερα από τις οδούς Σταδίου, Ι. Παπαρρηγόπουλου, Χρήστου Λαδά και Παρνασού. Δηλαδή το οικοδομικό τετράγωνο στο οποίο βρίσκεται και το κτίριο που στεγάζει το κινηματοθέατρο «ΑΤΤΙΚΟΝ», που παραδόθηκε στις φλόγες.

Η ιστορία του τελευταίου είναι άμεσα συνυφασμένη όχι μόνο με τον κτιριακό νεοκλασικό πλούτο της ελληνικής πρωτεύουσας, αλλά και με την ιστορία του κινηματογράφου. Το μεν κτίριο, έργο των πρώτων ετών της βασιλείας του Γεωργίου Α’, συνδέθηκε με έναν από τους κεντρικότερους δρόμους των Αθηνών, το δε κινηματοθέατρο «ΑΤΤΙΚΟΝ» επί μία σχεδόν εκατονταετία διασκεδάζει τους κατοίκους της.

Σκίτσο που δημοσιεύτηκε τη δεκαετία του 1920 στο περιοδικό «Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη».

Το κτίριο και οι ιδιοκτήτες

Το διώροφο κτίριο που έφτασε στις ημέρες μας γνώρισε σημαντικές μετατροπές, οπότε δεν διασώθηκε η αρχική του εκλεκτικιστική μορφή. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923), για λογαριασμό του Χιώτη τραπεζίτη Σταμάτιου Δεκόζη Βούρου (1792-1881), οικοδομήθηκε ανάμεσα στα έτη 1870- 1881. Με πρόσωπο στην οδό Σταδίου, την οδό του πνεύματος, του πολιτισμού και της διοίκησης, όπως γράφτηκε εύστοχα, ο πρώτος όροφος χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ οι υπόλοιποι χώροι φιλοξένησαν πλήθος εμπορικών δραστηριοτήτων. Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα το σύνολο του κτιρίου διατίθεται προς εκμετάλλευση.

Ε

Είναι η εποχή που ο κινηματογράφος, η νέα τέχνη, έρχεται να επισκιάσει όλα τα άλλα είδη θεαμάτων. Από το 1898 ήδη μερικές πρώιμες μορφές προδιαθέτουν τους μυημένους για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το 1907 από έναν εξώστη της νότιας πλευράς της πλατείας Συντάγματος προβάλλονται φωτεινές διαφημίσεις και ενίοτε μικρές κωμικές σκηνές. Ακράτητος ενθουσιασμός. Την επόμενη χρονιά, ένας ακόμη εξώστης στο Σύνταγμα και τη μεθεπόμενη (1909) κανονικός κινηματογράφος («Θέατρον του Κόσμου») στη γωνία Σταδίου και Γεωργίου Σταύρου.

Όπως διέσωσε ο Θεόδωρος Βελλιανίτης, η δεύτερη αίθουσα ήταν εκείνη του κινηματογράφου «ΑΤΤΙΚΟΝ», ο οποίος λειτούργησε από το 1910 στο κτίριο Σταματίου Δεκόζη Βούρου. Για τις ανάγκες δημιουργίας της απαραίτητης αίθουσας διατέθηκε μέρος του περίφημου κήπου που βρισκόταν στο πίσω μέρος του κτιρίου. Επρόκειτο για τον ιδιωτικό κήπο, στον οποίο είχε εγκαταστήσει και το ιπποστάσιό της η βασίλισσα Αμαλία. Η προσοδοφόρα εμπορική επιτυχία του νέου θεάματος και η ολοένα αυξανόμενη κίνηση στους κινηματογράφους οδήγησε στη μεγάλη επέμβαση – σε ρυθμό νεομπαρόκ– που πραγματοποιείται μεταξύ των ετών 1914-1920 με σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη (1874-1944). Ήταν μία από τις πρώτες περιπτώσεις κτιρίων που χρησιμοποιήθηκε οπλισμένο σκυρόδεμα.

Ο Γεώργιος Βακογιάννης, ο δερματέμπορος που κατέκτησε τον χώρο του κινηματογράφου.

Ο δερματέμπορος Γεώργιος Βακογιάννης και η εταιρεία «CINE ORIENT»

Στα παρασκήνια της μεγάλης αλλαγής του κτιρίου και της δημιουργίας της πρώτης κινηματογραφικής αίθουσας που παρουσίαζε πραγματική άνεση και πολυτέλεια ήταν ένας δραστήριος δερματέμπορος, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με το νέο είδος που ονομαζόταν κινηματογράφος! Κατόρθωσε να συγκεντρώνει στο «ΑΤΤΙΚΟΝ» τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και σύντομα να συχνάζει ο «ωραιόκοσμος» της πρωτεύουσας. Κάθε αλλαγή προγράμματος αποτελούσε κοσμικό γεγονός. Πρόκειται για τον καταγόμενο από τη Σαλαμίνα Γεώργιο Βακογιάννη (1887-1937), ο οποίος είχε ενταχθεί στους κοσμικούς κύκλους της πόλης αφενός λόγω της οικονομικής του ευμάρειας και αφετέρου λόγω του γάμου του με την αθηναϊκής καταγωγής Μαρία Χοϊμπού του Παναγιώτη και της Ειρήνης.

AΘΗΝΑ 1910

Η «Ανώνυμος Ανατολική Εταιρεία Κινηματογραφικών Επιχειρήσεων» με τον τίτλο Cine Orient, ιδρύθηκε τον Ιούνιο 1918, με αντικείμενο την εκμετάλλευση ταινιών και θεάτρων. Διευθύνων σύμβουλος ανέλαβε ο επιχειρηματίας, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ονοματεπώνυμα και των υπολοίπων μετόχων, στους οποίους περιλαμβάνονταν ο δημοτικός άρχων και επιχειρηματίας θεαμάτων Γ. Τσόχας, ο Ν. Κυρκίνης, ο Γ. Καρούσσος, ο Α. Λεβεντόπουλος κ.ά. Ήταν από τους ανθρώπους της γενιάς του Φίνου, με τον οποίο και συμμετείχαν στους διάφορους συνδικαλιστικούς φορείς του κλάδου. Ο Βακογιάννης κατόρθωσε να μετατρέψει το «ΑΤΤΙΚΟΝ» σε φαινόμενο για τα κινηματογραφικά δρώμενα της χώρας μας. Στις εβδομαδιαίες κινήσεις θεατών βρισκόταν πάντα πρώτο, με διαφορά δύο και τριών χιλιάδων εισιτηρίων από τους άλλους κινηματογράφους. Υπήρξε δε και ο εκδότης του πρώτου περιοδικού για τον κινηματογράφο, του εβδομαδιαίου «Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη», που υπήρξε πρωτοποριακό ακόμη και για τα διεθνή δεδομένα.

Ο πρώτος ελληνικός «ομιλών κινηματογράφος»

Το κινηματοθέατρο «ΑΤΤΙΚΟΝ» πρωτοπορούσε πάντα στις νέες τεχνικές, υπήρξε δε ο πρώτος στην Ελλάδα «ομιλών κινηματογράφος». Το φθινόπωρο του 1929 όταν οι «Αθηναίοι καλούνται κατ’ αυτάς εις την πρώτην εν Αθήναις επίδειξιν του ομιλούντος κινηματογράφου εις το κινηματοθέατρον “ΑΤΤΙΚΟΝ”». Στις 22 Οκτωβρίου 1929 η αίθουσα γνώριζε πρωτοφανείς πιένες. Έγινε η πρώτη προβολή του ομιλούντος με πυκνό ακροατήριο που αποτελούσαν συγγραφείς, δημοσιογράφοι, διπλωμάτες και «εκλεκτοί αντιπρόσωποι της αθηναϊκής κοινωνίας». Οι θεατές άκουγαν τον επιβλητικό βρυχηθμό ενός λιονταριού ή τους κρωγμούς των γλάρων και δεν μπορούσαν –κυριολεκτικά– να πιστέψουν στα αυτιά τους. Παρακολούθησαν ακόμη, την προσφώνηση του πρίγκιπα της Ουαλίας σε χιλιάδες συγκεντρωμένους στο Λονδίνο, άκουσαν την εκτέλεση μιας σονάτας του Λιστ από τον πιανίστα Λιχτσέβεν, μια χαβανέζικη συναυλία και είδαν μεξικανικό χορό στην οθόνη.

«Αν έκλεινε κανείς τους οφθαλμούς του θα ήτο αδύνατον να πιστεύση ότι πρόκειται περί λόγων και ήχων που αντήχησαν προ πολλού και εις απόστασιν χιλιάδων χιλιομέτρων», έγραφε με περηφάνια ο συντάκτης της εφημερίδας «Ακρόπολις» θεωρώντας τον εαυτό του από τους τυχερούς που ευτύχησαν να παρακολουθήσουν εκείνη την πρώτη παρουσίαση. Δυναμωμένος πλέον στον χώρο και έχοντας ανοιχτούς ορίζοντες, ο Γεώργιος Βακογιάννης, παραμένοντας πάντα βασικός μέτοχος και γενικός διευθυντής της Cine Orient, θα εγκαταλείψει την αίθουσα του «ΑΤΤΙΚΟΥ» το 1930 λόγω υψηλού ενοικίου (δύο εκατομμύρια δραχμές).

Έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη μεγάλη περίοδος ίδρυσης και λειτουργίας ενός από τους σημαντικότερους χώρους τέχνης της ελληνικής πρωτεύουσας. Η δεύτερη περίοδος, η οποία σφραγίστηκε από την παρουσία του Δημήτρη Σκούρα (1878-1938), ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930 και έφτασε μέχρι τις ημέρες μας, θα μας απασχολήσει σε άλλο δημοσίευμα.

http://mikros-romios.gr/

Πίσω στα παλιά !

KINHMATOΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

 

ΕΥΔΟΚΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 

Η πρεμιέρα του Βέγγου στο Φίνο, η αστυνομοκρατία και η ένδεια του 50’

Ένδεια, αστυνομοκρατία, κοινωνικές αναταραχές και πολιτικές εκτροπές ήταν μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του 1950 στη χώρα μας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο Φίνος μαζί με τον Αλέκο Σακελλάριο αποφασίζουν το 1959 να γυρίσουν σε ταινία ένα θεατρικό έργο που είχε γράψει ο τελευταίος μαζί με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, το οποίο αποτύπωνε ακριβώς αυτή την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, εκείνη την εποχή. Ήταν το έργο «Ο Ηλίας του 16ου», το οποίο είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά στο θέατρο ο Βασίλης Λογοθετίδης με τον θίασό του. Η επιτυχία του έργου ήταν μεγάλη κι έτσι η απόφαση να γυριστεί και ταινία, σχετικά εύκολη. Ωστόσο κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η ταινία αυτή, αρκετά χρόνια αργότερα, θα αποτελούσε μια από τις πλέον αγαπημένες των Ελλήνων, μέχρι σήμερα. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν ο Κώστας Χατζηχρήστος, ως «Ηλίας του 16ου», ο Θανάσης Βέγγος, ως ένας φουκαράς φίλος του, αλλά και ο Σταύρος Ξενίδης, ως υπάλληλος ενός ιδιοκτήτη μπαρ (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), ο οποίος είναι μέγας τοκογλύφος. Μάλιστα, για τον Βέγγο ήταν η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση σε ταινία της Finos Film. Το σενάριο ήθελε τους τρεις φίλους (Ηλίας, Θωμάς, Βαγγέλης) να αποφασίζουν να κλέψουν το αφεντικό του Βαγγέλη, που είναι ο ιδιοκτήτης του μπαρ, ενεχυροδανειστής και κλεπταποδόχος. Τη διάρρηξη αποφασίζεται να κάνει ο Θωμάς, ενώ ο Ηλίας ντυμένος αστυφύλακας, φυλάει τσίλιες. Για κακή τους τύχη, όμως, στο διπλανό σπίτι γίνεται αντιληπτή η απώλεια ενός δακτυλιδιού και κατηγορείται η υπηρέτρια. Ο Ηλίας, που περιπολεί ως ψευτο-αστυφύλακας, καλείται να παρέμβει και καταλήγει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Συλλαμβάνεται, όμως, και ο Θωμάς και οδηγείται στο ίδιο τμήμα που βρίσκεται ο Ηλίας, ο οποίος προσπαθεί να ξεδιαλύνει την κατάσταση. Οι σκηνές που εκτυλίσσονται είναι απείρου κάλλους και προκαλούν άφθονο γέλιο. Αξέχαστη η σκηνή με τον Χατζηχρήστο να χαστουκίζει πολλάκις τον Βέγγο εν ώρα ανακρίσεως και μάλιστα με αληθινά χαστούκια. Στην ταινία εμφανίζεται και η εγγονή της μεγάλης ηθοποιού Κυβέλης, η Κυβέλη Θεοχάρη, ενώ σύμφωνα με την Finos Film, λίγα χρόνια μετά την τεράστια εισπρακτική επιτυχία της ταινίας, ο Χατζηχρήστος έπαιξε τον ίδιο ρόλο και στο θέατρο. Στον «Ηλία του 16ου» πρωταγωνιστούσαν ακόμα οι Γιώργος Γαβριηλίδης, Μαρίκα Κρεββατά, Λαυρέντης Διανέλλος, Αλέκος Τζανετάκος, Αλίκη Γεωργούλη, Νίκη Λινάρδου, Θανάσης Τζενεράλης, Βίκυ Κωνσταντοπούλου, Ζωή Φυτούση, Κώστας Παπαχρήστος, Παναγιώτης Καραβουσιάνος, Δήμητρα Σερεμέτη. Η μουσική ήταν του Τάκη Μωράκη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 6 Απριλίου του 1959 και έκοψε στην πρώτη προβολή της 77.118 εισιτήρια. Όπως ίσως θυμάστε δε, το 2008 πραγματοποιήθηκε remake της ταινίας από την Odeon και το σκηνοθέτη Νίκο Ζαπατίνα, με πρωταγωνιστές τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Θανάση Τσαλταμπάση.

Η Τρούμπα, το δολάριο και η πρώτη έγχρωμη ταινία που γυρίστηκε στην Ελλάδα

Μπορεί ο Φιλοποίμην Φίνος να αποτελεί τον πατριάρχη του ελληνικού κινηματογράφου και οι περισσότερες επιτυχημένες ταινίες των δεκαετιών 1950-1970 να έχουν τη σφραγίδα του, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και άλλοι παραγωγοί που αγάπησαν τον ελληνικό κινηματογράφο. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γιώργος Ζερβός, ο οποίος υπογράφει την ταινία «Καλωσήλθε το δολάριο», η οποία γυρίστηκε το 1969 και αποτέλεσε την πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία, με επεξεργασία εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα. Η ταινία ήταν βασισμένη στο θεατρικό έργο «Ο 6ος Αμερικανικός στόλος» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου και σε αυτή πρωταγωνιστούσαν οι Γιώργος Κωνσταντίνου, Νίκη Λινάρδου, Νίκος Φέρμας, Άννα Καλουτά, Σάσα Καστούρα και Τζόλυ Γαρμπή. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα ακριβή παραγωγή, που κόστισε 5 εκατ. δραχμές, ποσό αστρονομικό για την εποχή και τα δεδομένα του ελληνικού κινηματογράφου. Γι’ αυτό το λόγο η ταινία ήταν συμπαραγωγή της ΑΝΖΕΡΒΟΣ και της ORWO Hellas. Η ταινία εξελίσσεται στην Τρούμπα της δεκαετίας του 1960, όταν με αφορμή την άφιξη του 6ου Αμερικανικού Στόλου στο λιμάνι του Πειραιά, ο ντροπαλός και αξιοπρεπής λογιστής και καθηγητής Αγγλικών, Φίλιππος Αγγελούτσος (Γιώργος Κωνσταντίνου) θα αναγκαστεί, προκειμένου να συμπληρώσει το πενιχρό εισόδημά του, να δεχτεί την πρόταση της "μαντάμ" Φούλης (Άννα Καλουτά) να παραδώσει μαθήματα Αγγλικών στα κορίτσια του μπαρ Blue Black της Τρούμπας που διευθύνει. Ο Φίλιππος, ευυπόληπτος υπάλληλος αλλά με μεγάλη ανάγκη των χρημάτων δέχεται. Όταν έρχεται επιτέλους ο στόλος, ο Σταύρος, ιδιοκτήτης του μπαρ (Νίκος Φέρμας), αντιμετωπίζει πρόβλημα στην προσέλκυση των ναυτών στο μαγαζί και απευθύνεται και πάλι στο Φίλιππο για βοήθεια. Ο τελευταίος, φιλότιμος καθώς είναι, αλλά και δεδομένων των αναγκών που έχει, αποφασίζει να τους βοηθήσει κάνοντας τον διερμηνέα των αμερικανών ναυτών, με στόχο να τους φέρει να διασκεδάσουν στον Blue Black. Ο έρωτας όμως καραδοκεί στο πρόσωπο της Νίκης Λινάρδου, η οποία δουλεύει στο μπαρ και ερωτεύεται με τη σειρά της τον Φίλιππο. Η πηγή όλων των προβλημάτων του Φίλιππου ωστόσο, είναι τα δύο του αδέλφια, τα οποία δεν εννοούν να δουλέψουν και να τον βοηθήσουν οικονομικά. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν ακόμα οι Σωτήρης Μουστάκας, Κώστας Παπαχρήστου, Ορφέας Ζάχος, Μάκης Δεμίρης, Αλέκος Τζανετάκος κ.α. Η σκηνοθεσία ήταν του Αλέκου Σακελλάριου, η μουσική του Γιάννη Σπανού, ενώ στο τραγούδι εμφανίζονται η Μπέμπα Μπλανς και ο Ζαν Βασίλη. Η ταινία συμμετείχε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1967, στην πρώτη της προβολή έκοψε 164.239 εισιτήρια και ήρθε 39η ανάμεσα στις 99 ταινίες της σεζόν.

O γρουσούζης Μακρής και η πρώτη ταινία του Ηλιόπουλου

1952. Η Ελλάδα προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές του πολέμου, αλλά η προσπάθεια φάνταζε άνιση. Φτώχεια, ανεργία, ξενιτιά, βάσανα και πείνα ήταν τα δομικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας. Παρά τα προβλήματα όμως, οι αξίες της οικογένειας και η ηθική που αυτή αντιπροσώπευε παρέμεναν ζωντανές για τους Έλληνες. Αυτό όμως είχε και τα αρνητικά του. Δεν μπορούσε π.χ. η κοινωνία να ανεχθεί την ύπαρξη ενός παιδιού εκτός γάμου. Η μητέρα ήταν κατακριτέα. Σε αυτό το κοινωνικό ζήτημα στηρίχθηκε και η ταινία με τίτλο «Ο γρουσούζης», στην οποία πρωταγωνιστούσε ο σπουδαίος Ορέστης Μακρής, στο ρόλο του κυρ Αγαθοκλή, ενός φτωχού καφετζή. Ο ίδιος, για άλλη μια φορά δίνει τον καλύτερό του εαυτό και με το μοναδικό του ταλέντο απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταύτιση μαζί του είναι μονόδρομος για τον θεατή. Η υπόθεση είναι η εξής: Το καφενεδάκι του κυρ-Αγαθοκλή - του γρουσούζη, όπως τον αποκαλούν οι θαμώνες-, μαζεύει όλους τους αρχιτεμπέληδες της γειτονιάς. Παρά την γκρίνια του Αγαθοκλή – που συχνά φτάνει στο σημείο να διώχνει τους τεμπέληδες θαμώνες –, οι πελάτες του παραμένουν πιστοί. Όταν μια μέρα στο κατώφλι του καφενείου βρίσκεται εγκαταλελειμμένο ένα μωρό, ο Αγαθοκλής αποφασίζει να το κρατήσει και προσλαμβάνει μια παραμάνα, την Μαρία, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι η αληθινή μητέρα του παιδιού. Στη γειτονιά οι φήμες οργιάζουν πως το μωρό είναι δικό του, ώσπου εμφανίζεται ο πραγματικός πατέρας. Είναι πραγματικά μοναδικός ο τρόπος που ο Μακρής αναδεικνύει την ταινία, με την σκηνοθετική καθοδήγηση βέβαια του σπουδαίου Γιώργου Τζαβέλλα, ο οποίος είχε γράψει και το σενάριο. Ο Μακρής δείχνει να παίζει «στο δικό του γήπεδο», ερμηνεύοντας έναν γρουσούζη τόσο ρεαλιστικά που πολλές φορές σε κάνει να σκεφθείς μήπως τελικά αυτός είναι και ο πραγματικός χαρακτήρας του. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν ακόμα οι Μίμης Φωτόπουλος, Γεωργία Βασιλειάδου, Δάφνη Σκούρα, Ανδρέας Ζησιμάτος, Περικλής Χριστοφορίδης, Λάκης Σκέλλας, Θανάσης Τζενεράλης, Γιώργος Βλαχόπουλος, Σοφία Αρσένη, Λόλα Φιλιππίδου, Νίκος Φέρμας, Κώστας Παπαχρήστος, Γιώργος Πλουτής. Μια σημαντική ακόμα πληροφορία για την ταινία αφορά στον Ντίνο Ηλιόπουλο, ο οποίος κάνει μέσα από τον «Γρουσούζη» την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Η μουσική ήταν του Μάνου Χατζιδάκι και η ταινία ήρθε τρίτη σε εισπράξεις από τις 22 ελληνικές παραγωγές της χρονιάς εκείνης. Έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 3 Νοεμβρίου του 1952 και στην πρώτη της προβολή έκοψε 121.007 εισιτήρια. Η παραγωγή ήταν της Finos Film.

Τα πετρέλαια, ο φαντασμένος και τα 33 χρόνια του Κωνσταντάρα στην Finos Film

«Ο φαντασμένος» ήταν η τελευταία ταινία που γύρισε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ως πρωταγωνιστής, με την Finos Film, το 1973. Η συνεργασία των δύο πλευρών μέτρησε δεκάδες ταινίες, οι περισσότερες από τις οποίες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Κωνσταντάρας και Φίνος πορεύθηκαν μαζί για 33 ολόκληρα χρόνια, αφού η συνεργασία τους είχε ξεκινήσει το 1940 με την ταινία «Το τραγούδι του χωρισμού». Ήταν μια επαγγελματική σχέση άκρως επιτυχημένη, από την οποία και οι δύο πλευρές άντλησαν οφέλη. «Ο φαντασμένος» ασχολήθηκε με ένα θέμα πολύ επίκαιρο εκείνη την εποχή, που είχε να κάνει με τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Βόρειο Αιγαίο. (Σύμπτωση; 41 χρόνια μετά, το θέμα είναι και πάλι στην επικαιρότητα, με την Ελλάδα να ευελπιστεί σε κέρδη από την εκμετάλλευσή τους, αλλά...φευ!).

Η υπόθεση της ταινίας θέλει τον Μάκη Καρασίνη (Λάμπρος Κωνσταντάρας) να είναι ένας υπερφίαλος επιχειρηματίας που πέφτει θύμα μίας φάρσας, πιστεύοντας ότι στο κτήμα του υπάρχει πετρέλαιο. Με την επιπολαιότητα που τον χαρακτηρίζει, μπλέκει με έναν απατεώνα και ιδρύει μια εταιρεία πετρελαιοειδών και προσλαμβάνει υπαλλήλους. Σύντομα όμως θα φανεί η αλήθεια και ο Μάκης θα προσγειωθεί ανώμαλα στην πραγματικότητα. Είναι εξαιρετικός ο τρόπος που ο Κωνσταντάρας αποτυπώνει στο φιλμ τον χαρακτήρα του επιπόλαιο, ενός ανθρώπου που κάνει την τρίχα-τριχιά, που βαδίζει μόνο με τις προσδοκίες του και όχι με τον ρεαλισμό. Κάτι που στο τέλος πληρώνει όχι μόνο ως οικονομική ζημία, αλλά και ως φθορά στις σχέσεις του με τους δικούς του ανθρώπους, την κόρη του και την γραμματέα του, που τον αγαπούν. Το σενάριο ήταν του Ανδρέα Βλασσόπουλου και η σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου. Μαζί με τον Κωνσταντάρα, στον «Φαντασμένο» πρωταγωνιστούν ακόμα οι Μπέτυ Αρβανίτη, Κώστας Ρηγόπουλος, Νόρα Κατσέλη, Ρίτα Μπενσουσάν, Θεόδωρος Ντόβας, Κώστας Παληός, Μίτση Κωνσταντάρα, Νίκος Κικίλιας, Γιώργος Οικονόμου, Γιώργος Κωνσταντής, Κώστας Τσιάνος, Γιάννης Συνοδινός, Δημήτρης Ζακυνθινός, Λάζος Τερζάς. Η μουσική ήταν του Μίμη Πλέσσα, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην ταινία εμφανίζεται να τραγουδά ο Στράτος Διονυσίου, σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στον κινηματογράφο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 24 Οκτωβρίου του 1973 και έκοψε 95.655 εισιτήρια.

gazzetta.gr

 πίσω στα παλιά

ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΣΙΝΕΜΑ !!

 

Posted by: K. Γυπαράκης

Για κάποιους φίλους που τους σκέφτεσαι συχνά…

Αφορμή για να γίνει αυτό το βιβλίο στάθηκε η εκπομπή «Σαν παλιό σινεμά…» που είχα τη σεζόν 2001-2002, στην ΕΤΙ. Αιτία είναι η αγάπη…

Τέσσερα χρόνια η δημόσια τηλεόραση είχε γραμμένη στο πρω­τόκολλο και στριμωγμένη στα συρτάρια την πρόταση να κάνουμε πορτρέτα ηθοποιών του κινηματογράφου. Να μας απασχολήσουν όμως εκείνοι που έγιναν και λόγω τηλεόρασης δικοί μας άνθρωποι, . .« που τις πιο πολλές φορές αγνοούμε ακόμη και τ” όνομα τους.

Πόσο μάλλον τη ζωή τους και την πορεία τους.

Οι χωστοί μας άγνωστοι δηλαδή, οι πρωτοδεύτεροι ή δευτερό-

Οι ηθοποιοί, όπως τους λένε, που ποτέ, ή σχεδόν ποτέ, δε γυρί­στηκε ταινία πάνω τους, που ποτέ ή σχεδόν ποτέ, δεν ασχολήθη-μαζί τους τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Τουλάχιστον, στη κανονική τους διάσταση…

Πολλοί από αυτούς υπήρξαν μεγάλοι πρωταγωνιστές, στο θέα-τ,χ> ή στη ζωή… Πολλοί ακόμη μεσουρανούν.

Είχαν σφίξει για τα καλά οι ζέστες. Ήταν μέσα Αυγούστου και ήμουν οικογενειακώς στη Θάσο, όταν με κάλεσαν επειγόντως στο κινητό γιο να μου πούνε πως τελικά η ιδέα θα υλοποιηθεί.

Επιτέλους. Αν και ήταν κρίμα, γιατί στην τετραετία που είχε μεσολαβήσει πολλοί από τους εν δυνάμει πρωταγωνιστές της εκ– . πή:. έφυγαν από τη ζωή…

-: είναι κι έτσι. Ας ήταν μόνο αυτό το κακό. Αλλά δεν ήταν…

Έπειτα από συζητήσεις αποφασίστηκε κάθε πορτρέτο να προ-ί”. :α σαν πρόλογος στις ταινίες του Σαββατοκύριακου, στη μεσημεριανή ζώνη, και να μην υπερβαίνει μαζί με τους τίτλους τα ιιέντε λεπτά. Αλλά τι να προλάβεις να πεις μέσα σ” ένα τέταρτο για μια ζωή.

Τέλος πάντων, συμφωνήσαμε να κάνουμε εβδομήντα πορτρέτα.

Ευτυχώς δε θα αρχίζαμε από το μηδέν. Είχαμε ως βάση δημοσιο­γραφική έρευνα ετών, βιογραφικά στοιχεία, βιβλιογραφία κλπ. Μπή–: τα στη διαδικασία να σημειώνουμε ονόματα, να δούμε από : · · ξεκινήσουμε…

Παραγωγός εταιρεία ήταν η Άνωση, σκη­νοθέτης ο Πάνος Κέκας, μοντέζ η αγαπημένη μου φίλη Γιάννα Σπυροπούλου, βοηθός σκηνοθέ­τη η Μάντη Μαντελένη, καλλιτεχνικός διευθυντής ο πολύτιμος Πάνος Κατέρης.

Στις 11 Σεπτεμβρίου μαθαίνω τηλεφωνικώς ότι ο προγραμματι­σμός έπρεπε να γίνει με βάση τις ταινίες που διέθετε το κανάλι, γιατί ο ηθοποιός που θα έκανα κάθε φορά θα έπρεπε απαραιτήτως να παίζει στο φιλμ που θα ακολουθούσε. Ήμουν στο γραφείο.

Στο φαξ ήρθε ο κατάλογος των τίτλων, μικρός σχετικά και πε­ριορισμένης γκάμας. Έπρεπε, λοιπόν, να κάνω τον Προκρούστη.

Σε λίγο ακούω από την τηλεόραση τη μουσική που αναγγέλλει έκτακτο. Βλέπω τους δίδυμους πύργους να καταρρέουν…

Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα περίπου στις δύο και τέταρτο το με­σημέρι του Σαββάτου, 20 Οκτωβρίου του 2001, ημέρα των γενε­θλίων μου. Ελπίζω να μην έχω την τύχη της…

Αντί για εβδομήντα επεισόδια, σταματήσαμε στα τριάντα πέ­ντε, λόγω έλλειψης χρημάτων. Αναγκαστήκαμε άρον άρον, να ακυρώσουμε γυρίσματα και συνεντεύξεις. Ήδη, όμως, είχε συγκε­ντρωθεί οπτικοακουστικό υλικό με αφηγήσεις και ντοκουμέντα για εξήντα τέσσερα πρόσωπα· βουνό οι κασέτες. Αποφάσισα να εκδώσω το υλικό σε μορφή βιβλίου. Έγιναν οι απομαγνητοφωνήσεις, μαζεύτηκαν όσα στοιχεία υπήρχαν από τη δημοσιογραφική έρευνα, προστέθηκαν κι άλλα και ταξινομήθηκαν. Ξημερωθήκαμε νύχτες πολλές εγώ και η γυ­ναίκα μου, η Έλσα. (Χωρίς αυτήν δε θα τα κατάφερνα).

Αρχισα να ενώνω τα κομμάτια κάθε πορτρέτου, να γράφω μια μια τις ιστορίες, χωρίς διάθεση ιεράρχησης. Κάποια στιγμή στα­μάτησα. Πού να χωρέσουν τόσα πολλά σε έναν τόμο;

Το αστείο είναι πως πολλά από τα πορτρέτα που βγήκαν στην εκπομπή, δεν μπήκαν στο βιβλίο. Και αντιστρόφως, υπάρχουν πολ­λά που μπήκαν στο βιβλίο και δε βγήκαν στην εκπομπή. Υπάρ­χουν κι εκείνα που ούτε στο χαρτί τυπώθηκαν ούτε από την τηλε­όραση προβλήθηκαν.

Θεωρώ ηθική υποχρέωση να αναφερθώ σε κείνους από τους εξή­ντα τέσσερις, που οι ιστορίες τους δεν αναφέρονται σ” αυτό το βι­βλίο, ενώ το άξιζαν. Επιτρέψτε μου να τους σκιαγραφήσω με λίγες γραμμές και με αλφαβητική σειρά, για να μην τους αδικήσω ξανά:

• Ο Γιώργος Βελέντζας. Με συνολικά διακόσιες είκοσι μία ται­νίες, παραμένει, από τους εν ζωή, ο αδιαφιλονίκητος χρυσός μα­ραθωνοδρόμος του ελληνικού κινηματογράφου. Χώρια το ντου-μπλάρισμα σε φωνές δεκάδων πρωταγωνιστών, την εποχή που ει­κόνα και φωνή δε γυρίζονταν μαζί.
• Ο Γιάννης Βογιατζής. Ο θρυλικός Λαλάκης του σινεμά και του ραδιοφώνου. Ήταν αναγνωρίσιμος και πριν από αυτόν. Συνεχίζει το θέατρο και την τηλεόραση, τριάντα χρόνια μετά.
• Η Τζόλυ Γαρμπή. Σύντροφος του Θόδωρου Μορίδη. Μια ζωή μαζί. Διακριτική, με σεμνότητα και αξιοπρέπεια. Θαλερή όπως και «κείνος. Υπήρξε μεταφράστρια και συγγραφέας.
• Η Κατερίνα Γώγου. Το ανέμελο… αγοροκόριτσο ήταν σκληρό καρύδι κυρίως για τον εαυτό της. Υπήρξε μια δακρυσμένη ψυχή σε όλη της τη ζωή. Είχε προαποφασίσει το τέλος της, όπως είπαν οι κοντινοί της άνθρωποι.
• Ο Λαυρέντης Διανέλλος. Ο δικός μας άνθρωπος, σαν τον γλυκό μας παππού ή τον τρυφερό πατέρα μας. Σύντροφος της ζωής του ήταν η ηθοποιός Φρόσω Κοκόλα.

Ο απόλυτος ρέκορντμαν συμμετοχών του παλιού σινεμά.

• Ο Κώστας Δούκας (Ασλανίδης). Ο μεγάλο μπακάλης του μπακαλόγατου Κώστα Χατζηχρήστου. Άφησε την Πόλη και την Εμπορική Σχολή. Έγινε σπουδαίος στο μουσικό θέατρο και την επιθεώρηση, στην Αθήνα, αν και λίγοι τον ξέρουμε με το όνο­μα του…

3. Τζόλυ Γαρμπή 4. Κατερίνα Γώγου 5. Λαυρέντης Διανέλλος 6. Κώστας Δούκας

1.Χρόνης Εξαρχάκος

2.Χρήστος Ευθυμίου

3.Μέλπω Ζαρόκωστα

4.Ελένη Ζαφειρίου

5.Βασιλάκης Καΐλας

• Ο Χρόνης Εξαρχάκος. Βγήκε δειλά δειλά σε κάποια ασπρόμαυ­ρα φιλμάκια κι έλαμψε στα έγχρωμα μιούζικαλ του Γιάννη Δα­λιανίδη. Εκρηκτικός κωμικός, είχε κέφι για τη ζωή. Δεν υπήρχε μέ­ρα που να μην πει ένα αστείο, μου είπαν οι συνάδελφοι του.

Σοβάρευε μόνο όταν ξεκινούσε τα γυρίσματα. Ταλαιπωρήθηκε από την αρρώστια του και πέθανε μόλις πενή­ντα ενός ετών, στο νοσοκομείο. Ακόμη κι εκεί τους έκανε πλάκες.

• Ο Χρήστος Ευθυμίου. Ο παχουλός κοντόσωμος κυριούλης έκα­νε κινηματογράφο από τη δεκαετία του ’30. Έμεινε αξέχαστος σαν « Ένας βλάκας και μισός».

Γιος καφετζή από τη Λαμία, τον έστειλε ο πατέρας του να γίνει δικηγόρος, κι όταν βγήκε στο θέατρο, έπαψε να του μιλάει…

Ήταν μια ζωή ανασφαλής. Όταν έπαιζε, διέκρινες πάντα τρό­μο και πανικό στα μάτια του.

Ήταν δύσκολη η κωμωδία για “κείνον, μου είπαν.

• Η Μέλπω Ζαρόκωστα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, αλλά μεγάλω­σε στην Αθήνα και έφυγε στην Αυστραλία. Εκεί σπούδασε κι εκεί άρχισε την καριέρα της και μετά συνέχισε στο Λονδίνο. Επέστρε­ψε στην Ελλάδα για να γίνει συμμαθήτρια της Αλίκης στο «Ξύλο βγήκε απ” τον παράδεισο». Από τότε έμεινε, έκανε δύο γάμους, έναν γιο και τώρα ένα εγγόνι. Είναι θεατρική συγγραφέας και συνδικαλίστρια. Αισθάνεται υπερήφανη για την ηλικία της και συνεχίζει…
• Η Ελένη Ζαφειρίου. Έπαιζε τη μάνα από είκοσι χρονών κοπέ­λα, θαρρείς από ένα μοιραίο παιχνίδι που της έπαιζε η ίδια η ζωή.

Έγραψε κι ένα συγκλονιστικό αφήγημα με τίτλο «Τι να σου πρωτοθυμηθώ, βρε μάνα».

•  Ο Βασιλάκης Καΐλας. Είναι «παρών» στη ζωή μας σαράντα χρόνια και στη συνείδηση μας παραμένει ακόμη ανήλικος βιοπα-λαιστής.

Ξεκίνησε από το «Τελευταίο ψέμα» του Κακογιάννη και όχι από τον «Λουστράκο», όπως νομίζουμε οι περισσότεροι.

• Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς. Τζέντλεμαν στη ζωή, όπως και στην οθόνη. «Ξέρει να φερθεί το ίδιο σωστά σε έναν ζητιάνο, όσο και σε μια μεγάλη κυρία», μου έχει πει κάποια φίλη του. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του κόρη καθηγητή πανεπιστημίου.

Δηλώνει πως θα παίζει ως ηθοποιός, όσο θα το επιτρέπουν οι δυ­νάμεις του.

• Ο Γιώργος Κάππης. Μπορούσε να κάνει μεγάλο ένα τόσο δα “ούμερο.

Ανέβηκε γρήγορα στην κορυφή, καβάλησε το καλάμι. Γι” αυτό “πως ο ίδιος παραδεχόταν- έμεινε στα αζήτητα.

Ο Νάσος Κεδράκας. Έπαιξε σε περισσότερες από διακόσιες ται­νίες. Σπούδασε νομικά, αλλά έμεινε σαράντα χρόνια στο σανίδι. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, αλλά προσέφερε πολλά στον πολιτισμό της πόλης όπου έζησε, της Ηλιούπολης. Ό,τι δεν του προσέφερε σε φήμη το θέατρο και ο κινηματογράφος, του το προσέφερε η τηλεόραση. Ήταν ο φωτογράφος του χωριού και ο καφετζής της Λυκόβρυσης στο περίφημο «Ο Χριστός ξανασταυ-ρώνεται» του Βασίλη Γεωργιάδη.

• Ο Μήτσος Λυγί ζος. Πίσω από το αυστηρό του ύφος, έκρυβε την ευ-:■·.».σθησία του, λένε αυτοί που τον έζησαν. Δεν ήταν μόνο ηθοποιός…

Ξαναστάθηκε στα πόδια του, όμως έφυγε πένης. Μες στη μοναξιά.

ΣΑΝ ΠΑΑΙΟ ΣΙΝΕΜΑ.

Φραγκίσκος Μανέλης

2.Αννα Ματζουράνη

3.Γιάννης Μιχαλόπουλος

4.Θόδωρος Μορίδης

5.Μπέττυ Μοσχονά

Ως σκηνοθέτης έφερε στην Ελλάδα το λεγόμενο κυκλικό θέατρο ή θέατρο-αρένα. Ως δάσκαλος είδε να μαθητεύουν κοντά του πλή­θος ηθοποιών της παλαιότερης, αλλά και της νεότερης γεννάς.

Βραβευμένος συγγραφέας και ποιητής.

• Ο Φραγκίσκος Μανέλης. Ένας γλυκός μπούφος με χρυσή καρ­διά. Λάτρης των γυναικών, της μπίρας και του καλού φαγητού.

Γαμπρός της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και πα­τέρας της χορεύτριας Ρέας Μανέλη.

Ξεκίνησε από το βαριετέ. Έπαιξε σε πλήθος ταινίες. Υπήρξε κι­νηματογραφικό δίδυμο με τον Θανάση Βέγγο (Μήτρος και Μη-τρούσης). Έκανε, όμως, κακές επιλογές.

Πέθανε αγχωμένος, επειδή δε γεύτηκε όσα μπόρεσε να ζήσει.

• Η Άννα Ματζουράνη. Υπήρχε στη σκηνή από το 1954. Όλοι τη θυμούνται σαν το γελαστό κορίτσι του θεάτρου.

Η γλυκιά ενζενί, σύζυγος του κινηματογραφικού παραγωγού Αντώνη Καρατζόπουλου, παρέμεινε για πάντα η Αννούλα. Η αρ­ρώστια δεν την άφησε να μεγαλώσει.

• Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος. Ο σεμνός κύριος συνήγορος της μι­κρής οθόνης, ο κύριος Παρλάτος.

Ίσως ο πρώτος ηθοποιός της ελληνικής τηλεόρασης. Σεμνός, αθόρυβος, παραμένει ακόμη εν δράσει…

• Ο Θόδωρος Μορίδης. Ο αειθαλής πατέρας των περισσοτέρων πρωταγωνιστών του παλιού σινεμά. Γεννήθηκε στις αρχές του ει­κοστού αιώνα, στην Κύπρο. Στην Επίδαυρο, όταν έπαιζε με το Εθνικό, ήταν «ο μόνος που μπορούσε να πάει πεζός από το χωριό του Λυγουριού ίσαμε το αρχαίο θέατρο».
• Η Μπέττυ Μοσχονά. Λίγες οι ταινίες που έκανε. Μεσουράνησε, όμως, στην επιθεώρηση. Η ζωή της μοιάζει με συναρπαστικό σε­νάριο ταινίας.

• Ο Δημήτρης Μτπσλάνης. Ήτανε απ” τους κακούς του παλιού σινεμά. Ενίοτε μάγκας ή… Μανιάτης αδελφός.

Πέθανε νέος, ίσως από αμέλεια για την αρρώστια που τον έτρω­γε… Την εξόδειο ακολουθία έψαλε ο μεγαλύτερος από κείνον ιερέ­ας αδελφός του.

• Ο Χριστόφορος Νέζερ. Ο αγράμματος αριστοφανικός παππούς του Εθνικού. Ίσως ο κορυφαίος μιας μεγάλης θεατρικής οικογέ­νειας.
• Η Έφη Οικονόμου. Η αιώνια αντροχωρίστρα που σε πείσμα της κινηματογραφικής της εικόνας χαρίζει και απολαμβάνει ευ­τυχισμένες στιγμές τρεις δεκαετίες πλάι στον αγαπημένο της Χά­ρη Παναγιώτου, από τους παλιούς ζεν πρεμιέ του σινεμά και του θεάτρου.
• Η Άννα Παϊταζή. Η μαντάμ Σουσού της μικρής οθόνης, η αφε­λής και γλυκιά κυρία Ουρανία, σύντροφος του κυρ Γιώργη (Διο­νύση Παπαγιαννόπουλου) στο τηλεοπτικό «Λούνα Παρκ» του Γιάννη Δαλιανίδη.

Ήρθε ως Πάιταζόγλου από την Κωνσταντινούπολη και σπού­δασε στη φιλοσοφική.

Ο Κουν έπεισε τη μητέρα της να βγει στο θέατρο. Δάσκαλοι της ήταν, όμως, ο Βεάκης και ο Ροντήρης.

Η φυσική της ευγένεια και η αξιοπρέπεια την οποία αποπνέει παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

• Η Κάκια Παναγιώτου. Κορυφαία στις τραγωδίες του Εθνικού στην Επίδαυρο, αλλά και στα δράματα του Νίκου Φώσκολου, (συνηθέστερα), του Γιάννη Δαλιανίδη και του Ντίνου Δημό-πουλου.

Συνταξιούχος πια, ζει μόνη από τότε που έχασε τον σύζυγο της. Ταξιδεύει για να ξεφεύγει…

6. Δημήτρης Μπισλάνης 7. Χριστόφορος Νέζερ 8. Έφη Οικονόμου 9. Άννα Παϊταζή 10. Κάκια Παναγιώτου

Καίτη Πάνου

2.Νικήτας Πλατής

3.Κουλής Στολίγκας

4.Θάνος Τζενεράλης

• Η Καίτη Πάνου. Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα στον θίασο της θρυ­λικής θείας Λένας, της Αντιγόνης Μεταξά.

Η κινηματογραφική της καριέρα συνδέθηκε όσο καμιάς άλλης (πλην βεβαίως της Μάρως Κοντού) με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, από το 1943 ακόμη, όταν έκαναν μαζί, σε πρώτη εμφάνιση και οι δυο, τη «Φωνή της καρδιάς».

Αειθαλής και χαριτωμένη, παραμένει ακόμη ένα παιδί-θαύμα.

• Ο Νικήτας Πλατής. Ο πολυτάλαντος πλακατζής και συνεχώς περιοδεύων πρόεδρος του «Μεθοριακού Σταθμού».

Όταν κάποτε ο Βέγγος του είπε πως θα “θελε να βάλει στη μαρ­κίζα του θεάτρου «…Και ο Νικήτας Πλατής» αυτός του είπε: «έλα μωρέ… για έξοδα είσαι τώρα;»

• Ο Κουλής Στολίγκας. Ο φινετσάτος φιλόσοφος και ξενύχτης θε­ατρίνος. Η εξάρτηση του από το υποβολείο τον έκανε ήρωα πολ­λών χαριτωμένων ανεκδότων.
• Ο Θάνος Τζενεράλης. Ο αστυνόμος στον «Ηλία του 16ου» και όχι μόνο. Τον βλέπουμε συχνά κοντά στον Βασίλη Λογοθετίδη.

Άνθρωπος μοναχικός και ταγμένος στην τέχνη του. Υπήρξε ιδρυτικό και βασικό στέλεχος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελ­λάδος μέχρι το τέλος του. Ξεκίνησε από την όπερα. Η φωνή του γέ­μιζε τα αρχαία θέατρα και είχε πάθος με τις στρατιωτικές στολές…

• Ο Ανδρέας Φιλιππίδης. Γιος ενός από τους μεγαλύτερους πρω­ταγωνιστές του μουσικού θεάτρου και της επιθεώρησης κάποιας εποχής. Σύζυγος αρχικά της Δέσπως Διαμαντίδου και αργότερα της Λίλης Παπαγιάννη. Σημαντικότατος δάσκαλος…
• Η Ελένη Χαλκούση. «Κληρονόμος πολλών χαρακτηριστικών της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης, αλλά προικισμένη με ιδιαίτερο καυστικό χιούμορ, τόσο στη σκηνή, όσο και στη ζωή», μου έχει γράψει για “κείνη σ” ένα σημείωμα του ο Αλέξης Σολομός.Δασκάλα, συνδικαλίστρια, χρονογράφος, μεταφράστρια και συγ-χφέας. Πασίγνωστο ήταν το «Σαβουάρ βιβρ» που έγραψε.
• Έσβησε ενενήντα ενός ετών, λησμονημένη σε γηροκομείο.

• Ο Περικλής Χριστοφορίδης. Η θητεία του στις σκοτεινές αίθου-“ϊζ υπήρξε από τις μακροβιότερες. Διήρκησε από το 1929 έως το W9. Ξεπέρασε τις διακόσιες συμμετοχές. Από την «Μπόρα» του Δημήτρη Γαζιάδη μέχρι το «Ταξίδι του μέλιτος» του Γιώργου Πανουσόπουλου.

Ο παππούς και ο πατέρας του ήταν ηθοποιοί. Η αδελφή του, η αδελφή του η Στέλλα.. ήταν από τις πρώτες που έκαναν σινεμά (1929, «Οι απάχη­; των Αθηνών»). Ηθοποιός ήταν και η σύζυγος του Αννα, όπως ι ο γιος του Γιώργος. Υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου -πλην ι : τραγωδίας- επί εξήντα χρόνια. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους  Διευθυντές παραγωγής του ελληνικού σινεμά.

• Ο Τάκης Χριστοφορίδης. Ξάδελφος του Περικλή. Χαρακτηρι-» ·:ος κωμικός τυπίστας. Έπαιζε συνήθως τον ρόλο του νευρικού

ι -1 τρελογιατρού με τα δεκάδες τικ.

Μια βαριά πνευμονία, από τις κακουχίες κάποιας δύσκολης »

“  «: σε γύρισμα, ήταν η αιτία του θανάτου του.

Τους ζητώ συγγνώμη που αντί για πορτρέτο τούς έκανα μό­νο αυτά τα ατελή σκίτσα. Στα χαρτιά, στο μυαλό και στην καρδιά μου, έχω πλήρη την ει­: τους. όπως και άλλων πολλών ακόμη, που λόγω συγκυριών :: r καν θέση καν ανάμεσα σ” αυτούς τους εξήντα τέσσερις. Είναι σαν κάτι φίλοι, που τους σκέφτεσαι συχνά. Όλο λες να : τηλεφωνήσεις… Κι όλο κάτι τυχαίνει και δεν το κάνεις…

Αντώνης Μιχ. Πρέκας

Παιανία, 2 Αυγούστου 2002

5. Ανδρέας Φιλιππίδης 6. Ελένη Χαλκούση 7. Περικλής Χριστοφορίδης 8. Τάκης Χριστοφορίδης

http://giparakis.gr

 πίσω στα παλιά

OI ΓΝΩΣΤΟΙ - ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Αξέχαστοι δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι, σε... πρώτο πλάνο

Προσέφεραν και εξακολουθούν και προσφέρουν γέλιο, άφθονο γέλιο, δάκρυα, χαρμολύπη σε μια εποχή-τη σημερινή-, που η ανάγκη για αυθεντικούς ανθρώπους και γνήσια συναισθήματα είναι το ζητούμενο.
Οι παρακάτω ηθοποιοί, ανήκουν στην κατηγορία των «αφανών» ηρώων των ταινιών του αλησμόνητου ελληνικού κινηματογράφου που προβάλλονται ξανά και ξανά ως απόδειξη της διαχρονικότητάς τους.
Κώστας Δούκας, Χρήστος Ευθυμίου, Ρία Δελούτση… είναι μερικοί μόνο από τους ηθοποιούς που δεν απασχόλησαν έντονα τα φώτα της δημοσιότητας -τουλάχιστον, όχι στη κανονική τους διάσταση- και οι δημιουργοί ποτέ δε γύρισαν μια ταινία «επάνω» τους, αρκετοί ωστόσο υπήρξαν πρωταγωνιστές στο θέατρο.
Είναι οι δευτεραγωνιστές ή εκείνοι που είχαν έναν τρίτο ή μικρό ρόλο σε μια ταινία πλαισιώνοντας το καστ των πρωταγωνιστών, που αν και είναι διάσημοι, τα ονόματά τους είναι, στην πλειονότητα του κοινού, άγνωστα.
Γιώργος Βελέντζας

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1948 με την ταινία «Οχυρό 27». Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 1927 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του στην ταινία «Από πού πάνε για τη χαβούζα;», και στην ταινία «Ο τσαρλατάνος» με το Θανάση Βέγγο . Έχει παίξει πολλές φορές ρόλους στρατιωτικού, κυρίως όμως αστυνομικού. Ασχολήθηκε με το ντουμπλάρισμα φωνής, σε πολλές ελληνικές ταινίες του 1950-70 και σε μεταγλωττίσεις για την τηλεόραση (Μικρό σπίτι στο λιβάδι).
Συμμετείχε και στο πετυχημένο σήριαλ του ΑΝΤ1 «Κωνσταντίνου και Ελένης», ως ο πατέρας της Ματίνας.
Μάκης Δεμίρης

Αυτό που εκπλήσσει βλέποντας κανείς το βιογραφικό του Μάκη Δεμίρη, είναι οι αναρίθμητες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει. Από το 1965 έως το 1984 το όνομά του έχει συμπεριληφθεί στους τίτλους περίπου 80 ταινιών, ενώ παρουσία έχει, εκτός από το θέατρο, και στην εποχή της βιντεοκασέτας.
Πρόσωπο με χαρακτηριστικά που δεν λησμονούνται, το Μάκης Δεμίρης είναι μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις δεύτερου ή τρίτου ρόλου. Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Ωδείο Αθηνών, και συνεργάστηκε με μεγάλες πρωταγωνίστριες, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου.
Κατά τη δεκαετία του 1980 αντιμετώπισε πρόβλημα με τον καρκίνο του φάρυγγα, και ενώ όλα έδειχναν ότι η υγεία του εξελισσόταν καλά, πέθανε τις 14 Οκτωβρίου 1999 στο σπίτι του, στην Αθήνα, από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 60 ετών
Μερικές από τις ταινίες που έχει συμμετάσχει είναι: «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), «Η βουλευτίνα» (1966), «Το κορίτσι του Λούνα παρκ» (1968), «Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ - Επιχείρησις: Γης μαδιάμ» (1969), «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο2» (1983).
Κώστας Δούκας

Το σύγχρονο κοινό τον γνώρισε μέσα από τους ρόλους του δίπλα στον Κώστα Χατζηχρήστο, με σπουδαιότερη αυτή «Της Κακοκοίρας». Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1895 και υπήρξε και σεναριογράφος. Σπούδασε στην Εμπορική Σχολή και εργάστηκε στην Τράπεζα Αθηνών, πόστο το οποίο εγκατέλειψε για να ακολουθήσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Πέθανε τον Ιούλιο του 1967.

 

Χρήστος Ευθυμίου

Ο πιο γλυκύτατος… βλάκας! Με καταγωγή από τη Λαμία, ήταν διπλωματούχος της Νομικής και το 1929 φοίτησε στην επαγγελματική σχολή θεάτρου οπότε και έκανε και την πρώτη του θεατρική παρουσία με το θίασο Κυβέλης και μετά διετία προσκλήθηκε ως ιδρυτικό μέλος του Βασιλικού Θεάτρου όπου και υπηρέτησε ως βασικό στέλεχος και ως ένας των πρωταγωνιστών του. Από τη θέση αυτή διέπρεψε ως κωμικός ιδίως σε έργα του Μολιέρου, του Σαίξπηρ αλλά και σε χαρακτηριστικούς ελληνικούς λαογραφικούς ρόλους ελληνικών έργων. Οι ρόλοι του στις ταινίες «Ο γυναικάς» και «Ένας βλάκας και μισός» είναι αυτοί για τους οποίους μνημονεύεται περισσότερο.
Νίκος Φέρμας

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1905 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε σε ρόλους μάγκα και ντόμπρου ανθρώπου και εμφανίστηκε πάντα σε δεύτερους ρόλους, σε πολλές ταινίες των δεκαετιών του ' 50 και του ' 60, όπως: «Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λόλα», «Η χαρτοπαίχτρα», «Της κακομοίρας», «Ανθισμένη αμυγδαλιά», «Όσα κρύβει η νύχτα», «Ο παπατρέχας», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Τρεις κούκλες κι εγώ» και άλλες. Υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Άννα Παντζίκα. Πέθανε στις 14 Αυγούστου του 1972.

 

Ρία Δελούτση

Γεννήθηκε στο Άργος Αργολίδας στις 11 Φεβρουαρίου 1944 από πατέρα Ιταλό και μητέρα Ελληνίδα. Στην ηλικία των δεκαπέντε χρόνων - μαθήτρια ακόμα του γυμνασίου - δίνει εξετάσεις σαν εξαιρετικό ταλέντο στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ με το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Ματωμένος Γάμος και περνάει παμψηφεί .
Το 1961 εκλέγεται Σταρ Ελλάς κι αναχωρεί για το Μαϊάμι των ΗΠΑ όπου συμμετέχει στο διαγωνισμό τη Μις Υφήλιος και κερδίζει τον τίτλο της «Μις Φιλία». Μετά τα διεθνή καλλιστεία, παρ' όλο που της γίνεται πρόταση να παραμείνει στις ΗΠΑ για να συμμετάσχει σε ταινία του χόλιγουντ, επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τις σπουδές της.
Παράλληλα με το θέατρο ασχολείται και με τον κινηματογράφο. Έχει γυρίσει τριάντα δύο ταινίες από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Βαβυλωνία», «Η Παριζιάνα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, «Ο γίγας της Κυψέλης» με τον Νίκο Ρίζο, « Το αφεντικό μου ήταν κορόϊδο » με τον Νίκο Σταυρίδη, « Ξύπνα κορόιδο» με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Κώστας Παπαχρήστος

Έπαιζε συνήθως ρόλους στρατιωτικού, αστυνομικού και έραβε ο ίδιος τις στολές για τους ρόλους. Έπαιξε σε 200 ταινίες, εκ των οποίων οι 19 ήταν της Φίνος Φιλμς. Γεννήθηκε το 1916 στον Βόλο και ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Δήμητρας Σερεμέτη (1933 - 2014) και αδερφός του Νίκου Παπαχρήστου.
Ο Παπαχρήστος εργάστηκε ως προμηθευτής στρατιωτικών στολών για τον κινηματογράφο και για την τηλεόραση, με τελευταία σειρά την «Πρόβα νυφικού», το 1995. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, το Μάρτιο. Την ίδια χρονιά πέθανε.
Δημήτρης Νικολαΐδης

Γεννήθηκε το 1922 στη Μικρά Ασία. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου του 1993. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη του ταινία το «Το κορίτσι της γειτονιάς» το 1954 με πρωταγωνιστές τους Σμαρούλα Γιούλη, Γιώργο Φούντα, Ορέστη Μάκρη κ.α. Έπαιξε ακόμα σε διεθνείς παραγωγές όπως το «Αμέρικα Αμέρικα» του Ηλία Καζάν. Συνολικά γύρισε 80 ταινίες. Ένας ακόμα αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Κώστας Πρετεντέρης. Μαζί έκαναν την πετυχημένη σειρά στο ραδιόφωνο «Ο Θυρωρός» όπου έκανε τον Μπουλντόζα. Στον κινηματογράφο σκηνοθέτησε μόνο μία ταινία, την κωμωδία «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» με τους Μαίρη Αρώνη και Λάμπρο Κωνσταντάρα. Υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Σούλης Σαμπάχ.

 

Τάκης Μηλιάδης

Διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου του 1922 και καταγόταν από οικογένεια ηθοποιών. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του θεάτρου, εκτός από την τραγωδία. Χαρακτηρίστηκε κάποτε Μορίς Σεβαλιέ της Ελλάδας. Είχε κάνει δυο γάμους και απέκτησε  ένα γιο, το Μάριο Μηλιάδη.
Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε κωμωδίες - ερμηνεύοντας συχνά θηλυπρεπείς τύπους- δίπλα σε μεγάλα θεατρικά και κινηματογραφικά ονόματα της χώρας. Πέθανε στις 17 Απριλίου 1985 δύο ημέρες μετά από ασήμαντο ατύχημα που είχε με το αυτοκίνητό του στα Γιάννενα.

 

Νίτσα Μαρούδα

Το άτακτο κορίτσι της μεγάλης οθόνης… Η Ελένη (Νίτσα) Μαρούδα, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1935, έπαιξε σε πολλές ταινίες την δεκαετία 60' και του 70' με τους χαρακτηριστικά κωμικούς ρόλους που έπαιζε της χαζής ξανθιάς.
Σπούδασε ηθοποιία στη σχολή μουσικού θεάτρου Θεοφανίδη. Η πρώτη της ταινία στο σινεμά ήταν το «αγρίμι» του Κ. Καραγιάννη το 1960, και έπαιξε συνολικά σε 37 ταινίες δίπλα σε όλα τα ιερά τέρατα του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής. Τελευταία της ταινία ήταν το 1980 το «Υποψήφιοι Βουλευτές και Βουλευτίνες» και τελευταία εμφάνιση της στην τηλεόραση της Υ.Ε.Ν.Ε.Δ. το 1982 στην σειρά «Κομμωτήριο – Ιστορίες του σεσουάρ».
Παντρεύτηκε τον Συμεών Κολοκοτά, η κόρη της Ιωάννα είναι σύζυγος του πολιτικού και πρώην υπουργού Βαγγέλη Μεϊμαράκη.
Νίκη Λινάρδου

Σύζυγος του Θανάση Βέγγου, κόρη του Λάμπρου Κωνσταντάρα… Η Νίκη Λινάρδου (γνωστή και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπέμπη Κούλα), γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1939 και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Αλέκου Σακελλάριου. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον τηλεσκηνοθέτη Θάνο Χρυσοβέργη.
Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2012, σε ηλικία 73 ετών. Εκανε την παρθενική της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1955 στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες: «Η καφετζού», «Η κυρά μας η μαμή», «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Μακρικωσταίοι και Κοντογιώργηδες», και «Θα σε κάνω βασίλισσα».

 

Λίλιαν Μηνιάτη

Έχει εμφανιστεί σε συνολικά 12 ταινίες, με πιο σημαντικές το «Υιέ μου, Υιέ μου» και «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Το 1964 ξεκινάει η φιλμογραφία της στον κινηματογράφο με την ταινία του Κώστα Στράντζαλη, «Σχολή για σοφερίνες» δίπλα στον Θανάση Βέγγο και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Τελευταία εμφάνισή της ήταν το 1967 στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού, «Ο κόσμος τρελάθηκε».

 

Μαίρη Μεταξά

Γεννήθηκε το 1912 στην Ανατολική Ρωμυλία και πέθανε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 1987. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι που ερμήνευσε στον ελληνικό κινηματογράφο ως Κωνσταντινουπολίτισσα - και τις περισσότερες φορές υπερπροστατευτική - μητέρα του Κώστα Βουτσά. Μάλιστα, ο Κώστας Βουτσάς ήταν αυτός που ήταν κοντά της όταν η Μαίρη Μεταξά έφευγε απ' τη ζωή.
Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1958 στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή» με την αξέχαστη Γεωργία Βασιλειάδου. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1980 στην ταινία «Ο Κώτσος στην ΕΟΚ» στο ρόλο της κυρίας Ευρωπαΐδου. Εμφανίστηκε και στο θρυλικό σήριαλ Η «γειτονιά μας» και για μία ακόμη φορά στο ρόλο της μαμάς του Βουτσά στη σειρά «Ο ονειροπαρμένος». Συνολικά έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες.
Η Μεταξά δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε παιδιά.

Γιώργος Γαβριηλίδης

Καλοντυμένος, ευγενικός, και ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της χρυσής εποχής του κινηματογράφου. Γεννήθηκε το 1908 και υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Μαρίκας Κρεβατά. Αναδείχθηκε από το θέατρο και έπαιξε στη συνέχεια σε πολλές κωμωδίες στον κινηματογράφο και αργότερα στην τηλεόραση.
Πέθανε στις 23 Ιουλίου 1982 από πνευμονικό οίδημα.

 

Μαρίκα Κρεβατά

Η αγαπημένη πεθερά του σινεμά. Η Μαρίκα Κρεβατά γεννήθηκε το 1911. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ φτωχά. Έτσι από πολύ νωρίς εμφανίζεται στο θέατρο περισσότερο για να μη μένει μόνη στο σπίτι. Η πρώτη ουσιαστικά επαγγελματική της εμφάνιση ήταν στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα. Η καλλιτεχνική της αναγνώριση υπήρξε γρήγορη. Μετά από κάποιες ακόμη περιοδείες θιάσων όπως του Μάνου Φιλιππίδη το όνομά της γίνεται γνωστό στα μουσικά θέατρα της τότε Αθήνας.
Υπήρξε σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Γαβριηλίδη με τον οποίο έπαιξε μαζί και σε αρκετές ταινίες. .
Η Μαρίκα Κρεβατά εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973 και πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 83 ετών.

Πέτρος Λοχαϊτης

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και εμφανίστηκε κυρίως σε κωμωδίες του Αλέκου Σακελλάριου. Ήταν για χρόνια στενός συνεργάτης και φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη παίζοντας δίπλα της σε πολλές ταινίες όπως, μεταξύ άλλων, στις «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Το πιο λαμπρό αστέρι» και «Η αρχόντισσα και ο αλήτης».
Το νήμα της ζωής του κόπηκε άδοξα, όταν σκοτώθηκε το 1976 σε τροχαίο δυστύχημα, στον Θεολόγο όπου διατηρούσε εξοχικό, όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε σε βράχο.

 

Πόπη Λάζου

Εξωστρεφής, πονηρό θηλυκό, ασυγκράτητα γοητευτική. Μέσα από ηρωίδες που είχαν τα συγκεκριμένα στοιχεία, η Λάζου έγινε ευρέως γνωστή και αγαπήθηκε από το κοινό. Γεννήθηκε το 1937 στα Καλάβρυτα και από το 1959 έως το 1977 πρωταγωνίστησε σε 25 ταινίες, δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Νίκο Ρίζο κ.α.
Το 1960 ο Φιλοποίμην Φίνος την εντάσει στη Φίνος Φιλμ, και η Πόπη Λάζου παίρνει σημαντικούς ρόλους στις ταινίες «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (1961), «Ζητείται ψεύτης» (1961) και «Η κυρία του κυρίου» (1962), όμως δεν θα έχει συνέχεια η συνεργασία τους.

 

Νέλλη Παπά

Η γλυκιά «Φιφίκα» από την ταινία «Της Κακομοίρας» με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Το πραγματικό της όνομα της είναι Δέσποινα Παπαδοπούλου και γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα. Έχει σπουδές στο μπαλέτο όπως επίσης και το 1959 έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Ενώ η καλλιτεχνική πορεία της ξεκίνησε ως ηθοποιός, το 1973 άρχισε να εργάζεται και ως τραγουδίστρια.

 

Λίλλη Παπαγιάννη

Μια από τις καλοντυμένες και σικ ηθοποιούς του Ελληνικού κινηματογράφου, ξεχώριζε πάντα για το στυλ και τη γοητεία της. Σύμφωνα με το βιογραφικό λεξικό του Θεόδωρου Έξαρχου «Έλληνες ηθοποιοί», γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ' όπου αποφοίτησε το 1958, οπότε και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους.
Το 1957, γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη, με τον οποίο συγκρότησε θίασο το 1965. Μέχρι και το 1969 συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ σε παραστάσεις, ενώ από το 1982 μέχρι το 1988, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1959, στην ταινία «Νταντά με το ζόρι».

 

newsbeast.gr

πίσω στα παλιά

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΟΛΙΓΩΝ ΛΕΠΤΩΝ

ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ

ΔΕΚΑΕΤΙΑ '60

Στο τέλος της δεκαετίας του ’50, η Φίνος Φιλμ ήταν η απόλυτη κυρίαρχη στο χώρο των παραγωγών. Το σήμα FF αποτελούσε το μεγαλύτερο εχέγγυο για το κοινό, που ήταν πια σίγουρο ότι θα δει μία ταινία άξια των προσδοκιών του. Όσον αφορά το τεχνικό μέρος, ο Φίνος είχε πάει πολύ μπροστά. Οι ταινίες του ήταν τεχνικά αψεγάδιαστες για τα δεδομένα της εποχής. Ήταν τελειομανής και δεν άφηνε τίποτα να του ξεφύγει. Όσον αφορά τα σενάρια και τη σκηνοθεσία, σχεδόν όλες είχαν κάτι καινούργιο, κάτι πρωτότυπο, κάτι καινοτομικό. Οι συντελεστές που συνεργάζονταν με τον Φίνο ήξεραν πως μπορούν να δουλέψουν απερίσπαστα και να αφιερωθούν στη δουλειά τους, αφού ο Φίνος τους πρόσφερε ιδανικές συνθήκες εργασίας. Είναι γεγονός, πως ο Φιλοποίμην Φίνος, με την πολύτιμη αρωγή κάποιων μόνιμων πλέον συνεργατών του, είχε δημιουργήσει ένα μοντέλο εργασίας, το οποίο ήταν πιο κοντά στα διεθνή πρότυπα, παρά στα ελληνικά. Η εταιρία ήταν στελεχωμένη με προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, ενώ μία πλειάδα νέων ανθρώπων μαθήτευαν και βοηθούσαν σε όλα τα πόστα. Υπήρχε γραφείο εκμετάλλευσης των ταινιών της εταιρίας, αλλά και ταινιών που δεν ήταν παραγωγές της Φίνος Φιλμ. Υπήρχε, επίσης, γραφείο τύπου και υπεύθυνος προώθησης των ταινιών. Στις σημερινές εταιρίες παραγωγής μπορεί να μοιάζουν αυτονόητα, μα εκείνη την εποχή όλα τα παραπάνω ήταν πολυτέλειες ακόμα και για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες ήταν πολύ πιο προηγμένες κινηματογραφικά από την Ελλάδα.

Τα γραφεία και τα εργαστήρια στην οδό Χίου ήταν εξοπλισμένα με τα πιο σύγχρονα μέσα. Υπήρχε αίθουσα προβολής, στούντιο επεξεργασίας του ήχου, αίθουσα τεχνικής επεξεργασίας των ταινιών, και στούντιο για το μοντάζ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως η Χίου είχε χαρακτηριστεί από δημοσιογράφους της εποχής και από ανθρώπους του κινηματογράφου ως το «Χόλυγουντ» της Αθήνας, αλλά και ως πανεπιστήμιο κινηματογράφου. Τα εργαστήρια νοικιάζονταν και από άλλους παραγωγούς για την επεξεργασία των ταινιών τους, ενώ πολλοί έμαθαν και εξάσκησαν την ειδικότητά τους εκεί. Κυρίαρχο πρόσωπο στο «άντρο» της Χίου ήταν ο Φίνος, ο οποίος είχε τον πρώτο και τελευταίο λόγο για όλα. Το περίφημο τραπεζάκι στο φουαγιέ της Χίου, ήταν ο τόπος που γίνονταν όλες οι συναντήσεις.

Τα στούντιο που γυρίζονταν οι ταινίες της Φίνος Φιλμ ήταν στους Αγίους Αναργύρους. Ήταν ό,τι καλύτερο για την εποχή. Οι Άγιοι Ανάργυροι λόγω θέσης εξασφάλιζαν εύκολη συγκοινωνιακή πρόσβαση στο κέντρο και στην επαρχία. Το μεγάλο τους πλεονέκτημα ήταν, επί πλέον, ότι διέθεταν μεγάλη ποικιλία από φυσικά πλάνα για εξωτερικά γυρίσματα: ανθοκήπια, ελαιώνες, περιβόλια, σιδηροδρομικές γραμμές, παραδοσιακά και επιβλητικά κτίσματα, γραφικά σοκάκια, ταβερνάκια. Εκεί γυρίστηκαν οι σημαντικότερες ταινίες της εταιρίας.

Η δεκαετία του ’60 σήμανε την εκτόξευση του κινηματογράφου στη χώρα μας. Οι παραγωγές αυξήθηκαν κατακόρυφα και επικράτησε η νοοτροπία: περισσότερες ταινίες, φτηνότερο κόστος, μεγαλύτερες αμοιβές στους ηθοποιούς. Ο Φίνος, αν και δεν ήταν ο ίδιος που επέβαλλε αυτές τις «ταχύτητες», αναγκάστηκε να ακολουθήσει αυτούς τους ρυθμούς, για να κρατηθεί ψηλά στα επίπεδα του ανταγωνισμού και φυσικά να κρατήσει τις κινηματογραφικές αίθουσες με τις οποίες συνεργαζόταν. Πολλοί από τους «σταρ», οι οποίοι είχαν αναδειχθεί μέσα από τη Φίνος Φιλμ – αρκετοί μάλιστα είχαν και αποκλειστικά συμβόλαια – προτίμησαν να συνεργαστούν με την εταιρία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, η οποία είχε μπει δυναμικά στον χώρο της παραγωγής και ήταν αυτή που ανέβασε τα «κοντέρ» παραγωγών και αμοιβών. Στα πλαίσια αυτά, ο Φίνος έκανε κάποιες συμπαραγωγές και συνεργασίες με άλλες εταιρίες με αποκορύφωμα τη – βραχύβια τελικά – σύμπραξη με την εταιρία  Μιχαηλίδης – Δαμασκηνός το 1965, η οποία ήταν αντιπρόσωπος των μεγαλύτερων στούντιο του εξωτερικού και είχε στο παλμαρέ της μερικές από τις πιο αξιοσημείωτες ελληνικές παραγωγές. Όπως ήταν επόμενο, η αύξηση των παραγωγών μείωσε την ποιότητα των ταινιών, οι οποίες έγιναν πιο στερεότυπες και βασίζονταν περισσότερο στην αίγλη των πρωταγωνιστών, παρά στην ποιότητα των σεναρίων. Η Φίνος Φιλμ κράτησε τα σκήπτρα και στη νέα διαμορφούμενη πραγματικότητα. Οι ταινίες της, όσο κι αν «βιομηχανοποιήθηκαν» παρέμειναν το ανώτερο δείγμα αξιοπρεπούς θεάματος. Καινοτόμες θεματολογίες, καινούργια είδη (μιούζικαλ), έξυπνες κωμωδίες, κοινωνικοπολιτικές σάτιρες, δράματα όλων των κατηγοριών με ενδιαφέρουσα πλοκή, και βέβαια ποιότητα και πρωτοπορία στο τεχνικό και τεχνολογικό κομμάτι, κράτησαν τη Φίνος Φιλμ στην κορυφή.  Όσο για τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και τους υπόλοιπους συντελεστές, η Φίνος Φιλμ τους έδινε τη σιγουριά που χρειάζονταν, ώστε να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και τη δημιουργικότητά τους.

Στο τέλος του 1960 η «Μανταλένα», αισθηματική περιπέτεια του Ντίνου Δημόπουλου, γυρισμένη στην Αντίπαρο, κερδίζει τις καρδιές του κοινού. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο το τρυφερό σενάριο του Γιώργου Ρούσσου, του οποίου η πλοκή εκτυλισσόταν σε νησί. Οι κάτοικοι της Αντιπάρου αγκάλιασαν όλη την ομάδα της Φίνος Φιλμ, η οποία με τη σειρά της έδωσε τον καλύτερο της εαυτό και προέκυψε έτσι, μία από τις πιο κλασικές ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου. Οι πρωταγωνιστές, Αλίκη Βουγιουκλάκη και  Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ξεδίπλωσαν πολλά χαρίσματα του ταλέντου τους. Η ταινία, εκτός από μεγάλη εμπορική επιτυχία, σάρωσε και στα βραβεία του νεοσύστατου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας τα βραβεία καλύτερου σεναρίου, 1ου γυναικείου ρόλου και 2ου αντρικού (Παντελής Ζερβός).

Στην κωμωδία «Τα Κίτρινα Γάντια» (1960) του Αλέκου Σακελλάριου, ο Γιάννης Γκιωνάκης και ο Νίκος Σταυρίδης πρωταγωνιστούν σε μια από τις πιο δημοφιλείς σκηνές γέλιου σε ελληνικές κωμωδίες, με την αείμνηστη ατάκα «Πορτοκαλάδα από πορτοκάλια;». Το 1961, η ταινία «Η Αλίκη στο Ναυτικό», σε συμπαραγωγή της Φίνος Φιλμ με την Μιχαηλίδης – Δαμασκηνός, θα σαρώσει εμπορικά, όντας πρώτη με διαφορά στα εισιτήρια. Γυρισμένη με όλη την αφρόκρεμα των νέων αστεριών της κωμωδίας εκείνης της εποχής, αποτελεί και την πρώτη έγχρωμη ταινία σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ.

Στη δύση του 1961, ανέτειλε το άστρο του Γιάννη Δαλιανίδη και μαζί του ένα από τα πιο λαμπρά «αστέρια» του ελληνικού σινεμά. Ο «Κατήφορος», ταινία με τολμηρό σενάριο νεορεαλιστικού χαρακτήρα, αναφέρεται, για πρώτη φορά στην Ελλάδα το ευαίσθητο κομμάτι της νεολαίας, αποκαλύπτοντας και το χαρισματικό ταλέντο της δεκαεννιάχρονης καλλονής, Ζωής Λάσκαρη. Μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών – Κούρκουλος, Βουτσάς, Βουλγαρίδης, Τζαννετάκος κ.α – βγάζουν ασπροπρόσωπους Δαλιανίδη και Φίνο και η ταινία έρχεται πρώτη σε εισιτήρια ανάμεσα σε 68 παραγωγές, αφήνοντας το στίγμα της στο ελληνικό σινεμά. Μια παρεμφερής ταινία του Δαλιανίδη, με παρόμοιο καστ, είναι ο «Νόμος 4000» που γυρίστηκε την επόμενη χρονιά.

Το 1962, «Ο Ατσίδας» του Δαλιανίδη δημιουργεί μια «ωραία ατμόσφαιρα», όπως παρατηρεί ο μεγάλος κωμικός Ντίνος Ηλιόπουλος, και αφήνει παρακαταθήκη, εκτός από μια από τις κλασικότερες κωμωδίες, την πιο κλασική ατάκα του  ελληνικού σινεμά. Την ίδια χρονιά, η «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη σαρώνει τα βραβεία σε Ελλάδα και Ευρώπη, ανάμεσά τους και προσωπική βράβευσή του Φίνου για την «καλύτερη εγγραφή και ποιότητα ήχου» και θεωρείται η καλύτερη μεταφορά αρχαίου δράματος στη μεγάλη οθόνη.

Το 1963, η Φίνος Φιλμ και ο Γιάννης Δαλιανίδης εισάγουν ένα νέο είδος ταινιών για τον Ελληνικό Κινηματογράφο: Η ταινία «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο» είναι το πρώτο από μια σειρά έγχρωμων, λαμπερών και θεαματικών μιούζικαλ και μουσικών κωμωδιών, που αποτελούν μέχρι σήμερα την πιο ψυχαγωγική μορφή θεάματος στον Ελληνικό Κινηματογράφο. Για να διευκρινιστεί η διαφορά των μιούζικαλ από τις μουσικές ταινίες, παραθέτουμε τον εύστοχο ορισμό του δημοσιογράφου Ιάσων Τριανταφυλλίδη: «Στο μιούζικαλ, η μουσική, το τραγούδι και ο χορός δεν είναι «αξεσουάρ» του έργου, αλλά εξελίσσουν, ισότιμα με την πρόζα, την υπόθεση». Το κόστος των αντίστοιχων παραγωγών στην Αμερική και στην Ευρώπη ήταν απλησίαστο για τα ελληνικά δεδομένα. Ωστόσο, ο Δαλιανίδης, με την αμέριστη στήριξη του Φίνου, την εμπνευσμένη μουσική του Μίμη Πλεσσα, τις εκπληκτικές χορογραφίες των Μανώλη Καστρινού και Γιάννη Φλερύ, κατάφερε να δημιουργήσει με μαεστρία και φαντασία, μιούζικαλ που δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες ξένες παραγωγές, προσαρμόζοντας το αμερικάνικο στυλ σε «ελληνικές ιστορίες». Καλοκαίρια, θάλασσα, ελληνικά κοσμοπολίτικα μέρη, έρωτες, κεφάτα τραγούδια που γνωρίσανε παρομιώδη επιτυχία και ξεκαρδιστικές ατάκες συνθέτουν την πιο δροσερή ενότητα της δεκαετίας.

Η αξεπέραστη Ρένα Βλαχοπούλου και ο απολαυστικός Γιάννης Βογιατζής πλαισιώνουν μια σειρά από νέους αστέρες της εποχής και αποτελούν τον κορμό των ηθοποιών σε αυτές τις ταινίες. Ζωή Λάσκαρη, Κώστας Βουτσάς, Ντίνος Ηλιόπουλος, Μάρθα Καραγιάννη, Φαίδων Γεωργίτσης, Ανδρέας Ντούζος, Μαίρη Χρονοπούλου, Χλόη Λιάσκου, Ελένη Προκοπίου και πολλοί άλλοι, δίνουν ερμηνείες αλησμόνητες, ενώ ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Τζένη Βάνου και άλλοι ερμηνευτές δίνουν τον τόνο με τα τραγούδια τους. «Μερικοί το Προτιμούν Κρύο», «Κάτι να Καίει» (1964), «Κορίτσια για Φίλημα» (1965), «Ραντεβού στον Αέρα» (1966), «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες» (1967) , «Μια Κυρία στα Μπουζούκια» (1968),  «Γοργόνες και Μάγκες» (1968), και «Μαριχουάνα Στοπ» (1971), συνθέτουν τη χρυσή ενότητα των μιούζικαλ. Οι τέσσερεις πρώτες κατέκτησαν την πρωτιά στα εισιτήρια, ενώ στο «Κάτι να Καίει» χρησιμοποήθηκε για πρώτη φορά η τεχνική Σινεμασκόπ και ο στερεοφωνικός ήχος. Οι «Θαλασσιές οι Χάντρες», προβλήθηκαν στις Κάννες, ενώ η Μαίρη Χρονοπούλου χτίζει μύθο ως ερμηνεύτρια των τραγουδιών «Είμαι Γυναίκα του Γλεντιού» και «Του Αγοριού Απέναντι», ως μία... γνήσια «Κυρία στα Μπουζούκια».

Το 1964, στην δραματική περιπέτεια «Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, εμφανίζεται μετά από απουσία 2 χρόνων η Τζένη Καρέζη, δίνοντας μια εξαιρετική ερμηνεία δίπλα στον Νίκο Κούρκουλο. Με μοναδική φωτογραφία από τον Νίκο Καβουκίδη και εμπνευσμένη μουσική από τον Σταύρο Ξαρχάκο, η ταινία έμεινε στην ιστορία και για το κινηματογραφικό ντεμπούτο της νεαρής τότε Βίκυς Μοσχολιού, που απογείωσε στη συνέχεια την καριέρα της.

Το 1965, ο μουσικοσυνθέτης Μίμης Πλέσσας έκανε δώρο στον Φιλοποίμενα Φίνο ένα χρυσό κατσαβιδάκι, ένα δώρο-σύμβολο για τον Φίνο, αφού πάντα κυκλοφορούσε με ένα κατσαβίδι επιδιορθώνοντας ό,τι έβρισε μπροστά του, αποκτώντας το παρατσούκλι «ο κατσαβιδάκιας».

Την ίδια χρονιά, προβάλλεται η κωμωδία «Υπάρχει και Φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου. Η ταινία αυτή αποτελεί σήμερα την πιο διάσημη ελληνική πολιτική σάτιρα. Το όνομα «Μαυρογιαλούρος», του υπουργού που υποδύθηκε με άψογη ερμηνεία ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, χρησιμοποιείται σήμερα από όλους τους Έλληνες ως απαξιωτικός χαρακτηρισμός διαπλεκόμενων πολιτικών. Ο μεγάλος ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει, και την προηγούμενη χρονιά, στην αγαπημένη ταινία «Η Βίλλα των Οργίων», με παρεμφερές θέμα για τη διαπλοκή των πολιτικών.

Το 1965, η μουσική κωμωδία «Μια Τρελλή Τρελλή Οικογένεια» του Ντίνου Δημόπουλου, αφήνει εποχή με την Μαίρη Αρώνη στον ρόλο της "Πάστα Φλώρας", και αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες κωμωδίες των Ελλήνων διαχρονικά. Συμπρωταγωνιστούν Αλεξανδράκης και Καρέζη, των οποίων το ταλέντο αλλά και η μεταξύ τους χημεία, δίνουν το κάτι παραπάνω στην ταινία, ενώ ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έχει οίστρο ατάκας με απαράμιλλο στυλ. Οι τρεις τους είχαν «πάρει επάνω τους» και την δημοφιλή κωμωδία «Δεσποινίς Διευθυντής», επίσης του Δημόπουλου, της προηγούμενης χρονιάς.

Η Ρένα Βλαχοπούλου γίνεται η πιο διάσημη... «Χαρτοπαίχτρα» (1965), χάρη στην ομώνυμη κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη... μέχρι να τη νουθετήσουν ο «σύζυγος», Λάμπρος Κωνσταντάρας, και τα «τέκνα» της, Κώστας Βουτσάς και Χλόη Λιάσκου. Μια από τις συχνές μεταφορές θεατρικών έργων στη μεγάλη οθόνη, ενώ χρησιμοποιήθηκε επιτυχώς για δεύτερη φορά η τεχνική σινεμασκόπ.

Το 1966, το ιστορικό δράμα «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο» σε συμπαραγωγή με την εταιρία Μιχαηλίδης – Δαμασκηνός, προτείνεται για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, η ταινία πραγματεύεται το αγροτικό ζήτημα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και εντυπωσιάζει με τη φωτογραφία, τη δράση και τις εξαιρετικές ερμηνείες. Την ίδια χρονιά, η ταινία «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» χαρίζει στον Φιλοποίμενα Φίνο κρατικό βραβείο για την αρτιότερη παραγωγή της χρονιάς. Το 1967, ύστερα από προτροπή του Φίνου, ο Νίκος Φώσκολος ξεκινάει τη σκηνοθετική του καριέρα με την ταινία «Οι Σφαίρες δεν Γυρίζουν Πίσω», η οποία απέσπασε βραβείο αρτιότερης παραγωγής και καλύτερης μουσικής επένδυσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Το 1968, η αισθηματική κωμωδία «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης» του Ντίνου Δημόπουλου, είναι η απαρχή του δεύτερου κύκλου συνεργασίας της Αλίκης Βουγιουκλάκη και του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Finos Film και σημειώνει νέο ρεκόρ εισιτηρίων (750.000).

Η επόμενη πρωτιά στα εισιτήρια θα έρθει πάλι σε ταινία του Δημόπουλου, στο πολεμικό δράμα «Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά» (1969) με πρωταγωνιστές πάλι το ζευγάρι των επιτυχιών. Το 1969, η κωμωδία «Το Ανθρωπάκι» του Γιάννη Δαλιανίδη σατιρίζει με μοναδικό τρόπο τους τυχάρπαστους παραγωγούς, οι οποίοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν την εκτόξευση του κινηματογράφου ως μέσον ψυχαγωγίας στη χώρα μας, κάνοντας πρόχειρες, κακόγουστες και «φτηνές» ταινίες με στόχο την “αρπαχτή”.

Η δεκαετία του '60 κλείνει με έναν απολογισμό 97 ταινιών, αποτελώντας την πιο "παραγωγική" δεκαετία στην ιστορία της Φίνος Φιλμ.

http://www.finosfilm.com

πίσω στα παλιά

ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

http://cinefil.pblogs.gr

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι,

ας πιάσουμε πάλι σήμερα το γαϊτανάκι της .....αριθμητικής και της στατιστικής για τον Ελληνικό Κινηματογράφο

Το Φθινόπωρο είχαμε ανεβάσει ένα θέμα με τα 20 Κορυφαία σε ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ φιλμ του Ελληνικού Κινηματογράφου

εδώ:   

Το TOP 20 των πιο Δημοφιλών Ελληνικών ταινιών σε εισητήρια

Είχαμε τονίσει τότε ότι είναι παντελώς άνισο και δεν έχει ουδεμία αντικειμενικότητα να συγκρίνεις το Κινηματογραφικό κοινό του 1960 με αυτό του 1970, του 1980 και εντεύθεν..

Τα κριτήρια είναι εντελώς διαφορετικά και δεν μπορείς να συγκρίνεις την εμπορική συμπεριφορά ενός κοινού στα 1960 με αυτά του 1980. Μήτε πληθυσμιακά, μήτε κοινωνικά, μήτε αισθητικά.

Και είναι λογικό καθώς κάθε φορά, κάθε ας πούμε περίοδο, φωτογραφίζουμε εντελώς διαφορετικές κοινωνίες, ερεθίσματα, τεχνοτροπίες και στο κάτω-κάτω γούστα και καλλιτεχνικά πρότυπα.

Για να είμαστε λοιπόν συγκεκριμένοι οφείλουμε να πούμε ότι το "εν δυνάμει" Κινηματογραφικό κοινό του 1950-60 δεν είχε την ίδια δυνατότητα πρόσβασης στον Κινηματογράφο με το κοινό του 1970-80.

Σήμερα λοιπόν θα σταθούμε στην ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 1948-1960

Θα δούμε ποιες ήταν οι Κινηματογραφικές ταινίες και δημιουργίες που συγκίνησαν περισσότερο εκείνη την εποχή σαν ΠΡΟΒΟΛΕΣ από τον Ελληνικό Κινηματογράφο.

Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε αναφέρονται σε ΠΡΩΤΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ στις ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΑΘΗΝΑΣ-ΠΕΙΡΑΙΑ και όχι γενικότερα σε όλη την Ελλάδα.

Πάμε λοιπόν να δούμε τις TOP 10 πιο "Εμπορικές" ταινίες εκείνης της περιόδου

---

Νο. 10

"Η ΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ"  1957  142.459 εισητήρια

Η Θρυλική κωμωδία του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ σε σενάριο δικό του

με τους εκπληκτικούς:

ΟΡΕΣΤΗ ΜΑΚΡΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ

Η γλυκιά αυτή ηθογραφία εκείνης της εποχής με το εφεύρημα του αλάνθαστου ......κανατιού ως μέσο ...προξενιού και συνάντησης, άρεσε και αγαπήθηκε από το κοινό εκείνης της εποχής με το δίδυμο των μεγάλων πρωταγωνιστών να είναι απίστευτοι και απολαυστικοί.

---

Νο. 9

"ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΟΥΝ"  1951  148.300 εισητήρια

Και πάλι ο εκλεκτός μας Σκηνοθέτης και δημιουργός ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ συγκεντρώνει επάνω του τα βλέμματα του κοινού στον γλυκύτατη αυτή αισθηματική δημιουργία με πολύ τρυφερές ερμηνείες.

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ, ΑΝΝΑ ΚΑΛΟΥΤΑ, ΚΟΥΛΗΣ ΣΤΟΛΙΓΚΑΣ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Για τη χρονιά που γυρίστηκε η ταινία και προβλήθηκε, στα 1951, μια πολύ δύσκολη περίοδο, η αποδοχή της από το Κοινό θεωρείται πολύ μεγάλη ΕΠΙΤΥΧΙΑ πραγματικά για μια ταινία που σήμερα ειδικά δεν μας είναι ευρέως γνωστή.

---

Νο. 8

"ΕΝΑ ΒΟΤΣΑΛΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ"  1952   151.058 εισητήρια

Και εδώ πάμε σε μια πολύ δύσκολη χρονιά, στην αυγή της δεκαετίας που παρατηρούμε με μια επίσης ταινία που έμεινε θρυλική για τον Κινηματογράφο μας.

Και η τρίτη αυτή ταινία επίσης δημιουργία του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥσε δικό του διασκευασμένου σενάριου πάνω στο αρχέτυπο τουΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ το μεγάλο μας καλλιτεχνικό ζευγάρι:

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ, ΙΛΙΑ ΛΙΒΥΚΟΥ σε μια μεγάλη επιτυχία ενός έργου που επαναλήφθηκε αργότερα.

Μαζί τους οι:  ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ, ΚΑΙΤΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΙΡΗ ΛΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ερμηνείες που πραγματικά έμειναν "σχολείο" ηθοποιίας με ένα σενάριο που γεμίζει φρεσκάδα, αγωνία, ανατροπές....

---

Νο. 7

"Η ΑΓΝΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ"  1952  165.475 εισητήρια

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1950, τελικά αποδεικνύονται "χρυσά" στο θέμα των εμπορικών επιτυχιών στον Κινηματογράφο μας.

Εδώ έχουμε ένα από τα κορυφαία "μελό" του Ελληνικού Κινηματογράφου, που πραγματικά συγκίνησε και άφησε εποχή στον Κινηματογράφο μας.

Ένας άλλος μεγάλος του Κινηματογράφου μας, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ, γράφει και σκηνοθετεί μια ταινία γεμάτη συναίσθημα, πόνο και στιγμές έντονης ανθρώπινης φόρτισης.

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ συμβάλλει με τη δική του υπέροχη μουσική στην αποδοχή της ταινίας.

Συγκλονιστική η ερμηνεία της ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ σε ένα ρόλο σταθμό της για τον Ελληνικό Κινηματογράφο

Δίπλα της ο ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ και οι:  ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΤΣΙΟΣ

---

Νο. 6

"ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"   1951  178.562 εισητήρια

Οι επιτυχίες του 1951 συνεχίζονται κατά ....ριπάς και αυτή τη φορά με μια ακόμα ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ σε σενάριο ΚΙΜΩΝΟΣ ΣΠΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Συντελεστές που δεν είναι ευρέως γνωστοί στον μετέπειτα Κινηματογράφο μας.

Η ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ "εισβάλλει" στο Κινηματογραφικό κοινό με τρόπο που εκείνη μοναδικά και αισθαντικά γνωρίζει, στην Δραματική αυτή ταινία στο απόηχο του μεγάλου πολέμου.

Δίπλα της οι: ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΟΥΣΤΑΚΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ ΧΑΛΚΟΥΣΗ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ

---

Νο. 5

"ΤΟ ΣΩΦΕΡΑΚΙ"   1953   190.589 εισητήρια

Εδώ πάμε σε μια ταινία που κάνει το δικό της ποιοτικό "άλμα" στην αποδοχή στο Κοινό.

Μιλάμε για μια ταινία γεμάτη ένα γλυκύτατο ανθρώπινο ΧΙΟΥΜΟΡ που συνδυάζει έντονα ΚΩΜΙΚΑ στοιχεία δοσμένα με απαράμιλλο τρυφερό τρόπο.

Δημιουργός ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ σε σενάριο επίσης δικό του.

Ο ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ μεγαλουργεί στην κυριολεξία στο όλο έργο έχοντας τα ερμηνευτικά πρωτεία σαν το ...θρυλικό σωφεράκι.

Δίπλα του η εξαίρετη ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ και μαζί τους οι:

ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΛΕΛΑ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, ΘΑΝΟΣ ΤΖΕΝΕΡΑΛΗΣ, ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ ΒΡΑΝΑ, ΕΛΣΑ ΡΙΖΟΥ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΒΟΥΣΙΑΝΟΣ

Οι ατάκες του ΜΙΜΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ απερίγραπτες.......!!!! η αίσθηση του χιούμορ του δεν έχει προηγούμενο, το στυλ του γράφει ιστορία. Οι εικόνες της ΑΘΗΝΑΣ εκείνης της εποχής πραγματικά θυμίζουν πολλά κάτι σαν ζωγραφιά.

Για παράδειγμα δείτε εδώ την ....λεωφόρο ΣΥΓΓΡΟΥ στις εικόνες της ταινίας....!!! για να αντιληφθείτε το ...ιστορικό της σήμερα μέγεθος..

---

Νο. 4

"ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ"   1951  194.493 εισητήρια

Εδώ ξαναγυρίζουμε πάλι στα 1951 με μια ταινία που επίσης σε εμάς σήμερα δεν είναι ευρώς γνωστή από τις λεγόμενες "κλασικές" αλλά διαπιστώνουμε ότι είχε ευρύτατη αποδοχή από το κοινό.

Μια δημιουργία του ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΕΡΒΟΥ σε σενάριο ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μια πρωτότυπη σύλληψη σεναριακά για την εποχή που αγαπήθηκε πάρα πολύ από το κοινό καθώς περιγράφει τις περιπέτειες μιας νεαρής κοπέλας που για να βρει δουλειά σαν σωφέρ μεταμφιέζεται σε ...άντρα.

Στον κεντρικό ρόλο η γλυκύτατη ZINET ΛΑΚΑΖ

πλάι της οι: ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ, ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΜΑΡΩ ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

Μια πολύ τρυφερή κομεντί που αγαπήθηκε και σαν θέμα και σαν ερμηνεία

---

Νο. 3

"ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ"   1955  208.410 Εισητήρια

Μπαίνοντας στην πρώτη τριάδα των πιο εμπορικών ταινιών 1948-1960, βλέπουμε ότι η ΘΡΥΛΙΚΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ σπάει το φράγμα των 200.000 εισητηρίων,

Το μεγάλο ζευγάρι του Κινηματογράφου και της Τέχνης μας: ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ αιχμαλωτίζει το κοινό, τις καρδιές μας, τα συναισθήματά μας κερδίζοντας την μεγάλη αγάπη του κοινού της εποχής αλλά και των μετέπειτα χρόνων.

Από τις σκηνές παρελαύνουν και λάμπουν μεγάλοι, τεράστιοι ηθοποιοί όπως οι:

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ, ΙΛΙΑ ΛΙΒΥΚΟΥ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ, ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΔΙΑΝΕΛΛΟΣ, ΖΩΡΑΣ ΤΣΑΠΕΛΗΣ, ένα επιτελείο που προκαλεί ίλιγγο ερμηνευτικό πραγματικά σε μία από τις θεωρούμενες καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου.

---

Νο. 2

"ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠ' ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"  1959  239.530 εισητήρια

ΑΛΕΚΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ πανταχού παρών......!!!! σε μια γελαστή, γεμάτη φρεσκάδα αλλά και άπειρα αιχμηρότατα, όπως το συνήθιζε, ο μεγάλος δημιουργός Ταξικά κοινωνικά μηνύματα, κωμωδία που σάρωσε για την εποχή της και όχι μόνο.

Εκείνη την περίοδο για μια δεκαετία έμεινε 2η σε εμπορικότητα και φυσικά αποτελεί ένα είδος "MUST" στα Κινηματογραφικά μας δρώμενα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ και ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ δένουν έναν εκπληκτικό δίδυμο ερμηνείας, ο καθένας με διαφορετικά μηνύματα και περάσματα.

Μαζί τους ένα τεράστιο επιτελείο εξέχοντων Ηθοποιών μας που ακόμα και σήμερα έμειναν "ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ" άνθρωποι.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΑΝΕΑΣ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΑΡΒΙΗΛΙΔΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΟΡΙΔΗΣ, ΜΑΡΙΚΑ ΚΡΕΒΒΑΤΑ, ΜΕΛΠΩ ΖΑΡΟΚΩΣΤΑ και τόσοι μα τόσοι άλλοι

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ σε μια ανάλαφρη μουσική ενδυμασία φτιάχνει αυτό που αρμόζει ακριβώς στο κλίμα της ταινίας

Ενώ οι διάλογοι του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ και τον ...εντεταλμένο Γυμνασιάρχη "Βεβαίως-Βεβαίως"...ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΑΓΑΝΕΑ για το ρόλο του εκπαιδευτικού και όχι του εμπόρου έχουν μείνει ιστορία......! όπως επίσης το "μπάσιμο" του καθηγητή στην κακομαθημένη πλούσια νεαρή μαθήτρια, δείγμα της προσωπικότητας του ΑΛΕΚΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ.

---

Στην ΚΟΡΥΦΗ

Νο. 1

Μια ταινία θρύλος που σημάδεψε ιστορικά την εμφάνιση ενόςΜΕΓΑΛΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ μας, θεατρικά αλλά και κινηματογραφικά.

"Ο ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ"   1950    304.438 Εισητήρια (!!!)

αριθμός ρεκόρ απλησίαστο για την δεκαετία 1948-1960 που καμία ταινία δεν κατάφερε να προσεγγίσει......!

Δημιούργημα του ανθρώπου που η τρυφερότητά του έμεινε χαρακτηριστική στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ, του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ  σε δικό του σενάριο

Σε ΜΟΝΤΑΖ του ίδιου του ΦΙΛΟΠΟΙΜΕΝΑ ΦΙΝΟΥ (!!!), δια χειρός του, σε Κινηματογράφιση του JOSEPH HEPP, Μουσική του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΙΔΗκαι με τη φωνή του ΦΩΤΗ ΠΟΛΥΜΕΡΗ να γεμίζει τα στενά της ΠΛΑΚΑΣ απογειώνοντας αισθητικά την ταινία

Ο "ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ" ανέδειξε έναν ΗΘΟΠΟΙΟ ΘΡΥΛΟ για τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ, τον μεγάλο

ΟΡΕΣΤΗ ΜΑΚΡΗ

σε ένα ρόλο-πρότυπο που κανείς δεν μπόρεσε να ακολουθήσει στις δεκαετίες, σε μια ερμηνεία σχεδόν ΤΑΥΤΙΣΗΣ που δύσκολα συναντάς σε ερμηνείες.

Πλάι του στην ταινία οι:

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, ΜΠΙΛΛΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΜΟΥΣΤΑΚΑ, ΚΑΤΙΑ ΛΙΝΤΑ, ΑΝΝΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ, ΘΑΝΟΣ ΤΖΕΝΕΡΑΛΗΣ, ΡΑΛΛΗΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Μια μελό Ηθογραφία εποχής βασισμένη στην ταινία-χαρακτήρα που μπορεί να μην είναι η κορυφαία στιγμή του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ, παρ΄όλα αυτά σημάδεψε το έργο του για την αγάπη του κοινού

---

Φίλες και Φίλοι,

ταξιδέψαμε μαζί σε πολύ παλιά χρόνια, στα πρώτα δόκιμα χρόνια του Ελληνικού Κινηματογράφου, της δεκαετίας 1950-60, τότε που μπήκαν οι στέρεες βάσεις του μετέπειτα οικοδομήματος.

Είδαμε τις 10 πιο εμπορικές ταινίες της εποχής για τη χρονιά που προβλήθηκαν σε Αθήνα-Πειραιά για να έχουμε μια "φωτογράφιση" των προτιμήσεων και των τάσεων του κοινού εκείνης της εποχής.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι άλλες ταινίες και δημιουργίες που ακουλουθούν και έπονται των αναφερομένων στερούνται της δικής τους ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ή ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ στα δρώμενα του Κινηματογράφου μας.

Κάθε άλλο μάλιστα.....!!

Ταινίες όπως "ΣΤΕΛΛΑ", "ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ", "Ο ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΤ'", "Ο ΔΡΑΚΟΣ", "Η ΚΑΦΕΤΖΟΥ" και τόσες μα τόσες άλλες, που εκείνο το timing δεν είχαν την εμπορική ανταπόκριση του κοινού ενώ στη συνέχεια εξακοντίστηκαν στο στερέωμα, δεν σημαίνει ότι υστερούν ποιοτικά σαν δημιουργίες και εμπνεύσεις.

Άλλωστε αγαπητές Φίλες και Φίλοι, η εμπορική ή όχι επιτυχία, μια δεδομένη στιγμή δεν κλείνει το κύκλο μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας καθώς εκείνη διαχέεται στη πορεία του χρόνου με την επιρροή της.

Σας ευχαριστώ για την σημερινή μας ...στατιστική αλλά και αναμνηστική βόλτα γεμάτη αναμνήσεις.....

Αναρτήθηκε από πίσω στα παλιά