ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ !!!

Εκλογείς και υποψήφιοι

του Γεωργίου Σουρή (1853-1919)
Ανοίγει ένα κι άλλο βουλευτικό παλάτι,
και τόσων δεσποινίδων χεράκια τρυφερά
την λερωμένη σφίγγουν χερούκλα του χωριάτη,
και στο χαλί πατούνε ποδάρια βρομερά.
Μην κάθεσθε απ΄ έξω, στη σάλα μας ορίστε,
μη στέκεσθε ολόρθος, στον καναπέ καθίστε.


Τι κάνει ο κουμπάρος; ρωτούνε στα σαλόνια,
μα έξαφνα τους λένε οι φίλοι του χωριάτες
πως ο πτωχός κουμπάρος εδώ και τρία χρόνια
τον ύπνον των δικαίων στα μνήματα κοιμάται.
Καλέ αλήθεια λέτε πως πέθαν΄ ο καημένος;
Μα τι χρυσός κουμπάρος, και νάναι πεθαμένος!


Τι κάνει η κουμπάρα; ο ψυχογιός τι κάνει;
κι ο Κωνσταντής ο βλάμης δουλεύει με το κάρρο;
― Αμμί κι αυτός ο μαύρος κοντεύει ν΄ αποθάνει,
και γρήγορα θα πάει να εύρει τον κουμπάρο!
― Μωρέ κι αυτός πεθαίνει; μου έρχεται να σκάσω...
ακούς εκεί δυο ψήφους εις το χωριό να χάσω!


Οι υποψήφιοί μας με τόση προθυμία
για μας τους εκλογείς τους φροντίζουνε να μάθουν·
πω! πω! και αν ερχόταν καμιά επιδημία,
τι συμφορά μεγάλη ηθέλανε να πάθουν!
Να χάσουν τόσους ψήφους σε τούτη τη στιγμή;
τι θάνατος για τούτους και πόσοι στεναγμοί!


Φθάνει να είσαι μόνο δημότης περασμένος,
και αν πεθάνεις δίχως κανένας να σε κλάψει,
ο υποψήφιός σου θα κλάψει ο καημένος,
και μια νεκρολογία ίσως για σένα γράψει.
Και τι τιμή μεγάλη και ύψος μεγαλείου
τα δάκρυα να έχεις ενός υποψηφίου!


Ω εκλογείς δημόται, αν θέλετε τωόντι
μεγάλη να ιδείτε την κλασική σας γη,
μη σας πονέσει τώρα ούτ΄ ένα μόνο δόντι
προτού να τελειώσει η νέα εκλογή.
Φορέσετε φανέλλες και μάλλινα τσουράπια,
και τρώγετε ακόμη και του σιδήρου χάπια.


Με γούνες και ταμπάρα στους δρόμους περπατείτε,
για τη ζωή σας τώρα μεγάλη προσοχή,
σόμπες, φωτιές στα σπίτια ωσότου να καείτε,
μακριά από το κρύο, τη λάσπη, τη βροχή.
Φαγί, κρασί και γλέντι, αυτά τα τρία μόνο,
και ο Μπουρδούσης τώρα αξίζει ένα θρόνο.


Και άμα βασιλέψει της εκλογής η μέρα,
και δούμε τους καινούργιους αντιπροσώπους, τότε
πηγαίνετε, αν θέτε, στα Θυμαράκια πέρα,
ν΄ αναπαυθείτε λίγο, καλοί μου συνδημόται.
Ούτε λεπτό πια ένα θ΄ αξίζει η ζωή σας,
και ούτε θα σας κλαίει ο νέος βουλευτής σας.


Στους τάφους σας μονάχα η δόξα θα κατέβει,
τις νίκες μας να ψάλλει, την Πούντα και την Πόλη,
και γύρω σας μαρούλια και σκόρδα θα φυτεύει,
να τρώτε κάπου κάπου σ΄ αυτό το περιβόλι.
Και ίσως σας τρομάξει καμιά φορά στο μνήμα
ο λόγος του Δε Κάστρου απ΄ της βουλής το βήμα.-
 Από το περιοδικό Μη χάνεσαι,  τόμος 2, αριθμός 229 (1881), σ. 5.


http://www.sarantakos.com

 Πίσω στα παλιά

THΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ …

 

"Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,

κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα Ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…"

Γ.Σουρής

 Πίσω στα παλιά !

ΟΙ “ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ “ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΩΝ..ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

 

Γ.ΣΟΥΡΗΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Η σάτιρα ως απάντηση στις διατάξεις του Μπαϊρακτάρη.

Από τις πλέον επιτυχημένες έμμετρες σάτιρες του Γεωργίου Σουρή που προκάλεσαν ποικίλες συζητήσεις ήταν οι περίφημες «Μεταρρυθμίσεις», τις οποίες δημοσίευσε το 1886. Συγκεκριμένα πρότεινε να γίνουν δέκα νέες νομοθετικές ρυθμίσεις ώστε να αντιμετωπισθούν τα μείζονα προβλήματα της ελληνικής και αθηναϊκής κοινωνίας. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές αφορούσαν τους κλέφτες των δημόσιων ταμείων, τους βουλευτές, τις καταπατήσεις οικοπέδων, τους κλεφτοκοτάδες, την καθημερινή βία, την ανατολίτικη συνήθεια πολλοί να εκπληρώνουν τις φυσικές ανάγκες τους στο δρόμο και τα καφενεία όπου… σκότωναν τις ώρες τους οι Aθηναίοι. Στην πραγματικότητα ο Γ. Σουρής απαντούσε με τον τρόπο αυτό στις αυστηρές αστυνομικές διατάξεις που είχε εκδώσει ο περίφημος Μπαϊρακτάρης, αναφέροντας σειρά παραπτωμάτων άξιων επιβολής ποινών.

Πρότεινε λοιπόν πρώτα απ’ όλα να επιβάλλονται πρόστιμα δύο δραχμών για όποιον ραχάτευε στους καφενέδες τρεις ώρες, αλλά μια δραχμή λιγότερο για εκείνους που χάζευαν στα καφενεία τέσσερις ώρες. «Μα όποιος την ημέρα του στον καφενέ σκοτώνει / του πρέπει να πληρώνεται και όχι να πληρώνει» κατέληγε το εξάστιχο σαρκάζοντας το πλήθος των αέργων που ξημεροβραδιαζόταν στα καφενεία. Στη συνέχεια ασχολιόταν με την εκτεταμένη συνήθεια των Νεοέλληνων να ουρούν ή ακόμη και να αφοδεύουν στους δρόμους. Πρότεινε λοιπόν «όστις ουρήση αναιδώς αντίκρυ παραθύρων, / ή στο Πανεπιστήμιον ή στην Ακαδημίαν, / αυτός να συλλαμβάνεται υπό τριών κλητήρων / κι ευθύς να περιτέμνεται εις την Αστυνομίαν»! Και για εκείνους που τολμούσαν να αποπατήσουν στην οδό Ερμού ζητούσε να εξαναγκάζονται στη συνέχεια να κάνουν το ίδιο φανερά και στην οδό Αιόλου.

Ο Δημήτριος Μπαϊρακτάρης.

Ήταν η εποχή κατά την οποία το ρουσφέτι γνώριζε μεγάλες δόξες και οι βουλευτές ήταν απασχολημένοι με τις ανάγκες των ψηφοφόρων τους. Τους ήθελε λοιπόν ο Σουρής να μετατρέπονται σε… τετράποδα για να μπορούν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους: «Οφείλει κάθε βουλευτής των νεωτέρων χρόνων / να έχει πόδια τέσσερα και όχι δύο μόνον, / γιατί ποτέ δεν ημπορεί και ούτε θα μπορέσει / στων ψηφοφόρων της δουλειές με δυό να επαρκέσει». Λίγους μήνες νωρίτερα είχε ξεσπάσει σκάνδαλο με καταχραστές δημοσίου χρήματος στο Κεντρικό Ταμείο. Έτσι, μέσω του «Ρωμηού» του ο Σουρής κατέθετε την πρόταση αν ενδιαφερόταν να διοριζόταν και κανένας κλέφτης στο Κεντρικό Ταμείο, διότι εκείνος λόγω του παρελθόντος του ίσως και να μην άπλωνε το χέρι, σε αντίθεση με εκείνους που δεν είχαν σουφρώσει μέχρι τότε και σίγουρα θα το έκαναν. Γράφει: «Αν κλέπτης τις στο Κεντρικόν υπούργημα γυρέψη, / ευθύς να διορίζεται επόπτης του παρά, / γιατί εκείνος πούκλεψε μπορεί και να μην κλέψη, αλλ΄ όποιος δεν εσούφρωσε, θα κλέψη μια φορά»!

Για το φαινόμενο των κλεφτοκοτάδων, ακόμη και μέσα στην Αθήνα που αφθονούσαν τα κοτέτσια, οι οδηγίες ήταν απλές: «Αν συνεργία πειρασμού κατέβη στο μυαλό σου, / και ορεχθής την όρνιθα του φίλου γείτονός σου, / προτού για τούτο είδησι, ο γείτονάς σου πάρη, / του παίρνεις και τον κόκκορα για να γενούν ζευγάρι». Δεν άφησε ασχολίαστο όμως και το γεγονός ότι ελλείψει δικτύων αποχέτευσης πολλές νοικοκυρές συνήθιζαν να πετούν τα βρωμόνερα στους δρόμους έχοντας πολλές φορές και τα σχετικά… θύματα: «Εάν εις τον εξώστη σου σου έλθη να ρεμβάσης / και θέλεις κάτι τι να βρης για να διασκεδάσης, / μίαν λεκάνην κένωσε νερού εκ του εξώστου / και δρόσισε την κεφαλήν γνωστού σου ή άγνώστου». Τέλος, συνιστούσε σε όλους να παρακολουθούν τα ελεύθερα οικόπεδα της γειτονιάς τους και μόλις έβρισκαν ευκαιρία να έκαναν πράξεις νομής ώστε να τα κατοχυρώνουν ως δικά τους: «Με άλλους λόγους δηλαδή να κατορθώσης όπως / γίνη ταχέως κτήμα σου του γείτονος ο τόπος»!

http://mikros-romios.gr

 πίσω στα παλιά

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΡΗ !!

 

Σ' αυτό το σπίτι πούλθαμε γιατρός να μη πατήσει
και πεθερά το πόδι της αν μπάσει να τσακίση.
Να βγάλουνε τη φάουσα όσοι για τα καλά τους,
και για την κόρη του σπιτιού ξερνάνε τ' άντερά τους.
Κι' όποιος την οικογένεια τούτη την καταριέται,
ζουρλός μπροστά στον Άγιο δυο χρόνια να σγουριέται! = (χτυπιέται)
Σ' αυτό το σπίτι πού' λθαμε δόντι να μή πονέσει
και κάθε χρόνο ή κυρά να φκιάνει και βελέσι ! = (φουστάνι)
Νά πλέκη δε στον άντρα της το χρόνο δύο σκαλτσούνια,
να του μπαλώνη τό βρακί σα γίνεται μπουκούνια... (=κομμάτια)
Κι' όντες να κόβει νύχια του ζητήσει το χατίρι
να του τα κόβει η κυρά με ένα κλαδευτήρι'
Σ' αυτό το σπίτι πού 'λθαμε μ' ασβέστη το χτισμένο,
του χρόνου Παναγία μου να τό 'χεις... μουντισμένο !
Οι πουλακίδες του σπιτιού όλες να σφαλιαστούνε
και μοναχά οι κόκοροι ν' αρχίσουν να γεννούνε !
Κι' ο σκύλος τον αφέντη του ξοπίσω να τον παίρνει
να γλείφει τις ποδάρες του με γλίδα = (λίγδα) να χορταίνει !
Σ' αυτό το σπίτι πού 'λθαμε κλητήρας αν πατήσει,
ο νοικοκύρης του σπιτιού να τον ξυλοκοπήση!....
Να 'ρχονται μπρος την πόρτα του να παίζουνε τσ' αμάδες...,
για τις κοπέλες του σπιτιού δέκα προξενητάδες!
Κι' αν έμπει κάποιος ρέμπελος προικιά για να τους κλέψει
μέσα στο χρόνο σα δεντρί σακάτικο να ρέψει!...
Σ' αυτό το σπίτι πού 'λθαμε γεννιώνται όλο αγόρια,
γιατί ποτέ της η κυρά δεν έχει στενοχώρια.
Βράζει τ' άγριολάχανα με ξύδι ή λεμόνι
να δίνει του αντρούλη της για να τον δυναμώνει.
Και σαν της κάν' ό άντρας της με άλλες κουτσουκέλες,
άπι-του σπάει στο κεφάλι του τις πήλινες παδέλλες ! = (κατσαρόλες)
Σ' αυτό το σπίτι πού 'λθαμε τα Κάλαντα να πούμε
να κάμει... ο 'Αη Γεράσιμος το κέρασμα να δούμε.
Κρασί να μας τρατάρουνε μακάρι σακκοτρύγι και
με... σκουλήκια πρέντζα (=τυρί φέτα) τους να φάμε και να πιούμε.
Να μάς κεράσουνε θολό, νερό αφ' το πηγάδι
κι' αν δεν την... καδεντζάρουμε τραβάμε για τον Άδη !
Σ' αυτό το σπίτι πού 'λθαμε γιατρός δεν έχει θέση,
γιατί ο νοικοκύρης του συχνά γίνεται... φέσι !
Κι' αν το θερμόγιο κάποτε κι' αυτόνε θα τον λιάση,
ζουμί από... αγκλέουρα πίνει να του... περάση !
Και πόνοι σαν τον ζώνουνε σε όλο το κορμί του' να του περάσουν...
βλαστημά τη Μάννα και Μαμή του!
πηγή

πίσω στα παλιά

Ο ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ

 

Οι αποφάσεις που ελήφθησαν από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στο Συνέδριο του Βερολίνου (Ιούνιος 1878) διαμόρφωσαν το χάρτη των Βαλκανίων κατά τα τέλη του 19^ου αιώνα. Η Ρουμανία έγινε ανεξάρτητο κράτος, η Αυστροουγγαρία ανέλαβε τη διοίκηση της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης, ενώ αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας (της περιοχής της Φιλιππούπολης).

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 οι Βούλγαροι, με σύμφωνη γνώμη και της αγγλικής κυβέρνησης, προσάρτησαν την Ανατολική Ρωμυλία. Το γεγονός δημιούργησε αναστάτωση στα Βαλκάνια. Οι Σέρβοι κήρυξαν πόλεμο κατά της Βουλγαρίας και εισέβαλαν στο έδαφός της. Στην Αθήνα οργανώθηκαν συλλαλητήρια με βασικό αίτημα τον εξαναγκασμό των Βουλγάρων να αποσυρθούν από την Α. Ρωμυλία. Ακόμα η κυβέρνηση του Θ. Δηλιγιάννη κήρυξε επιστράτευση, απειλώντας να διατάξει εισβολή των ελληνικών στρατευμάτων στα τουρκικά εδάφη. Ο λαϊκός αναβρασμός στην Ελλάδα καθώς και η κυβερνητική κινητοποίηση, που η αντιπολίτευση τη χαρακτήριζε ως «ειρηνοπόλεμο», είχαν άδοξο τέλος. Οι Βούλγαροι νίκησαν τους Σέρβους και βάδιζαν προς το Βελιγράδι. Θα το καταλάμβαναν, αν η Αυστροουγγαρία δεν επενέβαινε για να τους σταματήσει μπροστά στις πύλες της σερβικής πρωτεύουσας. Με συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη λύθηκαν οι σερβο-βουλγαρικές διαφορές, ενώ υπό το βάρος της αγγλικής πίεσης η Ανατολική Ρωμυλία, όπου κατοικούσαν χιλιάδες Έλληνες, παρέμεινε στη Βουλγαρία.

Αντίθετα ο Θ. Δηλιγιάννης αρνούνταν να διατάξει αποστράτευση. Μόλις ανέβηκε στην εξουσία η κυβέρνηση Gladstone στην Αγγλία, ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε στους Άγγλους ζήτημα Ηπείρου και Κρήτης (και οι δύο περιοχές ήταν ακόμα τουρκοκρατούμενες) ή τουλάχιστον νέας διαρρύθμισης της συνοριακής γραμμής Ελλάδας – Τουρκίας, η οποία είχε συμφωνηθεί το 1881. Ο Gladstone όμως, αν και είχε τη φήμη του φιλέλληνα από την εποχή της ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα, έδειξε τότε το στυγνό πρόσωπο της αγγλικής αποικιοκρατίας, διατάσσοντας τον αποκλεισμό των ακτών και των λιμανιών της Ελλάδας, ώσπου αυτή να αποστρατευτεί. Έτσι από τις 26 Απριλίου του 1886 πολεμικά πλοία της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας απέκλεισαν τα ελληνικά λιμάνια και συλλάμβαναν τα εμπορικά σκάφη που ανεφοδίαζαν τη χώρα, με άμεση συνέπεια την ολοκληρωτική νέκρωση των εισαγωγών και εξαγωγών καθώς και την έναρξη λιμού. Σημειωτέον ότι επικεφαλής των αγγλικών μονάδων που συμμετείχαν στο ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας ήταν ο γιος της βασίλισσας Βικτωρίας Αλφρέδος, τον οποίο οι Έλληνες τον είχαν προτείνει ως βασιλιά τους το 1862, τότε που ο ελληνικός θρόνος ήταν κενός μετά την έξωση του Όθωνα.

Η κυβέρνηση του Θ. Δηλιγιάννη αναγκάστηκε να παραιτηθεί και σχηματίστηκε αρχικά υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Δημήτριο Βάλβη και ακολούθως (από τις 9 Μαΐου 1886) την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο οποίος διέταξε την αποστράτευση της χώρας. Παρά ταύτα ο ναυτικός αποκλεισμός συνεχιζόταν. Τότε ο Γεώργιος Σουρής συνέθεσε το ποίημα «Στην Ευρώπη» (Άπαντα Γ. Σουρή, εκδόσεις Γιοβάνη, τόμος Δ), για να καυτηριάσει την αναλγησία των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, οι οποίες, για να επιβάλουν «το δίκαιο της πυγμής» και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, έμεναν ασυγκίνητες από την ανθρωπιστική κρίση που προκαλούσαν στον ελληνικό λαό με την πολιτική τους. Το ποίημα γράφτηκε στο διάστημα από τις 9 Μαΐου (ανάληψη της πρωθυπουργίας από το Χ. Τρικούπη) ως τις 24 Μαΐου (τερματισμός του ναυτικού αποκλεισμού).  Στις τρεις πρώτες στροφές ο ποιητής στρεφόταν γενικά κατά της Ευρώπης:

Στην Ευρώπη

Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και συ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

Και απορώ, μα το σταυρό, πώς ως αυτή την ώρα

και άλλα δεν μας έστειλες εδώ θωρακοφόρα.

—

Προθύμως σας εκάμαμεν εκείνο που ζητείτε

και αν δεν μας πιστεύετε, κοπιάσετε να δήτε

ποία ειρήνη κατ’ αυτάς στο κράτος βασιλεύει

και πώς καθένας ήσυχα γλεντά και χουζουρεύει.

Ήλθε το άντε στάτους κβο με τόσας αναπαύσεις

και άρχισαν να γίνονται διορισμοί και παύσεις.

—

Λοιπόν, τι άλλο από μας, Ευρώπη, απαιτείς

κι ακόμη από το λαιμό πιασμένους μας κρατείς;

Θέλεις λοιπόν να ζήσωμε χωρίς πολιτικήν

και ως στρατόν να έχωμε την χωροφυλακήν

κι ουδέ ο ρήτωρ Κωνσταντής ν’ ακούγεται παρλάρων

διά το πραξικόπημα εκείνο των Βουλγάρων;

     Στις δυο τελευταίες στροφές ο ποιητής «επικέντρωνε τα πυρά του» στο Γερμανό καγκελάριο Όττο Φον Μπίσμαρκ, ο οποίος πρωτοστατούσε στην εχθρική πολιτική που εφάρμοζαν τότε οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στο ελληνικό κράτος. Με σαρκαστικό τόνο τον κατηγορούσε για μισελληνισμό και αυταρχισμό:

Εσύ, βρε καγκελλάριε των σαχλο – Γερμανών,

συ εναντίον μας κινείς και γην και ουρανόν,

εσύ, διαόλου αλεπού, που ψόφος δεν σε πιάνει,

εσύ κρατάς κατάκλειστο το κάθε μας λιμάνι,

και όλα τα καράβια σου εις τα νερά μας στέλλεις,

διότι έτσι αγαπάς, διότι έτσι θέλεις.

—

Εσύ, βρε καγκελλάριε, εσύ, βρε Μαμελούκε,

εσύ, πανευγενέστατε της Δύσεως Τραμπούκε,

παίζεις και πάλι πρόστυχο και βρώμικο παιχνίδι

και του κυρίου Γλάδστωνος του πάει ριπιπίδι

κι αισθάνεται το βάρος σου ο σβέρκος κάθε ράχης…

αλλ’ έστι δίκης οφθαλμός, που κακό ψόφο νάχεις.

Γεώργιος Σουρής

http://chronontoulapo.wordpress.com

ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΟΙ ΕΞΑΠΑΝΕΚΑΘΕN… “ ΦΙΛΟΙ “ ΜΑΣ !

 

Γ. Σουρής, 1886. "Οι καιροί αναπλάθουν αλλήλους."

Σπέσιαλ αφιέρωση και με πολλή αγάπη.

   Στην Ευρώπη
   Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω
και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,
αλλ' έως τώρα τίποτε μ' αυτά δεν κατορθώνω,
και σύ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.
Και απορώ, μα το σταυρό, πώς ως αυτή την ώρα
και άλλα δεν μας έστειλες εδώ Θωρακοφόρα.
   Προθύμως σας εκάμαμεν εκείνο που ζητείτε
και άν δεν μας πιστεύετε, κοπιάσετε να δήτε
ποία ειρήνη κατ' αυτάς στο κράτος βασιλεύει
και πώς καθένας ήσυχα γλεντά και χουζουρεύει.
Ήλθε το άντε στάτους κβο με τόσας αναπαύσεις
και άρχισαν να γίνονται διορισμοί και παύσεις.
   -Λοιπόν, τί άλλο από μας, Ευρώπη, απαιτείς
κι ακόμη από το λαιμό πιασμένους μας κρατείς;
Θέλεις λοιπόν να ζήσωμε χωρίς πολιτικήν
και ως στρατόν να έχωμε την χωροφυλακήν
κι ουδέ ο ρήτωρ Κωνσταντής ν' ακούγεται παρλάρων
διά το πραξικόπημα εκείνο των Βουλγάρων;
   Εσύ, βρε καγκελλάριε των σαχλο-Γερμανών
σύ εναντίον μας κινείς και γην και ουρανόν
εσύ, διαόλου αλεπού, που ψόφος δεν σε πιάνει
εσύ κρατάς κατάκλειστο το κάθε μας λιμάνι,
και όλα τα καράβια σου εις τα νερά μας στέλλεις,
διότι έτσι αγαπάς, διότι έτσι θέλεις.
   Εσύ, βρε καγκελλάριε, εσύ, βρε Μαμελούκε,
εσύ, πανευγενέστατε της Δύσεως Τραμπούκε,
παίζεις και πάλι πρόστυχο και βρώμικο παιχνίδι
και του κυρίου Γλάδστωνος του πάει ριπιτίδι
κι αισθάνεται το βάρος σου ο σβέρκος κάθε ράχης.
αλλ' έστι δίκης οφθαλμός, που κακό ψόφο νάχεις.
Γ. Σουρής, 1886
(ΑΠΑΝΤΑ ΣΟΥΡΗ εκδ. Γιοβάνη, Δ' Τόμος)
*Αναφέρεται στον αποκλεισμό της Ελλάδας από τους Γερμανούς το 1886
ORPHEAS
http://pisostapalia.blogspot.gr/

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ..!!

   Επειδή , αγαπημένοι  μου  φίλοι , η Τρόικα και  το  Ελληνικό  οικονομικό επιτελείο , Στουρνάρας , Σταϊκούρας κλπ , ψάχνουν  να  βρουν  τρόπους  να..κλείσουν  το  υπάρχον  δημοσιονομικό..άνοιγμα , ο αγαπητός  φίλος  της  σελίδας μας , Θύμιος Βασ. Τσινταβής , Δικηγόρος  Αθηνών , έριξε  την  παρακάτω  ιδέα , που  μπορεί  να  είναι..παλιά , παραμένει  όμως λίαν..επίκαιρη  και..διαχρονική , ας  το  σκεφτούν  οι  αρμόδιοι , είναι  κάτι  που  θα  αποφέρει , σίγουρα , μπόλικα  έσοδα …


     Φόρον εις το  κατούρημα  και  φόρον  εις  το..κλάμα
     φορολογούνται χωριστά ή και  τα  δύο αντάμα ;
     Όμως το  εις  την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν  ..χέσιμον
     τυγχάνει..εξαιρέσιμον !!!

           Γιώργος Σουρής
           ( 1853  -  1919 )

Γεώργιος Σουρής

Βικιπαίδεια,



Ξυλογραφία του Γεωργίου Σουρή από το περιοδικό Το Άστυ του 1888
Ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως «σύγχρονος Αριστοφάνης».

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε το 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει παπά. Όταν η οικογένειά του χρεωκόπησε, ο πατέρας του τον έστειλε υπάλληλο στο κατάστημα ενός θείου του σιτέμπορου στη Ρουμανία. Ο Σουρής όμως, ξεκίνησε να γράφει κρυφά τους στίχους του στα κατάστιχα και μετά από δύο μήνες αποχώρησε. Όταν ήλθε στην Αθήνα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να πάρει πτυχίο μετά την απόρριψή του από τον καθηγητή του Σιμτέλο στο μάθημα της μετρικής, κατ΄ άλλους στα Λατινικά, γεγονός που του στοίχισε πολύ όπως διαπιστώνεται στους εκδικητικούς του στίχους. Για να βγάλει τον επιούσιο παρέδιδε μαθήματα και δημοσιογραφούσε.
Όπως σημείωνε τότε ο Σπύρος Μελάς, ο Σουρής είχε πλούσια πνευματικά προσόντα και πλούτο γνώσεων με συνέπεια να καταστεί εξαίρετος δημοσιογράφος της έμμετρης σάτιρας των γεγονότων της εποχής. Οι πρώτοι σατιρικοί του στίχοι δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά "Ασμοδαίος", "Μή χάνεσαι" του Βλάση Γαβριηλίδη και "Ραμπαγάς".
Στις 2 Απριλίου 1883, σε ηλικία 30 ετών έβγαλε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του, [1] που ο Γεώργιος Δροσίνης τη βάφτισε «Ρωμηός», που ήταν μια έμμετρη εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα. Τον Αύγουστο έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, αλλά κόπηκε «μετά πολλών επαίνων», όπως σατιρίζει, στη μετρική. Ο «Ρωμηός» κυκλοφόρησε ως τις 17 Νοεμβρίου 1918 (τελευταίο φύλλο), λίγο πριν το θάνατο του Σουρή, για 36 χρόνια και 8 μήνες, σε 1.444 συνολικά τεύχη και 2 παραρτήματα. Το 1900, στο Δημοτικό Θέατρο των Αθηνών, παρουσιάστηκαν με επιτυχία οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνους, σε έμμετρη απόδοσή του. Έγραψε και αρκετές έμμετρες κωμωδίες, οι οποίες καυτηρίαζαν τα κακώς κείμενα της εποχής.


Σατιρικό σκίτσο από τον Ρωμηό του Σουρή, για τις πρόβες της "Αντιγόνης" από τον αρχαϊστή Μυστριώτη, κατά τις προετοιμασίες για τους Ολυμπιακούς του 1896.

Χαρακτηριστικά του έργου του

Το έργο του χαρακτηριζόταν από την ποιητική του γονιμότητα και την πληθώρα των στίχων του. Έγραφε πάντα καλοπροαίρετα σχολιάζοντας το λαό, τους άρχοντες, τους Βασιλείς, χωρίς ωστόσο να βρίζει. Συχνά αυτοσαρκαζόταν και έξοχο δείγμα αυτοσαρκασμού είναι το ποίημα «Η Ζωγραφιά μου». Η γλώσσα του είναι μικτή. Χρησιμοποιεί πολύ τη δημοτική, αλλά συχνά στα ποιήματά του υπάρχουν αρκετές λόγιες λέξεις και φράσεις, για λόγους είτε μετρικούς είτε σατιρικούς. Είχε άλλωστε συγκρουστεί εντονότατα με τον Ψυχάρη και τους μαχητικούς δημοτικιστές των αρχών του 20ού αιώνα[2]. Βεβαίως, κάποιοι τον είπαν στιχοπλόκο και κατηγόρησαν το έργο του υποστηρίζοντας πως στερείται ποιητικής αξίας ή ότι είναι εντελώς επιφανειακό.

Οικογένεια

Ο Γ. Σουρής παντρεύτηκε το 1881, σε ηλικία 28 ετών την Μαρή Κωνσταντινίδη, από τη Χίο, του γένους Αργέντη Ροδοκανάκη, με την οποία και πέρασε μια ευτυχισμένη ζωή αποκτώντας πέντε παιδιά. Η γυναίκα του επέμενε πως είχε έξι, συμπεριλαμβάνοντας και τον σύζυγό της που "καθώς ήταν αδέξιος και ανέμελος" είχε πραγματική ανάγκη μητρικής στοργής και φροντίδας.
Ο Γ. Σουρής πέθανε το 1919 στο Νέο Φάληρο και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές στρατηγού.