“ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ..ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ “..

 

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις ,  παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα και δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης , η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;



   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι ,  εκτυλισσονται  " σκηνές  αρχαίας τραγωδίας " μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι , μαζεύτηκαν στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...όλοι με  χείλια ..σφιγμένα και  τα  μάτια κατακόκκινα , στερεμένα  απ'το  κλάμα , Δεύτερη από αριστερά η Παπαγιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , που πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 65 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι .. θυμάμαι ….
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου ‘στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας  τα  παλιά  ....


   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .
   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν ή να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβαίνοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .
    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , και ..ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....
   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...
   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.
   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , τον είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 8 – 9 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .
   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...ή.άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...



Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  βράδυ
    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-
   www.lidoriki.com

ΕΝ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ…..” ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ..ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ “ !!

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται όμως … ο πόνος ;

   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια .

   Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .

       *****************

    Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν και  την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....

   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .

   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν ή να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβαίνοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .

    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....

   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...

   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.

   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .

   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...ή..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...

Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  απόγευμα

    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-

 

EN AΘΗΝΑΙΣ…ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ

Είχε μια αίγλη το γράμμα εκείνα τα χρόνια....η επιστολή για άλλους.
BY AIR MAIL ...έγραφε ο φάκελος με τις μπλε και άσπρες μπορντούρες.
Αυτόν τον έστελνες στο εξωτερικό....για το εσωτερικό ήταν λευκός σκέτος.
Με τις δασείες...τις περισπωμένες...την καθαρεύουσα ....
"Εν Αθήναις τη ....Σεπτεμβρίου 195..
Εύχομαι η επιστολή μου να σας εύρει καλά καθώς και ημείς υγιαίνουμε...."
Έτσι κάπως άρχιζε και φυσικά κάθε γειτονιά και κάθε αυλή είχε τον γραμματικό της.
"Ξέρεις η κυρά Τασία έχει πάει δυο τάξεις στο Γυμνάσιο...."
Μεγάλη υπόθεση όταν ο απόφοιτος Δημοτικού ήταν ο γνωρίζων γραφή και ανάγνωση.
Στα γράμματα έμπαιναν και τα γραμματόσημα.
Ωραία συνήθεια....μάζευες τους φακέλους και τους έβαζες στο νερό για να ξεκολλήσουν.
Υπήρχε και το άλμπουμ...οι ανταλλαγές....
Μεγάλη ποικιλία τότε ειδικά με τους Βασιλιάδες....τους Αρχαίους...τα νησιά....
Στην γειτονιά όσοι είχαν συγγενείς στο εξωτερικό είχαν συνέχεια επισκέψεις από τους μικρούς συλλέκτες και φρόντιζαν να τους μοιράζουν δίκαια τους πολύτιμους φακέλους με τα γραμματόσημα με το  USA ...Ν.ZEALAND...AUSTRALIA .
Ειδικά τα τρία αυτά ξενικά γράμματα USA  τα βλέπαμε παντού μετά τον Εμφύλιο...σε τενεκέδες με τυρί που μας μοιράζανε στο σχολείο...στο μουρουνόλαδο...στις πενικιλίνες στρεπτομυκίνες
που μας είχαν κάνει σουρωτήρι τον πισινό...στα παλιά ρούχα...
στις σανίδες από τα ξυλοκιβώτια που ήταν φιαγμένη η πρόχειρη κουζίνα της αυλής.
Αν μας ωφέλησαν ή όχι κανένας δεν μπόρεσε να με πείσει μέχρι σήμερα!

πίσω στα παλιά

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ..” ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ “..!!

 

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;

   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....

   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .

   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν η να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβαίνοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .

    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....

   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...

   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.

   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .

   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...η..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...

Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  βράδυ

    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-

ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Γερμανικό γραμματόσημο, σφραγισμένο.

Το γραμματόσημο αποτελεί ένδειξη προπληρωμής αντιτίμου για ταχυδρομική μεταφορά. Συνήθως πρόκειται για μικρό παραλληλόγραμμο χαρτάκι συγκεκριμένης αξίας, το οποίο επικολλάται πάνω σε ταχυδρομικό φάκελο ή σε ταχυδρομικό δέμα.

Οι απεικονίσεις των γραμματοσήμων δεν περιορίζονται σε θεματολογία και εύρος χρωμάτων και σχημάτων. Τα θέματα αφορούν κυρίως την ιστορία, τη λαϊκή παράδοση, τη σύγχρονη ζωή, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και την φύση της χώρας που εκδίδει τα γραμματόσημα. Χώρες όπου υπάρχει ο θεσμός της μοναρχίας απεικονίζουν συχνά στα γραμματόσημα για ευρεία χρήση την εικόνα του μονάρχη. Πέρα από το θέμα, στα γραμματόσημα αναγράφεται η χώρα που τα εκδίδει και η ονομαστική τους αξία. Πρόσφατα, έχει δοθεί η δυνατότητα έκδοσης προσωπικών γραμματοσήμων, με φωτογραφίες των ενδιαφερόμενων. Η εκτύπωση των γραμματοσήμων γίνεται με τη μέθοδο της εγχάραξης και σήμερα με τη φωτολιθογραφική μέθοδο. Για τα ελληνικά γραμματόσημα, διάσημοι χαράκτες είναι ο Τάσσος, ο Κων. Γράββαλος και η Βασιλική Κωνσταντινέα.

Τα πρώτα γραμματόσημα κυκλοφόρησαν από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1840 μετά από πρόταση του Ρόουλαντ Χιλ. Το γραμματόσημο αυτό ονομάζεται "πένι μπλακ" (penny black), καθώς απεικόνιζε προφιλ προτομής της βασίλισσας Βικτωρίας σε μαύρο φόντο και είχε ονομαστική αξία μία πένας, το αντίτιμο για την αποστολή γράμματος σε όλη την επικράτεια. Το "πένι μπλακ" δεν έφερε την ονομασία του κράτους έκδοσής του, αποκλειστικό προνόμιο που έχει διατηρήσει μέχρι και σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο, ωστόσο, απεικονίζει στα γραμματόσημά του, ανεξάρτητα από το θέμα τους, την κεφαλή του εκάστοτε μονάρχη. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και το γραμματόσημο δύο πενών, για την αποστολή γραμμάτων στο εξωτερικό.

Τα πρώτα Ελληνικά γραμματόσημα κυκλοφόρησαν το 1861 από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και απεικονίζουν την κεφαλή του Ερμή, του Ταχυδρόμου των Θεών. Σχεδιάστηκαν από τον Άλμπερτ Μπαρ και εκτυπώθηκαν στη Γαλλία.

Δεν άργησε, ωστόσο, να εμφανισθεί και παραχάραξη των γραμματοσήμων. Για την αποφυγή της παραχάραξής τους οι αρχές που τα εκδίδουν έλαβαν τα εξής μέτρα:

• Προσέθεσαν οδόντωση στα γραμματόσημα. Οι οδοντώσεις ποικίλλουν, συνήθως ανάλογα με το μέγεθος του γραμματοσήμου, και μετρούνται με οδοντόμετρο, συνήθως με αριθμό οδόντων ανά ίντσα. Η αρτιότητα της οδόντωσης είναι βασικό κριτήριο για τη συλλεκτική αξία τους.

• Χρησιμοποίησαν υδατογράφημα στα γραμματόσημα. Το υδατογράφημα αυτό δημιουργείται με κατάλληλη διάταξη των ινών του χαρτιού κατά τη στιγμή κατασκευής του και είναι αόρατο υπό κανονικές συνθήκες. Ωστόσο, διακρίνεται πολύ καθαρά, αν το γραμματόσημο κοιταχθεί έχοντας μια ισχυρή φωτεινή πηγή στο πίσω μέρος του.

• Επικάλυψαν μέρος ή όλη την επιφάνεια των γραμματοσήμων με φωσφορίζουσες ουσίες, ή πρόσθεσαν ειδικές φωσφορίζουσες ίνες (fils de soie) στον χαρτοπολτό.

Το γραμματόσημο, όταν τοποθετηθεί σε επιστολή ή δέμα, σφραγίζεται από το αντίστοιχο ταχυδρομικό γραφείο αποστολής. Η σφραγίδα αυτή έχει επισήμανση τόσο για την τοποθεσία του, όσο και για το χρόνο αποστολής.

Το πρώτο γραμματόσημο, «πένι μπλακ», ασφράγιστο.

Συλλογή

Η συλλογή γραμματοσήμων, γνωστή και με το όνομα φιλοτελισμός, αποτελεί ένα από τα πιο διαδεδομένα χόμπυ παγκοσμίως. Το γεγονός ότι κάθε χώρα παράγει συνεχώς μια πληθώρα από διαφορετικά γραμματόσημα, οδήγησε από την αρχή πολλούς ανθρώπους στην αναζήτηση και συγκέντρωση όσων περισσότερων μπορούσαν. Το μικρό τους μέγεθος κάνει εύκολη τη συλλογή και τοποθέτησή τους (συνήθως σε ειδικά άλμπουμ) και ενθαρρύνει την αλληλογραφία με ανθρώπους από διάφορα μέρη του πλανήτη. Πολλά σπάνια γραμματόσημα έχουν αποκτήσει μεγάλη φήμη και είναι αρκετά ακριβά, ενώ κάποιες μικρές χώρες παράγουν περισσότερα γραμματόσημα από όσα «χρειάζονται», απευθυνόμενες στους συλλέκτες και στο κέρδος που θα προέλθει από τη διάθεσή τους.

Με τη βελτίωση των εκτυπωτικών μεθόδων, τα γραμματόσημα απέκτησαν καλύτερες εκτυπώσεις, περισσότερα χρώματα και μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Ποικίλα, επίσης, είναι και τα σε αυτά απεικονιζόμενα θέματα, με αποτέλεσμα πολλοί συλλέκτες να κάνουν θεματικές συλλογές (π.χ. γραμματόσημα με θέμα νομίσματα, ζώα, φυτά, το Διάστημα κτλ.).

Σημαντικό παράγοντα, επίσης, για τους συλλέκτες και το "φιλοτελικό χρηματιστήριο", αποτελεί η σφράγιση ή μη ενός συγκεκριμένου γραμματοσήμου. Υπάρχουν, π.χ., γραμματόσημα των οποίων η αξία είναι μεγαλύτερη όταν είναι ασφράγιστα και άλλα, των οποίων η αξία είναι μεγαλύτερη όταν είναι σφραγισμένα. Έχει εμφανισθεί και σε αυτή την περίπτωση παραχάραξη σφραγίδων, των οποίων η γνησιότητα σήμερα διαπιστώνεται με ειδική εξέταση της μελάνης της σφραγίδας.

Το ασφράγιστο γραμματόσημο θα πρέπει να έχει από πίσω πλήρη και γνήσια γόμα. Στο παρελθόν οι συλλέκτες επικολλούσαν τα γραμματόσημα στα λευκώματά τους με γομμόχαρτο (σαρνιέρα). Για το λόγο αυτό τα κλασικά γραμματόσημα είναι πολύ σπάνιο να βρεθούν με άψογη γόμα. Χρειάζεται προσοχή γιατί μερικές φορές γίνεται επίστρωση με νέα γόμα, πράγμα που γίνεται δύσκολα αντιληπτό.

Η χρησιμοποίηση λάμπας υπεριωδών ακτίνων (UV) βοηθάει στον εντοπισμό ελαττωμάτων, παραποιήσεων και των ειδικών χαρακτηριστικών που διαφοροποιούν ορισμένα γραμματόσημα (π.χ. λωρίδες φωσφόρου) και τους δίνουν μικρότερη ή μεγαλύτερη αξία.

Η τιμή ενός συλλεκτικού γραμματοσήμου διαμορφώνεται ανάλογα με πολλούς παράγοντες: Το αρχικό "τιράζ" (ο συνολικός αριθμός γραμματοσήμων που τέθηκαν σε κυκλοφορία), την εποχή κυκλοφορίας, το αν είναι σγραγισμένα ή ασφράγιστα (γραμματόσημα των Παγκοσμίων Πολέμων, π.χ., έχουν μεγαλύτερη αξία σφραγισμένα και όχι ασφράγιστα), το ενδιαφέρον των συλλεκτών κτλ.

Μεγάλη αξία έχουν, επίσης, και τα κακέκτυπα γραμματόσημα, επειδή ακριβώς το ελάττωμα της εκτύπωσης εμφανίζεται σε ελάχιστα τεμάχια, αυξάνοντας έτσι τη σπανιότητά τους.

Για τη σωστή ενημέρωση των συλλεκτών έχουν κυκλοφορήσει κατάλογοι γραμματοσήμων. Οι πλέον γνωστοί είναι του Scott (Η.Π.Α.), του Michel (Γερμανία-Ελβετία), των Yvert et Tellier (Γαλλία),του Stanley Gibbons (Βρετανία) κ.λπ. Στην Ελλάδα ένας από τους έγκυρους καταλόγους είναι αυτός του Βλαστού. Οι κατάλογοι εκδίδονται σε ετήσια βάση και περιλαμβάνουν πλήθος πληροφοριών τόσο για την έκδοση / εκτύπωση του κάθε γραμματοσήμου όσο και την τρέχουσα τιμή του.

“ ΠΟΛΥΤΙΜΑ “ ΠΑΛΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΦΡΑΓΙΔΕΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΚΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ

.

   Από τα πιο ακριβά – στους φιλοτελικούς κύκλους – είναι τα φάκελοι  επιστολών που έχουν παλιές σφραγίδες του Ταχυδρομικού γραφείου Λιδορικίου .

   Μεγάλη , επίσης , αξία , έχει και μια σφραγίδα του Παλιοξαριού , συγκεκριμένα , σύμφωνα με στοιχεία έγκυρων καταλόγων , για σφραγίδες του Λιδορικίου , που χρησιμοποιήθηκαν πριν κυκλοφορήσουν γραμματόσημα  ( 1836 – 1861 ) πληρώνονταν το 1980 με 15.000 δρχ., οι τύπου 1 , που δημοσιεύουμε πιο κάτω , και με 4.000 δρχ. οι τύπου 3 , ενώ δεν είχε βρεθεί μέχρι τώρα σφραγίδα τύπου 2 για να καθοριστεί τιμή , που σίγουρα θα είναι πολύ υψηλή .

   Χαρακτηριστικό είναι πως ως το 1974 δεν είχε βρεθεί και σφραγίδα τύπου 1 , ενώ μέχρι τότε η σφραγίδα τύπου 3 του Λιδορικίου , είχε μόνο 500 δρχ. Αξίζει δε να αναφέρουμε πως το 1980 , οι αντίστοιχες σφραγίδες της Άμφισσας , είχαν : τύπου 1 , δρχ.3500 , τύπου 2 δρχ. 600 , τύπου 3 δρχ. 900 .

   Ακριβές , είναι ακόμα και οι σφραγίδες Ταχυδρομείων της Δωρίδας – πάνω σε γραμματόσημα αυτές – της περιόδου 1861 – 1900 .

   Μέχρι το 1900 , κάθε ταχυδρομείο είχε τον κωδικό αριθμό του . Τα δικά μας είχαν : Η Βιτρινίτσα  το 230 , το Λιδορίκι το 47 , το Παλαιοκάτουνο ( Κροκύλειο ) το 256 , το Παλαιοξάρι το 149 , το ταχυδρομείο Σουλέ ( Ευπαλίου ) έγινε κοντά στο 1900 και δεν είχε ακόμα κωδικό αριθμό , ακόμα προσθέτουμε και το Ταχυδρομικό Γραφείο Άμφισσας , που είχε κωδικό αριθμό 45 .

   Οι μέχρι το 1900 σφραγίδες είναι τεσσάρων τύπων και αγοράζονταν το 1980 ως εξής ( όπου υπάρχει παύλα σημαίνει πως δεν υπάρχει η δεν έχει βρεθεί τέτοια σφραγίδα .

                                        Α …………Β………Γ………….Δ

   ΑΜΦΙΣΣΑ                     90………..40…….40………..40

   ΒΙΤΡΙΝΙΤΣΑ                     -              -     .1500….. …80

   ΛΙΔΩΡΙΚΙΟΝ                    -             -        400 …..2000

   ΛΟΙΔΩΡΙΚΙΟΝ                200……..200       -             -

   ΠΑΛΑΙΟΚΑΤΟΥΝΟΝ          -             -         750        -

   ΠΑΛΑΙΟΞΑΡΙΟΝ           12.000……1.500…800        -

   ΠΑΛΙΟΞΑΡΙΟΝ                  -               -       2.500      -

   ΣΟΥΛΕ                               -               -          -        4000  

Ψάξτε , αγαπημένοι μας φίλοι , στα παλιά..σεντούκια , των..προγιαγιάδων σας , που ξέρετε ; Μπορεί να πετύχετε ..λαβράκι….

                    Καλό  σας  ξημέρωμα ….Κ.Κ.-

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ…ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ

 

Είχε μια αίγλη το γράμμα εκείνα τα χρόνια....η επιστολή για άλλους.
BY AIR MAIL ...έγραφε ο φάκελος με τις μπλε και άσπρες μπορντούρες.
Αυτόν τον έστελνες στο εξωτερικό....για το εσωτερικό ήταν λευκός σκέτος.
Με τις δασείες...τις περισπωμένες...την καθαρεύουσα ....
"Εν Αθήναις τη ....Σεπτεμβρίου 195..
Εύχομαι η επιστολή μου να σας εύρει καλά καθώς και ημείς υγιαίνουμε...."
Έτσι κάπως άρχιζε και φυσικά κάθε γειτονιά και κάθε αυλή είχε τον γραμματικό της.
"Ξέρεις η κυρά Τασία έχει πάει δυο τάξεις στο Γυμνάσιο...."
Μεγάλη υπόθεση όταν ο απόφοιτος Δημοτικού ήταν ο γνωρίζων γραφή και ανάγνωση.
Στα γράμματα έμπαιναν και τα γραμματόσημα.
Ωραία συνήθεια....μάζευες τους φακέλους και τους έβαζες στο νερό για να ξεκολλήσουν.
Υπήρχε και το άλμπουμ...οι ανταλλαγές....
Μεγάλη ποικιλία τότε ειδικά με τους Βασιλιάδες....τους Αρχαίους...τα νησιά....
Στην γειτονιά όσοι είχαν συγγενείς στο εξωτερικό είχαν συνέχεια επισκέψεις από τους μικρούς συλλέκτες και φρόντιζαν να τους μοιράζουν δίκαια τους πολύτιμους φακέλους με τα γραμματόσημα με το  USA ...Ν.ZEALAND...AUSTRALIA .
Ειδικά τα τρία αυτά ξενικά γράμματα USA  τα βλέπαμε παντού μετά τον Εμφύλιο...σε τενεκέδες με τυρί που μας μοιράζανε στο σχολείο...στο μουρουνόλαδο...στις πενικιλίνες στρεπτομυκίνες
που μας είχαν κάνει σουρωτήρι τον πισινό...στα παλιά ρούχα...
στις σανίδες από τα ξυλοκιβώτια που ήταν φιαγμένη η πρόχειρη κουζίνα της αυλής.
Αν μας ωφέλησαν ή όχι κανένας δεν μπόρεσε να με πείσει μέχρι σήμερα!

πίσω στα παλιά

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ..ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ “ !!

 

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;

   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....

   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .

   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν η να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβαίνοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .

    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....

   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...

   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.

   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .

   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...η..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...

Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  βράδυ

    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ..ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ !!

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

   Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
   Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;

   Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπάρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....

   Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε περνούσαν όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .

   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
   Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν η να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβάινοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .

    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για τη δουλειά του , αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....

   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...

   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ.   Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.

   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .

   Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...η..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...

Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  βράδυ

    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-

TA ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΑΠ’ ΤΗΝ … ΑΡΓΕΝΤΙΝΑ !!!

 

…ΚΑΙ..ΑΛΛΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ …

 

Μπορεί να ήταν όμορφη η παλιότερη Λιδορικιώτικη εποχή , μπορεί να τη νοσταλγούμε , μπορεί να 'ναι ..δεμένη με τα όμορφα τα παιδικά μας χρόνια , ένα σωρό ..μπορεί , είχε όμως και κάτι στιγμές..αγκάθια στις καρδιές και μάλιστα τις , τότε , παιδικές , αγκάθια που 'μειναν καρφωμένα , δεν βγήκαν ποτέ..κι' ας πονούσαν .
Πληγή του χωριού μας αλλά και της πατρίδας μας ολόκληρης η μετανάστευση , η..ξενιτειά , και τι δεν έχει πει , δεν έχει τραγουδήσει ο χαροκαμένος λαός μας , πόσο πόνο να 'χε άραγε μαζέψει ; ποιός μπορεί να τον μετρήσει ; μετριέται ο πόνος ;

 

Αρχή της δεκαετίας του 50 , στο Αλωνάκι , μια ακόμα Λιδορικιωτοπούλα φεύγει , ξενιτεύεται , για τη μακρινή ..Αρζεντίνα , εκεί είχε ξενιτευτεί πριν πολλά χρόνια ο πατέρας της και τώρα πήγαινε κι' η Ζεκοκούλα , με τη μάνα της τη θεια Κατερίνη , να σμίξει η φαμελιά μετά από τόσα χρόνια . Συγγενείς και φίλοι στ' Αλωνάκι ν' αποχαιρετίσουν την Κούλα , ποιός ξέρει αν θα ξαναντάμωναν ποτέ...Δεύτερη από αριστερά η Παπαιαννομήτραινα , με το μικρό Θανάση Ζέκιο , του Μπάμπη , η θεια η Κατερίνη Ζέκιου , η Κούλα κρατώντας το χέρι της κυρά Μαρίας της Μπήλιαινας , πίσω η Γιαννίτσα κι' ο Γιώργος ο Ζέκιος , πρωτοξάδερφος βλέπεις , ο μπαρμπα Θανάσης ο Μπήλιος κι' η μακαρίτισσα η μάνα μου , η Κικούλα , όπως την φώναζαν .
   Η Κούλα πήγε στο..Αρζεντίνα , κι' έμεινε εκεί , έκανε οικογένεια κι' απόχτησε , αν δεν κάνω λάθος , μια κόρη , πριν από κάμποσα χρόνια γύρισε στην Ελλάδα , σε μεγάλη ηλικία , η κόρη της παντρεύτηκε και με τον άνδρα της φκιάξαν στο Γραμματικό , στο Μαραθώνα , την πρώτη Αργεντίνικη ταβέρνα , όπου σέρβιραν αποκλειστικά Αργεντίνικο βοδινό ψημένο , της ώρας , μια φορά αποφασίσαμε κι' εμείς να πάμε αλλά εκεί γινόταν το έλα να δεις ...και δεν το αποτολμήσαμε ξανά ..η Κούλα , πολύ μεγάλη πια , σχεδόν δεν θυμόταν τίποτα απ' τα παλιά...έφυγε χωρίς να ξαναδεί το χωριό και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους , τα 'χει αυτά ο μακρόχρονος ξενιτεμός...
   Τώρα , μετά από 60 , σχεδόν χρόνια , όταν κανένα βράδυ με παραπιάνει η..νοσταλγία , των παιδικάτων μου , κι' ανοίγω τα άλμπουμ με τα παλιά μου γραμματόσημα , που μάζευα από τότε , πάω..έτσι νοσταλγικά στα γραμματόσημα της Αργεντινής , της εποχής εκείνης , έχουν επάνω τον Περόν , την Εβίτα σε ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων , και θυμάμαι ...
   Μόλις ερχόταν γράμμα , απ' την Αργεντινή , έτρεχα να προλάβω το γραμματόσημο , μη το πάρει κανένας άλλος , αν και μου τα κρατούσαν γιατί ήξεραν τη..μούρλια μου , με μεγάλη προσοχή , ευλαβικά θα 'λεγα , τα έβγαζα απ' το φάκελο , και τα έβαζα στη θέση τους , βέβαια απ' τη συλλεκτική μου...μανία δεν είχε γλυτώσει και η μακαρίτισσα η Κούλα , της είχα γίνει..τσιμπούρι , και πότε-πότε , μου στελνε , ξεχωριστά σε φάκελο δικό μου , Αργεντίνικα γραμματόσημα , τα 'χω ακόμα , τα προσέχω σαν τα μάτια μου , και πολλές φορές περνάω μαζί τους ώρες και...ώρες , αναπολώντας ....
Βέβαια , δεν θα 'ταν αλήθεια αν έλεγα πως η σχωρεμένη Κούλα ήταν η..μόνη που ταλαιπωρήθηκε από μένα για τα γραμματόσημα , γινόμουνα κολτσίδα στους ξεναγούς και τους τουρίστες που τότε πενούσα όλοι , αναγκαστικά , απ' το Λιδορίκι για να πάνε από τους Δελφούς στην Ολυμπία .
   Είχα ..οργανωθεί πολύ-πολύ καλά , πιτσιρικάς τότε , είχα παρακαλέσει και μού έγραψαν στα Αγγλικά , Γαλλικά , Γερμανικά , Ιταλικά και Ισπανικά τη φράση : μήπως έχετε να μου δώσετε γραμματόσημα απ' την πατρίδα σας ; επειδή κάνω συλλογή ; πολλοί μου έδιναν , και σε πολλούς που έκαναν κι' αυτοί συλλογή , έδινα κι' εγώ Ελληνικά .

   Με την καθημερινή δε , σχεδόν , επαφή μου με τους τουρίστες , είχα αρχίσει να ..γνωρίζω την..εθνικότητά τους...οπότε άρχιζα το...ποίημά μου που σχεδόν πάντα είχε..αποτελέσματα .
Μια φορά , όπως κατέβηκαν οι τουρίστες απ' το λεωφορείο και έρχονταν προς το μαγαζί να δροσιστούν η να φάνε κανένα γλυκό , στάμπαρα ένα ψηλό ξανθό , με μουστάκι , κλασσικό ...Εγγλέζικο , μεγάλο σε ηλικία και μόλις πλησίασε του...επιτέθηκα , στα ..Αγγλικά φυσικά , δεν μου απάντησε , οπότε σκέφτηκα πως μάλλον έκανα λάθος , του μίλησα στα Γαλλικά , τίποτα , αρχίζοντας πια τα..Γερμανικά , με διέκοψε σε..άπταιστα Ελληνικά : Νεαρέ μου δεν γνωρίζεις Ελληνικά ; μου είπε , εγώ φυσικά..κοκάλωσα , και βέβαια γνωρίζω Ελληνικά , του απάντησα , αφού είμαι Έλληνας , και τότε ήρθε ο... κεραυνός : Αφού λοιπόν είσαι Έλληνας , όπως λες , πρέπει εδώ στην πατρίδα σου να μιλάς Ελληνικά , και όχι ξένα...
   Εγώ είχα..παγώσει , και μου έκανε εντύπωση η τελειότητα των Ελληνικών του , προσπάθησα να..ψευτοδικαιολογηθώ , λέγοντάς του πως τον νόμισα για Άγγλο , και τότε μου εξήγησε , πως ήταν πράγματι Σκωτσέζος , και ..προλαβάινοντάς με , μου εξήγησε πως είναι καθηγητής Ελληνικής Φιλολογίας σε κάποιο , Αγγλικό Πανεπιστήμιο , και τότε με ρώτησε : μπορείς να μου πεις μερικούς στίχους από τα έπη του Ομήρου ; εγώ είχα ..πρόχειρους τους γνωστούς : Άνδρα μοι ένεπε..κλπ. τους ..απάγγειλα , και με ρώτησε , δεν ξέρεις περισσότερους ; φυσικά του είπα όχι , και τότε άρχισε να μου απαγγέλει επί πολύ..στίχους της Οδύσσειας , κοιτάζοντάς με που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό .

    Εκμεταλλευόμενος το χρόνο της στάσης του λεωφορείου , μου εξήγησε πως θα 'πρεπε όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουμε τα μεγαλύτερα γραπτά μνημεία του Ομήρου , και πως ο ίδιος έχει απομνημονεύσει πάρα πολλούς στίχους , και συνεχώς μελετάει περισσότερο , όχι από ανάγκη για; τη δουλειά του αλλά γιατί τον συναρπάζουν..
   Όταν ο εισπράκτορας του λεωφορείου έδωσε το σήμα της..επιβίβασης , για να φύγουν , ο φίλος μου , πια , καθηγητής έβγαλε απ' το πορτοφόλι του , όσα γραμματόσημα είχε μου τα 'δωσε , με ευχαρίστησε για την όμορφη συζήτηση που είχαμε , μου έδωσε την κάρτα του και μου ζήτησε να του δώσω τη δική μου , φυσικά εγώ δεν είχα , αλλά του έγραψα το ονοματεπώνυμό μου και τη διεύθυνσή μου , με χαιρέτισε , ανταπέδωσα , του ευχήθηκα καλές διακοπές , κι' αυτός μου είπε πως θα τα ξαναπούμε του..χρόνου . Όλα αυτά έγιναν φίλοι μου το καλοκαίρι , ξεχάστηκαν , ώσπου τα Χριστούγεννα , ο ταχυδρόμος μου φερε ένα γράμμα απ' την Αγγλία , που ήταν και λίγο..παχουλούτσικο , το άνοιξα με ..λαχτάρα , είχε μια όμορφη ευχετήρια κάρτα , Χριστουγεννιάτικη , και μαζί ένα φακελάκι με Αγγλικά γραμματόσημα , και..φυσικά ήταν απ' τον Σκωτσέζο φίλο μου , που με είχε θυμηθεί , και όχι μόνο...
   Μου έγραφε , δε πως το καλοκαίρι θα ερχόταν πάλι στην Ελλάδα και θα περνούσε απ' το Λιδορίκι να με δει , βέβαια μέχρι το καλοκαίρι , είχα πάρει δυο ακόμα κάρτες , απ' τον φίλο μου , μια στη γιορτή μου και μια το Πάσχα , και γραμματόσημα φυσικά , και το καλοκαιράκι , κάποιο μεσημέρι , να σου ο καλός Σκωτσέζος φίλος μου με το μουστακάκι του , το χαμόγελό του και φυσικά και τα..γραμματόσημά μου , δεν τα ξεχνούσε ..
   Τον ευχαρίστησα θερμά , τον κέρασα και κάτι , κι' αυτό συνεχίστηκε για κάμποσα χρόνια , μου έστελνε κάρτες στις γιορτές , μπόλικα γραμματόσημα , και κάθε καλοκαίρι περνούσε απ' το Λιδορίκι , κάποια στιγμή σταμάτησαν οι κάρτες και ο καλός φίλος απ' τη Σκωτία , δεν ξαναφάνηκε , το πιθανότερο είναι να...έφυγε για πάντα , γιατί ήταν και μεγάλος , τότε πια έγραψα εγώ ένα γράμμα , τη διεύθυνσή του την είχα , Ελληνικά γνώριζε , και περίμενα εναγωνίως ..απάντηση , που όμως δεν ήρθε ποτέ , το μόνο που ήρθε πίσω ήταν το γράμμα μου , που μου επεστράφη ...
   Μαζί λοιπόν με τα Αργεντίνικα γραμματόσημα , χαζεύω και τα..Εγγλέζικα , αφού και τα δυο με γυρνάνε πίσω στα αγαπημένα μου παιδικά χρόνια και μου θυμίζουν και δυο πολύ αγαπημένους φίλους , τη Ζεκοκούλα και τον ..κολλητό μου απ' τη...Σκωτία , ας είναι αναπαυμένοι , εγώ πάντως τους θυμάμαι με πολλή...αγάπη , και τους δυο....

   Ξεφυλλίζοντας όμως το ..τεφτεράκι των παιδικών μου αυτών αναμνήσεων , θυμήθηκα κάτι που αξίζει να σας το διηγηθώ...συμπληρωματικά...

   Ο φίλος μου ο Σκωτσέζος , πρέπει να ήρθε για πρώτη φορά στο χωριό μας τον 1950 η 1951 , τότε το Ζαχαροπλαστείο μας λειτουργούσε μεν κανονικά αλλά δεν είχε απέξω γραμμένες τις επιγραφές , φίρμα , πωλούμενα είδη κλπ. Αυτά έγιναν το χειμώνα που επακολούθησε , μας τις έφκιαξε ένας ..περαστικός , περιπλανόμενος ..καλλιτέχνης ζωφραφο..μπογιατζής , που ..ξέμεινε κάποιο βράδυ στο χωριό μας τα συζητήσανε με τον πατέρα μου , τα βρήκαν , και απ' την άλλη μέρα άρχισε η...καλλιτεχνία . Με μεγάλα λοιπόν γράμματα υπήρχε η επιγραφή : Κ Α Φ Ε Γ Α Λ Α Κ Τ Ο Ζ Α Χ Α Ρ Ο Π Λ Α Σ Τ Ε Ι Ο Ν – Η - Δ Ω Ρ Ι Σ , κλπ...κλπ. από κάτω το ονοματεπώνυμο του πατέρα μου και σε όλο σχεδόν το πλάτος και το μήκος των τοίχων γραμμένα τα προσφερόμενα..είδη , γλυκά , ποτά , αναψυκτικά κλπ.

   Το καλοκαίρι λοιπόν που ήρθε ο φίλος μου , το είδα που κατέβηκε απ' το λεωφορείο , ψηλός , αγέρωχος , ευθυτενής και κοστουμαρισμένος , με το καπέλο πάντα στο χέρι , τον είδα που μπαίνοντας στην πλατεία κοίταζε προς το μαγαζί αλλά..κοντοστάθηκε και κοίταζε προς το μαγαζί με το στόμα..ορθάνοιχτο . Στην αρχή δεν πολυκατάλαβα , 7-8 χρόνων ήμουν τότε , αλλά προχώρησα προς τα εκεί για να δω τι του συνέβη , πλησιάζοντας όμως ησύχασα , κατάλαβα πως προσπαθούσε να διαβάσει..συλλαβίζοντας την επιγραφή ΚΑΦΕΓΑΛΑΚΤΟΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟΝ ...είχε δεθεί η γλώσσα του...κόμπο .

Τον πλησίασα μου εξήγησε το πρόβλημά του και μου είπε πως δεν θα ..φύγει αν δεν καταφέρει να το ..προφέρει σωστά , και το κατάφερε μετά από κάποιες προσπάθειες , τότε ξέσπασε σε..θριαμβευτικά γέλια , επαναλαμβάνοντας συνέχεια την..επιγραφή , όπως εμείς καμιά φορά λέμε το ..γλωσσοδέτη : Σκουληκομυρμιγκότρυπα...η..άσπρη πέτρα ξέξασπρη , κι' απ' τον ήλιο..ξεξασπρότερη...

Μια όμορφη φωτογραφία από κάποιο Λιδορικιώτικο γλέντι στο Αλωνάκι , αξιοσημείωτο είναι πως στο χορό είναι μόνο γυναίκες , πρώτη η Ελένη Δούκα , της Θωμοκώσταινας , ανύπαντρη ακόμα , την κρατάει η μακαρίτισσα η μάνα μου , όμορφες μέρες του..50....αν καλοπροσέξετε , φαίνεται ολοκάθαρα και η..επιγραφή..γλωσσοδέτης ..

                 Καλό  σας  ξημέρωμα

    Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-