Του Κώστα Καββαθά
Μία κατάθεση του υπο/γου Ε.Α (δυστυχώς!) Κ. Φράγκου που είδα στο Almanac Press και που, λίγο-πολύ λέει τα όσα έγραφα στους παλιούς 4Τ και στην Πτήση._K.K.
(Ή αλλιώς Πίθος Δαναΐδων για το χρήμα των φορολογούμενων ή Πρυτανείο Νομενκλατουρίων και Συνδικαλιστών ή Χώροι εξαπάτησης και λαμογιάς):
του Κων. Φράγκου*
Έχουν γραφτεί τόσα τελευταία, τα περισσότερα όψιμα, για τις ΚΑΒ που αν προσθέσω ένα άλλο κείμενο στο ίδιο μοτίβο, φοβάμαι ότι κανείς δεν θα το διαβάσει.
Θα πάρω την εύθυμη πλευρά του θέματος, δηλαδή των φαλιμέντων των ΚΑΒ, αφού πρόκειται για ιλαροτραγωδία, και θα σας προσφέρω ως «ορεκτικό» δηλαδή εισαγωγή, μερικά χαριτωμένα τσιτάτα και διαπιστώσεις που όταν εγράφησαν ουδένα, από τους κατέχοντες τους θώκους συγκίνησαν. Ούτε καν τους απασχόλησαν. Είχαν πέσει με τα μούτρα στο μεγάλο φαγοπότι….Παχυδερμία, αδράνεια, αφασία…….
«Και τρέλα πολλή και αμαρτία περισσότερη και ψυχή του δράματος η φρίκη». Όταν ο Πόε έγραψε αυτά, άλλα είχε στο νου του, αλλά ο στίχος ταιριάζει στη σημερινή Κρατική Αμυντική Βιομηχανία.
Ν. ΚΥΡΙΑΖΗΣ, Καθηγητής(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/07/1999)
Οι διορισμένοι στις κορυφαίες αμυντικές θέσεις κομματικοί νομενκλατούριοι από τους έχοντες «υψηλή αντίληψη της ευθύνης» Υπουργούς Άμυνας στο διάστημα 1996-2006 είχαν μη γνώση του αντικειμένου, μη εμπειρία και σπουδές ανύπαρκτες. Ήταν παντελώς άσχετοι και εν πολλοίς επικίνδυνοι. Όσο για το ήθος μερικών ας μη μιλήσουμε….
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 18/02/06
Στις Ελληνικές Αμυντικές Βιομηχανίες διορίζονται ως Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι κάθε καρυδιάς καρύδι. Π.χ. στην ΕΛΒΟ ένας εικαστικός, στην ΠΥΡΚΑΛ ένας τ. Πρόεδρος της Λαχαναγοράς, στην ΕΑΣ ένα οδοντίατρος, στην ΕΑΒ ένας συνδικαλιστής του ΟΤΕ και μετά ένας….φαρμακοποιός.
Στη συνέχεια...
στη Γενική Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας του ΥΠΕΘΑ ένας λέκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Αμυντικών Ερευνών ένας οικοδόμος, Διοικητής της Γενικής Τράπεζας ένας λογιστής! Επί 10 χρόνια (1996-2006) οι καταχρεωμένες αμυντικές βιομηχανίες παραδίδονται, ως βορά, σε κομματικούς λεγεωνάριους. Τα χρέη τους τα πληρώνει, φυσικά, ο ελληνικός λαός.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/2/06
Μετά προκήρυξη και αυστηρή κρίση φακέλλων υποψηφίων το Τουρκικό Υπουργείο Άμυνας επέλεξε ως Διευθύνοντα Σύμβουλο της μεγάλης αεροπορικής βιομηχανίας TUCAS AEROSPACE INDUSTRIES (TAI) τον Άγγλο Μηχανικό κ. JERRY JONES. DEFENCE NEWS/5 Οκτ. ‘98
Το 50% των αντισταθμιστικών (ΑΩ) θα είναι υποκατασκευαστικό έργο στη βιομηχανία μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΠΩΚΟΣ (Συνέντευξη – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ/Φεβρ. ’99)
Τρία πουλάκια κάθονταν και ρώταγαν τον Σμπώκο.
Άρθρο του Γρ. Ρουμπάνη (Ε. 4/12/04)
Γίνεται απομύζηση του Ελληνικού Δημοσίου μέσω σκανδαλωδών υπερκοστολογήσεων. Πέλαγος θυγατρικών εταιρειών απολύτως παθητικών, η διατήρηση των οποίων αποσκοπεί μόνο στο βόλεμα «ημέτερων» και τη δυνατότητα συγκάλυψης αδιάφορων αδιάφανων συναλλαγών.
Γ. ΜΟΣΧΟΠΑΙΔΗΣ, Αποχωρών Πρόεδρος ΕΑΒ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/06/01
Αδιαφανείς συμβάσεις προς τους ημετέρους και το αλόγιστο ξόδεμα τρισεκατομμυρίων δραχμών «στο όνομα της πατρίδας και της Εθνικής Άμυνας» είναι το ισχύον σύστημα των στρατιωτικών προμηθειών.
ΣΥΡΟΣ ΚΟΣΚΟΒΟΛΗΣ, Πρόεδρος ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ (ΕΑΣ) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31/12/03
Μετά τα «ορεκτικά» που είμαι βέβαιος ότι τα απολαύσατε θα σας προσφέρω ως «κύριο πιάτο» αποσπάσματα από ένα, εντελώς πρόσφατο, αποκαλυπτικό σχόλιο της Καθημερινής (04 Σεπτεμβρίου) δια χειρός κ. Αλέξη Παπαχελά :
Πώς χάσαμε την αμυντική βιομηχανία μας
Η Ελλάδα αγόρασε τα τελευταία 30 χρόνια ορισμένα από τα πιο ακριβά και υπερσύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα. Είναι άκρως εντυπωσιακό, και πολύ θλιβερό, το ότι δεν κατάφερε να αποκτήσει μια στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία.
Το ανθρώπινο δυναμικό υπήρχε και υπάρχει. Έλληνες που έχουν δουλέψει σε μεγάλες βιομηχανίες στο εξωτερικό, καλοί επιστήμονες και τεχνικοί αποτελούν μια εξαιρετική «μαγιά» για μια σοβαρή βιομηχανία. Βρέθηκαν όμως οι «νταβατζήδες» που λυμαίνονταν τον χώρο των στρατιωτικών προμηθειών και βρήκαν τη φάμπρικα των αντισταθμιστικών. Πληρώναμε....λίγο πιο ακριβά κάθε σύστημα, με την ασαφή υπόσχεση πως ελληνικές εταιρείες θα αναλάμβαναν μέρος της παραγωγής. Τα αντισταθμιστικά προγράμματα αποδείχθηκαν μια από τις μεγαλύτερες κομπίνες και σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις άφησαν απτά οφέλη στο ελληνικό Δημόσιο.
Στην πράξη φαγώθηκαν σε «Καγιέν» και χλιδάτη ζωή για λίγους, καλά διασυνδεδεμένους, επιχειρηματίες και τους προστάτες τους.
Τον δρόμο της παρακμής πήρε όμως και η κρατική αμυντική βιομηχανία, που μέχρι κάποια εποχή στεκόταν και μπορούσε να διεκδικήσει υπεργολαβίες μεγάλων εταιρειών. Εκεί έμπλεξαν συνδικαλιστές, κομματικοί αξιωματούχοι που διόρισε το πολιτικό σύστημα και η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν φτιάχναμε τίποτα μόνοι μας και ό,τι προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μας κόστιζε 3-4 φορές πιο ακριβά.
Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Τουρκία έχει προχωρήσει πολύ και στη συμπαραγωγή αεροσκαφών και σε πολλούς άλλους τομείς. Το έκανε με σύστημα και πειθαρχία. Εμείς ξοδέψαμε πολλά δισεκατομμύρια χωρίς να μείνει πίσω τίποτα απολύτως από την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Άλλη μια πτυχή κακοδιαχείρισης, με σημαντικές όμως επιπτώσεις εθνικής σημασίας.
Συνεχίζω εγώ:
Επαναλαμβάνω ότι αν γινόταν σωστή χρήση κι εκμετάλλευση των ΑΩ και αν τοποθετούντο εκεί, ικανές Διοικήσεις οι ΑΒ θα ευημερούσαν!
Συμπέρασμα: Δεν ξέρω τι θ’ αποφασίσει ο κ. Αλμούνια για την τύχη των Αμυντικών βιομηχανιών αλλά αν συνεχισθεί η κομματική φιλοσοφία και πάλι σε 2-3 χρόνια θα αναζητούμε έτερο κ. Αλμούνια.
Το .......επιδόρπιο
Οι χαμένες μάχες συμπυκνώνονται σε δύο λέξεις: Πολύ αργά..............ΜΑΚΑΡΘΟΥΡ
Σημειώνω μόνο ένα γεγονός για να θαυμάσετε τις αθλιότητες εις βάρος της Αμυντικής μας βιομηχανίας, εις βάρος της Άμυνας, εις βάρος της Χώρας: Σε μια από τις μεγαλύτερες προμήθειες, κραυγαλέα σκάνδαλα της 10ετίας 2000-2010, (την αγορά ελικοπτέρων ΝΗ-90) ήταν τόση η πρεμούρα του ΥΕΘΑ να υπογράψει την άθλια σύμβαση ώστε εκείνο που φρόντισε πρώτα ήταν να δοθεί «χοντρή» προκαταβολή στην πωλήτρια Εταιρεία. Για ένα υλικό άγνωστο, γουρούνι στο σακί. Ελληνική συμμετοχή στο γιγαντιαίο πρόγραμμα των 720 εκ. € περιορίσθηκε στο 1,19%, επαναλαμβάνω 1,19% (!!!). Τα αντισταθμιστικά, από την ίδια σύμβαση δόθηκαν σε «φιλαράκια».
Θα επαναλάβω όμως ότι οι διοικήσεις των ΑΒ αντί να αναθέτονται σε έμπειρους τεχνοκράτες παραδίδονται, κατά κανόνα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε χέρια ανεύθυνων, ανεπαρκών, άσχετων και ενίοτε απατεώνων.
Ακόμα και πρόσφατα σημειώνουν τα εξής τραγικά:
Ο σπουδαίος Υπουργός Άμυνας κ. Ε. Μεϊμαράκης διόρισε στην ΕΑΒ ως Πρόεδρο Διευθυντή Φροντιστηρίου, κομματάρχη του, τον οποίο διετήρησε ο κ. Ε. Βενιζέλος και ο κ. Παναγιωτόπουλος! Μόλις προ μηνός αντικαταστάθηκε...
Σήμερα, και τώρα, ο φιλόπατρης κ. Ε. Βενιζέλος μετακινεί από την τρεκλίζουσα ΕΛΒΟ τον φίλο του Πρόεδρο, εξαίρετο κύριο αλλά παντελώς άσχετο, και τον τοποθετεί Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΑΒ!
Τελειώνοντας θα παραθέσω μία παράγραφο από άρθρο του κορυφαίου δημοσιογράφων κ. Χρ. Πασαλάρη (R-N 16 Μαρ. 13) και ένα στίχο από τον συμπατριώτη μου αξέχαστο ποιητή Νίκο Γκάτσο:
ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ο λαός αδρανεί, παραδίδεται αμαχητί στους αφέντες του, επαφίεται στην κούφια ρητορική καραγκιόζηδων της πολιτικής και των καναλιών. Περιμένει κάποιον σαν εκείνα τα άξια τέκνα που βλέπει στα αγάλματα, να βγει μπροστά, να τον ξυπνήσει, να τον οδηγήσει στην επαναστατική αλλαγή. Όχι να συναλλάσσεται παρακλητικά με τους υπηρέτες των ξένων δανειστών. Η ιστορία λέει ότι η Ελλάδα γεννοβολάει συνεχώς επαναστάτες. Ίσως υπάρχουν και σήμερα και δεν τους βλέπουμε... Ίσως κελαηδάνε και δεν τους ακούμε.... Ίσως.....»
«Έλα της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα
το θλιβερό σκουπιδιαριό
να διώξεις απ’ τη Χώρα
Και για να σας ιντριγκάρω ακόμη πιο πολύ σας περιγράφω ότι, σύμφωνα με υπολογισμούς, το ποσό που διατέθηκε για Αντισταθμιστικά την περίοδο 1996-2006 ήταν περίπου 2,5 δις €. Προορίζονταν, κυρίως, για την εισαγωγή τεχνολογίας με παράλληλη ενίσχυση της Αμυντικής Βιομηχανίας. Απ’ αυτά και περισσότερο από 1,5 δις € αντιπροσωπεύει το ποσό που εισήλθε στις τσέπες των διαφόρων «συγγενών» γραφείων στα οποία είχαν «χειρισθεί» την εκτέλεση των ΑΩ.
Σήμερα, ώρα της καταστροφής, ο ανεκδιήγητος κ. Ε. Βενιζέλος, θλιβερά αποτυχών Υπουργός Άμυνας και Οικονομικών, ουδόλως «αντιλαμβανόμενος» την κρισιμότητα της κατάστασης εξακολουθεί ν’ απαιτεί από τον κ. Σαμαρά τον έλεγχο του μισού ΥΕΘΑ (Γεννηματά – Γεωργιόπουλος) και την ΕΑΒ (Διευθύνων Σύμβουλο).
Ζήτω το Έθνος.
*Ο Κων. Φράγκος είναι Υπ/γος ε.α. Αναλυτής Αμυντ. Θεμάτων
Συγγραφέας – DEA Σορβόννης στα Αμυντικά
Πηγή
23.12.13
H TΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΝΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΑΝ !!
30.9.13
ΕΑΣ : ΔΕΝ “ ΚΟΛΛΑΝΕ ΑΠΛΩΣ ΛΑΜΑΡΙΝΕΣ “
Του Σάββα Δ. Βλάσση*
Σε μια χώρα η οποία αποβιομηχανοποιήθηκε ραγδαίως από την δεκαετία του 1980 και η οποία εν μέσω οικονομικής κρίσεως αναζητεί εναγωνίως την Ανάπτυξη, η διαφύλαξη και ενίσχυση των όποιων λίγων πυρήνων βαριάς βιομηχανίας που έχουν απομείνει, θα έπρεπε να αποτελεί πρωταρχικό στόχο των κυβερνώντων. Η αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα, ξεκίνησε φιλόδοξα, οι κυβερνήσεις ασέλγησαν επάνω της παίζοντας τα δικά τους κομματικά παιχνίδια και σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση παρακμής εξαιτίας της ανυπαρξίας ενδιαφέροντος από τους αρμοδίους. Ενδιαφέροντος τόσο για τις κρατικές όσο και τις ιδιωτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο. Η τρόικα ζητά σήμερα το κλείσιμο εταιρειών όπως τα ΕΑΣ, μία κρατική εταιρεία η οποία καλύπτει βασικές ανάγκες εφοδιασμού των Ενόπλων Δυνάμεων, τουλάχιστον σε πυρομαχικά και ανταλλακτικά.
Η αμυντική βιομηχανία όμως, όπως τα ΕΑΣ, δεν είναι απλά ένα ακόμη «εργοστάσιο», του οποίου η αναστολή λειτουργίας θα σημάνει απλώς την απόλυση μερικών εκατοντάδων εργαζομένων. Ούτε την διακοπή της ομαλής ροής αναλωσίμων ανταλλακτικών και πυρομαχικών στις Ένοπλες Δυνάμεις, που οπωσδήποτε είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Η αμυντική βιομηχανία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως στρατηγική υποδομή. Η αξία της οποίας μεγαλώνει ακόμη περισσότερο στην σημερινή συγκυρία, ακριβώς επειδή αντιπροσωπεύει μια από τις ελάχιστες σοβαρές βιομηχανικές υποδομές που έχουν απομείνει στην χώρα.
Βαριά βιομηχανία σημαίνει ανάπτυξη τεχνολογίας, απασχόληση εργαζομένων υψηλού επιστημονικού επιπέδου και δυνητικές εξαγωγές υψηλής αξίας, που αποφέρουν σοβαρά έσοδα στο κράτος. Υψηλή τεχνολογία σημαίνει προϊόντα που ενσωματώνουν τεχνολογίες αιχμής και κατά συνέπεια προϋποθέτουν σοβαρή μηχανολογική υποδομή από πλευράς εταιρείας αλλά και τεχνογνωσία, την οποία διαχειρίζεται προσωπικό υψηλής επιστημονικής καταρτίσεως. Η τεχνογνωσία γεννιέται, εξελίσσεται και διατηρείται από εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Τέτοιες θέσεις εργασίας, εξασφαλίζουν την παραμονή ή επιστροφή νέων με σπουδές μηχανολόγου μηχανικού, σχεδιαστών βιομηχανίας, αεροναυπηγών κ.λπ. αντί να ξενιτεύεται και να χάνεται. Ο Τούρκος που θα μεταβεί στο εξωτερικό για σπουδές αναλόγου αντικειμένου, γνωρίζει ότι θα επιστρέψει στην πατρίδα του όπου υφίστανται θέσεις και ευκαιρίες στην ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία, είτε κρατική είτε ιδιωτική. Εκεί λειτουργούν σοβαρές ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως κατασκευής κυνηγητικών όπλων (που απουσιάζουν εντελώς στην Ελλάδα) μέχρι μεγάλες κρατικές εταιρείες του αεροναυπηγικού τομέα κ.λπ. Περιττεύει η αναφορά στον κύκλο εργασιών της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και την σοβαρή συνεισφορά στην εθνική οικονομία μέσω των εξαγωγών, όσο και την ενίσχυση του διεθνούς προφίλ και κύρους της χώρας, μέσω εξαγωγών, συμμετοχής σε διεθνή αναπτυξιακά προγράμματα και προώθηση των πολιτικοδιπλωματικών δεσμών σε διεθνές επίπεδο, λειτουργώντας ως εργαλείο υλοποιήσεως της εθνικής στρατηγικής.
Είναι λυπηρό που στην χώρα μας δεν υπάρχει βιομηχανική κουλτούρα, ακριβώς επειδή στην δεκαετία του 1980 επικράτησε ο αχαλίνωτος λαϊκισμός, που ανέδειξε σε ρυθμιστικό παράγοντα τον κακώς νοούμενο συνδικαλισμό. Είναι λυπηρό να βλέπεις δημοσιογράφους, τους γνωστούς «ξερόλες» λαΐκιστές, που από το ρεπορτάζ για την τιμή της ντομάτας, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να προπαγανδίσουν μηδενιστικές απόψεις για την αμυντική βιομηχανία.
Τα ΕΑΣ είναι ένα τυπικό παράδειγμα του πως μία κρατική εταιρεία με μεγάλες δυνατότητες απαξιώθηκε από την έλλειψη κρατικής μέριμνας και τις πολιτικές επιλογές διοικήσεων με βάση κομματικά και μόνο κριτήρια. Η έλλειψη ενδιαφέροντος από πλευράς κυβερνώντων, κράτησε στο περιθώριο της ενημερώσεως την αμυντική βιομηχανία της χώρας, μακριά από την κοινή γνώμη, η οποία ποτέ δεν είχε ενημέρωση για τα επιτεύγματα, τις δυνατότητες και την συνεισφορά της σε εθνικό επίπεδο. Η ΕΑΣ, όπως και άλλες εταιρείες του κλάδου, κατέχουν τεχνογνωσία που, μετά την μαζική αποχώρηση εργαζομένων, κινδυνεύει να χαθεί για πάντα από την χώρα. Ειδικός εξοπλισμός με μοναδικές δυνατότητες στην χώρα αλλά και στα Βαλκάνια, κινδυνεύει να παραχωρηθεί έναντι πινακίου φακής σε ξένα συμφέροντα. Ποιος γνωρίζει ότι προ πενταετίας μόλις, αναβαθμίστηκε κάθετα ο μηχανολογικός εξοπλισμός στο εργοστάσιο του Αιγίου αλλά ποτέ δεν αξιοποιήθηκε στο έπακρο; Περί τα 15 εκατ. ευρώ δαπανήθηκαν για την απόκτηση άνω των 50 ειδικών μηχανών που ενσωματώνουν την αιχμή της τεχνολογίας, απογειώνοντας στην κυριολεξία τις παραγωγικές δυνατότητες της εταιρείας. Τί θα γίνουν όλα αυτά; Θα χαριστούν σε κάποιον ξένο; Πέρα από τις μηχανές όμως, μήπως η εξασφάλιση εκατοντάδων θέσεων εργασίας στην περιφέρεια, έχασε την σημασία της για τους κυβερνώντες που αναζητούν, υποτίθεται, απεγνωσμένα την Ανάπτυξη;
Είναι κρίμα που όλο αυτό το διάστημα δεν ακούστηκαν φωνές από ανθρώπους που έχουν γνώση της σημασίας της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας. Πρόσωπα σημαίνοντα από τον πολιτικό χώρο, που θα μπορούσαν να αντικρούσουν τον αφόρητο λαϊκισμό που κυριαρχεί. Δεν είδαμε, επί παραδείγματι, πρόσωπα όπως ο πρώην ΥΕΘΑ Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, στην εκλογική περιφέρεια του οποίου εδρεύει το Συγκρότημα Αιγίου των ΕΑΣ και για το οποίο αγωνίσθηκε κάποτε, να παρεμβαίνουν δυναμικά ώστε να αναδείξουν την σπουδαιότητα του κλάδου. Αντιθέτως ακούσαμε και βλέπουμε για σκάνδαλα δισεκατομμυρίων, με μίζες και μαγειρεμένους διαγωνισμούς, σε εξοπλιστικά προγράμματα, με πρωταγωνιστές άτομα που είχαν θέσεις ευθύνης. Ακούμε δηλαδή για τους καταστροφείς της αμυντικής βιομηχανίας.
Είναι προφανές ότι σήμερα, με την χώρα στο χείλος του γκρεμού, κάποιοι αρμόδιοι που χειρίζονται θέματα κρίσιμα όπως το μέλλον της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας, αντιμετωπίζουν εντελώς επιφανειακά τα πράγματα, μέσα από την πραγματικότητα των αριθμών. Είναι αυτοί για τους οποίους ο νυν πρόεδρος των ΕΑΣ Αντιναύαρχος Ιωάννης Δεμίρης, δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξη: «Ορισμένες φορές μπαίνω στο υπουργείο Οικονομικών και αναρωτιέμαι: Είναι Έλληνες αυτοί»; Θα κλείσω λοιπόν αυτό το σημείωμα, με αριθμούς. Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται για μια παρατημένη εταιρεία όπως τα ΕΑΣ, οι προοπτικές εξασφαλίσεως συμβάσεων εξαγωγικού χαρακτήρος (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ινδία, Αφρική, Μέση Ανατολή), για το άμεσο κι εγγύς μέλλον, εκτιμάται ότι μπορούν να ξεπεράσουν τα 4,5 δισ. ευρώ! Ας σκεφτεί κανείς τί έσοδα μπορεί να αναμένει το κράτος στο προσεχές μέλλον, διότι μιλάμε για προγράμματα τα οποία προωθούσε η εταιρεία τα τελευταία χρόνια και σήμερα έχουν αρχίσει και οριμάζουν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν προοπτικές. Μήπως τα σενάρια συνωμοσίας, ότι κάποιοι θέλουν να καρπωθούν οι ξένοι αυτές τις συμβάσεις, αντί για το ελληνικό κράτος, έχουν βάση;
