" Η " ΩΡΑΙΑ " ΤΟΥ..ΒΕΛΕΝΙΚΟΥ ...!!!! "

ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ..ΙΣΤΟΡΙΕΣ

                              ΟΣΑ    ΘΥΜΑΜΑΙ  

  Απ' την ..τραπεζική μου θητεία στο Λιδορίκι , η αποψινή μας " χωριάτικη ..ιστοριούλα ", και φυσικά κι' αυτή διαδραματίσθηκε στη δεκαετία του '60 , και μάλιστα προς το τέλος της..

   Σε μια λοιπόν , απ' τις εξορμήσεις μας  , για επιτόπια εξυπηρέτηση , των αγροτών - πελατών μας , στα παραλιακά χωριά της Δωρίδας , Βελενίκο , Καλλιθέα , Δαφνοχώρι , και τα..επίνειά τους φυσικά , Ντουβιά , Γλύφα κλπ . Κατακαλόκαιρο , ζέστη πολλή , κακές συγκοινωνίες , και όχι..τακτικές , μια μικρή..ταλαιπωρία , θα λέγαμε ..
  Βέβαια , σε κάθε χωριό που θα πηγαίναμε , είχαμε ενημερώσει τους εκπροσώπους του Συνεταιρισμού , τότε υπήρχαν ακόμα , και έτσι και οι αγρότες ήταν ενήμεροι και μας περίμεναν , καθίσαμε λοιπόν σε κάποιο μαγαζί , ήταν στην πλατεία , αν θυμάμαι καλά , ήταν παρέα μας και κάποιος εκπρόσωπος του Συν/σμού , ονόματα δεν..λέμε , ήπιαμε τα καφεδάκια μας , είπαμε και τα σχετικά για το χωριό , για τον κόσμο , πως τα πάνε με τις δουλειές , και βέβαια αναφερθήκαμε και στο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Βελενίκου , που το αποκαλούσαμε " τραγουδιστο..χώρι " , ήταν νομίζω η Σοφία Κολλητήρη στις δόξες της τότε , αλλά κι' απ' όσο θυμάμαι , υπήρχαν και άλλοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες , απ' το χωριό .
   Αστειευόμενοι , και πειράζοντας τον φίλο μας , του Συν/σμού , του λέγαμε πως , ε..δε βγάζετε και τίποτ' άλλο , βγάλατε μιά τραγουδίστρια , σιγά τ' αυγά..αυτό βέβαια , το επαναλαμβάναμε και ο φίλος μας άρχισε να ..τσιμπάει , να ενοχλείται , κοκκίνιζε..ξεκοκκίνιζε , αλλά και τι να πεί , βέβαια γίνονταν και διακοπές στη συζήτηση , όταν έρχονταν παραγωγοί για να ρωτήσουν ή να κάνουν κάποια τους δουλειά .
   Απ' τον καφέ  είχαμε περάσει βέβαια , στα..ουζάκια , κι' όλα πήγαιναν μια χαρά , το πείραγμά μας όμως..πείραγμα , κι' οφίλος μας πάντα..παντζάρι , κακακόκκινος , ώσπου για μια στιγμή , αφού του λέγαμε και του ματαξαναλέγαμε για το χωριό , πως δεν βγάζει τίποτ' άλλο από τραγουδίστριες , μας πετάει , εν..ψυχρώ : Ξέρ'τε τι κορίτσια βγάζουμε εμείς εδώ , για γυρνάτε να..δείτε τι..περνάει...

   Γυρίσαμε , προς τη άλλη μεριά της πλατείας , και πράγματι , ερχόταν μια πολύ όμορφη κοπέλα , πανέμορφη , καλοντυμένη , πέρασε από μπροστά μας , χαιρέτησε , ευγενικά και με χαμόγελο την παρέα μας , και συνέχισε το δρόμο της , τι ήταν να περάσει η κοπέλα από κει , ο φίλος μας ..έβγαλε..λαλιά , είδατε ..είδατε , ματάχετε δει τέτοια κοπέλα ; Εμείς βέβαια , συνεχίζοντας το καλαμπούρι , απαντούσαμε ανάλογα , ε..καλούλα είναι..κλπ..κλπ. αυτό όμως τον..φούντωνε το φίλο μας , που συνέχιζε να..λέει , εκθειάζοντας την ομορφιά της κοπέλας , που βέβαια ήταν ολοφάνερη , αλλά και όλες τις χάρες της , που ήταν και..πολλές ..
   Βέβαια από κάποια στιγμή και μετά , προχώρησε το..πράγμα λιγάκι..παραπέρα , μας λέει ..εμπιστευτικά ο φίλος : Ρε..δεν την παίρνει ένας από σας ; Που θα ματαβρείτε τέτοια κοπέλα ; Και μάλλον το..πίστευε , εμείς βέβαια αλλάζαμε κουβέντα , αλλά αυτός εκεί..
   Κάποια στιγμή , ο γεωπόνος έλειψε για λίγο , οπότε..ρίχτηκε σε μένα για το..προξενιό , εγώ βέβαια , δικαιολογήθηκα , πως είμαι ταχα μου , μικρός , και ήμουνα πράγματι 23 χρόνων , αλλά του λέω , ο Γεωπόνος , είναι ότι..χρειάζεται , θα 'ταν γύρω στα 30 , κάνε κάτι γι' αυτόν , αλλά μην του κάνεις κουβέντα τώρα , πείτε τα με την κοπέλα , κι'όταν ανέβεις στην Τράπεζα , φέρε μας και τα νέα..
   Καθίσαμε κάμποσο ακόμα , και μετά θα πηγαίναμε σε άλλο χωριό , αργά το απόγευμα και θα κοιμόμαστε εκεί το βράδυ , τελειώσαμε τη δουλειά μας , δεν ξανασυζητήσαμε , πια, το θέμα της κοπέλας , και φύγαμε..
   Στο γεωπόνο βέβαια , εξήγησα , μετά , το τι έγινε κατά την απουσία του , οπότε ήταν ..ενήμερος , και ανυπομονούσαμε να μάθουμε τις νέα θα μας φέρει ο φίλος μας , τελειώσαμε την περιοδεία μας , και φυσικά , γυρίσαμε στο Λιδορίκι ..
   Πέρασε λίγος καιρός , εμείς βέβαια το 'χαμε ξεχάσει , σχεδόν , το θέμα του..προξενιού , οπότε ένα πρωί..σκάει μύτη στην Τράπεζα ο φίλος μας απ' το Βελενίκο..ήρθε σε μένα , τα είπαμε , πήγε σε όλους τους καλημέρισε και φυσικά πήγε και στο γεωπόνο , τον χαιρέτισε κι' αυτόν και έφερε κάτι καταστάσεις για δάνεια , κάθισε εκεί κοντά μου , και περίμενε , φαίνεται , να του ανοίξω εγώ κουβέντα για το..επίμαχο θέμα , τον έβλεπα , που και που ..κοίταγε κάπως περίεργα ..πονηρούτσικα , αλλά εγώ μπορώ να πω πως το'χα σχεδόν..ξεχάσει , το ίδιο κι' ο γεωπόνος βέβαια , σε κάποια στιγμή , όμως χρειάστηκε να πάω στο γεωπόνο , εκεί λοιπόν με ρώτησε ο γεωπόνος , στο..καλαμπούρι , αν μου είπε κανένα νέο απ' το..κορίτσι οφίλος μας , του είπα πως όχι , αλλά σκέφτηκα να ρωτήσω εγώ , έτσι και έγινε , αφού μισοτελειώσαμε τη δουλειά , τον ρώτησα ..μισοαδιάφορα , δήθεν ; Αλήθεια , έκανες τίποτα με την ..υπόθεση της κοπέλας ; 'Εχουμε κανένα καλό..νέο ; Γιατί αυτό με ρώταγε τώρα κι ο γεωπόνος ;
   Τον είδα που..δυσκολευόταν να μου απαντήσει , και ξαναρώτησα , έκανε ς τίποτα , την κουβέντιασες ;
-  Ναι..αλλά..ξέρεις..να.., μου τα μάσαγε , οπότε εγώ..επέμεινα , δηλαδή τι απάντηση έχουμε , θέλει ; δεν θέλει..τι σου είπε ;
-  Να ..ξέρεις..δυσκολεύεται κάπως ..
-  Δηλαδή ; τον ρωτάω , σε τι δυσκολεύεται ;
-  Ξέρεις , εγώ της είπα τα καλύτερα λόγια , αλλά με ρώτησε τι δουλειά κάνει ; της είπα βέβαια , γεωπόνος στην..Τράπεζα την Αγροτική , αλλά..ξερώ γω..
-  Επέμενα όμως εγώ , θέλοντας να μάθω , οπότε ..δυσκολευόμενος αρκετά , μου το...ξεφούρνισε...
-  Να , μου λέει , θα έχει φαίνεται , κατά νου κάτι ..καλύτερο , γιατί μου είπε : Εγώ δεν πήρα ..χωροφύλακα , θα πάρω..γεωπόνο ;
   Κόκκαλο , φυσικά , εγώ , κι' ακόμα πιό...κόκκαλο ο γεωπόνος , όταν του το 'πα..και βέβαια καταλαβαίνετε το τι πλάκα έγινε μετά στο γραφείο , και έμεινε και..σλόγκαν - ανέκδοτο , που το λέγαμε και γελούσαμε ..

        Καλό  σας  βράδυ ....

   www.lidoriki.com 

ΣΗΜ : Τη  σειρά  των  ιστοριών  αυτών , την ονομάσαμε  "  Χωριάτικες ,,Ιστοριες "   και  όχι  Ιστορίες  του  χωριου , γιατί  με  αυτό  ακριβώς  τον τίτλο , " ΙΣΤΟΡΙΕΣ  ΤΟΥ  ΧΩΡΙΟΥ ¨" έχει  γράψει  βιβλίο ο  εξαιρετος  Επαχτίτης  ευθυμογράφος   ΣΤΑΜΑΤΗΣ  ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ Ή  ΣΤΑΜ- ΣΤΑΜ 

O MHXANIKOΣ , Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑΞΗ ΤΟΥ,,ΔΡΟΜΟΥ ..

ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ  ΙΣΤΟΡΙΕΣ


  Η  είδηση  στο  χωριό  μας  έπεσε σαν  κεραυνός  , επί τέλους ο  δρόμος  που μας  ταλανίζει  χρόνια  τώρα , και  όλο γίνεται και…γίνεται κι΄ακόμα  δεν  έχει  γίνει , τελικά  ο  Νομάρχης  με  την  κομπανία  του , αποφάσισαν  να  γίνει , και  όχι  μόνο  αυτό  αλλά την  άλλη  βδομάδα , θάρχονταν  ο  Νομομηχανικός να  κουβεντιάσει τις  λεπτομέρειες  με  τον Πρόεδρό  μας .
   Έτσι  λοιπόν  και  έγινε , ένα  πρωί σταμάτησε  το  αυτοκίνητο  του  Νομάρχη , με  το  Νομομηχανικό  μέσα  και  τους  συνεργάτες  του  , έκατσαν για  καφέ και  σε  λίγο  φάνηκε  κι’ ο Πρόεδρός  μας , καλοντυμένος  και  περιποιημένος , εξουσία  βλέπεις …έκατσε ήπιε  κι αυτός  το καφεδάκι του και  άρχισαν  να  μιλάνε  πια  για  το  δρόμο .
   Του  εξήγησε του  Νομομηχανικού , από  που θα  ξεκίναγε  και που θα  έφτανε και  φυσικά  ποιες  περιοχές  θα  εξυπηρετούσε , είπε  και  τα  δικά  του  τα  παραπανήσια ο  Πρόεδρος , αν  γίνετε  δηλαδή  να  περάσει  κι’ απ’την τάδε …βρύση κλπ…κλπ , μελετήσανε  και  ένα  ψευτοσχεδιάγραμμα  που  είχαν και  τελείωσαν τη  συζήτηση , γιατί  ο  Νομομηχανικός  έπρεπε  να  πάει  κι’ αλλού , και  δώσαν ραντεβού για  την  επόμενη  βδομάδα  για  να  ξεκινήσει  η  χάραξη , και  εξήγησε  ο  Μηχανικός ,πως θα  έρθει  ειδική  ομάδα  μηχανικών γι’ αυτή  τη  δουλειά , μόνο  ου  θα  πρέπει να  υπάρχουν 1-2 εργάτες για  βοήθεια .
    Ο Πρόεδρος ..κουμπώθηκε  μόλις  άκουσε  όλα  αυτά , και  βέβαια  ρώτησε  : Δηλαδή κυρ μηχανικέ  μ’ μηχανικοί θα  κάν’ νι  τ’ χάραξη ; και  βέβαια  του  λέει ο  μηχανικός , γιατί  εσείς  πως  κάνετε  εδώ τη  χάραξη  στους  δρόμους ;
   Καλά , και  ξέρ’ο  μηχανικός από  πρέπ’να  πιράσει ου  δρόμους ;
   Ο Νομομηχανικός  και οι  συνεργάτες  του  κυριολεκτικά  τα ‘χασαν , καλά ρωτάει  ο  μηχανικός , εσείς  εδώ πως  τους  χαράζετε τους  δρόμους ; Πως ;
   Μι  του  γάιδαρου , του  απαντάει  ο  Πρόεδρος , μι  του…γάίδαρου , τς’βλέπ’’ς  ουλνούς αυτούς  τ’ς δρ’όμ’ς . ούλοι  μι του  γάιδαρου  χαράχτ’καν…
    Για  κάτσε  βρε  Πρόεδρε  γιατί  θα  μας …τρελάνεις , δηλαδή  πως  γίνεται  η  χάραξη  με  το  γάιδαρο ;
   Α…δεν  ξέρ’ς , είνι  απλό , απλούστατου .. βάζουμι  του  γάϊδαρου  να …κ’τάει κατά  τ’ μιριά  π’θα   πάει  ου  δρόμους κι τουν…σφήνουμε να πηγαίνει , αυτός  όπ’ είνι ανηφόρα , κάνει  κύκλο κι  συνιχίζει , όπ’ έχι  γκριμίλις , αλλάζει  διαδρουμή  κι κοβ’ κι…δρόμου .
   Μηχανικό δηλαδή  δεν  χρησιμοποιείται  καθόλου , τον  ρωτάει  ο  Μηχανικός ;  Ουόχι  βέβια  , τι  να  τουν  κάνουλι , ας  είνι  καλά  ου  γάϊδρους , τότε  ο  μηχανικός  τον  ρωτάει , για  να  τον…” ρουμπώσει “ , καλά  βρε  Πρόεδρε , αμα  στο  χωριό  δεν  υπάρχει  γάϊδαρος τότε  τι  κάνετε ;  Α…μας  έχ’ συμβεί  αυτό  πουλλές  φουρές , αλλά  παίρνουμι  ένα γάιδαρου  απο γ’ντονικό χωριό κι  κάμουμι τ΄δλειά  μας ..
    Ε ..τώρα  σκέφτηκε  ο  Μηχανικός , τώρα  δεν  πρόκειται να  μου…ξεφύγει : Καλά  βρε  Πρόεδρε , πες  πως  δεν  υπάρχει  γάΙδαρος  στην περιφέρεια , τι  γίνεται , σταματάει  η  χάραξη ;  όυόχι   δα  κυρ Μηχανικέ μ’ , άμα  δεν μπουρέσουμι  να  βρούμι  γάιδαρου , ε,,,τότε  φέρνουμι…μηχανικό…..
Κόκκαλο  ο Νομομηχανικός …
Δείτε  το  βιντεάκι
https://www.youtube.com/watch?v=_UTkjVVVSAM

Η " ΩΡΑΙΑ " ΤΟΥ ΒΕΛΕΝΙΚΟΥ ...

      ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ 

 

                ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ..ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Απ' την ..τραπεζική μου θητεία στο Λιδορίκι , και η αποψινή μας " χωριάτικη ..ιστοριούλα ", και φυσικά κι' αυτή διαδραματίσθηκε στη δεκαετία του '60 , και μάλιστα προς το τέλος της..

Σε μια λοιπόν , απ' τις εξορμήσεις μας  ,  κατεβήκαμε μαζί με το γεωπόνο μας , για επιτόπια εξυπηρέτηση , των αγροτών - πελατών μας , στα παραλιακά χωριά της Δωρίδας , Βελενίκο , Καλλιθέα , Δαφνοχώρι , και τα..επίνειά τους φυσικά , Ντουβιά , Γλύφα κλπ . Κατακαλόκαιρο , ζέστη πολλή , κακές συγκοινωνίες , και όχι..τακτικές , μια μικρή..ταλαιπωρία , θα λέγαμε ..
  Βέβαια , σε κάθε χωριό που θα πηγαίναμε , είχαμε ενημερώσει τους εκπροσώπους του Συνεταιρισμού , τότε υπήρχαν ακόμα , και έτσι και οι αγρότες ήταν ενήμεροι και μας περίμεναν , καθίσαμε λοιπόν σε κάποιο μαγαζί , ήταν στην πλατεία , αν θυμάμαι καλά , ήταν παρέα μας και κάποιος εκπρόσωπος του Συν/σμού , ονόματα δεν..λέμε , ήπιαμε τα καφεδάκια μας , είπαμε και τα σχετικά για το χωριό , για τον κόσμο , πως τα πάνε με τις δουλειές , και βέβαια αναφερθήκαμε και στο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Βελενίκου , που το αποκαλούσαμε " τραγουδιστο..χώρι " , ήταν νομίζω η Σοφία Κολλητήρη στις δόξες της τότε , αλλά κι' απ' όσο θυμάμαι , υπήρχαν και άλλοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες , απ' το χωριό .
   Αστειευόμενοι , και πειράζοντας τον φίλο μας , του Συν/σμού , του λέγαμε πως , ε..δε βγάζετε και τίποτ' άλλο , βγάλατε μια τραγουδίστρια , σιγά τ' αυγά..αυτό βέβαια , το επαναλαμβάναμε και ο φίλος μας άρχισε να ..τσιμπάει , να ενοχλείται , κοκκίνιζε..ξεκοκκίνιζε , αλλά και τι να πει , βέβαια γίνονταν και διακοπές στη συζήτηση , όταν έρχονταν παραγωγοί για να ρωτήσουν η να κάνουν κάποια τους δουλειά .
   Απ' τον καφέ  είχαμε περάσει βέβαια , στα..ουζάκια , κι' όλα πήγαιναν μια χαρά , το πείραγμά μας όμως..πείραγμα , κι' ο φίλος μας πάντα..παντζάρι , κατακόκκινος , ώσπου για μια στιγμή , αφού του λέγαμε και του ματαξαναλέγαμε για το χωριό , πως δεν βγάζει τίποτ' άλλο από τραγουδίστριες , μας πετάει , εν..ψυχρώ : Ξέρ'τε τι κορίτσια βγάζουμε εμείς εδώ , για γυρνάτε να..δείτε τι..περνάει...

   Γυρίσαμε , προς τη άλλη μεριά της πλατείας , και πράγματι , ερχόταν μια , ομολογουμένως ,  πολύ όμορφη κοπέλα , πανέμορφη , καλοντυμένη , πέρασε από μπροστά μας , χαιρέτησε , ευγενικά και με χαμόγελο την παρέα μας , και συνέχισε το δρόμο της ..

   Τι ήταν να περάσει η κοπέλα από κει , ο φίλος μας ..έβγαλε..λαλιά , είδατε ..είδατε , ματάχετε δει τέτοια κοπέλα ; Εμείς βέβαια , συνεχίζοντας το καλαμπούρι , απαντούσαμε ανάλογα , ε..καλούλα είναι..κλπ..κλπ. αυτό όμως τον..φούντωνε το φίλο μας , που συνέχιζε να..λέει , εκθειάζοντας την ομορφιά της κοπέλας , που βέβαια ήταν ολοφάνερη , αλλά και όλες τις χάρες της , που ήταν και..πολλές ..
   Βέβαια από κάποια στιγμή και μετά , προχώρησε το..πράγμα λιγάκι..παραπέρα , μας λέει ..εμπιστευτικά ο φίλος : Ρε..δεν την παίρνει ένας από σας ; Που θα ματαβρείτε τέτοια κοπέλα ; Και μάλλον το..πίστευε , εμείς βέβαια αλλάζαμε κουβέντα , αλλά αυτός εκεί..
   Κάποια στιγμή , ο γεωπόνος έλειψε για λίγο , οπότε..ρίχτηκε σε μένα για το..προξενιό , εγώ βέβαια , δικαιολογήθηκα , πως είμαι τάχαμου , μικρός , και ήμουνα πράγματι 23 χρόνων , αλλά του λέω , ο Γεωπόνος , είναι ότι..χρειάζεται , θα 'ταν γύρω στα 30 , κάνε κάτι γι' αυτόν , αλλά μην του κάνεις κουβέντα τώρα , πείτε τα με την κοπέλα , κι'όταν ανέβεις στην Τράπεζα , φέρε μας και τα νέα..
   Καθίσαμε κάμποσο ακόμα , και μετά θα πηγαίναμε σε άλλο χωριό , αργά το απόγευμα και θα κοιμόμαστε εκεί το βράδυ , τελειώσαμε τη δουλειά μας , δεν ξανασυζητήσαμε , πια, το θέμα της κοπέλας , και φύγαμε..
   Στο γεωπόνο βέβαια , εξήγησα , μετά , το τι έγινε κατά την απουσία του , οπότε ήταν ..ενήμερος , και ανυπομονούσαμε να μάθουμε τις νέα θα μας φέρει ο φίλος μας , τελειώσαμε την περιοδεία μας , και φυσικά , γυρίσαμε στο Λιδορίκι ..
   Πέρασε λίγος καιρός , εμείς βέβαια το 'χαμε ξεχάσει , σχεδόν , το θέμα του..προξενιού , οπότε ένα πρωί..σκάει μύτη στην Τράπεζα ο φίλος μας απ' το Βελενίκο..ήρθε σε μένα , τα είπαμε , πήγε σε όλους τους καλημέρισε και φυσικά πήγε και στο γεωπόνο , τον χαιρέτισε κι' αυτόν και έφερε κάτι καταστάσεις για δάνεια , κάθισε εκεί κοντά μου , και περίμενε , φαίνεται , να του ανοίξω εγώ κουβέντα για το..επίμαχο θέμα , τον έβλεπα , που και που ..κοίταγε κάπως περίεργα ..πονηρούτσικα , αλλά εγώ μπορώ να πω πως το'χα σχεδόν..ξεχάσει , το ίδιο κι' ο γεωπόνος βέβαια , σε κάποια στιγμή , όμως χρειάστηκε να πάω στο γεωπόνο , εκεί λοιπόν με ρώτησε ο γεωπόνος , στο..καλαμπούρι , αν μου είπε κανένα νέο απ' το..κορίτσι ο φίλος μας , του είπα πως όχι , αλλά σκέφτηκα να ρωτήσω εγώ , έτσι και έγινε , αφού μισοτελειώσαμε τη δουλειά , τον ρώτησα ..μισο..αδιάφορα , δήθεν ; Αλήθεια , έκανες τίποτα με την ..υπόθεση της κοπέλας ; 'Εχουμε κανένα καλό..νέο ; Γιατί αυτό με ρώταγε τώρα κι ο γεωπόνος ;
   Τον είδα που..δυσκολευόταν να μου απαντήσει , και ξαναρώτησα , έκανε ς τίποτα , την κουβέντιασες ;
-  Ναι..αλλά..ξέρεις..να.., μου τα μάσαγε , οπότε εγώ..επέμεινα , δηλαδή τι απάντηση έχουμε , θέλει ; δεν θέλει..τι σου είπε ;
-  Να ..ξέρεις..δυσκολεύεται κάπως ..
-  Δηλαδή ; τον ρωτάω , σε τι δυσκολεύεται ;
-  Ξέρεις , εγώ της είπα τα καλύτερα λόγια , αλλά με ρώτησε τι δουλειά κάνει ; της είπα βέβαια , γεωπόνος στην..Τράπεζα την Αγροτική , αλλά..ξέρω.. γω..
-  Επέμενα όμως εγώ , θέλοντας να μάθω , οπότε ..δυσκολευόμενος αρκετά , μου το...ξεφούρνισε...
-  Να , μου λέει , θα έχει φαίνεται , κατά νου κάτι ..καλύτερο , γιατί μου είπε : Εγώ δεν πήρα ..χωροφύλακα , θα πάρω..γεωπόνο ;
   Κόκκαλο , φυσικά , εγώ , κι' ακόμα πιο...κόκκαλο ο γεωπόνος , όταν του το 'πα..και βέβαια καταλαβαίνετε το τι πλάκα έγινε μετά στο γραφείο , και έμεινε και..σλόγκαν - ανέκδοτο , που το λέγαμε και γελούσαμε ..

        Καλό  σας  βράδυ ...Κ.Κ.-

“ TOYAΛΕΤΑ ΣΤΟ…ΒΑΘΟΣ ..”

" ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ ..ΙΣΤΟΡΙΕΣ ..."

   Στα  μέσα  της  δεκαετίας  του  ‘60 , αγαπημένοι  μου  φίλοι και  αφού  είχαμε 3-4 χρόνια που  είχαμε πάει  στην Αθήνα , επανήλθαμε για  επανεγκατάσταση , γιατί  πετυχαίνοντας σε  διαγωνισμό πρόσληψης υπαλλήλων  της  ΑΤΕ και  μετά  από..χίλια  μύρια  εμπόδια  και..ταλαιπωρίες ( πολύ..πονεμένη  ιστορία ) , τοποθετήθηκα  στο  χωριό  μας .

   Επανήλθαμε λοιπόν  στην  έδρα  μας , στον  παλιό  όμορφο  τρόπο  ζωής  μας , με  τους  φίλους και τους  συγγενείς  μας και  με  όλες  γενικά  τις  ομορφιές και τις  δυσκολίες της  ζωής  των  μικρών..κλειστών  κοινωνιών ..τώρα  βέβαια  σαν  Τραπεζικός υπάλληλος ..

   Στα  χρόνια  που  ακολούθησαν , προσπάθησα  να  καταγράψω  τις  ανθρώπινες  συμπεριφορές , ιδίως  τις..περίεργες , αυτές  που  μου  είχαν  κάνει  εντύπωση , που  παρουσίαζαν  κάποιο..ενδιαφέρον .

    Απίθανες ιστορίες , απ' τα όμορφα εκείνα χρόνια , που όσο κι' αν μας..πόνεσαν , όσο κι'αν ήταν..σκληρά , κρατάνε την καλύτερη.." θέση " μέσα στην καρδιά μας ...

   Μια σειρά με τέτοιες όμορφες ιστορίες , έγραψε παλιότερα , ένα Επαχτίτης λογοτέχνης..περιβόλι , πραγματικό , ο Σταμάτης Σταματίου , ο περίφημος στους λογοτεχνικούς κύκλους ως..Σταμ - Σταμ , με το γενικό τίτλο : " Ιστορίες του χωριού ", τον ίδιο τίτλο , ήθελα και γω φίλοι μου να βάλω , αλλά δεν μου πήγαινε , βλέπεις υπάρχει και κάποιος σεβασμός σε κάποιους ανθρώπους και σε κάποια πράγματα , δεν τα 'χουμε όλοι , όλα...ίσιωμα !!!

   Αντί , λοιπόν , για  “ ιστορίες του χωριού “ , αυτές μας τις αφηγήσεις , αυτά τα..στιγμιότυπα της καθημερινότητας της ζωής των χωριών μας , σε παλιότερες φυσικά εποχές , εμείς θα τις παρουσιάσουμε , σαν.." χωριάτικες ιστορίες " , προς θεού όμως , μη περάσει απ' το μυαλό κανενός πως το.." χωριάτικες " είναι..απαξιωτικό ή..κάτι τέτοιο , όοχι και πάλι όχι , είμαστε από χωριό όλοι μας , αγαπάμε , σεβόμαστε τα χωριά μας και τη,,ζωή τους , και διατί να το..κρύψωμεν άλλωστε , ΤΟ...ΚΑΜΑΡΩΝΟΥΜΕ  ΚΙ' ΟΛΑΣ...!!!

   Μη σας περάσει αδέρφια απ' το νου , πως θα διαβάσετε τίποτα ..απίθανες και ..φανταστικές ιστορίες , όοχι , απλές καθημερινές χωριάτικες ιστορίες θα διαβάσετε , που οι περισσότεροι , ειδικά οι παλιότεροι , και τις γνωρίζουν και τις..ξέρουν , και καλά..καλά μάλιστα , και κυρίως , πολλές απ' αυτές , τις έχουν και...ζήσει , και μη κάνουν πως δεν ..θυμούνται..τάχαμου...τάχαμου...

Οι ιστοριούλες μας λοιπόν , είναι ίδιες για όλα τα παλιά χωριά , στις παλιότερες εποχές , άντε και να διαφέρουν λιγουλάκι , ασήμαντα όμως πράγματα , το παν είναι πως θα την πεις , πως θα την..περιγράψεις την ιστορία , πως δηλαδή θα την..." σερβίρεις " , τι ..γαρνιτούρες θα βάλεις , κλπ..κλπ .

   Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι , που έχουν αυτό το  " χάρισμα " , να δίνουν δηλαδή , ..αύρα στα λεγόμενά τους , να τα..φορτίζουν με το προσωπικό τους ύφος , κάνοντας , πολλές φορές , απλές ..ανούσιες ιστοριούλες ..σουξέ , ένας τέτοιος λοιπόν άνθρωπος , ήταν , γιατί δυστυχώς έχει φύγει απ' τη ζωή , ο Μήτσος Τουρούντζης , υπάλληλος ΑΤΕ , και διευθυντής μου , όσο καιρό υπηρέτησα στο Λιδορίκι , 1965-71 .

   Το 1965 λοιπόν , νεαρός , 22άρης , έδωσα εξετάσεις  στην ΑΤΕ , πέτυχα και τοποθετήθηκα , που αλλού ; στο χωριό μας , το όμορφο Λιδορίκι , προορισμός που , δυστυχώς , και δεν μπορώ να καταλάβω και το γιατί , ήταν απ' τους πιο.." αζήτητους " , βέβαια η όλη διαδικασία " τοποθετήσεώς μου " εκεί , είναι μια ..άλλη περίεργη , πρωτότυπη και..θλιβερή , θα 'λεγα , ιστορία , αλλά αυτή θα την πούμε κάποιο άλλο βράδυ..

   Στο Υποκατάστημα λοιπόν της ΑΤΕ Λιδορικίου , ορκίστηκα στις 22 Φεβρουαρίου 1965 , και φυσικά έπιασα..δουλειά , σε ένα υπέροχο φιλικό περιβάλλον , ανάμεσα σε αγαπημένους χωριανούς και φίλους και κυρίως σε εξαιρετικούς συναδέλφους . Διευθυντής μας , ο Μήτσος Τουρούντζης , Προϊστάμενος λογιστηρίου , ο Θύμιος Καράντζαλος , και οι υπόλοιποι , Κων. Ζέρβας , Δημ. Κοράκης , Μένιος Σφέτσος , Δημ . Αρμύρος , Τέτα Καγκάλου , Μιχ. Πατσουλές , Γεωπόνος και Γ.Γερογιαννάκης , επόπτης Συν/σμών , υπήρχαν επίσης και δύο έκτακτοι υπάλληλοι χωριανοί μας , η Μαρία Μποβιάτση κι' ο Γιώργος Δημητρακόπουλος , μια όμορφη λοιπόν συντροφιά , και δεν σας κρύβω πως περνούσαμε ονειρεμένα..βέβαια , πρέπει εδώ να πω πως ο Διευθυντή μας , ο Θύμιος ο Καράντζαλος κι' ο Δημ. Κοράκης , έχουν φύγει πια , απ' τη ζωή , ας είναι αναπαυμένοι ..

   Τα χρόνια εκείνα , μέσα δεκαετίας του '50 , είχαμε μπόλικη δουλειά , γιατί υπήρχαν πολλές δραστηριότητες στην περιοχή μας , με πρώτη και καλύτερη την πτηνοτροφία , σε Πεντάπολη , Μαλανδρίνο , Αμυγδαλιά , Λεύκα , αλλά και σε πολλά άλλα χωριά , χώρια που η κτηνοτροφία , τότε , ήταν ακόμα..ακμαιότατη .

   Πολλές φορές λοιπόν , κάποιοι συνάδελφοι , πηγαίναμε για εξυπηρέτηση των γεωργοκτηνοτρόφων επί τόπου , στα χωριά τους , ώστε να μη ταλαιπωρούνται τόσα άτομα , δεν υπήρχαν βλέπεις και συγκοινωνίες της προκοπής , καμιά φορά , πηγαίναμε και δυο , αλλά συνήθως ένας..

   Βέβαια στα χωριά που πηγαίναμε , δεν υπήρχαν ξενοδοχεία , ούτε φυσικά και ξενώνες , αλλά βολευόμασταν για ύπνο , στα σπίτια , των Προέδρων , Κοινότητας και Συνεταιρισμού , στο σπίτι του Γραμματέα ή σε κάποιο φιλικό σπίτι , μερικές φορές , π.χ. στο Διάκο , μέναμε , όλοι όποτε πηγαίναμε , στους Μαστροκωστοπουλαίους , Κώστα , που ήταν Πρόεδρος ή Θόδωρο , που ήταν Γραμματέας της κοινότητας , κάτι τέτοιο γινόταν και στα άλλα χωριά , και επειδή οι.." σουίτες " ήταν συνήθως..αγκαζέ , κοιμόμασταν σε κάποιο δωμάτιο του σπιτιού , και καμιά φορά και με κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας , ελλείψει..χώρου ..

   Ο αξέχαστος Διευθυντής μας , ο Τουρούντζης , καλοπροαίρετος και..κοινωνικός , είχε πιάσει και.." κουμπαριές " σε κάποια χωριά , και όταν πήγαινε για υπηρεσία , κοιμόταν , φυσικά , σους ..κουμπάρους ..Μια φορά λοιπόν , είχε πάει σε κάποιο χωριό , για πρώτη φορά , τον κάλεσαν σε ένα σπίτι να μείνει , και δέχτηκε , φυσικά , αφού δεν είχε και άλλη επιλογή..

   Φάγανε λοιπόν , ήπιαν και το κρασάκι τους , είπαν και τα σχετικά τους , ήπιαν και..καφεδάκι , και επειδή ο κ. Δ/ντής , θα 'ταν κουρασμένος , έτσι έλεγε η νοικοκυρά , του ετοίμασε να ..ξεκουραστεί λιγάκι , έτσι κι' αλλιώς , συγκοινωνία είχε τη άλλη μέρα , συμφώνησε κι' ο Τουρούντζης , αλλά , γύρισε πρώτα και κάτι ..ψιθύρισε στ'  αυτί του νοικοκύρη , ο οποίος κάτι του απάντησε , σηκώθηκε λοιπόν , ο Τουρούντζης , βγήκε απ' την πόρτα , μετά από λίγο  γύρισε , αλλά όχι και τόσο..χαλαρός , ήταν λιγουλάκι ..κοκκινισμένος , αλλά δεν πολύ ..δώσανε σημασία , καλοκαιράκι ήταν βλέπεις ..

   Σε δυο τρία λεπτά , κάτι ξανα..ψθύρισε ο Τουρούντζης στο φίλο μας , εκείνος του 'δειξε , με το χέρι , απ' την άλλη μεριά που του είχε δείξει πριν , κι' ο Τουρούντζης ξαναβγήκε ..Εδώ όμως θα πρέπει να σας μεταφέρω ακριβώς τα πράγματα , όπως μας τα αφηγήθηκε ο..παθώς , ο Τουρούντζης , ο οποίος είχε ένα περίεργα..όμορφο τρόπο να τα λέει ..

  Μας ξεκίνησε , λοιπόν , απ' τα..ψιθυρίσματα : Αφού λοιπόν ..φάγαμι , υπόψη δε , πως ο αείμνηστος ήταν Σαλωνίτης , σκύβου κι..τ' λέου , δε μ' λες ..κ'μπάρι , που θα πάου για...κι τ' κλείνου του..μάτ' ...

  - Του..ψ'λός η..του χουντρός , μ'λέει , ..

  - Ξέρου γω , κι τα ..δυο..

  - Έβγα κι θα..ιδείς , μ΄λέει κι μουδ' ξι..

   Αυτό βέβαια επαναλήφθηκε , το πήγαινε έλα δηλαδή , δυο τρείς , φορές , κι΄αυτό δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε , γιατί έγινε ;

   Μας έδωσε όμως ο αείμνηστος και καταλάβαμε με τον καλύτερο τρόπο..

   Βγαίνουντας π' λέτι , κ'τάου αριστιρά , κ'τάου ..διξιά , κι βλέπου , πέρα  , στ' ν' άκρ΄τ' χουραφιού , ένα ..καλ'βάκ΄, άϊντι , σκέφτ΄κα , του ,.,βρήκαμι..κι κ'νάου κατά κει , πιρπάτ'σα  καμπόσου , κόντιυα να ..φτάσου , αλλά άκ'γα ΄συνέχεια ..κακαρίσματα , γυρνάου , τι να ιδού ; Πηνήντα..κότες από κουντά μ'...

    Μέ πιασι..τριμούλα , παναϊτσα μ' σκέφτ'κα , θα μη..πιτσοκόψνι , αλλά πάλι σκέφτ' κα θα..κλείσου τ'ν' πόρτα , κι' άστις να..λαλάνι...έλα όμους , π' του καλ' βάκι δεν είχι πόρτα ; Μπαίνου μέσα , απού κουντά κι΄οι..κότις ..τι να κάμου , λοιπόν γύρ'σα πίσου ..

   Ματα πήγα , πάλι τα..ίδια , ου ν'κουκύρ'ς βέβια , κατ' κατάλαβι , κι μι ρώτ'σι , δυσκουλεύησι κυρ Διιευθυντή , δισκουλεύησι..φουβάσι ;

   Τ' ηξήγ'σα , αλλα αυτός , που να καταλάβ' , ημείς , μ' λέει , τ'ς έχουμι μαθ'μένις , έρχουντι απόυ κουντά , κι ..τρώνε οι ..τρυγόνις...

   Βέβαια , για να μη σας κουράζουμε , βρέθηκε η λύση , η...χρυσή τομή , π'λένι , βγήκε η ..ν'κοκυρά , με κθαροκαλάμποκο στην ποδιά , της και ..τράβηξε τις κότες , απ' την άλλη μεριά του σπιτιού , ταίζοντάς τες , δήθεν , και έτσι τακτοποιήθηκε το..θέμα ,  τόοοοσο απλάααα...

Καλό  σας  βράδυ ......Κ.-

“ Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ , Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΙ’ Η ΧΑΡΑΞΗ ΤΟΥ..ΔΡΟΜΟΥ ..”

ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ  ΙΣΤΟΡΙΕΣ

  Η  είδηση  στο  χωριό  μας  έπεσε σαν  κεραυνός  , επί τέλους ο  δρόμος  που μας  ταλανίζει  χρόνια  τώρα , και  όλο γίνεται και…γίνεται κι΄ακόμα  δεν  έχει  γίνει , τελικά  ο  Νομάρχης  με  την  κομπανία  του , αποφάσισαν  να  γίνει , και  όχι  μόνο  αυτό  αλλά την  άλλη  βδομάδα , θάρχονταν  ο  Νομομηχανικός να  κουβεντιάσει τις  λεπτομέρειες  με  τον Πρόεδρό  μας .

   Έτσι  λοιπόν  και  έγινε , ένα  πρωί σταμάτησε  το  αυτοκίνητο  του  Νομάρχη , με  το  Νομομηχανικό  μέσα  και  τους  συνεργάτες  του  , έκατσαν για  καφέ και  σε  λίγο  φάνηκε  κι’ ο Πρόεδρός  μας , καλοντυμένος  και  περιποιημένος , εξουσία  βλέπεις …έκατσε ήπιε  κι αυτός  το καφεδάκι του και  άρχισαν  να  μιλάνε  πια  για  το  δρόμο .

   Του  εξήγησε του  Νομομηχανικού , από  που θα  ξεκίναγε  και που θα  έφτανε και  φυσικά  ποιες  περιοχές  θα  εξυπηρετούσε , είπε  και  τα  δικά  του  τα  παραπανήσια ο  Πρόεδρος , αν  γίνετε  δηλαδή  να  περάσει  κι’ απ’την τάδε …βρύση κλπ…κλπ , μελετήσανε  και  ένα  ψευτοσχεδιάγραμμα  που  είχαν και  τελείωσαν τη  συζήτηση , γιατί  ο  Νομομηχανικός  έπρεπε  να  πάει  κι’ αλλού , και  δώσαν ραντεβού για  την  επόμενη  βδομάδα  για  να  ξεκινήσει  η  χάραξη , και  εξήγησε  ο  Μηχανικός ,πως θα  έρθει  ειδική  ομάδα  μηχανικών γι’ αυτή  τη  δουλειά , μόνο  ου  θα  πρέπει να  υπάρχουν 1-2 εργάτες για  βοήθεια .

    Ο Πρόεδρος ..κουμπώθηκε  μόλις  άκουσε  όλα  αυτά , και  βέβαια  ρώτησε  : Δηλαδή κυρ μηχανικέ  μ’ μηχανικοί θα  κάν’ νι  τ’ χάραξη ; και  βέβαια  του  λέει ο  μηχανικός , γιατί  εσείς  πως  κάνετε  εδώ τη  χάραξη  στους  δρόμους ;

   Καλά , και  ξέρ’ο  μηχανικός από  πρέπ’να  πιράσει ου  δρόμους ;

   Ο Νομομηχανικός  και οι  συνεργάτες  του  κυριολεκτικά  τα ‘χασαν , καλά ρωτάει  ο  μηχανικός , εσείς  εδώ πως  τους  χαράζετε τους  δρόμους ; Πως ;

   Μι  του  γάιδαρου , του  απαντάει  ο  Πρόεδρος , μι  του…γάίδαρου , τς’βλέπ’’ς  ουλνούς αυτούς  τ’ς δρ’όμ’ς . ούλοι  μι του  γάιδαρου  χαράχτ’καν…

    Για  κάτσε  βρε  Πρόεδρε  γιατί  θα  μας …τρελάνεις , δηλαδή  πως  γίνεται  η  χάραξη  με  το  γάιδαρο ;

   Α…δεν  ξέρ’ς , είνι  απλό , απλούστατου .. βάζουμι  του  γάϊδαρου  να …κ’τάει κατά  τ’ μιριά  π’θα   πάει  ου  δρόμους κι τουν…σφήνουμε να πηγαίνει , αυτός  όπ’ είνι ανηφόρα , κάνει  κύκλο κι  συνιχίζει , όπ’ έχι  γκριμίλις , αλλάζει  διαδρουμή  κι κοβ’ κι…δρόμου .

   Μηχανικό δηλαδή  δεν  χρησιμοποιείται  καθόλου , τον  ρωτάει  ο  Μηχανικός ;  Ουόχι  βέβια  , τι  να  τουν  κάνουλι , ας  είνι  καλά  ου  γάϊδρους , τότε  ο  μηχανικός  τον  ρωτάει , για  να  τον…” ρουμπώσει “ , καλά  βρε  Πρόεδρε , αμα  στο  χωριό  δεν  υπάρχει  γάϊδαρος τότε  τι  κάνετε ;  Α…μας  έχ’ συμβεί  αυτό  πουλλές  φουρές , αλλά  παίρνουμι  ένα γάιδαρου  απο γ’ντονικό χωριό κι  κάμουμι τ΄δλειά  μας ..

    Ε ..τώρα  σκέφτηκε  ο  Μηχανικός , τώρα  δεν  πρόκειται να  μου…ξεφύγει : Καλά  βρε  Πρόεδρε , πες  πως  δεν  υπάρχει  γάΙδαρος  στην περιφέρεια , τι  γίνεται , σταματάει  η  χάραξη ;  όυόχι   δα  κυρ Μηχανικέ μ’ , άμα  δεν μπουρέσουμι  να  βρούμι  γάιδαρου , ε..τότε  φέρνουμι…μηχανικό…..

Κόκκαλο  ο Νομομηχανικός …

Δείτε  το  βιντεάκι

https://www.youtube.com/watch?v=_UTkjVVVSAM

Ο  γαϊδαράκος  αυτός  φίλοι  μου , που λένε  πως  ηταν   του  Καραγιαννάκου , ήταν ο τελευταίος  “ τετράποδος “ γάϊδαρος που  κυκλοφορούσε  στο χωριό  μας , και πάντα εκεί  γύρω απ’ τον  Κατρέλη  και  τα Κωσταντελαίϊκα , τώρα  όμως  έφυγε  απ’ τη  ζωή  και  ξεμείναμε  από “ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ “ γαϊδούρι ..

     www.lidoriki.com

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ..” ΞΥΛΟΓΑΪΔΑΡΑ “..!!

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ..” ΞΥΛΟΓΑΪΔΑΡΑ “ !!

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ   ΣΤΙΣ  ΑΓΟΝΕΣ  ΔΩΡΙΚΕΣ  ΓΡΑΜΜΕΣ
  ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

Η πανέμορφη , αλλά  έρημη παλιά “ Ξυλογαϊδάρα “ , τώρα  πια  Καλλιθέα

   Θα ‘ χετε ακούσει  αγαπημένοι  μου φίλοι , για..” άγονες  συγκοινωνιακές γραμμές “ , έτσι  χαρακτηρίζονταν και  χαρακτηρίζονται όλες  οι..δύσκολες  γραμμές , που  και  δουλειά δεν  είχαν αλλά και..προβληματικές ήταν , από  απόψεως  δρόμων ..
   Τέτοιες  γραμμές  λοιπόν έχουν  χαρακτηρισθεί  κάποιες  απομακρυσμένες γραμμές  μικρών νησιών , που  δεν  συμφέρει  οικονομικά  τους  πλοιοκτήτες  να  κάνουν  τακτικά δρομολόγια  συγκοινωνίας , και  έτσι..μετά  από  τις ..συντονισμένες ..διαμαρτυρίες  των  κατοίκων , που  πιέζουν  τους  πολιτικούς  τους , κρίνονται  σαν  άγονες  και επιδοτούνται  απ’ το  Κράτος  για  κάποια  υποχρεωτικά  δρομολόγια κάθε  βδομάδα , μήνα κλπ .
   Αυτές  λοιπόν  είναι  οι  επιδοτούμενες  “ άγονες γραμμές “ , γιατί  στον  δικό  μας  τόπο , την  εποχή  εκείνη , όλες  σχεδόν  οι  συγκοινωνιακές   γραμμές  με  τα  Δωρικά  χωριά , πλην  ελαχίστων  εξαιρέσεων , ήταν  ουσιαστικά άγονες και  φυσικά  μη..επιδοτούμενες ..
   Έτσι  λοιπόν  εξυπηρετούνταν τα χωριά , Πενταγιού , Αρτοτίνα , Κερασιά , Ψηλό  Χωριό , Τρίστενο και  όλα τα  χωριά  της ΒΔ Δωρίδας καθώς  και τα  υπόλοιπα  χωριά , τα  οποία  είχαν  μια  υποτυπώδη συγκοινωνιακή  εξυπηρέτηση  που  ανάλογα  με  την  απόσταση , την  ποιότητα  του  δρόμου και  φυσικά  του..αυτοκινήτου , που  όπως  έχουμε  ξαναπεί , δεν  ήταν ούτε..φορτηγό , αλλά  ούτε  και  λεωφορείο , κοντολογίς ήταν κάτι..ερμαφρόδιτο ..
   Πάντως  μη  πιστέψει κανένας , πως  τα  κοντινά  ταξίδια  ήταν  λιγότερο  ταλαιπωρικά  , γιατί δεν  θα  έχει  δίκιο , πάρτε  π.χ το ταξίδι  μέχρι  το  Λευκαδίτι , θα  μπορούσε  να  πει  κανένας  πως  ήταν  το  χειρότερο , γιατί  ο  δρόμος ήταν  σε..άθλια  κυριολεκτικά  κατάσταση , δεν  ήταν καν…δρόμος , ένα  στενό..χωράφι  με κοτρώνες , όχτους , λακκούβες και..αυλάκια , και  όλοι όταν μπορούσαν  τον  απόφευγαν , παρότι η  απόσταση ήταν  κοντινή , 12 χιλ.περίπου .
  ΄Το χάλι όμως  των  δρόμων , της  από  εδώ  πλευράς , υπήρχε  και  στην  απέναντι ,  για  τα  χωριά Άβορο, Μακρινή , Σώταινα , Μηλιά , Μαραζιά ( Δαφνοχώρι ) , Βελενλικο ( Ελαία ) και  Ξυλογαϊδάρα ( Καλλιθέα ) , και  όταν  χρειαζόταν  να  πάμε , για  λόγους  υπηρεσιακούς , σαν υπάλληλοι  της  ΑΤΕ , κυριολεκτικά..υποφέραμε ..έπρεπε  όμως να  γίνουν  αυτά  τα  ταξίδια , και  μάλιστα  με  το..φορτηγο..λεωφορείο  της  γραμμής , που  ξεκίναγε  απ’ το  Λιδορίκι , μεσημεράκι , απ’ το  Αλωνάκι και  μέσω  Άβορου , Μάκρυσης ( Μακρινής ) έφτανε  στα  Μαραζιά ή Δαφνοχώρι , ένα  όμορφο  ορεινό  χωριαδάκι , που  είναι  και  η  μητρόπολη της  παραλιακής Γλύφας  .
   Η  Γλύφα  τότε ήταν  κάτι  σαν..συνοικισμός , με  ελάχιστα  σπίτια , και χωρίς  ιδιαίτερο ενδιαφέρον , με  ένα  μαγαζί  στο  κέντρο της  παραλίας , που  ήταν γενικών..παροχών , καφενειο..εστιατορο..ταβέρνα και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  φανταστεί  κανένας ..
   Είχε  μπροστά δέντρα , ευκαλύπτους  αν  θυμάμαι  καλά και  μια αξιοθαύμαστη  κυρία  που  κουμαντάριζε  το  μαγαζί και  μάλιστα  με  περισσή..μαστοριά , ήταν  η  κ. Κατή , το  μαγαζί  της..Κατήνας λέγανε όταν  στο  σύστηναν .
   Στο  μαγαζί  αυτό , πηγαίναμε  τότε με καίκι απ’ την  Ερατεινή κάνοντας  ημερήσιες  εκδρομές  και  είναι  αλήθεια  πως περνούσαμε  υπέροχα , για  την  ιστορία θα  σας  αναφέρω  κάτι που  συνέβη φέτος  την  παραμονή  της  Παναγίας , που  πήγαμε  με  την  μπάντα  του  Π.Ο.Λ , για να  συνοδεύσει την  εικόνα  στην  περιφορά  της .
   Εκεί ανταμώσαμε  και  ένα  παλιό  Λιδορικιώτη , που έχει  φτιάξει  σπίτι  στη  Γλύφα , τον  Γιάννη  Λατσούδη , που  τυχαίνει  να  είναι  και  νονός  μου , εκεί  λοιπόν στην  παραλία  που  ήμασταν , μου σύστησε  κάποιον κ. Κατή , που  ήταν  ντόπιος  και  μάλιστα  γιος της  Κατήνας , και  όταν  τον  ρώτησα , για  τη  μητέρα  του , πιστεύοντας  βέβαια  πως  θα  έχει..φύγει  απ’ τη  ζωή , γύρισε  πίσω  του ,όπου  υπήρχε ένα  γέρικος  ευκάλυπτος και  μου  την  έδειξε  , να  κάθεται με  μια  άλλη  γυναίκα , ενστικτωδώς κινήθηκα  προς  τα  εκεί και  φτάνοντας κοντά τους έμεινα  κυριολεκτικά…κάγκελο , όταν μου  μίλησε  με  τη δική της..αθυροστομία  , αναφέροντας  όμως  το  όνομά  μου , το  επίθετο  φυσικά ,  έχοντας  να  με  δει 45  χρόνια  !!   τι  να  πει  κανένας , μακάρι  να  είναι  για  πολλά  χρόνια  καλά ..

Η  Μάκρυση , Μακρινή  όπως  τη  λένε  τώρα .

   Ακολουθώντας λοιπόν  τη  διαδρομή  αυτή , Άβορος , Μαραζιά , Βελενίκο , φτάσαμε  ένα καλοκαίρι  στην  Καλιθέα , την..Ξυλογαϊδάρα , όπως  ήταν  γνωστή  παλιά , με  το  Μιχάλη  τον  Πατσουλε το  γεωπόνο  της  ΑΤΕ , για επιτόπια  εξυπηρέτηση των  αγροτών – πελατών  μας .
   Φύγαμε  το  μεσημέρι απ’ το  Λιδορίκι , μετά  το  γραφείο , και  ακολουθώντας  τη  διαδρομή  που  προαναφέραμε , μέσα  στη  ζέστη , τη  σκόνη  και  την  ταλαιπωρία , φτάσαμε  αργά στην  Καλλιθέα , όπου  μας  περίμεναν  οι άνθρωποι  του  Συνεταιρισμού , τους οποίους  εί8χαμ  ενημερώσει  σχετικά . Ήπιαμε  κάτι  για  να  δροσιστούμε και  καταϊδρωμένοι και  κατακουρασμένοι , συνεννοηθήκαμε με  τους  φίλους  μας , για  τις  δουλειές  που  είχαμε  να  κάνουμε , συνήθως  σε  τέτοιες  εξόδους  προσπαθούσαμε να  έχουμε  κάποιες  επαφές με  αγρότες  που  χρωστούσαν  από  παλιά  δάνεια και  παράλληλα  δίναμε  πληροφορίες  και  παίρναμε  και  διάφορες  αιτήσεις μεμονωμένων  γεωργών ή  του  Συνεταιρισμού , για  δάνεια .
   Βέβαια  όλα  αυτά  προγραμματίστηκαν  για  την  άλλη  μέρα  γιατί ήδη  άρχισε  να  σκοτεινιάζει και  υπό  το φως..του  λουξ , δεν ήταν  δυνατό  να  γίνει  δουλειά , αλλά δεν  είχαμε  και  το  απαραίτητο  κουράγιο μετά το  ταξίδι  αυτό .
   Πριν  όμως  ξετυλίξουμε τα  γεγονότα  της ..Ξυλογαϊδάρας , αξίζει  να  κάνουμε  μια  περιγραφή  του  μέχρις  εκεί..ταξιδιού μας ..

Αυτό  είναι  το..λεωφορείο  που  θα  ταξιδεύαμε , μάρκας..απροσδιόριστης , καθώς  και..τύπου , γιατί  ούτε  λεωφορείο  είπαμε  ήταν  αλλά ούτε  και..φορτηγό , η  δε  διαρρύθμισή  του  μέσα ήταν κι’ αυτή..απροσδιόριστη , είχε  και  μερικά  καθίσματα , αλλά  και  χώρο , μέσα στο..” σαλόνι “ φυσικά ,  για..αποσκευές , τσουβάλια , κοφίνια , κιβώτια , ταγάρια , κιβώτια  με  αναψυκτικά  και  μπύρες και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  βάλει  ο νους  σας , συμπεριλαμβανομένων ενίοτε και..ζωντανών ή  σφαγμένων αμνοεριφίων και..πουλερικών, φυσικά ο  ένας  ήταν  πάνω  στον  άλλον και στη  μέση  οι  υπεράριθμοι  με  τα ..σκαμνάκια  τους  μια…ωραία δηλαδή..  ατμόσφαιρα .
   Κυβερνήτης  του ..σκάφους , ο  Χαράλαμπος ( Μπάμπης )  Φαλίδας με  συγκυβερνήτη  του ( βοηθό  του  δηλαδή ) τον  εκ  Βελενίκου  ορμώμενον , Κάρπο ( Πολύκαρπο ) Παπαπαναγιώτου  ή  Γιαγκούλα . Τώρα  περισσότερες  λεπτομέρειες για  το  ταξίδι , οι  ταχύτητες δεν  ήταν βέβαια..υπερηχητικές , αλλά θα  μπορούσαμε  να  τις αποδώσουμε με  τη  σοφή  λαϊκή ρήση , “ τα  ζώα  μου  αργά “ , μόνο  που  σε πάρα πολλά  σημεία της  διαδρομής το  σλόγκαν τροποποιούνταν…ελαφρά , και  μάλλον  θα  λέγαμε  τα..” ζώα  μου ..ακίνητα …” , φαντασθείτε  φίλοι  μου κάτι σαν..slow  motion , αλλά  στο  πολύ – πολύ…αργό , κάπως  έτσι ..
   Για  να μπείτε  στο…πετσί  της  κατάστασης , θα  σας  αναφέρω  μόνο , πως  όταν  κάποιος είχε φυσική..σωματική  ανάγκη , το  αυτοκίνητο  δεν  σταμάταγε , όοοχι  βέβαια , θα  ήταν  άσκοπο  χάσιμο  χρόνου , απλά κατέβαινε , ο έχων..ανάγκη , ταχτοποιούνταν  και..ματαξανα…ανέβαινε , απλά ..προχωρημένα  πράγματα…για  να  σας  το  πω  και  στην..τρέχουσα , τότε , γλώσσα  των..οδηγών  και..βοηθών , σαλτάριζε ο  έχων  την  ανάγκη και μετά..κόλλαγε στο  αυτοκίνητο , που  πίσω  βέβαια  δεν ήταν  κλειστό , αλλά  είχε…παραβάν , μετά..εξαεριστήρος , το  μόνο  που  φυσικά  δεν  είχε  ήταν η..ανάρτηση , που  όταν το  αμάξι  έπεφτε  σε λακκούβα ,  σου  σακάτευε τα σωθικά , μέχρι  αναπηρία μπορούσες  να  αποχτήσεις  σε  τέτοιο  ταξίδι .
   Τα καλοκαίρια  βέβαια , μπερδεύονταν  λιγάκι  τα  πράγματα , λόγω  της  ζέστης και  της υπερθέρμανσης  της  μηχανής , αλλά πιλότος και..συγκυβερνήτης  είχαν κάνει  τα..κουμάντα  τους , υπήρχε  και  νεράκι , αλλά  κυρίως  και…λουκουμάκια , όχι  βέβαια  για  να  τρατάρουν  τους  επιβάτες , όπως  κάνουν  οι  αεροπορικές  εταιρείες , όοχι  , απλά υπήρχαν  πάντα  λουκουμάκια για  το .. τάϊσμα  , ή  μάλλον το  βούλωμα  της  τρόμπας ή  των  σωλήνων  του  νερού , που  λόγω  πίεσης  και..παλαιότητας , έτρεχαν..
   Κάποιες  φορές ακόμα , στις  μεγάλες  ανηφόρες , και  επειδή  το..αυτοκίνητον ήταν , συνήθως , υπερβολικά..υπέρβαρο , δυσκολευόταν , οπότε  κατεβαίναμε  για λίγο , για  να  ξαλαφρώσει  , και μετά  την  ανηφόρα  ξαναανεβαίναμε , και  φυσικά  όλα  αυτά  χωρίς…στάση , αλλά  εν..κινήσει ..

Η Γλύφα ή  Γλυφάδα , αποικία των..Μαραζών , του  Δαφνοχωρίου  δηλαδή , που  σήμερα  έχει  αναπτυχθεί πάρα  πολύ .

   Βέβαια , πολλές  φορές , ανάλογα  με  τη σύνθεση  των επιβατών , άκουγες  και  τραγούδια , είτε  απ’ τους..κυβερνήτες  είτε  απ‘ τους  επιβάτες , οπότε  έσπαγε  λίγο  η..μονοτονία , δεν  ήταν  επίσης  σπάνιο πράγμα  η  ύπαρξη  και..παγουριού  με  νεράκι , παρότι  με  τη  ζέστη γινόταν..αλισίβα , στην  ανάγκη  όμως…εκείνο  επίσης  που  έκανε  το  ταξίδι πολύ..δύσκολο ήταν  η  σκόνη , μιλάμε  για..σύννεφα , που το  μεγαλύτερο  μέρος  τους  φυσικά  , ερχόταν  μέσα , αφού  πίσω  το  αμάξι  ήταν ανοιχτό , κάτι δηλαδή  σαν..μισο..καμπριολέ , έτσι  κάπως..
   ‘Οταν  μάλιστα  τελείωσε  , επί  τέλους , το..ταξίδι , και  κοιταχτήκαμε  σε  καθρέφτη , μοιάζαμε  σαν..αλευρωμένοι  τέλος  πάντων το  καλό  ήταν  ότι  είχαμε  φτάσει , δροσιστήκαμε  και  στον  πλάτανο  από  κάτω , και  μάλιστα  διαπιστώσαμε , πως  δεν  ήμασταν οι  μοναδικοί  VIPS , γιατί στη  άλλη  άκρη του  μαγαζιού , ήταν  και μια  άλλη  κομπανία , με  χαλιά , κιλίμια  κλπ , περιπλανώμενοι…συνάδελφοι , τσιγγάνοι , μόνο  που  όλως  παραδόξως  και..περιέργως ήταν  κατάξανθοι , και  με  τις  σκόνες  ακόμα  ξανθότεροι , σε  σχέση  με μας  , το  Μιχάλη  και  μένα , που  σαφέστατα ήμασταν  πιο..σκουρόχρωμοι  , ειδικά  δε  εγώ .

Το  πανέμορφο  νησάκι  απέναντι  απ’ τη  Γλύφα , τα  Τριζόνια .

  Αφού  λοιπόν τακτοποιηθήκαμε  για  ύπνο , κάτσαμε  και  στο  μαγαζί , φάγαμε  κάτι  με  παρέα  του ανθρώπους  του  Συνεταιρισμού και  νωρίς – νωρίς , πήγαμε  και  ξαπλώσαμε , χωρίς  φυσικά  να  πάρουμε  το..μπάνιο  μας , και  να  χαλαρώσουμε στη..σάουνα , ήμασταν  βλέπεις..ξεθεωμένοι ..
  Την  άλλη  μέρα  , πρωί  - πρωί , κάτσαμε  στο  καφενείο , ήπιαμε  το  καφεδάκι  μας και  πιάσαμε  δουλειά , και  σιγά  - σιγά  άρχισαν  να  έρχονται  αγρότες  για  να  εξυπηρετηθούν , ήρθε  μάλιστα και ένα  αγαπημένος  φίλος , ο Γιάννης  Θάνος , δάσκαλος  στο μονοθέσιο  Δημοτικό  σχολείο  Καλλιθέας , να  μας  ανταμώσει , γιατί  τον  είχα  ενημερώσει  σχετικά ΄. Ο  Γιάννης , έμενε  στην..παραλιακή εκδοχή  της..Ξυλογαϊδάρας , στην  Ντουβιά , όπου είχε  και  αποθηκευτικό  κέντρο η  ΑΤΕ και  πηγαίναμε τακτικά , από  εκεί  ερχόταν  κάθε  πρωί και  μετά  το σχόλασμα επέστρεφε στην  παραλία .

Ο Βελενίκος , η  Ελαία , όπως  λέγεται  σήμερα .

   Πήγε  λοιπόν για  μάθημα  ο  Γιάννης , και  εμείς  συνεχίσαμε  να  εξυπηρετούμε  αγρότες , η  ώρα  πέρναγε , η  ζέστη  ανέβαινε , εμείς σκονισμένοι , ταλαιπωρημένοι , κατάμαυροι  απ’ τον  ήλιο  και  τη  ζέστη , και  φυσικά..αξύριστοι , είχαμε  τα  χάλια  μας , έπρεπε  όμως  να  τελειώσουμε  τις  δουλειές  μας και την επομένη  θα  φεύγαμε για Βελενίκο ..
  Είχε μεσημεριάσει  για  καλά ,  ζέστη  αφόρητη , τα  ρούχα  μας  είχαν  κολλήσει  απάνω  μας , και  εμείς  εκεί , στο..καθήκον ..ενώ  είχαμε  αρχίσει να ..ψιλονυστάζουμε , κάναμε  όμως  λιγάκι  υπομονή να  τελειώσουμε  τους  πελάτες , και  μετά  βέβαια  θα  πηγαίναμε  να  αράξουμε , για  2-3  ώρες , και  άντε  πάλι  το απόγευμα ..
   Εκεί όμως  που  τα  μαζεύαμε , βλέπουμε  να  ‘ ρχεται ένας  βιαστικός  και..καταϊδρωμένος που  σκούπιζε  τον  ιδρώτα  του  με  ένα  μαντήλι , προς  το  μέρος  μας , ενώ  φαινόταν  καθαρά  πως  κάτι  έψαχνε  για  να  βρει κοιτάζοντας  αριστερά  δεξιά , ενώ  γύρω  μας  ήταν  και  άλλοι  πελάτες του  καφενείου , μας  πλησίασε σκουπίζοντας  το  μέτωπό  του και  μας  ρώτησε  με  αγωνία , γιατί  η  καθορισμένη  ώρα εξυπηρέτησης τελείωνε : Μήπως είδατε  εδώ  κάτι  υπαλλήλους  της  Αγροτικής  Τράπεζας ; και συνέχισε  να  κοιτάζει  ολόγυρα  και  να  σκουπίζεται , οπότε  του  απαντήσαμε  και  εμείς , ότι  εμείς  είμαστε , τότε  μας  καλοκοίταξε , μάλλον  με ..αμφιβολία , σαν  να  μη  μας..πίστευε και  ούτε  λίγο  ούτε  πολύ μας λέει φυσικά – φυσικά  και  χωρίς να ..σκεφτεί , άντε  ρε  παιδιά , ψάχνω  να  σας  βρω ώρα , σας  είδα  βέβαια εδώ που  καθόσασταν , αλλά  σας  πήρα για…γυφταίους !!!
    Κόκκαλο κι’ ο  Μιχάλης αλλά  και  εγώ , και  όλα  αυτά  έγιναν μπροστά  στα  μάτια  πολλών  κατοίκων αλλά  κυρίως  μπροστά στα  μάτια  του  φίλου  μου  του  Γιάννη  Θάνου , που  εν τω  μεταξύ  σχόλασε το σχολείο  και  ερχόταν  να  μας  αποχαιρετήσει , γιατί  θα  κατέβαινε  στη  Ντουβιά . Ξεκαρδίστηκε  στα  γέλια βέβαια  ο  Γιάννης , αλλά  και  όλοι που  ήταν  μάρτυρες  στη  σκηνή  αυτή , και  φυσικά και  εμείς , παρόλο το…χαστούκι  που  μας  έδωσε  ο  φίλος  μας . Τον  εξυπηρετήσαμε  λοιπόν , τα  μαζέψαμε γιατί  σε λίγη ώρα  είχε  αυτοκίνητο  για  Βελενίκο .

  Εκεί  όμως  που καθόμασταν  “ κεραυνοβολημένοι “ απ’ τον  φίλο  μας , είδαμε  εκεί  στην ίδια  πλατεία , αλλά στην απέναντι  πλευρά , ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ  ΚΑΤΑΞΑΝΘΟΥΣ  ΓΥΦΤΟΥΣ  ΜΕ  ΚΙΛΙΜΙΑ  ΚΛΠ , οπότε  καταλάβαμε  το  λόγο  του..” μπερδέματος “..

   Στο  δρόμο , όλο  λέγαμε  με  το  Μιχάλη για  την  πλάκα  που  μας  έγινε και  τελικά  αφού  τελειώσαμε  και  τη  δουλειά  μας στο  Βελενίκο , την  άλλη , τη  μεθεπομένη  μέρα πήραμε  το  δρόμο  της  επιστροφής . Φτάσαμε πρωί  στο  Λιδορίκι  και τραβήξαμε  κατ’ ευθείαν για  την  Τράπεζα , μπαίνοντας  όμως  διαπιστώσαμε  πως  όλοι  μας  κοιτάγανε  περίεργα , πετώντας  κάποια..υπονοούμενα , κάτι  για..χαλιά , κάτι  για..κιλίμια και  τα τοιαύτα , οπότε σε  κάποια  στιγμή  ένας  απ’ τους  συναδέλφους  και  ενώ  ήταν  μαζεμένοι  όλοι , μας  πέταξε  τη…ρουκέτα , καλά , μας  κάνατε  ρεζίλι  στην  Ξυλογαϊδάρα ; Πουλάγατε  χαλιά  και  ..κιλίμια ; μας..ξεφτιλίσατε …
   Εμείς φυσικά  τα..  χάσαμε , πως  διάολο , σκεφτήκαμε  , το ‘ μαθαν  στο  Λιδορίκι , μας  έτρωγε  η  περιέργεια , δεν μας  ένοιαζε  τόσο  το ..καζίκι  που  πάθαμε , αλλά πως  ν’ αντέξουμε  τις  πλάκες  και  τα..υπονοούμενα ..
   Πέρασαν  κάμποσες  μέρες  και  ακόμα  δεν  μπορούσαμε  να  μάθουμε  ποιός  μας..κάρφωσε , ώσπου  μια  μέρα ήρθε  ο  Γιάννης ο δάσκαλος  στο  Λιδορίκι , και  όπως  πάντα έμεινε  στο  σπίτι  μας και την  ώρα που  τρώγαμε ,  του  εκμυστηρευτήκαμε την πλάκα  που  μας  έκαναν  οι  συνάδελφοι , όπως  επίσης  και  την  περιέργειά μας  να  μάθουμε  ποιός ..κερατάς  μας..κάρφωσε , οπότε  ο Γιάννης ξέσπασε  σε  ακράτητα..γέλια και μας  εκμυστηρεύτηκε  πως  αυτός  ήταν  η  πέτρα  του  σκανδάλου , την  άλλη  μέρα απ' το  επεισόδιο , πρωί – πρωί , τηλεφώνησε στον  αδερφό  μου  και  τους  άλλους  συναδέλφους και  τους  ..έσκασε  το  ..παραμύθι ..βέβαια  ο Μιχάλης  κι’ εγώ  τα είχαμε  περισσότερο  με  την ατυχία μας , που  την  ίδια  μέρα  με  μας είχαν  έρθει  γύφτοι  στην  Ξυλογαϊδάρα και  μάλιστα..κατάξανθοι …
  Καλό  σας μεσημέρι  , να  είστε  όλοι  καλά
      Απ’ το  “ Λιδωρίκι “  με  αγάπη ….Κ.Κ.-

   www.lidoriki.com

ΕΝ ΔΙΑΚΟΠΙΩ …

ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ...

Το  πανέμορφο  Διακόπι .

   Όλες οι " χωριάτικες ιστορίες μας " ήταν απ' την δεκαετία του '60, και μάλιστα , απ΄την , θητεία μου στην Α.Τ.Ε , και η αποψινή μας όμως ιστοριούλα , από κείνη την περίοδο είναι , μόνο που..διαδραματίσθηκε σε ένα άλλο όμορφο Δωρικό χωριό , τη..Γρανίτσα , το Διακόπι όπως το λέμε τώρα , έχει κι' αυτή την.." ομορφιά της " , όπως το πάρει , δηλαδή , κανένας..

   Βρισκόμαστε , λοιπόν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60 , και όπως έχουμε πει , κάποιες μέρες της βδομάδας , κάποιοι συνάδελφοι , δεν ήμασταν δα και πολλοί , πηγαίναμε στα χωριά για διάφορες , κάθε φορά , εργασίες , κυρίως όμως για ..ρευστοποίηση , δηλαδή να ..πιέσουμε λιγουλάκι , κάποιους που ..μάλλον ξεχνούσαν , να τακτοποιήσουν τις ..οφειλές τους..

   Μια τέτοια λοιπόν επίσκεψη , ήταν και η δική μου στη Γρανίτσα , είχα ξεχωρίσει , κάποιους κτηνοτρόφους , που είχαν κάποιες..εκκρεμότητες , πήρα τις καρτέλες τους και τράβηξα για τη Γρανίτσα , με το..λεωφορειο..φορτηγό , που εκτελούσε το δρομολόγιο της γραμμής , Λιδορίκι - Γρανίτσα , ιδιοκτησίας του Χαραλ. Κοντογιώργου , που ήταν και ο οδηγός , με βοηθό , εισπράκτορα δηλαδή αλλά και ..γενικών καθηκόντων τον Κώστα Ράπτη , και οι δυο δυστυχώς , έχουν από χρόνια φύγει απ'τη ζωή , η διαδρομή , κοντινή μεν , αλλά..ταλαιπωρική , αφού ο δρόμος είχε τα χάλια  του ...μιλάμε για ταξίδια του...χαμού..

   Είχα , βέβαια , ειδοποιήσει σχετικά και το προεδρείο του Συνεταιρισμού , ώστε να μαζευτούν οι κτηνοτρόφοι , για να μπορέσω να έρθω σε επαφή μαζί τους , και όλα εξελίχθηκαν όπως τα είχα προγραμματίσει . Πρόβλημα ύπνου δεν υπήρχε , γιατί χώρια που είχα ένα σωρό φίλους , με πρώτο και καλύτερο τον Γιάννη Λιάπη , που έκανε και τον ταχυδρόμο του χωριού , είχα τη θεια μου τη Βασιλείαινα , αγαπημένη ξαδέρφη της μάνας μου , που δεν πρόκειταν να μ' αφήσει να κάνω βήμα .

   Φτάνοντας λοιπόν , πήγα πρώτα στη θεια μου , για να την ενημερώσω , άφησα και το βαλιτσάκι με τα συμπράγκαλά μου , και τράβηξα για το καφενείο , όπου θα με περίμεναν οι παραγωγοί , για να κάνουμε και δουλειά..

   Εκεί , συνάντησα και τον καφετζή , που ήταν και συμμαθητής μου , και του εξήγησα το σκοπό της επίσκεψής μου , αναφέροντάς του και ποιά πρόσωπα θα ήθελε να ανταμώσω , και τον παρακάλεσα να τους ειδοποιήσουμε ,αν ήταν δυνατό , για να ξεμπερδεύω .

   Τότε , μου είπε πως ένας , συγκεκριμένα , απ' τους τσοπάνηδες που ζητούσα , έλειπε εκτός χωριού , αλλά τους άλλους θα τους ειδοποιήσει , και έτσι έμεινα ήσυχος..

   Πράγματι , ειδοποιήθηκαν οι τσοπάνηδες , και σε λίγο , άρχισαν να έρχονται , είπαμε αυτά που θέλαμε , αλλά ο ένας όπως είπαμε έλειπε , οπότε , τελείωσα και τη δουλειά μου , και μαζευτήκαμε και συζητούσαμε , πίνοντας το καφεδάκι μας .

    Προχώρησε και η ώρα , σουρούπωσε , και επειδή στα χωριά οι μεγαλύτεροι κοιμούνται και νωρίς , σηκώθηκα να φύγω μια και ήμουνα φιλοξενούμενος , καληνύχτισα και βγήκα , παίρνοντας το δρόμο για τη θεια μου , στο δρόμο όμως αντάμωσα τον παλιό καλό φίλο το Γιάννη Λιάπη , που ερχόταν να με πάρει για φαγητό , του είπα πως είμαι τακτοποιημένος απ' όλα , τον ευχαρίστησα και πριν χωρίσουμε με ρώτησε , αν έκανα τη δουλειά μου .

   Του εξήγησα λοιπόν , πως όλα πήγαν καλά , μόνο τον..τάδε , δεν μπόρεσα να ανταμώσω γιατί απ' ότι μου είπαν λείπει στην Αθήνα , τότε ο Γιάννης έβαλε τα γέλια , εγώ βέβαια παραξενεύτηκα και τον ρώτησα το γιατί ; Και τότε ο φίλος μου ο Γιάννης , μου είπε πως πρέπει να κάνω λάθος , στο όνομα , γιατί το άτομο που του λέω , ήταν συνέχεια στο μαγαζί , εξηγώντας μου παράλληλα , πως  ήταν και πατέρας του συμμαθητή μου , που με διαβεβαίωσε πως λείπει απ' το χωριό ...

       Καλό  σας   μεσημέρι …Κ.Κ.-

Η “ ΩΡΑΙΑ “ ΤΟΥ ΒΕΛΕΝΙΚΟΥ..

 

                ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ..ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Απ' την ..τραπεζική μου θητεία στο Λιδορίκι , και η αποψινή μας " χωριάτικη ..ιστοριούλα ", και φυσικά κι' αυτή διαδραματίσθηκε στη δεκαετία του '60 , και μάλιστα προς το τέλος της..

Σε μια λοιπόν , απ' τις εξορμήσεις μας  ,  κατεβήκαμε μαζί με το γεωπόνο μας , για επιτόπια εξυπηρέτηση , των αγροτών - πελατών μας , στα παραλιακά χωριά της Δωρίδας , Βελενίκο , Καλλιθέα , Δαφνοχώρι , και τα..επίνειά τους φυσικά , Ντουβιά , Γλύφα κλπ . Κατακαλόκαιρο , ζέστη πολλή , κακές συγκοινωνίες , και όχι..τακτικές , μια μικρή..ταλαιπωρία , θα λέγαμε ..
  Βέβαια , σε κάθε χωριό που θα πηγαίναμε , είχαμε ενημερώσει τους εκπροσώπους του Συνεταιρισμού , τότε υπήρχαν ακόμα , και έτσι και οι αγρότες ήταν ενήμεροι και μας περίμεναν , καθίσαμε λοιπόν σε κάποιο μαγαζί , ήταν στην πλατεία , αν θυμάμαι καλά , ήταν παρέα μας και κάποιος εκπρόσωπος του Συν/σμού , ονόματα δεν..λέμε , ήπιαμε τα καφεδάκια μας , είπαμε και τα σχετικά για το χωριό , για τον κόσμο , πως τα πάνε με τις δουλειές , και βέβαια αναφερθήκαμε και στο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Βελενίκου , που το αποκαλούσαμε " τραγουδιστο..χώρι " , ήταν νομίζω η Σοφία Κολλητήρη στις δόξες της τότε , αλλά κι' απ' όσο θυμάμαι , υπήρχαν και άλλοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες , απ' το χωριό .
   Αστειευόμενοι , και πειράζοντας τον φίλο μας , του Συν/σμού , του λέγαμε πως , ε..δε βγάζετε και τίποτ' άλλο , βγάλατε μια τραγουδίστρια , σιγά τ' αυγά..αυτό βέβαια , το επαναλαμβάναμε και ο φίλος μας άρχισε να ..τσιμπάει , να ενοχλείται , κοκκίνιζε..ξεκοκκίνιζε , αλλά και τι να πει , βέβαια γίνονταν και διακοπές στη συζήτηση , όταν έρχονταν παραγωγοί για να ρωτήσουν η να κάνουν κάποια τους δουλειά .
   Απ' τον καφέ  είχαμε περάσει βέβαια , στα..ουζάκια , κι' όλα πήγαιναν μια χαρά , το πείραγμά μας όμως..πείραγμα , κι' ο φίλος μας πάντα..παντζάρι , κατακόκκινος , ώσπου για μια στιγμή , αφού του λέγαμε και του ματαξαναλέγαμε για το χωριό , πως δεν βγάζει τίποτ' άλλο από τραγουδίστριες , μας πετάει , εν..ψυχρώ : Ξέρ'τε τι κορίτσια βγάζουμε εμείς εδώ , για γυρνάτε να..δείτε τι..περνάει...

   Γυρίσαμε , προς τη άλλη μεριά της πλατείας , και πράγματι , ερχόταν μια , ομολογουμένως ,  πολύ όμορφη κοπέλα , πανέμορφη , καλοντυμένη , πέρασε από μπροστά μας , χαιρέτησε , ευγενικά και με χαμόγελο την παρέα μας , και συνέχισε το δρόμο της ..

   Τι ήταν να περάσει η κοπέλα από κει , ο φίλος μας ..έβγαλε..λαλιά , είδατε ..είδατε , ματάχετε δει τέτοια κοπέλα ; Εμείς βέβαια , συνεχίζοντας το καλαμπούρι , απαντούσαμε ανάλογα , ε..καλούλα είναι..κλπ..κλπ. αυτό όμως τον..φούντωνε το φίλο μας , που συνέχιζε να..λέει , εκθειάζοντας την ομορφιά της κοπέλας , που βέβαια ήταν ολοφάνερη , αλλά και όλες τις χάρες της , που ήταν και..πολλές ..
   Βέβαια από κάποια στιγμή και μετά , προχώρησε το..πράγμα λιγάκι..παραπέρα , μας λέει ..εμπιστευτικά ο φίλος : Ρε..δεν την παίρνει ένας από σας ; Που θα ματαβρείτε τέτοια κοπέλα ; Και μάλλον το..πίστευε , εμείς βέβαια αλλάζαμε κουβέντα , αλλά αυτός εκεί..
   Κάποια στιγμή , ο γεωπόνος έλειψε για λίγο , οπότε..ρίχτηκε σε μένα για το..προξενιό , εγώ βέβαια , δικαιολογήθηκα , πως είμαι τάχαμου , μικρός , και ήμουνα πράγματι 23 χρόνων , αλλά του λέω , ο Γεωπόνος , είναι ότι..χρειάζεται , θα 'ταν γύρω στα 30 , κάνε κάτι γι' αυτόν , αλλά μην του κάνεις κουβέντα τώρα , πείτε τα με την κοπέλα , κι'όταν ανέβεις στην Τράπεζα , φέρε μας και τα νέα..
   Καθίσαμε κάμποσο ακόμα , και μετά θα πηγαίναμε σε άλλο χωριό , αργά το απόγευμα και θα κοιμόμαστε εκεί το βράδυ , τελειώσαμε τη δουλειά μας , δεν ξανασυζητήσαμε , πια, το θέμα της κοπέλας , και φύγαμε..
   Στο γεωπόνο βέβαια , εξήγησα , μετά , το τι έγινε κατά την απουσία του , οπότε ήταν ..ενήμερος , και ανυπομονούσαμε να μάθουμε τις νέα θα μας φέρει ο φίλος μας , τελειώσαμε την περιοδεία μας , και φυσικά , γυρίσαμε στο Λιδορίκι ..
   Πέρασε λίγος καιρός , εμείς βέβαια το 'χαμε ξεχάσει , σχεδόν , το θέμα του..προξενιού , οπότε ένα πρωί..σκάει μύτη στην Τράπεζα ο φίλος μας απ' το Βελενίκο..ήρθε σε μένα , τα είπαμε , πήγε σε όλους τους καλημέρισε και φυσικά πήγε και στο γεωπόνο , τον χαιρέτισε κι' αυτόν και έφερε κάτι καταστάσεις για δάνεια , κάθισε εκεί κοντά μου , και περίμενε , φαίνεται , να του ανοίξω εγώ κουβέντα για το..επίμαχο θέμα , τον έβλεπα , που και που ..κοίταγε κάπως περίεργα ..πονηρούτσικα , αλλά εγώ μπορώ να πω πως το'χα σχεδόν..ξεχάσει , το ίδιο κι' ο γεωπόνος βέβαια , σε κάποια στιγμή , όμως χρειάστηκε να πάω στο γεωπόνο , εκεί λοιπόν με ρώτησε ο γεωπόνος , στο..καλαμπούρι , αν μου είπε κανένα νέο απ' το..κορίτσι ο φίλος μας , του είπα πως όχι , αλλά σκέφτηκα να ρωτήσω εγώ , έτσι και έγινε , αφού μισοτελειώσαμε τη δουλειά , τον ρώτησα ..μισο..αδιάφορα , δήθεν ; Αλήθεια , έκανες τίποτα με την ..υπόθεση της κοπέλας ; 'Εχουμε κανένα καλό..νέο ; Γιατί αυτό με ρώταγε τώρα κι ο γεωπόνος ;
   Τον είδα που..δυσκολευόταν να μου απαντήσει , και ξαναρώτησα , έκανε ς τίποτα , την κουβέντιασες ;
-  Ναι..αλλά..ξέρεις..να.., μου τα μάσαγε , οπότε εγώ..επέμεινα , δηλαδή τι απάντηση έχουμε , θέλει ; δεν θέλει..τι σου είπε ;
-  Να ..ξέρεις..δυσκολεύεται κάπως ..
-  Δηλαδή ; τον ρωτάω , σε τι δυσκολεύεται ;
-  Ξέρεις , εγώ της είπα τα καλύτερα λόγια , αλλά με ρώτησε τι δουλειά κάνει ; της είπα βέβαια , γεωπόνος στην..Τράπεζα την Αγροτική , αλλά..ξέρω.. γω..
-  Επέμενα όμως εγώ , θέλοντας να μάθω , οπότε ..δυσκολευόμενος αρκετά , μου το...ξεφούρνισε...
-  Να , μου λέει , θα έχει φαίνεται , κατά νου κάτι ..καλύτερο , γιατί μου είπε : Εγώ δεν πήρα ..χωροφύλακα , θα πάρω..γεωπόνο ;
   Κόκκαλο , φυσικά , εγώ , κι' ακόμα πιο...κόκκαλο ο γεωπόνος , όταν του το 'πα..και βέβαια καταλαβαίνετε το τι πλάκα έγινε μετά στο γραφείο , και έμεινε και..σλόγκαν - ανέκδοτο , που το λέγαμε και γελούσαμε ..

        Καλό  σας  βράδυ ...Κ.Κ.-

Ο ΤΣΟΠΑΝΟΣ , Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑ…ΠΡΟΒΑΤΑ …!!!

ΧΩΡΙΑΤΙΚΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

Και  τι  δεν  μας  είχε  πει , αγαπημένοι μου  φίλοι ο  σχωρεμένος  ο ..Αίσωπος , διαβάστε  την  παρακάτω  ιστοριούλα , όπως  πολύ  όμορφα  την  περιγράφει , ένας  μαθητής , ο Φίλιππος στο  μάθημα  των..” θρησκευτικών “!!!!!!

  

Αυτό  το..υπέροχο  και  διδακτικότατο Αισώπειο παραμυθάκι , που  τόσο  όμορφα  μας  αφηγήθηκε  ο  φίλος  μας  ο  Φίλιππος , θα  πρέπει  να  γνωρίζετε  πολύ  καλά , πως δεν  ισχύει  μόνο για τσοπάνηδες και..πρόβατα , αλλά  και  για  όλες  εκείνες  τις  περιπτώσεις που  από ΄……..΄” καίμε  το…γερό  χαρτί  μας “….

  Οποιαδήποτε..ομοιότητα ή..συγγένεια ΕΙΝΑΙ  ΕΝΤΕΛΩΣ  ΤΕΛΕΊΩΣ..ΤΥΧΑΙΕΣ ΚΑΙ…ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΈΣ ‘’

Καλό  απόγευμα , να  είστε  όλοι  καλά ……..Κ.Κ.-

ΣΗΜ : Υπάρχει και  κάποιο..λίγο  σχετικό  λαϊκό  άσμα που  λέει : “ Εγώ  καλά  τους  τα ‘λεγα , μα  τα’ κουγαν…παράλογα “ !!!!!

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗΝ..” ΞΥΛΟΓΑΪΔΑΡΑ “ !!

 

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ   ΣΤΙΣ  ΑΓΟΝΕΣ  ΔΩΡΙΚΕΣ  ΓΡΑΜΜΕΣ
  ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ

Ο πανέμορφος Άβορος , πνιγμένος  στα  δέντρα  και  το  πράσινο …

   Θα ‘ χετε ακούσει  αγαπημένοι  μου φίλοι , για..” άγονες  συγκοινωνιακές γραμμές “ , έτσι  χαρακτηρίζονταν και  χαρακτηρίζονται όλες  οι..δύσκολες  γραμμές , που  και  δουλειά δεν  είχαν αλλά και..προβληματικές ήταν , από  απόψεως  δρόμων ..
   Τέτοιες  γραμμές  λοιπόν έχουν  χαρακτηρισθεί  κάποιες  απομακρυσμένες γραμμές  μικρών νησιών , που  δεν  συμφέρει  οικονομικά  τους  πλοιοκτήτες  να  κάνουν  τακτικά δρομολόγια  συγκοινωνίας , και  έτσι..μετά  από  τις ..συντονισμένες ..διαμαρτυρίες  των  κατοίκων , που  πιέζουν  τους  πολιτικούς  τους , κρίνονται  σαν  άγονες  και επιδοτούνται  απ’ το  Κράτος  για  κάποια  υποχρεωτικά  δρομολόγια κάθε  βδομάδα , μήνα κλπ .
   Αυτές  λοιπόν  είναι  οι  επιδοτούμενες  “ άγονες γραμμές “ , γιατί  στον  δικό  μας  τόπο , την  εποχή  εκείνη , όλες  σχεδόν  οι  συγκοινωνιακές   γραμμές  με  τα  Δωρικά  χωριά , πλην  ελαχίστων  εξαιρέσεων , ήταν  ουσιαστικά άγονες και  φυσικά  μη..επιδοτούμενες ..
   Έτσι  λοιπόν  εξυπηρετούνταν τα χωριά , Πενταγιού , Αρτοτίνα , Κερασιά , Ψηλό  Χωριό , Τρίστενο και  όλα τα  χωριά  της ΒΔ Δωρίδας καθώς  και τα  υπόλοιπα  χωριά , τα  οποία  είχαν  μια  υποτυπώδη συγκοινωνιακή  εξυπηρέτηση  που  ανάλογα  με  την  απόσταση , την  ποιότητα  του  δρόμου και  φυσικά  του..αυτοκινήτου , που  όπως  έχουμε  ξαναπεί , δεν  ήταν ούτε..φορτηγό , αλλά  ούτε  και  λεωφορείο , κοντολογίς ήταν κάτι..ερμαφρόδιτο ..
   Πάντως  μη  πιστέψει κανένας , πως  τα  κοντινά  ταξίδια  ήταν  λιγότερο  ταλαιπωρικά  , γιατί δεν  θα  έχει  δίκιο , πάρτε  π.χ το ταξίδι  μέχρι  το  Λευκαδίτι , θα  μπορούσε  να  πει  κανένας  πως  ήταν  το  χειρότερο , γιατί  ο  δρόμος ήταν  σε..άθλια  κυριολεκτικά  κατάσταση , δεν  ήταν καν…δρόμος , ένα  στενό..χωράφι  με κοτρώνες , όχτους , λακκούβες και..αυλάκια , και  όλοι όταν μπορούσαν  τον  απόφευγαν , παρότι η  απόσταση ήταν  κοντινή , 12 χιλ.περίπου .
  ΄Το χάλι όμως  των  δρόμων , της  από  εδώ  πλευράς , υπήρχε  και  στην  απέναντι ,  για  τα  χωριά Άβορο, Μακρινή , Σώταινα , Μηλιά , Μαραζιά ( Δαφνοχώρι ) , Βελενλικο ( Ελαία ) και  Ξυλογαϊδάρα ( Καλλιθέα ) , και  όταν  χρειαζόταν  να  πάμε , για  λόγους  υπηρεσιακούς , σαν υπάλληλοι  της  ΑΤΕ , κυριολεκτικά..υποφέραμε ..έπρεπε  όμως να  γίνουν  αυτά  τα  ταξίδια , και  μάλιστα  με  το..φορτηγο..λεωφορείο  της  γραμμής , που  ξεκίναγε  απ’ το  Λιδορίκι , μεσημεράκι , απ’ το  Αλωνάκι και  μέσω  Άβορου , Μάκρυσης ( Μακρινής ) έφτανε  στα  Μαραζιά ή Δαφνοχώρι , ένα  όμορφο  ορεινό  χωριαδάκι , που  είναι  και  η  μητρόπολη της  παραλιακής Γλύφας  .
   Η  Γλύφα  τότε ήταν  κάτι  σαν..συνοικισμός , με  ελάχιστα  σπίτια , και χωρίς  ιδιαίτερο ενδιαφέρον , με  ένα  μαγαζί  στο  κέντρο της  παραλίας , που  ήταν γενικών..παροχών , καφενειο..εστιατορο..ταβέρνα και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  φανταστεί  κανένας ..
   Είχε  μπροστά δέντρα , ευκαλύπτους  αν  θυμάμαι  καλά και  μια αξιοθαύμαστη  κυρία  που  κουμαντάριζε  το  μαγαζί και  μάλιστα  με  περισσή..μαστοριά , ήταν  η  κ. Κατή , το  μαγαζί  της..Κατήνας λέγανε όταν  στο  σύστηναν .
   Στο  μαγαζί  αυτό , πηγαίναμε  τότε με καίκι απ’ την  Ερατεινή κάνοντας  ημερήσιες  εκδρομές  και  είναι  αλήθεια  πως περνούσαμε  υπέροχα , για  την  ιστορία θα  σας  αναφέρω  κάτι που  συνέβη φέτος  την  παραμονή  της  Παναγίας , που  πήγαμε  με  την  μπάντα  του  Π.Ο.Λ , για να  συνοδεύσει την  εικόνα  στην  περιφορά  της .
   Εκεί ανταμώσαμε  και  ένα  παλιό  Λιδορικιώτη , που έχει  φτιάξει  σπίτι  στη  Γλύφα , τον  Γιάννη  Λατσούδη , που  τυχαίνει  να  είναι  και  νονός  μου , εκεί  λοιπόν στην  παραλία  που  ήμασταν , μου σύστησε  κάποιον κ. Κατή , που  ήταν  ντόπιος  και  μάλιστα  γιος της  Κατήνας , και  όταν  τον  ρώτησα , για  τη  μητέρα  του , πιστεύοντας  βέβαια  πως  θα  έχει..φύγει  απ’ τη  ζωή , γύρισε  πίσω  του ,όπου  υπήρχε ένα  γέρικος  ευκάλυπτος και  μου  την  έδειξε  , να  κάθεται με  μια  άλλη  γυναίκα , ενστικτωδώς κινήθηκα  προς  τα  εκεί και  φτάνοντας κοντά τους έμεινα  κυριολεκτικά…κάγκελο , όταν μου  μίλησε  με  τη δική της..αθυροστομία  , αναφέροντας  όμως  το  όνομά  μου , το  επίθετο  φυσικά ,  έχοντας  να  με  δει 45  χρόνια  !!   τι  να  πει  κανένας , μακάρι  να  είναι  για  πολλά  χρόνια  καλά ..

Η  Μάκρυση , Μακρινή  όπως  τη  λένε  τώρα .

   Ακολουθώντας λοιπόν  τη  διαδρομή  αυτή , Άβορος , Μαραζιά , Βελενίκο , φτάσαμε  ένα καλοκαίρι  στην  Καλιθέα , την..Ξυλογαϊδάρα , όπως  ήταν  γνωστή  παλιά , με  το  Μιχάλη  τον  Πατσουλε το  γεωπόνο  της  ΑΤΕ , για επιτόπια  εξυπηρέτηση των  αγροτών – πελατών  μας .
   Φύγαμε  το  μεσημέρι απ’ το  Λιδορίκι , μετά  το  γραφείο , και  ακολουθώντας  τη  διαδρομή  που  προαναφέραμε , μέσα  στη  ζέστη , τη  σκόνη  και  την  ταλαιπωρία , φτάσαμε  αργά στην  Καλλιθέα , όπου  μας  περίμεναν  οι άνθρωποι  του  Συνεταιρισμού , τους οποίους  εί8χαμ  ενημερώσει  σχετικά . Ήπιαμε  κάτι  για  να  δροσιστούμε και  καταϊδρωμένοι και  κατακουρασμένοι , συνεννοηθήκαμε με  τους  φίλους  μας , για  τις  δουλειές  που  είχαμε  να  κάνουμε , συνήθως  σε  τέτοιες  εξόδους  προσπαθούσαμε να  έχουμε  κάποιες  επαφές με  αγρότες  που  χρωστούσαν  από  παλιά  δάνεια και  παράλληλα  δίναμε  πληροφορίες  και  παίρναμε  και  διάφορες  αιτήσεις μεμονωμένων  γεωργών ή  του  Συνεταιρισμού , για  δάνεια .
   Βέβαια  όλα  αυτά  προγραμματίστηκαν  για  την  άλλη  μέρα  γιατί ήδη  άρχισε  να  σκοτεινιάζει και  υπό  το φως..του  λουξ , δεν ήταν  δυνατό  να  γίνει  δουλειά , αλλά δεν  είχαμε  και  το  απαραίτητο  κουράγιο μετά το  ταξίδι  αυτό .
   Πριν  όμως  ξετυλίξουμε τα  γεγονότα  της ..Ξυλογαϊδάρας , αξίζει  να  κάνουμε  μια  περιγραφή  του  μέχρις  εκεί..ταξιδιού μας ..

Αυτό  είναι  το..λεωφορείο  που  θα  ταξιδεύαμε , μάρκας..απροσδιόριστης , καθώς  και..τύπου , γιατί  ούτε  λεωφορείο  είπαμε  ήταν  αλλά ούτε  και..φορτηγό , η  δε  διαρρύθμισή  του  μέσα ήταν κι’ αυτή..απροσδιόριστη , είχε  και  μερικά  καθίσματα , αλλά  και  χώρο , μέσα στο..” σαλόνι “ φυσικά ,  για..αποσκευές , τσουβάλια , κοφίνια , κιβώτια , ταγάρια , κιβώτια  με  αναψυκτικά  και  μπύρες και  ό,τι  άλλο  μπορεί  να  βάλει  ο νους  σας , συμπεριλαμβανομένων ενίοτε και..ζωντανών ή  σφαγμένων αμνοεριφίων και..πουλερικών, φυσικά ο  ένας  ήταν  πάνω  στον  άλλον και στη  μέση  οι  υπεράριθμοι  με  τα ..σκαμνάκια  τους  μια…ωραία δηλαδή..  ατμόσφαιρα .
   Κυβερνήτης  του ..σκάφους , ο  Χαράλαμπος ( Μπάμπης )  Φαλίδας με  συγκυβερνήτη  του ( βοηθό  του  δηλαδή ) τον  εκ  Βελενίκου  ορμώμενον , Κάρπο ( Πολύκαρπο ) Παπαπαναγιώτου  ή  Γιαγκούλα . Τώρα  περισσότερες  λεπτομέρειες για  το  ταξίδι , οι  ταχύτητες δεν  ήταν βέβαια..υπερηχητικές , αλλά θα  μπορούσαμε  να  τις αποδώσουμε με  τη  σοφή  λαϊκή ρήση , “ τα  ζώα  μου  αργά “ , μόνο  που  σε πάρα πολλά  σημεία της  διαδρομής το  σλόγκαν τροποποιούνταν…ελαφρά , και  μάλλον  θα  λέγαμε  τα..” ζώα  μου ..ακίνητα …” , φαντασθείτε  φίλοι  μου κάτι σαν..slow  motion , αλλά  στο  πολύ – πολύ…αργό , κάπως  έτσι ..
   Για  να μπείτε  στο…πετσί  της  κατάστασης , θα  σας  αναφέρω  μόνο , πως  όταν  κάποιος είχε φυσική..σωματική  ανάγκη , το  αυτοκίνητο  δεν  σταμάταγε , όοοχι  βέβαια , θα  ήταν  άσκοπο  χάσιμο  χρόνου , απλά κατέβαινε , ο έχων..ανάγκη , ταχτοποιούνταν  και..ματαξανα…ανέβαινε , απλά ..προχωρημένα  πράγματα…για  να  σας  το  πω  και  στην..τρέχουσα , τότε , γλώσσα  των..οδηγών  και..βοηθών , σαλτάριζε ο  έχων  την  ανάγκη και μετά..κόλλαγε στο  αυτοκίνητο , που  πίσω  βέβαια  δεν ήταν  κλειστό , αλλά  είχε…παραβάν , μετά..εξαεριστήρος , το  μόνο  που  φυσικά  δεν  είχε  ήταν η..ανάρτηση , που  όταν το  αμάξι  έπεφτε  σε λακκούβα ,  σου  σακάτευε τα σωθικά , μέχρι  αναπηρία μπορούσες  να  αποχτήσεις  σε  τέτοιο  ταξίδι .
   Τα καλοκαίρια  βέβαια , μπερδεύονταν  λιγάκι  τα  πράγματα , λόγω  της  ζέστης και  της υπερθέρμανσης  της  μηχανής , αλλά πιλότος και..συγκυβερνήτης  είχαν κάνει  τα..κουμάντα  τους , υπήρχε  και  νεράκι , αλλά  κυρίως  και…λουκουμάκια , όχι  βέβαια  για  να  τρατάρουν  τους  επιβάτες , όπως  κάνουν  οι  αεροπορικές  εταιρείες , όοχι  , απλά υπήρχαν  πάντα  λουκουμάκια για  το .. τάϊσμα  , ή  μάλλον το  βούλωμα  της  τρόμπας ή  των  σωλήνων  του  νερού , που  λόγω  πίεσης  και..παλαιότητας , έτρεχαν..
   Κάποιες  φορές ακόμα , στις  μεγάλες  ανηφόρες , και  επειδή  το..αυτοκίνητον ήταν , συνήθως , υπερβολικά..υπέρβαρο , δυσκολευόταν , οπότε  κατεβαίναμε  για λίγο , για  να  ξαλαφρώσει  , και μετά  την  ανηφόρα  ξαναανεβαίναμε , και  φυσικά  όλα  αυτά  χωρίς…στάση , αλλά  εν..κινήσει ..

Η Γλύφα ή  Γλυφάδα , αποικία των..Μαραζών , του  Δαφνοχωρίου  δηλαδή , που  σήμερα  έχει  αναπτυχθεί πάρα  πολύ .

   Βέβαια , πολλές  φορές , ανάλογα  με  τη σύνθεση  των επιβατών , άκουγες  και  τραγούδια , είτε  απ’ τους..κυβερνήτες  είτε  απ‘ τους  επιβάτες , οπότε  έσπαγε  λίγο  η..μονοτονία , δεν  ήταν  επίσης  σπάνιο πράγμα  η  ύπαρξη  και..παγουριού  με  νεράκι , παρότι  με  τη  ζέστη γινόταν..αλισίβα , στην  ανάγκη  όμως…εκείνο  επίσης  που  έκανε  το  ταξίδι πολύ..δύσκολο ήταν  η  σκόνη , μιλάμε  για..σύννεφα , που το  μεγαλύτερο  μέρος  τους  φυσικά  , ερχόταν  μέσα , αφού  πίσω  το  αμάξι  ήταν ανοιχτό , κάτι δηλαδή  σαν..μισο..καμπριολέ , έτσι  κάπως..
   ‘Οταν  μάλιστα  τελείωσε  , επί  τέλους , το..ταξίδι , και  κοιταχτήκαμε  σε  καθρέφτη , μοιάζαμε  σαν..αλευρωμένοι  τέλος  πάντων το  καλό  ήταν  ότι  είχαμε  φτάσει , δροσιστήκαμε  και  στον  πλάτανο  από  κάτω , και  μάλιστα  διαπιστώσαμε , πως  δεν  ήμασταν οι  μοναδικοί  VIPS , γιατί στη  άλλη  άκρη του  μαγαζιού , ήταν  και μια  άλλη  κομπανία , με  χαλιά , κιλίμια  κλπ , περιπλανώμενοι…συνάδελφοι , τσιγγάνοι , μόνο  που  όλως  παραδόξως  και..περιέργως ήταν  κατάξανθοι , και  με  τις  σκόνες  ακόμα  ξανθότεροι , σε  σχέση  με μας  , το  Μιχάλη  και  μένα , που  σαφέστατα ήμασταν  πιο..σκουρόχρωμοι  , ειδικά  δε  εγώ .

Το  πανέμορφο  νησάκι  απέναντι  απ’ τη  Γλύφα , τα  Τριζόνια .

  Αφού  λοιπόν τακτοποιηθήκαμε  για  ύπνο , κάτσαμε  και  στο  μαγαζί , φάγαμε  κάτι  με  παρέα  του ανθρώπους  του  Συνεταιρισμού και  νωρίς – νωρίς , πήγαμε  και  ξαπλώσαμε , χωρίς  φυσικά  να  πάρουμε  το..μπάνιο  μας , και  να  χαλαρώσουμε στη..σάουνα , ήμασταν  βλέπεις..ξεθεωμένοι ..
  Την  άλλη  μέρα  , πρωί  - πρωί , κάτσαμε  στο  καφενείο , ήπιαμε  το  καφεδάκι  μας και  πιάσαμε  δουλειά , και  σιγά  - σιγά  άρχισαν  να  έρχονται  αγρότες  για  να  εξυπηρετηθούν , ήρθε  μάλιστα και ένα  αγαπημένος  φίλος , ο Γιάννης  Θάνος , δάσκαλος  στο μονοθέσιο  Δημοτικό  σχολείο  Καλλιθέας , να  μας  ανταμώσει , γιατί  τον  είχα  ενημερώσει  σχετικά ΄. Ο  Γιάννης , έμενε  στην..παραλιακή εκδοχή  της..Ξυλογαϊδάρας , στην  Ντουβιά , όπου είχε  και  αποθηκευτικό  κέντρο η  ΑΤΕ και  πηγαίναμε τακτικά , από  εκεί  ερχόταν  κάθε  πρωί και  μετά  το σχόλασμα επέστρεφε στην  παραλία .

Ο Βελενίκος , η  Ελαία , όπως  λέγεται  σήμερα .
   Πήγε  λοιπόν για  μάθημα  ο  Γιάννης , και  εμείς  συνεχίσαμε  να  εξυπηρετούμε  αγρότες , η  ώρα  πέρναγε , η  ζέστη  ανέβαινε , εμείς σκονισμένοι , ταλαιπωρημένοι , κατάμαυροι  απ’ τον  ήλιο  και  τη  ζέστη , και  φυσικά..αξύριστοι , είχαμε  τα  χάλια  μας , έπρεπε  όμως  να  τελειώσουμε  τις  δουλειές  μας και την επομένη  θα  φεύγαμε για Βελενίκο ..
  Είχε μεσημεριάσει  για  καλά ,  ζέστη  αφόρητη , τα  ρούχα  μας  είχαν  κολλήσει  απάνω  μας , και  εμείς  εκεί , στο..καθήκον ..ενώ  είχαμε  αρχίσει να ..ψιλονυστάζουμε , κάναμε  όμως  λιγάκι  υπομονή να  τελειώσουμε  τους  πελάτες , και  μετά  βέβαια  θα  πηγαίναμε  να  αράξουμε , για  2-3  ώρες , και  άντε  πάλι  το απόγευμα ..
   Εκεί όμως  που  τα  μαζεύαμε , βλέπουμε  να  ‘ ρχεται ένας  βιαστικός  και..καταϊδρωμένος που  σκούπιζε  τον  ιδρώτα  του  με  ένα  μαντήλι , προς  το  μέρος  μας , ενώ  φαινόταν  καθαρά  πως  κάτι  έψαχνε  για  να  βρει κοιτάζοντας  αριστερά  δεξιά , ενώ  γύρω  μας  ήταν  και  άλλοι  πελάτες του  καφενείου , μας  πλησίασε σκουπίζοντας  το  μέτωπό  του και  μας  ρώτησε  με  αγωνία , γιατί  η  καθορισμένη  ώρα εξυπηρέτησης τελείωνε : Μήπως είδατε  εδώ  κάτι  υπαλλήλους  της  Αγροτικής  Τράπεζας ; και συνέχισε  να  κοιτάζει  ολόγυρα  και  να  σκουπίζεται , οπότε  του  απαντήσαμε  και  εμείς , ότι  εμείς  είμαστε , τότε  μας  καλοκοίταξε , μάλλον  με ..αμφιβολία , σαν  να  μη  μας..πίστευε και  ούτε  λίγο  ούτε  πολύ μας λέει φυσικά – φυσικά  και  χωρίς να ..σκεφτεί , άντε  ρε  παιδιά , ψάχνω  να  σας  βρω ώρα , σας  είδα  βέβαια εδώ που  καθόσασταν , αλλά  σας  πήρα για…γυφταίους !!!
    Κόκκαλο κι’ ο  Μιχάλης αλλά  και  εγώ , και  όλα  αυτά  έγιναν μπροστά  στα  μάτια  πολλών  κατοίκων αλλά  κυρίως  μπροστά στα  μάτια  του  φίλου  μου  του  Γιάννη  Θάνου , που  εν τω  μεταξύ  σχόλασε το σχολείο  και  ερχόταν  να  μας  αποχαιρετήσει , γιατί  θα  κατέβαινε  στη  Ντουβιά . Ξεκαρδίστηκε  στα  γέλια βέβαια  ο  Γιάννης , αλλά  και  όλοι που  ήταν  μάρτυρες  στη  σκηνή  αυτή , και  φυσικά και  εμείς , παρόλο το…χαστούκι  που  μας  έδωσε  ο  φίλος  μας . Τον  εξυπηρετήσαμε  λοιπόν , τα  μαζέψαμε γιατί  σε λίγη ώρα  είχε  αυτοκίνητο  για  Βελενίκο .
   Στο  δρόμο , όλο  λέγαμε  με  το  Μιχάλη για  την  πλάκα  που  μας  έγινε και  τελικά  αφού  τελειώσαμε  και  τη  δουλειά  μας στο  Βελενίκο , την  άλλη , τη  μεθεπομένη  μέρα πήραμε  το  δρόμο  της  επιστροφής . Φτάσαμε πρωί  στο  Λιδορίκι  και τραβήξαμε  κατ’ ευθείαν για  την  Τράπεζα , μπαίνοντας  όμως  διαπιστώσαμε  πως  όλοι  μας  κοιτάγανε  περίεργα , πετώντας  κάποια..υπονοούμενα , κάτι  για..χαλιά , κάτι  για..κιλίμια και  τα τοιαύτα , οπότε σε  κάποια  στιγμή  ένας  απ’ τους  συναδέλφους  και  ενώ  ήταν  μαζεμένοι  όλοι , μας  πέταξε  τη…ρουκέτα , καλά , μας  κάνατε  ρεζίλι  στην  Ξυλογαϊδάρα ; Πουλάγατε  χαλιά  και  ..κιλίμια ; μας..ξεφτιλίσατε …
   Εμείς φυσικά  τα..  χάσαμε , πως  διάολο , σκεφτήκαμε  , το ‘ μαθαν  στο  Λιδορίκι , μας  έτρωγε  η  περιέργεια , δεν μας  ένοιαζε  τόσο  το ..καζίκι  που  πάθαμε , αλλά πως  ν’ αντέξουμε  τις  πλάκες  και  τα..υπονοούμενα ..
   Πέρασαν  κάμποσες  μέρες  και  ακόμα  δεν  μπορούσαμε  να  μάθουμε  ποιός  μας..κάρφωσε , ώσπου  μια  μέρα ήρθε  ο  Γιάννης ο δάσκαλος  στο  Λιδορίκι , και  όπως  πάντα έμεινε  στο  σπίτι  μας και την  ώρα που  τρώγαμε ,  του  εκμυστηρευτήκαμε την πλάκα  που  μας  έκαναν  οι  συνάδελφοι , όπως  επίσης  και  την  περιέργειά μας  να  μάθουμε  ποιός ..κερατάς  μας..κάρφωσε , οπότε  ο Γιάννης ξέσπασε  σε  ακράτητα..γέλια και μας  εκμυστηρεύτηκε  πως  αυτός  ήταν  η  πέτρα  του  σκανδάλου , την  άλλη  μέρα απ' το  επεισόδιο , πρωί – πρωί , τηλεφώνησε στον  αδερφό  μου  και  τους  άλλους  συναδέλφους και  τους  ..έσκασε  το  ..παραμύθι ..βέβαια  ο Μιχάλης  κι’ εγώ  τα είχαμε  περισσότερο  με  την ατυχία μας , που  την  ίδια  μέρα  με  μας είχαν  έρθει  γύφτοι  στην  Ξυλογαϊδάρα και  μάλιστα..κατάξανθοι …
  Καλό  σας  ξημέρωμα , να  είστε  όλοι  καλά
      Απ’ το  “ Λιδωρίκι “  με  αγάπη ….Κ.Κ.-