EΔΩ ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΑΧΑΪΑΣ....!!!

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ  λέει κι' αυτή η πινακίδα , που είναι..απέναντι στην Αχαία , και φυσικά αναφέρεται στο ..άλλο Λιδορίκι μας , που ήταν Λαλαγιαννέικη..αποικία ....

www.lidoriki.com 

EΤΣΙ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΜΗ..ΞΕΧΝΙΌΜΑΣΤΕ ....!!!!

AN HTAN KANENA ΧΩΡΙΟ ΣΤΗ..” ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ “ ΘΑ ΤΡΕΧΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ , ΕΝΩ ΤΟ ΛΙΔΟΡΊΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ , ΜΑΣ…ΜΥΡΊΖΕΙ !!!

 

   Απ’ τις  πρώτες  μέρες  που  ξεκινήσαμε αγαπημένοι  μου  χωριανοί  και φίλοι , τέλος 2006 , αρχές  2007 , είχαμε  ξεκινήσει  μια  εκστρατεία ενημέρωσης  για  το άλλο  Λιδορίκι , που  ανακαλύψαμε  τυχαία  στην  Αχαία .

   Πέρασαν  από τότε  αρκετά  χρόνια και το  όνειρο των αδελφών  μας  Λιδορικιωτών  της  Αχαϊας , να  ανταμώσουμε  και  να  γνωριστούμε δεν  μπόρεσε  να  πραγματοποιηθεί  , παρότι  ο  μπάρμπα  Γιάννης  Λαλαγιάννης , ο  πατριάρχης των  απέναντι  Λιδορικιωτών , τόσο  πολύ  το  ήθελε  και  το  ζητούσε .

   Δεν  ξέρω  αν τη  θυμόσαστε την όμορφη  ιστορία  του  άλλου  Λιδορικιού , που  χτίστηκε  από  κάποιο  Λιδορικιώτη , το Θανάση ή Χρήστο Λαλαγιάννη , που  κυνηγημένος  απ’ τα  Τούρκικα  αποσπάσματα , πέρασε  απέναντι για  να  γλυτώσει και  έφτιαξε  το  δικό  του  Λιδορίκι .

   Πιο  κάτω , αναδημοσιεύουμε τα  παλιότερα  δημοσιεύματά  μας  , που  θα  σας  ενημερώσουν για  όλο  το  ιστορικό . Πολλές  φορές , είχαμε  ενημερώσει  τη Δ.Α ζητώντας  να  καλέσουμε  του  απέναντι  Λιδορικιώτες  σε  μια  γιορτή γνωριμίας , προφορικά  όμως  πάντα , αλλά  δυστυχώς….

   Ποτέ  όμως  δεν  είναι αργά , θα  επαναφέρουμε το θέμα για  συζήτηση  στο Δημ. Συμβούλιο , εγγράφως  όμως  τώρα , μήπως  και  γίνει  κάτι , αμ  και το  βλέπουμε πολύ…χλωμό , αφού  γενικά το  χωριό  μας  , δυστυχώς , δεν  εκπροσωπείται στην  Δ.Α αλλά  και  οι  εκλεγόμενοι  συνήθως  δεν  είναι  γεννημένοι  στο  Λιδορίκι ,και πολύ λίγα  πράγματα  γνωρίζουν  γι’ αυτό , ύστερα , κακά  τα ..ψέματα , το  θέμα  δεν  έχει…ξόδεψη , δεν …πουλάει δηλαδή , και  ούτε  και  είναι και..ψηφοφόρο …

    Έτσι  λοιπόν  φίλοι  μου , χάνονται παραδόσεις και  παλιές  πραγματικές  ιστορίες , έτσι σιγά – σιγά   ξεθωριάζει  το  παρελθόν  μας και  στο  τέλος  δεν  θα  γνωρίζουμε  τις…ρίζες  μας , και  μιλάω  για τους Λιδορικιώτες – Λιδορικιώτες  και  όχι  για  τους  εκ…μεταγραφής …

   Εμείς  πάντως θα  επιμείνουμε και θα  προσπαθήσουμε με  κάθε τρόπο  να  έρθουμε σε  επαφή  με  τους “  Μωραϊτες “ χωριανούς  μας

  Για  την  ιστορία , αναφέρουμε  πως  τα  τελευταία  χρόνια  το  απέναντι  Λιδορίκι , έχει γεμίσει βίλες και  υπέροχα  εξοχικά , καιρός  είναι  να  πάμε  να  τα  γνωρίσουμε ..

     Καλό  σας  βράδυ , να  είστε  όλοι  καλά ……Κ.Κ.-

 

 

 

13.12.12

ΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ !!

  Οι  καταπράσινες  πλαγιές του  Λιδορικιού

Προ  ημερών  , είχα  ένα  συγκινητικό ευχετήριο ( για τις  γιορτές  που  έρχονται )  τηλεφώνημα  αγαπημένοι  μου  φίλοι , απ’ το  ..” πέρα “ Λιδορίκι , μάλιστα  , ήταν  ο μπάρμπα Γιάννης  Λαλαγιάννης απ’ το Λιδορίκι  της  Αχαίας ..

   Μου  ευχήθηκε και μου  εξέφρασε  πάλι την σφοδρή  επιθυμία  του  , όπως  και  πολλών  άλλων  συγχωριανών  του , να  έρθουν  και  να  γνωρίσουν τα  “ άγια χώματα “ του…” Πατριάρχη “ τους ..

   Ελπίζουμε να  μπορέσουμε να  ανταμώσουμε  στο  δικό  μας  Λιδορίκι , ίσως  και  μέσα  στο επόμενο  καλοκαίρι , πάντως  υπάρχει  μια  μεγάλη  ..δυσκολία  στο  εγχείρημα  αυτό , πρώτα – πρώτα η  ηλικία  του  μπάρμπα  Γιάννη , που κοντεύει τα  95 ,και  δεύτερον η..αδιαφορία απάντων  των  “ αρμοδιοϋπευθύνων , που  δεν νοιάζονται  για  τέτοια  πράγματα ,  ας  ελπίσουμε  πως  όλα  θα  πάνε  καλά και θα  γίνει  αυτό  το  αντάμωμα .

    Βέβαια , όπως  μου  είπε , το  Λιδορίκι ξαναζωντάνεψε , καινούργια  σπίτια , και  μάλιστα ..πολυτελείας , έχουν  γίνει και  συνέχεια  γίνονται , και  πολλοί  απ’ τους  παλιούς  αλλά και  καινούργιους  κατοίκους  θέλουν  να  επισκεφτούν  το  χωριό  μας .

   Πιστεύουμε πως θα  είναι  μια  πολύ  όμορφη  εκδήλωση η  συνάντηση  αυτή και  θα  καταβάλλουμε κάθε  δυνατή προσπάθεια  για  την  πραγματοποίησή της .

   Με  την  ευκαιρία της  επικοινωνίας  μας  με  τον “ χωριανό “ μας μπάρμπα  Γιάννη  Λαλαγιάννη , και  για  να  μάθουν  για  το άλλο Λιδορίκι και οι  νεότεροι , που  δεν  γνωρίζουν  σχετικά , αναδημοσιεύουμε παλιότερο  δημοσίευμά  μας , με  όλο το  ιστορικό της..¨ανακάλυψης “ και  όχι  μόνο ,  και  ελπίζουμε  μέσα  στο  φετινό  χρόνο , να  μπορέσουμε και  να  πραγματοποιήσουμε το  αντάμωμα , αλλά και  να επισκεφτούμε  και  μεις το  απέναντι Λιδορίκι , δίνοντάς  σας καινούργιο φωτογραφικό  υλικό  και  πληροφορίες ..

                       Καλή  σας  μέρα ….Κ.Κ.-

20.3.07

TO ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ....

ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ....ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

   Πάνε  χρόνια  τώρα , που εντελώς τυχαία ανακαλύψαμε την ύπαρξη και δεύτερου...Λιδορικίου και μάλιστα στην Πελοπόννησο , στην ..Αχαία.
   Βέβαια από παλιά είχαμε ακούσει για την ύπαρξη αυτή αλλά τελείως αόριστα , χωρίς κανένα στοιχείο , να όμως που η τύχη μας βοήθησε .
   Ζητώντας , λοιπόν , ένα πρωί απ' τον ΟΤΕ τον αριθμό τηλ/νου της κοινότητας Λιδορικίου , ήταν ακόμα κοινότητα , δεχτήκαμε απ' την τηλεφωνήτρια μια αναπάντεχη ερώτηση , ποιό απ' τα δύο Λιδορίκια θέλετε ; της Φωκίδας η της Αχαίας ; φυσικά της ζητήσαμε και τα δύο .
   Έτσι άρχισε , λοιπόν , να ξετυλίγεται το κουβάρι του δεύτερου Λιδορικίου , επικοινωνήσαμε με το τηλέφωνο που μας έδωσαν και ω ! του θαύματος !! απ' την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούσαμε : εμπρός , έλα , εδώ Λιδορίκι , τηλεφωνείο Λιδορικίου , αυτό έφτανε για να ξεκινήσουμε την κουβέντα , εξηγήσαμε το λόγο της επικοινωνίας και ζητήσαμε τον αριθμό τηλεφώνου του Γραμματέα της κοινότητος .
   Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Γραμματέα , δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις και τον ρωτήσαμε αν υπάρχουν στην Κοινότητα παλιά Δημοτολόγια , και αφού πήραμε θετική απάντηση , παρακαλέσαμε τον Γραμματικό να μας αναφέρει τα συνηθέστερα επίθετα του χωριού και τότε ...βγάλαμε λαγό , ο φίλος μας χωρίς καν να σκεφτεί μας απάντησε ότι οι περισσότεροι στο χωριό λέγονται Λαλαγιάννηδες , αυτό ήταν η απόδειξη ότι τα δυο Λιδορίκια πρέπει να είχαν σχέση μεταξύ τους .
   Τότε ζητήσαμε να μας δώσει το τηλέφωνο κάποιου Λαλαγιάννη , και ει δυνατόν κάποιου ηλικιωμένου , για να μας δώσει σχετικές πληροφορίες και πρόθυμα μας έδωσε τον αριθμό του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , του γηραιότερου των Λαλαγιαναίων , που αργότερα μας φάνηκε πολύ χρήσιμος , επικοινωνήσαμε και με τον μπάρμπα Γιάννη , ο οποίος έδειξε πολύ συγκινημένος , και κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Λιδορίκι της...Αχαίας .
   Έτσι λοιπόν κι' έγινε , ξεκινήσαμε ένα πρωί απ' την Αθήνα και κατευθυνθήκαμε προς τις Καμάρες Αιγίου , όπου υπάγεται το Λιδορίκι και ήταν και ο τόπος συναντήσεώς μας , ο μπάρμπα Γιάννης μας περίμενε , φανερά συγκινημένος , μας καλοδέχτηκε στο καφενείο του γιού του , μας κέρασε και αφού ξεπεράσαμε τα ..τυπικά ξεκινήσαμε για το Λιδορίκι .
   Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που πηγαίνει προς τα δυτικά , διασχίζοντας τα χωράφια της περιοχής και πάντα προς την ενδοχώρα , απομακρυνόμενοι απ' την εθνική οδό , πλησιάσαμε στην κάπως ημιορεινή περιοχή της Αρραβωνίτσας , που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βουναλάκι και δεσπόζει της περιοχής. Αφού διανύσαμε απόσταση 10-12 χιλιομέτρων περίπου , πάντα δίπλα σε ένα ξεροπόταμο , συναντήσαμε επί τέλους μια παλιά πινακίδα μισοσβησμένη που έδειχνε προς Λιδορίκι , στρίψαμε αριστερά και περνώντας μια παλιά γέφυρα μπήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδηγούσε πλέον στον τελικό μας προορισμό .
   Η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από καταπράσινους λόφους με διάφορα δέντρα και απ'ότι μας είπε ο..ξεναγός μας παλιότερα όλα τα χωράφια αυτά ήταν σταφιδάμπελα , διασχίσαμε και την καταπράσινη κοιλάδα και είδαμε στο βάθος τα σπίτια , που δυστυχώς ήταν γκρεμισμένα απ' το μεγάλο σεισμό του Αιγίου.
   Φτάσαμε στο Λιδορίκι, που είναι πια ένα χωριό-φάντασμα αφού ελάχιστα , απ'τα γκρεμισμένα απ' το σεισμό , σπίτια του ξαναχτίστηκαν , και κάτσαμε στο σπίτι το Λαλαγιαναίϊκο που έχει μεγάλη αυλή με μουριές και ..μπόλικη  δροσιά .
   Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , ο μπάρμπα Γιάννης μας διηγήθηκε την ιστορία του χωριού του .
Στις αρχές λοιπόν του 19 ου αιώνα , ένα παλληκάρι απ' το Λιδορίκι της Δωρίδας , το όνομά του ήταν Χρήστος η Θανάσης Λαλαγιάννης δεν είναι σίγουροι , κυνηγημένο απ' τους Τούρκους , άγνωστο για ποιό λόγο , έφτασε στην περιοχή και κρύφτηκε στα ριζά της Αρραβωνίτσας , ήταν λεβέντης και οι κάτοικοι τον βοήθησαν δίνοντάς του δουλειά και καταφύγιο .Σιγά-σιγά γνωρίστηκε με τους ντόπιους και έγινε ένα μ' αυτούς , ήταν τίμιος , δουλευτής και ωραίο παλληκάρι και έκαιγε τις ...καρδιές των κοριτσιών , ενώ ήταν στη δούλεψη ενός μεγαλοχτηματία της περιοχής που είχε και μια κόρη ανύπαντρη και ο οποίος εκτιμώντας τη ντομπροσύνη , τη λεβεντιά και την εργατικότητά του, τον έκανε γαμπρό του.
   Έτσι , από φυγάς που κρυβόταν , ο χωριανός μας Θανάσης η Χρήστος ( ; ) Λαλαγιάννης έγινε νοικοκύρης , όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , τα είχε όλα πια στη ζωή , του έλειπαν όμως οι δικοί του και το χωριό του το Λιδορίκι . Από γενιά σε γενιά όλοι το ξέρουν , ότι ο λεβεντόκορμος Λαλαγιάννης μαράζωνε στη σκέψη του χωριού του , δάκρυζε σαν κοίταγε απέναντι , στη Ρούμελη . Όταν τον έπνιγε ο καημός ανέβαινε σ' ένα χωματοβούνι , κάτω απ' την Αρραβωνίτσα κι' αγνάντευε...αγνάντευε με τις ώρες τον τόπο που τον γέννησε , μαράζι  μεγάλο το ‘χε....
Έτσι λοιπόν όταν παντρεύτηκε κι' απόχτησε δική του φαμελιά , έχτισε δικό του σπίτι έξω απ' το χωριό , σ'ένα καταπράσινο μέρος κι'έφτιαξε ένα καινούργιο Λιδορίκι , το Λιδορίκι της Αχαίας . Κοντά σ' αυτόν κι'άλλοι άρχισαν να χτίζουν σπίτια στον καινούριο οικισμό , άλλοι για μόνιμη κατοικία κι' άλλοι μικρά αγροτόσπιτα , για να ‘ναι κοντά στα χωράφια τους , έτσι και επίσημα πλέον ο οικισμός πήρε το όνομα Λιδορίκι .
   Ο Λαλαγιάννης όμως δεν στάθηκε τυχερός , νιόπαντρος ακόμα , σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα μοναστήρι , που υπάρχει ακόμα στο βουνό που είναι απέναντι απ' το Λιδορίκι .
   Οι ντόπιοι διηγούνται πολλά για την παλληκαριά του Λιδορικιώτη Λαλαγιάννη , και πιστεύουν πως το μοναστήρι σώθηκε χάρις σ' αυτόν , τον έχουν ήρωά τους , και επειδή σκοτώθηκε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να αποκτήσει παιδιά για να μείνει το όνομά του , προς το τέλος του 19 ου αιώνα , δυο-τρεις οικογένειες Λιδορικιωτών άλλαξαν το επίθετό τους και τόκαναν Λαλαγιάννης , τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο τον ήρωα χωριανό τους .
   Έτσι λοιπόν , υψίστης τιμής ένεκεν , δημιουργήθηκε το Λαλαγιαναίϊκο σόι στο Λιδορίκι της Αχαίας και συνεχίζει να υπάρχει και ...διαιωνίζεται...
Σας δώσαμε μια πολύ συνοπτική....σελίδα απ' την Ιστορία του Λιδορικίου της Αχαίας , σαν πρόγευση , γιατί σύντομα , πολύ σύντομα , θα σας δώσουμε όλες τις λεπτομέρειες , που έχουν βέβαια ξεχωριστή αξία και φυσικά και ..μπόλικες φωτογραφίες απ' τη Λαλαγιαναίϊκη ...αποικία . Ολίγη....υπομονή.....

ΑΧΑΪΚΟΥ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ..ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ....

Εδώ με τον μπάρμπα Γιάννη , καθισμένοι στο κατώφλι της πόρτας του σπιτιού του , έχει κι' αυτός μπόλικες μουριές και κληματαριά , κι' η αυλή του είναι ολόδροση , μπορεί να μένει στις Καμάρες , βλέπεις βοηθάει και το γιό του που ‘χει εκεί μαγαζί , αλλά έρχεται τακτικά , παίρνει μαζί και τα εγγόνια του , το ανοίγει , πίνει το καφεδάκι του στον ίσκιο της μουριάς και αναθυμιέται...τα παλιά ...

Το πίσω μέρος απ' το σπίτι του Κ.Μπούλη , λίγο παραπέρα απ' το Λαλαγιαναίϊκο , μπροστά έχει αυλή που την ισκιώνουν πελώριες μουριές και μια απέραντη κληματαριά , μια κρεβατίνα καταπληκτική ….

Μισοερειπωμένα τα περισσότερα Λιδορικιώτικα σπίτια , δεν τα ξανάφτιαξαν οι νοικοκυραίοι τους , βλέπεις και τα σταφιδάμπελα λιγόστεψαν , αλλά κι ο κόσμος όλο και περισσότερο τράβαγε κατά τη θάλασσα , σπάνια παραθέριζαν τώρα στα σπίτια τους στην εξοχή...

Τούτο τον τόπο διάλεξε , ο πατριώτης μας Λαλαγιάννης , για να φτιάξει το δεύτερο Λιδορίκι , σ' αυτούς εδώ τους χωματόλοφους , τους πνιγμένους στα δέντρα και το πράσινο , εδώ ήταν τα κτήματα του πεθερού του , που τα δούλευε παλικαρίσια απ' ότι διηγούνταν οι παλιοί στα παιδιά και τα εγγόνια τους , στην κορφή είναι η Αρραβωνίτσα , εκεί , όταν τον έπιανε η νοσταλγία κι' ο καημός της ξενιτειάς , ανέβαινε ο Λαλαγιάννης κι' αγνάντευε , απέναντι τη Ρούμελη και το χωριό του , το Λιδορίκι...

Τo γεφύρι που μας οδηγεί στα...Λιδορικιώτικα τόπια , περνώντας το μπαίνουμε στην περιοχή Λιδορίκι , που υπάγεται στις Καμάρες , στην κορφή του πρώτου λόφου , φαίνεται το χωριό Αρραβωνίτσα , το γεφύρι όπως βλέπετε είναι του κλασσικού τσιμέντινου τύπου , όπως ήταν και το δικό μας , το Καινούριο Γεφύρι , κάτω στ' αμπέλια , και η άλλη γέφυρα στον Κόκκινο , που είχε καταστραφεί πριν από 2-3 χρόνια .

Προχωρώντας , από Καμάρες για Λιδορίκι , αφήνουμε την παραλιακή Αχαία , και πάμε προς την ενδοχώρα της , που είναι γεμάτη από παλιά σταφιδάμπελα , και οπωροφόρα δέντρα , αν και κατακαλόκαιρο υπάρχει μπόλικο πράσινο , ειδικά το Λιδορίκι είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα δέντρα και τους θάμνους , ολόγυρα έχει μικρούς λόφους που χαίρεται το μάτι να τ0υς κοιτάζει , χάρμα οφθαλμών...

   Πλησιάζοντας όμως στη διασταύρωση , μετά από μια στροφή , κυριολεκτικά..ταράχτηκα , αντικρύζοντας μπροστά μας , αυτή την παλιά πινακίδα που δείχνει προς Λιδορίκι , τα “ Μαγαζά “ , που αναγράφονται στην πινακίδα είναι το κέντρο , θα μπορούσαμε να πούμε , του Λιδορικιού , με πλατεία και μαγαζιά , όλα όμως μισοκατεστραμμένα απ' τον σεισμό του Αιγίου , αν θυμάστε . Το Λιδορίκι ήταν , και είναι , οικισμός με σπίτια σκορπισμένα στα μικρολοφάκια που υπάρχουν και τα περισσότερα ήταν δεύτερες κατοικίες , οι κύριες ήταν στις Καμάρες , και τις χρησιμοποιούσαν το καλοκαίρι αλλά και στην περίοδο των γεωργικών τους εργασιών .

   Μετά τον καταστροφικό σεισμό όμως , τα περισσότερα δεν ξαναφτιάχτηκαν , και παραμένουν μισοπεσμένα , σαν φαντάσματα στο πανέμορφο τοπίο , ένα από τα επισκευασθέντα είναι και του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας ξενάγησε , στην περιοχή , υπάρχουν όμως και κάποιες οικογένειες που μένουν στο Λιδορίκι , όπως η οικογένεια του Κων.Μπούλη , που καμαρώνει λέγοντας πως είναι Λιδορικιώτης , στο σπίτι του είναι εγκατεστημένο και το τηλεφωνικό κέντρο του Λιδορικιού , μένουν  εκεί με τη γυναίκα και την κόρη του , που ασχολείται με τη μελισσοκομία , αλλά φτιάχνει και καταπληκτικό γλυκό Τριαντάφυλλο , ο κ. Μπούλης ασχολείται με γεωργικές εργασίες , όπως και οι περισσότεροι Λιδορικιώτες , παλιά όλος ο τόπος ήταν γεμάτος σταφιδάμπελα , αλλά με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , τα ξεπάτωσαν και έχουν κρατήσει μόνο λίγα .

  Καλή  σα  μέρα  , να  περνάτε  καλά ….Κ.Κ.

ΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ..

 

ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ....ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Πάνε μερικά χρόνια , που εντελώς τυχαία ανακαλύψαμε την ύπαρξη και δεύτερου...Λιδορικίου και μάλιστα στην Πελοπόννησο , στην ..Αχαία.
Βέβαια από παλιά είχαμε ακούσει για την ύπαρξη αυτή αλλά τελείως αόριστα , χωρίς κανένα στοιχείο , να όμως που η τύχη μας βοήθησε .
Ζητώντας , λοιπόν , ένα πρωί απ' τον ΟΤΕ τον αριθμό τηλ/νου της κοινότητας Λιδορικίου , ήταν ακόμα κοινότητα , δεχτήκαμε απ' την τηλεφωνήτρια μια αναπάντεχη ερώτηση , ποιό απ' τα δύο Λιδορίκια θέλετε ; της Φωκίδας η της Αχαίας ; φυσικά της ζητήσαμε και τα δύο .
Έτσι άρχισε , λοιπόν , να ξετυλίγεται το κουβάρι του δεύτερου Λιδορικίου , επικοινωνήσαμε με το τηλέφωνο που μας έδωσαν και ω του θαύματος!! απ' την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούσαμε : εμπρός , έλα , εδώ Λιδορίκι , τηλεφωνείο Λιδορικίου , αυτό έφτανε για να ξεκινήσουμε την κουβέντα , εξηγήσαμε το λόγο της επικοινωνίας και ζητήσαμε τον αριθμό τηλεφώνου του Γραμματέα της κοινότητος .
Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Γραμματέα , δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις και τον ρωτήσαμε αν υπάρχουν στην Κοινότητα παλιά Δημοτολόγια , και αφού πήραμε θετική απάντηση , παρακαλέσαμε τον Γραμματικό να μας αναφέρει τα συνηθέστερα επίθετα του χωριού και τότε ...βγάλαμε λαγό , ο φίλος μας χωρίς καν να σκεφτεί μας απάντησε ότι οι περισσότεροι στο χωριό λέγονται Λαλαγιάννηδες , αυτό ήταν η απόδειξη ότι τα δυο Λιδορίκια πρέπει να είχαν σχέση μεταξύ τους .
Τότε ζητήσαμε να μας δώσει το τηλέφωνο κάποιου Λαλαγιάννη , και ει δυνατόν κάποιου ηλικιωμένου , για να μας δώσει σχετικές πληροφορίες και πρόθυμα μας έδωσε τον αριθμό του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , του γηραιότερου των Λαλαγιανναίων , που αργότερα μας φάνηκε πολύ χρήσιμος , επικοινωνήσαμε και με τον μπάρμπα Γιάννη , ο οποίος έδειξε πολύ συγκινημένος , και κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Λιδορίκι της...Αχαίας .
Έτσι λοιπόν κι' έγινε , ξεκινήσαμε ένα πρωί απ' την Αθήνα και κατευθυνθήκαμε προς τις Καμάρες Αιγίου , όπου υπάγεται το Λιδορίκι και ήταν και ο τόπος συναντήσεώς μας , ο μπάρμπα Γιάννης μας περίμενε , φανερά συγκινημένος , μας καλοδέχτηκε στο καφενείο του γιού του , μας κέρασε και αφού ξεπεράσαμε τα ..τυπικά ξεκινήσαμε για το Λιδορίκι .
Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που πηγαίνει προς τα δυτικά , διασχίζοντας τα χωράφια της περιοχής και πάντα προς την ενδοχώρα , απομακρυνόμενοι απ' την εθνική οδό , πλησιάσαμε στην κάπως ημιορεινή περιοχή της Αραβωνίτσας , που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βουναλάκι και δεσπόζει της περιοχής. Αφού διανύσαμε απόσταση 10-12 χιλιομέτρων περίπου , πάντα δίπλα σε ένα ξεροπόταμο , συναντήσαμε επί τέλους μια παλιά πινακίδα μισοσβησμένη που έδειχνε προς Λιδορίκι , στρίψαμε αριστερά και περνώντας μιά παλιά γέφυρα μπήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδηγούσε πλέον στον τελικό μας προορισμό .
Η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από καταπράσινους λόφους με διάφορα δέντρα και απ'ότι μας είπε ο..ξεναγός μας παλιότερα όλα τα χωράφια αυτά ήταν σταφιδάμπελα , διασχίσαμε και την καταπράσινη κοιλάδα και είδαμε στο βάθος τα σπίτια , που δυστυχώς ήταν γκρεμισμένα απ' το μεγάλο σεισμό του Αιγίου.
Φτάσαμε στο Λιδορίκι, που είναι πια ένα χωριό-φάντασμα αφού ελάχιστα , απ'τα γκρεμισμένα απ' το σεισμό , σπίτια του ξαναχτίστηκαν , και κάτσαμε στο σπίτι το Λαλαγιανναίικο που έχει μια αυλή με μουριές και μπόλικη   δροσιά .
Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , ο μπάρμπα Γιάννης μας διηγήθηκε την ιστορία του χωριού του .
Στις αρχές λοιπόν του 19 ου αιώνα , ένα παλληκάρι απ' το Λιδορίκι της Δωρίδας , το όνομά του ήταν Χρήστος η Θανάσης Λαλαγιάννης δεν είναι σίγουροι , κυνηγημένο απ' τους Τούρκους , άγνωστο για ποιό λόγο , έφτασε στην περιοχή και κρύφτηκε στα ριζά της Αρραβωνίτσας , ήταν λεβέντης και οι κάτοικοι τον βοήθησαν δίνοντάς του δουλειά και καταφύγιο .Σιγά-σιγά γνωρίστηκε με τους ντόπιους και έγινε ένα μ' αυτούς , ήταν τίμιος , δουλευτής και ωραίο παλληκάρι και έκαιγε τις ...καρδιές των κοριτσιών , ενώ ήταν στη δούλεψη ενός μεγαλοχτηματία της περιοχής που είχε και μια κόρη ανύπαντρη και ο οποίος εκτιμώντας τη ντομπροσύνη , τη λεβεντιά και την εργατικότητά του, τον έκανε γαμπρό του.
Έτσι , από φυγάς που κρυβόταν , ο χωριανός μας Θανάσης η Χρήστος ( ; ) Λαλαγιάννης έγινε νοικοκύρης , όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , τα είχε όλα πια στη ζωή , του έλειπαν όμως οι δικοί του και το χωριό του το Λιδορίκι . Από γενιά σε γενιά όλοι το ξέρουν , ότι ο λεβεντόκορμος Λαλαγιάννης μαράζωνε στη σκέψη του χωριού του , δάκρυζε σαν κοίταγε απέναντι , στη Ρούμελη . Όταν τον έπνιγε ο καημός ανέβαινε σ' ένα χωματοβούνι , κάτω απ' την Αρραβωνίτσα κι' αγνάντευε...αγνάντευε με τις ώρες τον τόπο που τον γέννησε , μαράζι  μεγάλο το ‘ χε....
Έτσι λοιπόν όταν παντρεύτηκε κι' απόχτησε δική του φαμελιά , έχτισε δικό του σπίτι έξω απ' το χωριό , σ'ένα καταπράσινο μέρος κι'έφτιαξε ένα καινούριο Λιδορίκι , το Λιδορίκι της Αχαίας . Κοντά σ' αυτόν κι'άλλοι άρχισαν να χτίζουν σπίτια στον καινούριο οικισμό , άλλοι για μόνιμη κατοικία κι' άλλοι μικρά αγροτόσπιτα , για νάναι κοντά στα χωράφια τους , έτσι και επίσημα πλέον ο οικισμός πήρε το όνομα Λιδορίκι .
Ο Λαλαγιάννης όμως δεν στάθηκε τυχερός , νιόπαντρος ακόμα , σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα μοναστήρι , που υπάρχει ακόμα στο βουνό που είναι απέναντι απ' το Λιδορίκι .
Οι ντόπιοι διηγούνται πολλά για την παλληκαριά του Λιδορικιώτη Λαλαγιάννη , και πιστεύουν πως το μοναστήρι σώθηκε χάρις σ' αυτόν , τον έχουν ήρωά τους , και επειδή σκοτώθηκε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να αποκτήσει παιδιά για να μείνει το όνομά του , προς το τέλος του 19 ου αιώνα , δυο-τρεις οικογένειες Λιδορικιωτών άλλαξαν το επίθετό τους και τόκαναν Λαλαγιάννης , τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο τον ήρωα χωριανό τους .
Έτσι λοιπόν , υψίστης τιμής 'ενεκεν , δημιουργήθηκε το Λαλαγιανναίϊκο σόι στο Λιδορίκι της Αχαίας και συνεχίζει να υπ'αρχει και ...διαιωνίζεται...
Σας δώσαμε μιά πολύ συνοπτική....σελίδα απ' την Ιστορία του Λιδορικίου της Αχαίας , σαν πρόγευση , γιατί σύντομα , πολύ σύντομα , θα σας δώσουμε όλες τις λεπτομέρειες , που έχουν βέβαια ξεχωριστή αξία και φυσικά και ..μπόλικες φωτογραφίες απ' τη Λαλαγιανναίικη ...αποικία . Ολίγη....υπομονή.....

ΑΧΑΪΚΟΥ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ..ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ....

Εδώ με τον μπάρμπα Γιάννη , καθισμένοι στο κατώφλι της πόρτας του σπιτιού του , έχει κι' αυτός μπόλικες μουριές και κληματαριά , κι' η αυλή του είναι ολόδροση , μπορεί να μένει στις Καμάρες , βλέπεις βοηθάει και το γιό του πούχει εκεί μαγαζί , αλλά έρχεται τακτικά , παίρνει μαζί και τα εγγόνια του , το ανόιγει , πίνει το καφεδάκι του στον ίσκιο της μουριάς και αναθυμιέται...τα παλιά ...

 

Το πίσω μέρος απ' το σπίτι του Κ.Μπούλη , λίγο παραπέρα απ' το Λαλαγιαναίϊκο , μπροστά έχει αυλή που την ισκιώνουν πελώριες μουριές και μια απέραντη κληματαριά , μια κρεβατίνα καταπληκτική .

Μισοερειπωμένα τα περισσότερα Λιδορικιώτικα σπίτια , δεν τα ξανάφτιαξαν οι νοικοκυραίοι τους , βλέπεις και τα σταφιδάμπελα λιγόστεψαν , αλλά κι ο κόσμος όλο και περισσότερο τράβαγε κατά τη θάλασσα , σπάνια παραθέριζαν τώρα στα σπίτια τους στην εξοχή...

Τούτο τον τόπο διάλεξε , ο πατριώτης μας Λαλαγιάννης , γιά να φτιάξει το δεύτερο Λιδορίκι , σ' αυτούς εδώ τους χωματόλοφους , τους πνιγμένους στα δέντρα και το πράσινο , εδώ ήταν τα κτήματα του πεθερού του , που τα δούλευε παλικαρίσια απ' ότι διηγούνταν οι παλιοί στα παιδιά και τα εγγόνια τους , στην κορφή είναι η Αρραβωνίτσα , εκεί , όταν τον έπιανε η νοσταλγία κι' ο καημός της ξενιτειάς , ανέβαινε ο Λαλαγιάννης κι' αγνάντευε , απέναντι τη Ρούμελη και το χωριό του , το Λιδορίκι...

Τo γεφύρι που μας οδηγεί στα...Λιδορικιώτικα τόπια , περνώντας το μπαίνουμε στην περιοχή Λιδορίκι , που υπάγεται στις Καμάρες , στην κορφή του πρώτου λόφου , φαίνεται το χωριό Αρραβωνίτσα , το γεφύρι όπως βλέπετε είναι του κλασσικού τσιμέντινου τύπου , όπως ήταν και το δικό μας , το Καινούριο Γεφύρι , κάτω στ' αμπέλια , και η άλλη γέφυρα στον Κόκκινο , που είχε καταστραφεί πριν από 2-3 χρόνια .

Προχωρώντας , από Καμάρες για Λιδορίκι , αφήνουμε την παραλιακή Αχαία , και πάμε προς την ενδοχώρα της , που είναι γεμάτη από παλιά σταφιδάμπελα , και οπωροφόρα δέντρα , αν και κατακαλόκαιρο υπάρχει μπόλικο πράσινο , ειδικά το Λιδορίκι είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα δέντρα και τους θάμνους , ολόγυρα έχει μικρούς λόφους που χαίρεται το μάτι να τ0υς κοιτάζει , χάρμα οφθαλμών...

Πλησιάζοντας όμως στη διασταύρωση , μετά από μια στροφή , κυριολεκτικά..ταράχτηκα , αντικρύζοντας μπροστά μας , αυτή την παλιά πινακίδα που δείχνει προς Λιδορίκι , τα Μαγαζά , που αναγράφονται στην πινακίδα είναι το κέντρο , θα μπορούσαμε να πούμε , του Λιδορικιού , με πλατεία και μαγαζιά , όλα όμως μισοκατεστραμμένα απ' τον σεισμό του Αιγίου , αν θυμάστε . Το Λιδορίκι ήταν , και είναι , οικισμός με σπίτια σκορπισμένα στα μικρολοφάκια που υπάρχουν και τα περισσότερα ήταν δεύτερες κατοικίες , οι κύριες ήταν στις Καμάρες , και τις χρησιμοποιούσαν το καλοκαίρι αλλά και στην περίοδο των γεωργικών τους εργασιών .

Μετά τον καταστροφικό σεισμό όμως , τα περισσότερα δεν ξαναφτιάχτηκαν , και παραμένουν μισοπεσμένα , σαν φαντάσματα στο πανέμορφο τοπίο , ένα από τα επισκευασθέντα είναι   και του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας ξενάγησε , στην περιοχή , υπάρχουν όμως και κάποιες οικογένειες που μένουν στο Λιδορίκι , όπως η οικογένεια του Κων.Μπούλη , που καμαρώνει λέγοντας πως είναι Λιδορικιώτης , στο σπίτι του είναι εγκατεστημένο και το τηλεφωνικό κέντρο του Λιδορικιού , μένου εκεί με τη γυναίκα και την κόρη του , που ασχολείται με τη μελισσοκομία , αλλά φτιάχνει και καταπληκτικό γλυκό Τριαντάφυλλο , ο κ. Μπούλης ασχολείται με γεωργικές εργασίες , όπως και οι περισσότεροι Λιδορικιώτες , παλιά όλος ο τόπος ήταν γεμάτος σταφιδάμπελα , αλλά με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , τα ξεπάτωσαν και έχουν κρατήσει μόνο λίγα .

    ΄                Καλό  σας βράδυ …Κ.-

   Αυτή  είναι  η  ιστορία του Λιδορικιού  της  Αχαϊας , που  καταστράφηκε  από το  μεγάλο  σεισμό  του Αιγίου , εμείς  διατηρούμε  επαφές με  τον  μπάρμπα  Γιάννη Λαλαγιάννη αλλά και  άλλους  Λιδορικιώτες και  μαθαίνουμε  νέα .

   Εδώ και  μερικά  χρόνια  λοιπόν, το  παλιό  κατεστραμμένο      Λιδορίκι ξαναχτίστηκε , έγιναν  μάλιστα , απ’ότι μας  είπαν , εξαιρετικές  βίλες , ΄και  έτσι  ξαναπήρε  ζωή , γιατί  είναι γεγονός  πως  η  τοποθεσία είναι εξαιρετική .

   Οι  Λιδορικιώτες λοιπόν , οι  απέναντι , έχουν  εκφράσει την επιθυμία  να  έρθουν  και  να  γνωρίσουν τη μητρόπολη του  χωριού  τους και  να  αδελφοποιηθούν  τα  δύο χωριά .

   Κάτι  τέτοιο θα  ήταν  υπέροχο , αλλά  χρειάζεται  ..βούληση απ΄τους  αρμοδιοϋπευθύνους , ας  το  κοιτάξουν …

                Καλό  σας  μεσημέρι καλό τριήμερο

  Απ’ το “ Λιδωίκι “ ( το…Ρουμελιώτικο ) με  αγάπη ….Κ.Κ.-

ΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ !!

 

  Οι  καταπράσινες  πλαγιές του  Λιδορικιού

Προ  ημερών  , είχα  ένα  συγκινητικό ευχετήριο ( για τις  γιορτές  που  έρχονται )  τηλεφώνημα  αγαπημένοι  μου  φίλοι , απ’ το  ..” πέρα “ Λιδορίκι , μάλιστα  , ήταν  ο μπάρμπα Γιάννης  Λαλαγιάννης απ’ το Λιδορίκι  της  Αχαίας ..

   Μου  ευχήθηκε και μου  εξέφρασε  πάλι την σφοδρή  επιθυμία  του  , όπως  και  πολλών  άλλων  συγχωριανών  του , να  έρθουν  και  να  γνωρίσουν τα  “ άγια χώματα “ του…” Πατριάρχη “ τους ..

   Ελπίζουμε να  μπορέσουμε να  ανταμώσουμε  στο  δικό  μας  Λιδορίκι , ίσως  και  μέσα  στο επόμενο  καλοκαίρι , πάντως  υπάρχει  μια  μεγάλη  ..δυσκολία  στο  εγχείρημα  αυτό , πρώτα – πρώτα η  ηλικία  του  μπάρμπα  Γιάννη , που κοντεύει τα  95 ,και  δεύτερον η..αδιαφορία απάντων  των  “ αρμοδιοϋπευθύνων , που  δεν νοιάζονται  για  τέτοια  πράγματα ,  ας  ελπίσουμε  πως  όλα  θα  πάνε  καλά και θα  γίνει  αυτό  το  αντάμωμα .

    Βέβαια , όπως  μου  είπε , το  Λιδορίκι ξαναζωντάνεψε , καινούργια  σπίτια , και  μάλιστα ..πολυτελείας , έχουν  γίνει και  συνέχεια  γίνονται , και  πολλοί  απ’ τους  παλιούς  αλλά και  καινούργιους  κατοίκους  θέλουν  να  επισκεφτούν  το  χωριό  μας .

   Πιστεύουμε πως θα  είναι  μια  πολύ  όμορφη  εκδήλωση η  συνάντηση  αυτή και  θα  καταβάλλουμε κάθε  δυνατή προσπάθεια  για  την  πραγματοποίησή της .

   Με  την  ευκαιρία της  επικοινωνίας  μας  με  τον “ χωριανό “ μας μπάρμπα  Γιάννη  Λαλαγιάννη , και  για  να  μάθουν  για  το άλλο Λιδορίκι και οι  νεότεροι , που  δεν  γνωρίζουν  σχετικά , αναδημοσιεύουμε παλιότερο  δημοσίευμά  μας , με  όλο το  ιστορικό της..¨ανακάλυψης “ και  όχι  μόνο ,  και  ελπίζουμε  μέσα  στο  φετινό  χρόνο , να  μπορέσουμε και  να  πραγματοποιήσουμε το  αντάμωμα , αλλά και  να επισκεφτούμε  και  μεις το  απέναντι Λιδορίκι , δίνοντάς  σας καινούργιο φωτογραφικό  υλικό  και  πληροφορίες ..

                       Καλή  σας  μέρα ….Κ.Κ.-

20.3.07

TO ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ....

ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ....ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

   Πάνε  χρόνια  τώρα , που εντελώς τυχαία ανακαλύψαμε την ύπαρξη και δεύτερου...Λιδορικίου και μάλιστα στην Πελοπόννησο , στην ..Αχαία.
   Βέβαια από παλιά είχαμε ακούσει για την ύπαρξη αυτή αλλά τελείως αόριστα , χωρίς κανένα στοιχείο , να όμως που η τύχη μας βοήθησε .
   Ζητώντας , λοιπόν , ένα πρωί απ' τον ΟΤΕ τον αριθμό τηλ/νου της κοινότητας Λιδορικίου , ήταν ακόμα κοινότητα , δεχτήκαμε απ' την τηλεφωνήτρια μια αναπάντεχη ερώτηση , ποιό απ' τα δύο Λιδορίκια θέλετε ; της Φωκίδας η της Αχαίας ; φυσικά της ζητήσαμε και τα δύο .
   Έτσι άρχισε , λοιπόν , να ξετυλίγεται το κουβάρι του δεύτερου Λιδορικίου , επικοινωνήσαμε με το τηλέφωνο που μας έδωσαν και ω ! του θαύματος !! απ' την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούσαμε : εμπρός , έλα , εδώ Λιδορίκι , τηλεφωνείο Λιδορικίου , αυτό έφτανε για να ξεκινήσουμε την κουβέντα , εξηγήσαμε το λόγο της επικοινωνίας και ζητήσαμε τον αριθμό τηλεφώνου του Γραμματέα της κοινότητος .
   Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Γραμματέα , δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις και τον ρωτήσαμε αν υπάρχουν στην Κοινότητα παλιά Δημοτολόγια , και αφού πήραμε θετική απάντηση , παρακαλέσαμε τον Γραμματικό να μας αναφέρει τα συνηθέστερα επίθετα του χωριού και τότε ...βγάλαμε λαγό , ο φίλος μας χωρίς καν να σκεφτεί μας απάντησε ότι οι περισσότεροι στο χωριό λέγονται Λαλαγιάννηδες , αυτό ήταν η απόδειξη ότι τα δυο Λιδορίκια πρέπει να είχαν σχέση μεταξύ τους .
   Τότε ζητήσαμε να μας δώσει το τηλέφωνο κάποιου Λαλαγιάννη , και ει δυνατόν κάποιου ηλικιωμένου , για να μας δώσει σχετικές πληροφορίες και πρόθυμα μας έδωσε τον αριθμό του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , του γηραιότερου των Λαλαγιαναίων , που αργότερα μας φάνηκε πολύ χρήσιμος , επικοινωνήσαμε και με τον μπάρμπα Γιάννη , ο οποίος έδειξε πολύ συγκινημένος , και κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Λιδορίκι της...Αχαίας .
   Έτσι λοιπόν κι' έγινε , ξεκινήσαμε ένα πρωί απ' την Αθήνα και κατευθυνθήκαμε προς τις Καμάρες Αιγίου , όπου υπάγεται το Λιδορίκι και ήταν και ο τόπος συναντήσεώς μας , ο μπάρμπα Γιάννης μας περίμενε , φανερά συγκινημένος , μας καλοδέχτηκε στο καφενείο του γιού του , μας κέρασε και αφού ξεπεράσαμε τα ..τυπικά ξεκινήσαμε για το Λιδορίκι .
   Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που πηγαίνει προς τα δυτικά , διασχίζοντας τα χωράφια της περιοχής και πάντα προς την ενδοχώρα , απομακρυνόμενοι απ' την εθνική οδό , πλησιάσαμε στην κάπως ημιορεινή περιοχή της Αρραβωνίτσας , που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βουναλάκι και δεσπόζει της περιοχής. Αφού διανύσαμε απόσταση 10-12 χιλιομέτρων περίπου , πάντα δίπλα σε ένα ξεροπόταμο , συναντήσαμε επί τέλους μια παλιά πινακίδα μισοσβησμένη που έδειχνε προς Λιδορίκι , στρίψαμε αριστερά και περνώντας μια παλιά γέφυρα μπήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδηγούσε πλέον στον τελικό μας προορισμό .
   Η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από καταπράσινους λόφους με διάφορα δέντρα και απ'ότι μας είπε ο..ξεναγός μας παλιότερα όλα τα χωράφια αυτά ήταν σταφιδάμπελα , διασχίσαμε και την καταπράσινη κοιλάδα και είδαμε στο βάθος τα σπίτια , που δυστυχώς ήταν γκρεμισμένα απ' το μεγάλο σεισμό του Αιγίου.
   Φτάσαμε στο Λιδορίκι, που είναι πια ένα χωριό-φάντασμα αφού ελάχιστα , απ'τα γκρεμισμένα απ' το σεισμό , σπίτια του ξαναχτίστηκαν , και κάτσαμε στο σπίτι το Λαλαγιαναίϊκο που έχει μεγάλη αυλή με μουριές και ..μπόλικη  δροσιά .
   Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , ο μπάρμπα Γιάννης μας διηγήθηκε την ιστορία του χωριού του .
Στις αρχές λοιπόν του 19 ου αιώνα , ένα παλληκάρι απ' το Λιδορίκι της Δωρίδας , το όνομά του ήταν Χρήστος η Θανάσης Λαλαγιάννης δεν είναι σίγουροι , κυνηγημένο απ' τους Τούρκους , άγνωστο για ποιό λόγο , έφτασε στην περιοχή και κρύφτηκε στα ριζά της Αρραβωνίτσας , ήταν λεβέντης και οι κάτοικοι τον βοήθησαν δίνοντάς του δουλειά και καταφύγιο .Σιγά-σιγά γνωρίστηκε με τους ντόπιους και έγινε ένα μ' αυτούς , ήταν τίμιος , δουλευτής και ωραίο παλληκάρι και έκαιγε τις ...καρδιές των κοριτσιών , ενώ ήταν στη δούλεψη ενός μεγαλοχτηματία της περιοχής που είχε και μια κόρη ανύπαντρη και ο οποίος εκτιμώντας τη ντομπροσύνη , τη λεβεντιά και την εργατικότητά του, τον έκανε γαμπρό του.
   Έτσι , από φυγάς που κρυβόταν , ο χωριανός μας Θανάσης η Χρήστος ( ; ) Λαλαγιάννης έγινε νοικοκύρης , όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , τα είχε όλα πια στη ζωή , του έλειπαν όμως οι δικοί του και το χωριό του το Λιδορίκι . Από γενιά σε γενιά όλοι το ξέρουν , ότι ο λεβεντόκορμος Λαλαγιάννης μαράζωνε στη σκέψη του χωριού του , δάκρυζε σαν κοίταγε απέναντι , στη Ρούμελη . Όταν τον έπνιγε ο καημός ανέβαινε σ' ένα χωματοβούνι , κάτω απ' την Αρραβωνίτσα κι' αγνάντευε...αγνάντευε με τις ώρες τον τόπο που τον γέννησε , μαράζι  μεγάλο το ‘χε....
Έτσι λοιπόν όταν παντρεύτηκε κι' απόχτησε δική του φαμελιά , έχτισε δικό του σπίτι έξω απ' το χωριό , σ'ένα καταπράσινο μέρος κι'έφτιαξε ένα καινούργιο Λιδορίκι , το Λιδορίκι της Αχαίας . Κοντά σ' αυτόν κι'άλλοι άρχισαν να χτίζουν σπίτια στον καινούριο οικισμό , άλλοι για μόνιμη κατοικία κι' άλλοι μικρά αγροτόσπιτα , για να ‘ναι κοντά στα χωράφια τους , έτσι και επίσημα πλέον ο οικισμός πήρε το όνομα Λιδορίκι .
   Ο Λαλαγιάννης όμως δεν στάθηκε τυχερός , νιόπαντρος ακόμα , σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα μοναστήρι , που υπάρχει ακόμα στο βουνό που είναι απέναντι απ' το Λιδορίκι .
   Οι ντόπιοι διηγούνται πολλά για την παλληκαριά του Λιδορικιώτη Λαλαγιάννη , και πιστεύουν πως το μοναστήρι σώθηκε χάρις σ' αυτόν , τον έχουν ήρωά τους , και επειδή σκοτώθηκε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να αποκτήσει παιδιά για να μείνει το όνομά του , προς το τέλος του 19 ου αιώνα , δυο-τρεις οικογένειες Λιδορικιωτών άλλαξαν το επίθετό τους και τόκαναν Λαλαγιάννης , τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο τον ήρωα χωριανό τους .
   Έτσι λοιπόν , υψίστης τιμής ένεκεν , δημιουργήθηκε το Λαλαγιαναίϊκο σόι στο Λιδορίκι της Αχαίας και συνεχίζει να υπάρχει και ...διαιωνίζεται...
Σας δώσαμε μια πολύ συνοπτική....σελίδα απ' την Ιστορία του Λιδορικίου της Αχαίας , σαν πρόγευση , γιατί σύντομα , πολύ σύντομα , θα σας δώσουμε όλες τις λεπτομέρειες , που έχουν βέβαια ξεχωριστή αξία και φυσικά και ..μπόλικες φωτογραφίες απ' τη Λαλαγιαναίϊκη ...αποικία . Ολίγη....υπομονή.....

ΑΧΑΪΚΟΥ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ..ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ....

Εδώ με τον μπάρμπα Γιάννη , καθισμένοι στο κατώφλι της πόρτας του σπιτιού του , έχει κι' αυτός μπόλικες μουριές και κληματαριά , κι' η αυλή του είναι ολόδροση , μπορεί να μένει στις Καμάρες , βλέπεις βοηθάει και το γιό του που ‘χει εκεί μαγαζί , αλλά έρχεται τακτικά , παίρνει μαζί και τα εγγόνια του , το ανοίγει , πίνει το καφεδάκι του στον ίσκιο της μουριάς και αναθυμιέται...τα παλιά ...

Το πίσω μέρος απ' το σπίτι του Κ.Μπούλη , λίγο παραπέρα απ' το Λαλαγιαναίϊκο , μπροστά έχει αυλή που την ισκιώνουν πελώριες μουριές και μια απέραντη κληματαριά , μια κρεβατίνα καταπληκτική ….

Μισοερειπωμένα τα περισσότερα Λιδορικιώτικα σπίτια , δεν τα ξανάφτιαξαν οι νοικοκυραίοι τους , βλέπεις και τα σταφιδάμπελα λιγόστεψαν , αλλά κι ο κόσμος όλο και περισσότερο τράβαγε κατά τη θάλασσα , σπάνια παραθέριζαν τώρα στα σπίτια τους στην εξοχή...

Τούτο τον τόπο διάλεξε , ο πατριώτης μας Λαλαγιάννης , για να φτιάξει το δεύτερο Λιδορίκι , σ' αυτούς εδώ τους χωματόλοφους , τους πνιγμένους στα δέντρα και το πράσινο , εδώ ήταν τα κτήματα του πεθερού του , που τα δούλευε παλικαρίσια απ' ότι διηγούνταν οι παλιοί στα παιδιά και τα εγγόνια τους , στην κορφή είναι η Αρραβωνίτσα , εκεί , όταν τον έπιανε η νοσταλγία κι' ο καημός της ξενιτειάς , ανέβαινε ο Λαλαγιάννης κι' αγνάντευε , απέναντι τη Ρούμελη και το χωριό του , το Λιδορίκι...

Τo γεφύρι που μας οδηγεί στα...Λιδορικιώτικα τόπια , περνώντας το μπαίνουμε στην περιοχή Λιδορίκι , που υπάγεται στις Καμάρες , στην κορφή του πρώτου λόφου , φαίνεται το χωριό Αρραβωνίτσα , το γεφύρι όπως βλέπετε είναι του κλασσικού τσιμέντινου τύπου , όπως ήταν και το δικό μας , το Καινούριο Γεφύρι , κάτω στ' αμπέλια , και η άλλη γέφυρα στον Κόκκινο , που είχε καταστραφεί πριν από 2-3 χρόνια .

Προχωρώντας , από Καμάρες για Λιδορίκι , αφήνουμε την παραλιακή Αχαία , και πάμε προς την ενδοχώρα της , που είναι γεμάτη από παλιά σταφιδάμπελα , και οπωροφόρα δέντρα , αν και κατακαλόκαιρο υπάρχει μπόλικο πράσινο , ειδικά το Λιδορίκι είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα δέντρα και τους θάμνους , ολόγυρα έχει μικρούς λόφους που χαίρεται το μάτι να τ0υς κοιτάζει , χάρμα οφθαλμών...

   Πλησιάζοντας όμως στη διασταύρωση , μετά από μια στροφή , κυριολεκτικά..ταράχτηκα , αντικρύζοντας μπροστά μας , αυτή την παλιά πινακίδα που δείχνει προς Λιδορίκι , τα “ Μαγαζά “ , που αναγράφονται στην πινακίδα είναι το κέντρο , θα μπορούσαμε να πούμε , του Λιδορικιού , με πλατεία και μαγαζιά , όλα όμως μισοκατεστραμμένα απ' τον σεισμό του Αιγίου , αν θυμάστε . Το Λιδορίκι ήταν , και είναι , οικισμός με σπίτια σκορπισμένα στα μικρολοφάκια που υπάρχουν και τα περισσότερα ήταν δεύτερες κατοικίες , οι κύριες ήταν στις Καμάρες , και τις χρησιμοποιούσαν το καλοκαίρι αλλά και στην περίοδο των γεωργικών τους εργασιών .

   Μετά τον καταστροφικό σεισμό όμως , τα περισσότερα δεν ξαναφτιάχτηκαν , και παραμένουν μισοπεσμένα , σαν φαντάσματα στο πανέμορφο τοπίο , ένα από τα επισκευασθέντα είναι και του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας ξενάγησε , στην περιοχή , υπάρχουν όμως και κάποιες οικογένειες που μένουν στο Λιδορίκι , όπως η οικογένεια του Κων.Μπούλη , που καμαρώνει λέγοντας πως είναι Λιδορικιώτης , στο σπίτι του είναι εγκατεστημένο και το τηλεφωνικό κέντρο του Λιδορικιού , μένουν  εκεί με τη γυναίκα και την κόρη του , που ασχολείται με τη μελισσοκομία , αλλά φτιάχνει και καταπληκτικό γλυκό Τριαντάφυλλο , ο κ. Μπούλης ασχολείται με γεωργικές εργασίες , όπως και οι περισσότεροι Λιδορικιώτες , παλιά όλος ο τόπος ήταν γεμάτος σταφιδάμπελα , αλλά με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , τα ξεπάτωσαν και έχουν κρατήσει μόνο λίγα .

  Καλή  σα  μέρα  , να  περνάτε  καλά ….Κ.Κ.-

ΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ !!

 

  Οι  καταπράσινες  πλαγιές του  Λιδορικιού

 

   Ανήμερα  του  Αγ. Κωνσταντίνου , είχα  ένα  συγκινητικό  ευχετήριο  τηλεφώνημα  αγαπημένοι  μου  φίλοι , απ’ το  ..” πέρα “ Λιδορίκι , μάλιστα  , ήταν  ο μπάρμπα Γιάννης  Λαλαγιάννης απ’ το Λιδορίκι  της  Αχαίας ..

   Μου  ευχήθηκε και μου  εξέφρασε  πάλι την σφοδρή  επιθυμία  του  , όπως  και  πολλών  άλλων  συγχωριανών  του , να  έρθουν  και  να  γνωρίσουν τα  “ άγια χώματα “ του…” Πατριάρχη “ τους ..

   Ελπίζουμε να  μπορέσουμε να  ανταμώσουμε  στο  δικό  μας  Λιδορίκι , ίσως  και  μέσα  στο  καλοκαίρι , πάντως  υπάρχει  μια  μεγάλη  ..δυσκολία  στο  εγχείρημα  αυτό , η  ηλικία  του  μπάρμπα  Γιάννη , που κοντεύει τα  95 , ας  ελπίσουμε  πως  όλα  θα  πάνε  καλά και θα  γίνει  αυτό  το  αντάμωμα .

    Βέβαια , όπως  μου  είπε , το  Λιδορίκι ξαναζωντάνεψε , καινούργια  σπίτια , και  μάλιστα ..πολυτελείας , έχουν  γίνει και  συνέχεια  γίνονται , και  πολλοί  απ’ τους  παλιούς  αλλά και  καινούργιους  κατοίκους  θέλουν  να  επισκεφτούν  το  χωριό  μας .

   Πιστεύουμε πως θα  είναι  μια  πολύ  όμορφη  εκδήλωση η  συνάντηση  αυτή και  θα  καταβάλλουμε κάθε  δυνατή προσπάθεια  για  την  πραγματοποίησή της .

   Με  την  ευκαιρία της  επικοινωνίας  μας  με  τον “ χωριανό “ μας μπάρμπα  Γιάννη  Λαλαγιάννη , και  για  να  μάθουν  για  το άλλο Λιδορίκι και οι  νεότεροι , που  δεν  γνωρίζουν  σχετικά , αναδημοσιεύουμε παλιότερο  δημοσίευμά  μας , με  όλο το  ιστορικό της..¨ανακάλυψης “ και  όχι  μόνο ,  και  ελπίζουμε  μέσα  στο  φετινό  χρόνο , να  μπορέσουμε και  να  πραγματοποιήσουμε το  αντάμωμα , αλλά και  να επισκεφτούμε  και  μεις το  απέναντι Λιδορίκι , δίνοντάς  σας καινούργιο φωτογραφικό  υλικό  και  πληροφορίες ..

                       Καλή  σας  μέρα ….Κ.Κ.-

20.3.07

TO ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ....

ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ....ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

   Πάνε  χρόνια  τώρα , που εντελώς τυχαία ανακαλύψαμε την ύπαρξη και δεύτερου...Λιδορικίου και μάλιστα στην Πελοπόννησο , στην ..Αχαία.
   Βέβαια από παλιά είχαμε ακούσει για την ύπαρξη αυτή αλλά τελείως αόριστα , χωρίς κανένα στοιχείο , να όμως που η τύχη μας βοήθησε .
   Ζητώντας , λοιπόν , ένα πρωί απ' τον ΟΤΕ τον αριθμό τηλ/νου της κοινότητας Λιδορικίου , ήταν ακόμα κοινότητα , δεχτήκαμε απ' την τηλεφωνήτρια μια αναπάντεχη ερώτηση , ποιό απ' τα δύο Λιδορίκια θέλετε ; της Φωκίδας η της Αχαίας ; φυσικά της ζητήσαμε και τα δύο .
   Έτσι άρχισε , λοιπόν , να ξετυλίγεται το κουβάρι του δεύτερου Λιδορικίου , επικοινωνήσαμε με το τηλέφωνο που μας έδωσαν και ω ! του θαύματος !! απ' την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούσαμε : εμπρός , έλα , εδώ Λιδορίκι , τηλεφωνείο Λιδορικίου , αυτό έφτανε για να ξεκινήσουμε την κουβέντα , εξηγήσαμε το λόγο της επικοινωνίας και ζητήσαμε τον αριθμό τηλεφώνου του Γραμματέα της κοινότητος .
   Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Γραμματέα , δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις και τον ρωτήσαμε αν υπάρχουν στην Κοινότητα παλιά Δημοτολόγια , και αφού πήραμε θετική απάντηση , παρακαλέσαμε τον Γραμματικό να μας αναφέρει τα συνηθέστερα επίθετα του χωριού και τότε ...βγάλαμε λαγό , ο φίλος μας χωρίς καν να σκεφτεί μας απάντησε ότι οι περισσότεροι στο χωριό λέγονται Λαλαγιάννηδες , αυτό ήταν η απόδειξη ότι τα δυο Λιδορίκια πρέπει να είχαν σχέση μεταξύ τους .
   Τότε ζητήσαμε να μας δώσει το τηλέφωνο κάποιου Λαλαγιάννη , και ει δυνατόν κάποιου ηλικιωμένου , για να μας δώσει σχετικές πληροφορίες και πρόθυμα μας έδωσε τον αριθμό του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , του γηραιότερου των Λαλαγιαναίων , που αργότερα μας φάνηκε πολύ χρήσιμος , επικοινωνήσαμε και με τον μπάρμπα Γιάννη , ο οποίος έδειξε πολύ συγκινημένος , και κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Λιδορίκι της...Αχαίας .
   Έτσι λοιπόν κι' έγινε , ξεκινήσαμε ένα πρωί απ' την Αθήνα και κατευθυνθήκαμε προς τις Καμάρες Αιγίου , όπου υπάγεται το Λιδορίκι και ήταν και ο τόπος συναντήσεώς μας , ο μπάρμπα Γιάννης μας περίμενε , φανερά συγκινημένος , μας καλοδέχτηκε στο καφενείο του γιού του , μας κέρασε και αφού ξεπεράσαμε τα ..τυπικά ξεκινήσαμε για το Λιδορίκι .
   Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που πηγαίνει προς τα δυτικά , διασχίζοντας τα χωράφια της περιοχής και πάντα προς την ενδοχώρα , απομακρυνόμενοι απ' την εθνική οδό , πλησιάσαμε στην κάπως ημιορεινή περιοχή της Αρραβωνίτσας , που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βουναλάκι και δεσπόζει της περιοχής. Αφού διανύσαμε απόσταση 10-12 χιλιομέτρων περίπου , πάντα δίπλα σε ένα ξεροπόταμο , συναντήσαμε επί τέλους μια παλιά πινακίδα μισοσβησμένη που έδειχνε προς Λιδορίκι , στρίψαμε αριστερά και περνώντας μια παλιά γέφυρα μπήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδηγούσε πλέον στον τελικό μας προορισμό .
   Η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από καταπράσινους λόφους με διάφορα δέντρα και απ'ότι μας είπε ο..ξεναγός μας παλιότερα όλα τα χωράφια αυτά ήταν σταφιδάμπελα , διασχίσαμε και την καταπράσινη κοιλάδα και είδαμε στο βάθος τα σπίτια , που δυστυχώς ήταν γκρεμισμένα απ' το μεγάλο σεισμό του Αιγίου.
   Φτάσαμε στο Λιδορίκι, που είναι πια ένα χωριό-φάντασμα αφού ελάχιστα , απ'τα γκρεμισμένα απ' το σεισμό , σπίτια του ξαναχτίστηκαν , και κάτσαμε στο σπίτι το Λαλαγιαναίϊκο που έχει μεγάλη αυλή με μουριές και ..μπόλικη  δροσιά .
   Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , ο μπάρμπα Γιάννης μας διηγήθηκε την ιστορία του χωριού του .
Στις αρχές λοιπόν του 19 ου αιώνα , ένα παλληκάρι απ' το Λιδορίκι της Δωρίδας , το όνομά του ήταν Χρήστος η Θανάσης Λαλαγιάννης δεν είναι σίγουροι , κυνηγημένο απ' τους Τούρκους , άγνωστο για ποιό λόγο , έφτασε στην περιοχή και κρύφτηκε στα ριζά της Αρραβωνίτσας , ήταν λεβέντης και οι κάτοικοι τον βοήθησαν δίνοντάς του δουλειά και καταφύγιο .Σιγά-σιγά γνωρίστηκε με τους ντόπιους και έγινε ένα μ' αυτούς , ήταν τίμιος , δουλευτής και ωραίο παλληκάρι και έκαιγε τις ...καρδιές των κοριτσιών , ενώ ήταν στη δούλεψη ενός μεγαλοχτηματία της περιοχής που είχε και μια κόρη ανύπαντρη και ο οποίος εκτιμώντας τη ντομπροσύνη , τη λεβεντιά και την εργατικότητά του, τον έκανε γαμπρό του.
   Έτσι , από φυγάς που κρυβόταν , ο χωριανός μας Θανάσης η Χρήστος ( ; ) Λαλαγιάννης έγινε νοικοκύρης , όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , τα είχε όλα πια στη ζωή , του έλειπαν όμως οι δικοί του και το χωριό του το Λιδορίκι . Από γενιά σε γενιά όλοι το ξέρουν , ότι ο λεβεντόκορμος Λαλαγιάννης μαράζωνε στη σκέψη του χωριού του , δάκρυζε σαν κοίταγε απέναντι , στη Ρούμελη . Όταν τον έπνιγε ο καημός ανέβαινε σ' ένα χωματοβούνι , κάτω απ' την Αρραβωνίτσα κι' αγνάντευε...αγνάντευε με τις ώρες τον τόπο που τον γέννησε , μαράζι  μεγάλο το ‘χε....
Έτσι λοιπόν όταν παντρεύτηκε κι' απόχτησε δική του φαμελιά , έχτισε δικό του σπίτι έξω απ' το χωριό , σ'ένα καταπράσινο μέρος κι'έφτιαξε ένα καινούργιο Λιδορίκι , το Λιδορίκι της Αχαίας . Κοντά σ' αυτόν κι'άλλοι άρχισαν να χτίζουν σπίτια στον καινούριο οικισμό , άλλοι για μόνιμη κατοικία κι' άλλοι μικρά αγροτόσπιτα , για να ‘ναι κοντά στα χωράφια τους , έτσι και επίσημα πλέον ο οικισμός πήρε το όνομα Λιδορίκι .
   Ο Λαλαγιάννης όμως δεν στάθηκε τυχερός , νιόπαντρος ακόμα , σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα μοναστήρι , που υπάρχει ακόμα στο βουνό που είναι απέναντι απ' το Λιδορίκι .
   Οι ντόπιοι διηγούνται πολλά για την παλληκαριά του Λιδορικιώτη Λαλαγιάννη , και πιστεύουν πως το μοναστήρι σώθηκε χάρις σ' αυτόν , τον έχουν ήρωά τους , και επειδή σκοτώθηκε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να αποκτήσει παιδιά για να μείνει το όνομά του , προς το τέλος του 19 ου αιώνα , δυο-τρεις οικογένειες Λιδορικιωτών άλλαξαν το επίθετό τους και τόκαναν Λαλαγιάννης , τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο τον ήρωα χωριανό τους .
   Έτσι λοιπόν , υψίστης τιμής ένεκεν , δημιουργήθηκε το Λαλαγιαναίϊκο σόι στο Λιδορίκι της Αχαίας και συνεχίζει να υπάρχει και ...διαιωνίζεται...
Σας δώσαμε μιά πολύ συνοπτική....σελίδα απ' την Ιστορία του Λιδορικίου της Αχαίας , σαν πρόγευση , γιατί σύντομα , πολύ σύντομα , θα σας δώσουμε όλες τις λεπτομέρειες , που έχουν βέβαια ξεχωριστή αξία και φυσικά και ..μπόλικες φωτογραφίες απ' τη Λαλαγιαννέικη ...αποικία . Ολίγη....υπομονή.....

ΑΧΑΪΚΟΥ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ..ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ....

Εδώ με τον μπάρμπα Γιάννη , καθισμένοι στο κατώφλι της πόρτας του σπιτιού του , έχει κι' αυτός μπόλικες μουριές και κληματαριά , κι' η αυλή του είναι ολόδροση , μπορεί να μένει στις Καμάρες , βλέπεις βοηθάει και το γιό του που ‘χει εκεί μαγαζί , αλλά έρχεται τακτικά , παίρνει μαζί και τα εγγόνια του , το ανοίγει , πίνει το καφεδάκι του στον ίσκιο της μουριάς και αναθυμιέται...τα παλιά ...

Το πίσω μέρος απ' το σπίτι του Κ.Μπούλη , λίγο παραπέρα απ' το Λαλαγιαναίϊκο , μπροστά έχει αυλή που την ισκιώνουν πελώριες μουριές και μια απέραντη κληματαριά , μια κρεβατίνα καταπληκτική ….

Μισοερειπωμένα τα περισσότερα Λιδορικιώτικα σπίτια , δεν τα ξανάφτιαξαν οι νοικοκυραίοι τους , βλέπεις και τα σταφιδάμπελα λιγόστεψαν , αλλά κι ο κόσμος όλο και περισσότερο τράβαγε κατά τη θάλασσα , σπάνια παραθέριζαν τώρα στα σπίτια τους στην εξοχή...

Τούτο τον τόπο διάλεξε , ο πατριώτης μας Λαλαγιάννης , για να φτιάξει το δεύτερο Λιδορίκι , σ' αυτούς εδώ τους χωματόλοφους , τους πνιγμένους στα δέντρα και το πράσινο , εδώ ήταν τα κτήματα του πεθερού του , που τα δούλευε παλληκαρίσια απ' ότι διηγούνταν οι παλιοί στα παιδιά και τα εγγόνια τους , στην κορφή είναι η Αρραβωνίτσα , εκεί , όταν τον έπιανε η νοσταλγία κι' ο καημός της ξενητειάς , ανέβαινε ο Λαλαγιάννης κι' αγνάντευε , απέναντι τη Ρούμελη και το χωριό του , το Λιδορίκι...

Τo γεφύρι που μας οδηγεί στα...Λιδορικιώτικα τόπια , περνώντας το μπαίνουμε στην περιοχή Λιδορίκι , που υπάγεται στις Καμάρες , στην κορφή του πρώτου λόφου , φαίνεται το χωριό Αρραβωνίτσα , το γεφύρι όπως βλέπετε είναι του κλασσικού τσιμέντινου τύπου , όπως ήταν και το δικό μας , το Καινούριο Γεφύρι , κάτω στ' αμπέλια , και η άλλη γέφυρα στον Κόκκινο , που είχε καταστραφεί πριν από 2-3 χρόνια .

Προχωρώντας , από Καμάρες για Λιδορίκι , αφήνουμε την παραλιακή Αχαία , και πάμε προς την ενδοχώρα της , που είναι γεμάτη από παλιά σταφιδάμπελα , και οπωροφόρα δέντρα , αν και κατακαλόκαιρο υπάρχει μπόλικο πράσινο , ειδικά το Λιδορίκι είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα δέντρα και τους θάμνους , ολόγυρα έχει μικρούς λόφους που χαίρεται το μάτι να τ0υς κοιτάζει , χάρμα οφθαλμών...

   Πλησιάζοντας όμως στη διασταύρωση , μετά από μια στροφή , κυριολεκτικά..ταράχτηκα , αντικρύζοντας μπροστά μας , αυτή την παλιά πινακίδα που δείχνει προς Λιδορίκι , τα “ Μαγαζά “ , που αναγράφονται στην πινακίδα είναι το κέντρο , θα μπορούσαμε να πούμε , του Λιδορικιού , με πλατεία και μαγαζιά , όλα όμως μισοκατεστραμμένα απ' τον σεισμό του Αιγίου , αν θυμάστε . Το Λιδορίκι ήταν , και είναι , οικισμός με σπίτια σκορπισμένα στα μικρολοφάκια που υπάρχουν και τα περισσότερα ήταν δεύτερες κατοικίες , οι κύριες ήταν στις Καμάρες , και τις χρησιμοποιούσαν το καλοκαίρι αλλά και στην περίοδο των γεωργικών τους εργασιών .

   Μετά τον καταστροφικό σεισμό όμως , τα περισσότερα δεν ξαναφτιάχτηκαν , και παραμένουν μισοπεσμένα , σαν φαντάσματα στο πανέμορφο τοπίο , ένα από τα επισκευασθέντα είναι και του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας ξενάγησε , στην περιοχή , υπάρχουν όμως και κάποιες οικογένειες που μένουν στο Λιδορίκι , όπως η οικογένεια του Κων.Μπούλη , που καμαρώνει λέγοντας πως είναι Λιδορικιώτης , στο σπίτι του είναι εγκατεστημένο και το τηλεφωνικό κέντρο του Λιδορικιού , μένουν  εκεί με τη γυναίκα και την κόρη του , που ασχολείται με τη μελισσοκομία , αλλά φτιάχνει και καταπληκτικό γλυκό Τριαντάφυλλο , ο κ. Μπούλης ασχολείται με γεωργικές εργασίες , όπως και οι περισσότεροι Λιδορικιώτες , παλιά όλος ο τόπος ήταν γεμάτος σταφιδάμπελα , αλλά με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , τα ξεπάτωσαν και έχουν κρατήσει μόνο λίγα .

  Καλή  σα  μέρα  , να  περνάτε  καλά ….Κ.Κ.-

ΓΥΡΩ ΑΠ’ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ

 

  Το  Λιδορίκι στην παλαιότερη φωτογραφία  που  έχουμε  στη  διάθεσή μας .

     Είχαμε  προ  καιρού δημοσιεύσει τη σχετική  με  το όνομα  του  χωριού μας , έρευνα  του Γιώργου  Καψάλη , που  καλύπτει όλες  σχεδόν τις “ κυκλοφορούσες “ εκδοχές για την προέλευσή του .

   Βέβαια οι  περισσότερες είναι τελείως  αστήριχτες , και  κάποιες υποθετικά και αναπόδεικτα δεν  δίνουν  απάντηση  σοβαρή , όπως  π.χ η  εκδοχή , να μεταφέρθηκε από κάποια  Πελοποννησιακή  περιοχή το όνομα , που πιθανόν  να  προέρχεται  απ’ το δέντρο λοιδοριά ή  αλοιδοριά ή  λιδοριά , δέντρο που  εμείς  στον  τόπο μας  δεν έχουμε , ούτε  γνωρίζουμε  κάτι σχετικό .

   Εδώ  όμως , αν  τα πράγματα έγιναν έτσι , υπάρχει  ένα  ερώτημα , αν από απέναντι πέρασαν κάποιοι και μας  έφεραν το όνομα  του χωριού τους , θα  έπρεπε να υπάρχει και το..μητροπολιτικό χωριό , αλλά τέτοιο χωριό ,  πόλη ή κωμόπολη δεν υπήρξε ούτε υπάρχει στην  Πελοπόννησο , πλην του  Λιδορικιού της  Αχαϊας , κοντά  στις  Καμάρες Αχαϊας , κάτω  απ’ την Αρραβωνίτσα , αυτό  όμως το Λιδορίκι , όπως  έχουμε  γράψει , μετά  από επιτόπια  έρευνα  που  κάναμε , ήταν..αποικία του δικού μας  χωριού , που ιδρύθηκε στις  αρχές του  19ου αιώνα από Λιδορικιώτη φυγάδα , Χρίστο ή Θανάση Λαλαγιάννη , που κυνηγημένος απ’ τους  Τούρκους΄, πέρασε απέναντι και έχτισε  τον οικισμό  δίνοντάς   του  και το όνομα του  χωριού του .

   Γι’ αυτό και μεγάλο  μέρος των κατοίκων του εκεί Λιδορικιού , που  καταστράφηκε  απ’ τους  σεισμούς , είχε το επίθετο Λαλαγιάννης .

   Ήδη , απ’ ό,τι  μαθαίνουμε , τα  τελευταία  χρόνια έχουν  χτιστεί στο “ Λιδορίκι “ καινούργια  σπίτια και  η περιοχή έχει  πολύ αξιοποιηθεί , υπάρχει  όμως  κάποιο σοβαρό πρόβλημα , αφού εκεί θέλουν να  δημιουργήσουν ΧΥΤΑ ..ΧΥΤΥ , δεν  ξέρουμε  τι  ακριβώς , αλλά κοντολογίς  αυτό το πανέμορφο  μέρος θέλουν  να το κάνουν…χωματερή .

    Οπότε  απορρίπτεται ασυζητητί , η εκδοχή της  μεταφοράς του  ονόματος  απ’ την  Πελοπόννησο , αφού έγινε  το ακριβώς αντίστροφο .

   Παράπονο των Λιδορικιωτών της  Αχαϊας , φίλοι μου , είναι το ότι δεν  αξιώθηκαν  να  έρθουν στο  Στερεοελλαδίτικο Λιδορίκι , έτσι για  γνωριμία  και προσκύνημα , τιμώντας τον..γεννήτορά  τους και  δημιουργό του  χωριού .

   Ακολουθώντας τη συλλογιστική , χωριανού μας  ερευνητού , που έχει  αποφανθεί ότι η Βίδαβη πήρε  το όνομα  απ’ τον αγωνιστή και οπλαρχηγό..” Βιδαβιώτη “ , ενώ συνέβη το ακίβώς αντίστροφο , θα  μπορούσαμε να  ισχυριστούμε , έτσι για  να γίνεται  κουβέντα , τυο ίδιο και για  τους  Λιδωρίκηδες , που όμως αποδεδειγμένα πήραν το όνομά τους  απ’ το χωριό μας , όπως  αναφέρει  και ο Γ.Καψάλης στην έρευνά του .

   Αυτό  όμως  που κάνει  εντύπωση , είναι  το γεγονός ότι μέχρι το  τέλος  του 19ου αιώνα αλλά και τις  αρχές  του  20ου , η γραφή  του ονόματος  του Λιδορικίου είχε  ένα  βασικό  χαρακτηριστικό , που δυστυχώς , άγνωστο για ποιούς  λόγους πέρασε  απαρατήρητο . Κανένας  απ’ τους ..” μελετητές “ του  θέματος , δεν έσκυψε  να  ασχοληθεί με τις  γραφές  της  καθημερινότητας , όπως  π.χ. το “ Χρονικό του  Γαλαξειδίου “ του  ιερομονάχου Ευθυμίου Πενταγιώτη , ο οποίος το γράφει σε  όλες , σχεδόν ,  τις  περιπτώσεις “ Λοιδορίκι “ εκτός  ελαχίστων που γράφει μεν με  – οι – , αλλά το γράφει με – ω – ( Λοιδωρίκι ) κάτι  βέβαια  που  δεν ..” ταιριάζει “ αφού το –οι – οδηγεί  στο ρήμα  Λοιδορώ , που μπορεί  να  είναι  η  απλούστατη εκδοχή , αλλά είναι και  η  ισχυρότερη .

    Ακόμα , στους  εκλογικούς  καταλόγους του  1865 και 1867 , που  δημοσιεύσαμε  πρόσφατα , όλες  οι  αναφορές στο Λιδορίκι , είναι γραμμένες  με – οι – και – ο – , ενώ  κάποιες είναι  με  - ω – .

    Στα  δημοτικά  τραγούδια  επίσης  του  21 , οι  περισσότερες  καταγραφές είναι  με  -οι- και  κάποιες με – ι – αλλά  αυτό πιστεύουμε  πως  είναι κάτι  που  συνηθίζεται με  το  χρόνο , να απλοποιούνται οι  γραφές  ονομάτων και τοπωνυμίων , και  σήμερα έχουμε  πάμπολλες  λέξεις που έχασαν  ..καθ΄οδόν κάποιο  γράμμα τους , όπως π.χ : το  αλλοιώς , έγινε αλλιώς , δηλαδή φαγώθηκε  το – ο – , κάτι που κάλλιστα  μπορεί  να  έγινε  και στο όνομα  του χωριού μας κι’ από  Λοιδορίκι  να  έγινε Λιδορίκι .

   Έχουμε  στα  χέρια  μας γραπτά  του  αείμνηστου  Λιδορικιώτη Σπύρου Σφέτσου – Καλλέρη , που σε όλες τις  αναφορές  του , και είναι πάμπολλες , το γράφει : Λοιδορίκι , αλλά και σε  επίσημα  έγγραφα του  τέλους  του 19ου  αιώνα και των αρχών του  20ου , πάλι με  - οι – γράφεται μόνο που  σε  κάποες , λίγες , περιπτώσεις , γράφεται  με  - ω –.

  Όσο για  την..” όψιμη “ εκδοχή των τάχαμου ..τάχαμου Λιμοδωριέων  κλπ..κλπ , δεν νομίζουμε  πως  είναι  άξια  συζητήσεως , άσχετα αν με  αυτό  το  συλλογισμό , που είναι  πέρα  για  πέρα  λάθος , αλλάξανε τη  γραφή , στα ..λάθρα  και ..κρύφα , κι΄από  - ο – το  έκαναν  - ω – ισχυριζόμενοι , πως λόγω της  φτώχειας  μας , μας  έλεγαν Λιμοδωριείς , και μετά  από..παραφθορά , Λιμολιδωρικιώτες …Λιδωρικιώτες , μόνο  που κάνουν ένα  βασικό  λάθος , ποιό ; Απλούστατα την εποχή στην οποία  αναφέρονται , οι της..στοάς  των..εγγραμμάτων , η περιοχή μας εδν ήταν Δωρίδα , η Δωρίδα ήταν απ’ την άλλη μεριά της Γκιώνας , Γραβιά , Μπράλλος κλπ . και  ως  εκ τούτου δεν ήμασταν Δωριείς αλλά …Λοκροί και  μάλιστα…οζόλες …

   Βέβαια λίγη  σημασία  έχει η  γραφή  του  χωριού μας , εκείνο όμως που  έχει  σημασία και  αξία , είναι η  ιστορική  αλή θεια , όσο και όταν αυτό είναι  εφικτό .

    Αναδημοσιεύουμε  για  ενημέρωσή σας παλιότερη  ανάρτησή μας σχετικά  με  το Λιδορίκι της  Αχαίας . Σημειώστε , πως  ήρθαμε  σε  επαφή με την κ. Αγγελική Φωτεινού , που είναι μία  απ’ τους  νέους οικιστές – κατοίκους του Λιδορικιού της  Αχαϊας και  ελπίζουμε  σύντομα  να  έχουμε  καινούργιες  φωτογραφίες  απ’ το Λιδορίκι , που όπως  μας  είπαν  έχει  αλλάξει  τελείως και είναι  πανέμορφο

TO ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ....

ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ....ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Πάνε μερικά χρόνια , που εντελώς τυχαία ανακαλύψαμε την ύπαρξη και δεύτερου...Λιδορικίου και μάλιστα στην Πελοπόννησο , στην ..Αχαία.
Βέβαια από παλιά είχαμε ακούσει γιά την ύπαρξη αυτή αλλά τελείως αόριστα , χωρίς κανένα στοιχείο , να όμως που η τύχη μας βοήθησε .
Ζητώντας , λοιπόν , ένα πρωί απ' τον ΟΤΕ τον αριθμό τηλ/νου της κοινότητας Λιδορικίου , ήταν ακόμα κοινότητα , δεχτήκαμε απ' την τηλεφωνήτρια μιά αναπάντεχη ερώτηση , ποιό απ' τα δύο Λιδορίκια θέλετε ; της Φωκίδας η της Αχαίας ; φυσικά της ζητήσαμε και τα δύο .
Έτσι άρχισε , λοιπόν , να ξετυλίγεται το κουβάρι του δεύτερου Λιδορικίου , επικοινωνήσαμε με το τηλέφωνο που μας έδωσαν και ω του θαύματος!! απ' την άλλη άκρη του τηλεφώνου ακούσαμε : εμπρός , έλα , εδώ Λιδορίκι , τηλεφωνείο Λιδορικίου , αυτό έφτανε γιά να ξεκινήσουμε την κουβέντα , εξηγήσαμε το λόγο της επικοινωνίας και ζητήσαμε τον αριθμό τηλεφώνου του Γραμματέα της κοινότητος .
Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Γραμματέα , δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις και τον ρωτήσαμε αν υπάρχουν στην Κοινότητα παλιά Δημοτολόγια , και αφού πήραμε θετική απάντηση , παρακαλέσαμε τον Γραμματικό να μας αναφέρει τα συνηθέστερα επίθετα του χωριού και τότε ...βγάλαμε λαγό , ο φίλος μας χωρίς καν να σκεφτεί μας απάντησε ότι οι περισσότεροι στο χωριό λέγονται Λαλαγιάννηδες , αυτό ήταν η απόδειξη ότι τα δυό Λιδορίκια πρέπει να είχαν σχέση μεταξύ τους .
Τότε ζητήσαμε να μας δώσει το τηλέφωνο κάποιου Λαλαγιάννη , και ει δυνατόν κάποιου ηλικιωμένου , γιά να μας δώσει σχετικές πληροφορίες και πρόθυμα μας έδωσε τον αριθμό του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , του γηραιότερου των Λαλαγιαναίων , που αργότερα μας φάνηκε πολύ χρήσιμος , επικοινωνήσαμε και με τον μπάρμπα Γιάννη , ο οποίος έδειξε πολύ συγκινημένος , και κανονίσαμε να συναντηθούμε στο Λιδορίκι της...Αχαίας .
Έτσι λοιπόν κι' έγινε , ξεκινήσαμε ένα πρωί απ' την Αθήνα και κατευθυνθήκαμε προς τις Καμάρες Αιγίου , όπου υπάγεται το Λιδορίκι και ήταν και ο τόπος συναντήσεώς μας , ο μπάρμπα Γιάννης μας περίμενε , φανερά συγκινημένος , μας καλοδέχτηκε στο καφενείο του γιού του , μας κέρασε και αφού ξεπεράσαμε τα ..τυπικά ξεκινήσαμε για το Λιδορίκι .
Ακολουθήσαμε ένα δρόμο που πηγαίνει προς τα δυτικά , διασχίζοντας τα χωράφια της περιοχής και πάντα προς την ενδοχώρα , απομακρυνόμενοι απ' την εθνική οδό , πλησιάσαμε στην κάπως ημιορεινή περιοχή της Αραβωνίτσας , που είναι χτισμένη πάνω σε ένα βουναλάκι και δεσπόζει της περιοχής. Αφού διανύσαμε απόσταση 10-12 χιλιομέτρων περίπου , πάντα δίπλα σε ένα ξεροπόταμο , συναντήσαμε επί τέλους μιά παλιά πινακίδα μισοσβυσμένη που έδειχνε προς Λιδορίκι , στρίψαμε αριστερά και περνώντας μιά παλιά γέφυρα μπήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδηγούσε πλέον στον τελικό μας προορισμό .
Η γύρω περιοχή ήταν γεμάτη από καταπράσινους λόφους με διάφορα δέντρα και απ'ότι μας είπε ο..ξεναγός μας παλιότερα όλα τα χωράφια αυτά ήταν σταφιδάμπελα , διασχίσαμε και την καταπράσινη κοιλάδα και είδαμε στο βάθος τα σπίτια , που δυστυχώς ήταν γκρεμισμένα απ' το μεγάλο σεισμό του Αιγίου.
Φτάσαμε στο Λιδορίκι, που είναι πιά ένα χωριό-φάντασμα αφού ελάχιστα , απ'τα γκρεμισμένα απ' το σεισμό , σπίτια του ξαναχτίστηκαν , και κάτσαμε στο σπίτι το Λαλαγιανέικο που έχει μιά αυλή με μουριές και είχε δροσιά .
Αφού ξαποστάσαμε και δροσιστήκαμε , ο μπάρμπα Γιάννης μας διηγήθηκε την ιστορία του χωριού του .
Στις αρχές λοιπόν του 19 ου αιώνα , ένα παλληκάρι απ' το Λιδορίκι της Δωρίδας , το όνομά του ήταν Χρήστος η Θανάσης Λαλαγιάννης δεν είναι σίγουροι , κηνηγημένο απ' τους Τούρκους , άγνωστο γιά ποιό λόγο , έφτασε στην περιοχή και κρύφτηκε στα ριζά της Αραβωνίτσας , ήταν λεβέντης και οι κάτοικοι τον βοήθησαν δίνοντάς του δουλειά και καταφύγιο .Σιγά-σιγά γνωρίστηκε με τους ντόπιους και έγινε ένα μ' αυτούς , ήταν τίμιος , δουλευτής και ωραίο παλληκάρι και έκαιγε τις ...καρδιές των κοριτσιών , ενώ ήταν στη δούλεψη ενός μεγαλοχτηματία της περιοχής που είχε και μιά κόρη ανύπαντρη και ο οποίος εκτιμώντας τη ντομπροσύνη , τη λεβεντιά και την εργατικότητά του, τον έκανε γαμπρό του.
Έτσι , από φυγάς που κρυβόταν , ο χωριανός μας Θανάσης η Χρήστος ( ; ) Λαλαγιάννης έγινε νοικοκύρης , όλοι τον σέβονταν και τον αγαπούσαν , τα είχε όλα πιά στη ζωή , του έλειπαν όμως οι δικοί του και τοχωριό του το Λιδορίκι . Από γενιά σε γενιά όλοι το ξέρουν , ότι ο λεβεντόκορμος Λαλαγιάννης μαράζωνε στη σκέψη του χωριού του , δάκρυζε σαν κοίταγε απέναντι , στη Ρούμελη . Όταν τον έπνιγε ο καυμός ανέβαινε σ' ένα χωματοβούνι , κάτω απ' την Αραβωνίτσα κι' αγνάντευε...αγνάντευε με τις ώρες τον τόπο που τον γέννησε , μαράζι
μεγάλο τόχε....
Έτσι λοιπόν όταν παντρεύτηκε κι' απόχτησε δική του φαμελιά , έχτισε δικό του σπίτι έξω απ' το χωριό , σ'ένα καταπράσινο μέρος κι'έφτιαξε ένα καινούριο Λιδορίκι , το Λιδορίκι της Αχαίας . Κοντά σ' αυτόν κι'άλλοι άρχισαν να χτίζουν σπίτια στον καινούριο οικισμό , άλλοι για μόνιμη κατοικία κι' άλλοι μικρά αγροτόσπιτα , γιά νάναι κοντά στα χωράφια τους , έτσι και επίσημα πλέον ο οικισμός πήρε το όνομα Λιδορίκι .
Ο Λαλαγιάννης όμως δεν στάθηκε τυχερός , νιόπαντρος ακόμα , σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους που προσπάθησαν να καταλάβουν ένα μοναστήρι , που υπάρχει ακόμα στο βουνό που είναι απέναντι απ' το Λιδορίκι .
Οι ντόπιοι διηγούνται πολλά για την παλληκαριά του Λιδορικιώτη Λαλαγιάννη , και πιστεύουν πως το μοναστήρι σώθηκε χάρις σ' αυτόν , τον έχουν ήρωά τους , και επειδή σκοτώθηκε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να αποκτήσει παιδιά για να μείνει το όνομά του , προς το τέλος του 19 ου αιώνα , δυο-τρεις οικογένειες Λιδορικιωτών άλλαξαν το επίθετό τους και τόκαναν Λαλαγιάννης , τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο τον ήρωα χωριανό τους .
Έτσι λοιπόν , υψίστης τιμής 'ενεκεν , δημιουργήθηκε το Λαλαγιανέικο σόι στο Λιδορίκι της Αχαίας και συνεχίζει να υπ'αρχει και ...διαιωνίζεται...
Σας δώσαμε μιά πολύ συνοπτική....σελίδα απ' την Ιστορία του Λιδορικίου της Αχαίας , σαν πρόγευση , γιατί σύντομα , πολύ σύντομα , θα σας δώσουμε όλες τις λεπτομέρειες , που έχουν βέβαια ξεχωριστή αξία και φυσικά και ..μπόλικες φωτογραφίες απ' τη Λαλαγιαννέικη ...αποικία . Ολίγη....υπομονή.....

ΑΧΑΪΚΟΥ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΟΥ ..ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ....

Εδώ με τον μπάρμπα Γιάννη , καθισμένοι στο κατώφλι της πόρτας του σπιτιού του , έχει κι' αυτός μπόλικες μουριές και κληματαριά , κι' η αυλή του είναι ολόδροση , μπορεί να μένει στις Καμάρες , βλέπεις βοηθάει και το γιό του πούχει εκεί μαγαζί , αλλά έρχεται τακτικά , παίρνει μαζί και τα εγγόνια του , το ανόιγει , πίνει το καφεδάκι του στον ίσκιο της μουριάς και αναθυμιέται...τα παλιά ...

Το πίσω μέρος απ' το σπίτι του Κ.Μπούλη , λίγο παραπέρα απ' το Λαλαγιαναίϊκο , μπροστά έχει αυλή που την ισκιώνουν πελώριες μουριές και μιά απέραντη κληματαριά , μιά κρεβατίνα καταπληκτική .

Μισοερειπωμένα τα περισσότερα Λιδορικιώτικα σπίτια , δεν τα ξανάφτιαξαν οι νοικοκυραίοι τους , βλέπεις και τα σταφιδάμπελα λιγόστεψαν , αλλά κι ο κόσμος όλο και περισσότερο τράβαγε κατά τη θάλασσα , σπάνια παραθέριζαν τώρα στα σπίτια τους στην εξοχή...

Τούτο τον τόπο διάλεξε , ο πατριώτης μας Λαλαγιάννης , γιά να φτιάξει το δεύτερο Λιδορίκι , σ' αυτούς εδώ τους χωματόλοφους , τους πνιγμένους στα δέντρα και το πράσινο , εδώ ήταν τα κτήματα του πεθερού του , που τα δούλευε παλλληκαρίσια απ' ότι διηγούνταν οι παλιοί στα παιδιά και τα εγγόνια τους , στην κορφή είναι η Αρραβωνίτσα , εκεί , όταν τον έπιανε η νοσταλγία κι' ο καυμός της ξενητειάς , ανέβαινε ο Λαλαγιάννης κι' αγνάντευε , απέναντι τη Ρούμελη και το χωριό του , το Λιδορίκι...

Τo γεφύρι που μας οδηγεί στα...Λιδορικιώτικα τόπια , περνώντας το μπαίνουμε στην περιοχή Λιδορίκι , που υπάγεται στις Καμάρες , στην κορφή του πρώτου λόφου , φαίνεται το χωριό Αρραβωνίτσα , το γεφύρι όπως βλέπετε είναι του κλασσικού τσιμέντινου τύπου , όπως ήταν και το δικό μας , το Καινούριο Γεφύρι , κάτω στ' αμπέλια , και η άλλη γέφυρα στον Κόκκινο , που είχε καταστραφεί πριν από 2-3 χρόνια .

Προχωρώντας , από Καμάρες γιά Λιδορίκι , αφήνουμε την παραλιακή Αχαία , και πάμε προς την ενδοχώρα της , που είναι γεμάτη από παλιά σταφιδάμπελα , και οπωροφόρα δέντρα , αν και κατακαλόκαιρο υπάρχει μπόλικο πράσινο , ειδικά το Λιδορίκι είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στα δέντρα και τους θάμνους , ολόγυρα έχει μικρούς λόφους που χαίρεται το μάτι να τ0υς κοιτάζει , χάρμα οφθαλμών...

Πλησιάζοντας όμως στη διασταύρωση , μετά από μιά στροφή , κυριολεκτικά..ταράχτηκα , αντικρύζοντας μπροστά μας , αυτή την παλιά πινακίδα που δείχνει προς Λιδορίκι , τα Μαγαζά , που αναγράφονται στην πινακίδα είναι το κέντρο , θα μπορούσαμε να πούμε , του Λιδορικιού , με πλατεία και μαγαζιά , όλα όμως μισοκατεστραμμένα απ' τον σεισμό του Αιγίου , αν θυμάστε . Το Λιδορίκι ήταν , και είναι , οικισμός με σπίτια σκορπισμένα στα μικρολοφάκια που υπάρχουν και τα περισσότερα ήταν δεύτερες κατοικίες , οι κύριες ήταν στις Καμάρες , και τις χρησιμοποιούσαν το καλοκαίρι αλλά και στην περίοδο των γεωργικών τους εργασιών .

Μετά τον καταστροφικό σεισμό όμως , τα περισσότερα δεν ξαναφτιάχτηκαν , και παραμένουν μισοπεσμένα , σαν φαντάσματα στο πανέμορφο τοπίο , ένα από τα επισκευασθέντα έιναι και του μπάρμπα Γιάννη Λαλαγιάννη , ο οποίος μας υποδέχτηκε και μας ξενάγησε , στην περιοχή , υπάρχουν όμως και κάποιες οικογένειες που μένουν στο Λιδορίκι , όπως η οικογένεια του Κων.Μπούλη , που καμαρώνει λέγοντας πως είναι Λιδορικιώτης , στο σπίτι του είναι εγκατεστημένο και το τηλεφωνικό κέντρο του Λιδορικιού , μένου εκεί με τη γυναίκα και την κόρη του , που ασχολείται με τη μελισσοκομία , αλλά φτιάχνει και καταπληκτικό γλυκό Τριαντάφυλλο , ο κ. Μπούλης ασχολείται με γεωργικές εργασίες , όπως και οι περισσότεροι Λιδορικιώτες , παλιά όλος ο τόπος ήταν σταφιδάμπελα , αλλά με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε , τα ξεπάτωσαν και έχουν κρατήσει μόνο λίγα .

    ΄                Καλό  σας βράδυ …Κ.-

EΔΩ ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…

 

 

  Μέλη  του  Επαγγελματικού Συλλόγου Λιδορικίου , σε  μια  απ’ τις  πολλές  εκδρομές  που  γίνονταν  στη δεκαετία  του  60 αλλά και  αργότερα , διακρίναμε τους : Γ.Κιντώνη , επιπλοποιό , Κ.Κωσταντόπουλο , Βιβλιοπώλη , Σπ.Καλιαντέρη , μαραγκό , Βασ. Φαλίδας , Ζαχαροπλάστη , Χαρ.Χούσο , ράφτη , Τάκη Παπανακλή , βιοτέχνη  υφαντών κ.α

 

   Καλημέρα  Λιδορικιώτες ..

Καλημέρα  Greece  United States , Denmark , Cyprus , Italy , Germany , Canada , Finland , Turkey , Bahrain , Russia , Βulgaria .

   Καλημέρα  στους  ξενητεμένους  μας , στους  Λιδορικιώτες  του  Λιδορικιού της  Αχαϊας , που απ’ ότι μαθαίνουμε παρακολουθούν τα  Λιδορικιώτικα  νέα μέσω της  σελίδας  μας , κάτι που φυσικά μας  έδωσε μεγάλη  χαρά και  σίγουρα θα  καταφέρουμε  να  αναπτύξουμε  και  σχέσεις , μια και το άλλο Λιδορίκι είναι..” παιδί “ δικό μας ..

   Μια  καλημέρα  επίσης  στους  χθεσινούς  μας  επισκέπτες από : Athens , Nikaia , Thessaloniki , Patrai , Volos , Worth , Khania , Huntley , Iraklion , Frederiksberg , Milan , Chalandri , Elk Grove Village , Munich , Lamia , Nicosia , Toronto , Plovdiv , Bursa , Copenhagen , Moscow , Kalamaki , Korinthos , Helsinki , Kavala , Ioannina , Yiannitsa , Chicago , Larnax , Addison , La Grange Park , Manama , Larisa , Xanthi , Nea Ionia .

  Δυστυχώς , απ’ ό,τι μας  είπε μια “  Πελοποννήσια “ Λιδορικιώτισσα , η κ. Αγγελική  Φωτεινού , αυτό το  υπέροχο τοπίο , όπου χτίστηκε  το χωριό τους , κινδυνεύει να  γίνει..” χωματερή “ , ΧΥΤΑ ή  όπως  αλλιώς θέλετε  πείτε  το ..

  Αν  θέλετε  να  απολαύσετε το τοπίο του “ αδελφού μας” Λιδορικιού , μπήτε  στο blog    papanikolou.blogspot.com , και  θα  ενθουσιαστείτε …

   ΠΕΜΠΤΗ  ΣΗΜΕΡΑ 22  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011

  Φωκά ιερομάρτυρος , Μαρτίνου  μάρτυρος

 

  Το  σημερινό μας λοιπόν , φωτορεπορτάζ , θα  είναι  αφιερωμένο στις  ομορφιές του  άλλου  Λιδορικιού , της  Αχαϊας , απολαύστε ….

 

   Καλό  μεσημέρι σε  όλους  τους  Λιδορικιώτες , στερεοελλαδίτες  και Πελοποννήσιους ..

     Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-