EΡΜΟΥ, Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ " ΤΡΥΦΗΛΗΣ ΑΣΩΤΙΑΣ " ...

Ερμού, η οδός της «τρυφηλής ασωτίας»...

 Τι γράφει ένα βιβλίο του 1850 για τον ιστορικό δρόμο της Αθήνας .
       Μαζί με την Αιόλου, αποτελούσαν τους κεντρικούς δρόμους της Παλιάς Αθήνας κατά τα πρώτα Οθωνικά χρόνια. Γεμάτη εμπορικά καταστήματα, κυρίως γυναικείων ρούχων, η Ερμού ήταν ανέκαθεν πόλος έλξης του γυναικείου πληθυσμού. Ακόμη και οι Βαυαροί, που δεν άργησαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους (1843), την πήραν χαμπάρι και της έδωσαν το παρατσούκλι: η οδός της «τρυφηλής ασωτίας».   Στο βιβλίο του για την Αθήνα του 1850, ο Μπάμπης Άννινος  θα γράψει σχετικά:   «Η ζωή της πόλεως κατά την ημέραν έσφυζεν, ιδίως περί την διασταύρωσιν των δύο κεντρικών οδών Αιόλου και Ερμού. Εις αυτάς προ πάντων ευρίσκοντο τα διάφορα εμπορικά καταστήματα, οπόθεν άρρενες και θήλεις επρομηθεύοντο τα χρειώδη. Αλλά ταύτα δεν ήσαν αποκλειστικώς αποθήκαι υφασμάτων και κοσμημάτων και σκευών και ειδών πολυτελείας.   »Δύναμαι να βεβαιώσω εξ ιδίας αντιλήψεως ότι εις το ανώτερον τμήμα της οδού Ερμού, το από της Καπνικαρέας μέχρι της πλατείας του Συντάγματος, εκεί όπου σήμερον δεσπόζει το κράτος της κομψής αμφιέσεως και όπου το αιωνίως φιλάρεσκον θήλυ πορεύεται εις το καθημερινόν προσκύνημα των ιδιοτροπιών του συρμού (σ.σ. εννοεί της μόδας), υπήρχον ακόμη μέχρι προ πεντήκοντα και έλαττον ίσως ετών μεταξύ άλλων εργαστηρίων και πρατηρίων και δύο τρία παντοπωλεία, εις τα πρόθυρα των οποίων το ρυπαρόν μπακαλόπουλον διελάλει –τι βεβήλωσις αλήθεια! – τις μοσχομυρωδάτες σαρδέλλες!»    







 Ιδιαίτερα καταστήματα της Ερμού Ο Άννινος έχει σίγουρα κατά νου το μαγαζί του έντιμου μεγαλομπακάλη της Ερμού, Σταμάτη Κουζουλούδη, που εθεωρείτο «κοσμητής της αγοράς». Σημειώστε, αγαπητοί αναγνώστες, ότι ο χαρακτηρισμός «έντιμος» είχε εκείνη την εποχή μεγαλύτερη σημασία από το «μεγαλομπακάλης»!   Στην Ερμού υπήρχαν τότε δύο ειδών ραφτάδες για τους άνδρες: οι «Ελληνοράφτες» (που ασχολούνταν με τη φουστανέλα) και οι «Φραγκοράφτες» (για «ευρωπαϊκά ενδύματα»). Για τις κυρίες, τα πράγματα ήταν πιο απλά. Όλες πήγαιναν στη Γαλλίδα Λιζιέ, που ίδρυσε πρώτη ευρωπαϊκό ραφείο για γυναικείες τουαλέτες, όπως αποκαλούσαν τότε τα φορέματα!     Ένα άλλο αγαπημένο μαγαζί της Ερμού, εκείνη την εποχή, ήταν του Ροδόλφου Μάιφαρτ. Με τα είδη δώρων που έφερνε απ’όλη την Ευρώπη, στόλιζε τα αριστοκρατικά σπίτια της Παλιάς Αθήνας.   Αντιλαμβάνεσθε, ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα καταστημάτων, μικρών ξενοδοχείων και καφενείων, στα οποία αργότερα προστέθηκαν και πολυάριθμα ζαχαροπλαστεία, συγκέντρωνε πολύ κόσμο. Μιλώντας για τα ζαχαροπλαστεία της περιόδου 1880-1910 (Belle Époque), να μην λησμονήσουμε ένα πολύ αγαπητό μαγαζί της Ερμού, εκείνο του «Τζίτζικα». Ο λόγος; Ιδιαίτερος! Είχε μεταβληθεί σε αισθηματικό κέντρο των νεαρών! Εδώ φύλαγαν καρτέρι οι νεαροί κομψευόμενοι, άψογα πάντα ντυμένοι και με άνθος στην «κομβιοδόχη», έτοιμοι να φλερτάρουν με τις κυρίες και τις δεσποινίδες που τους ανέβαζαν τους χτύπους της καρδιάς των!   Επειδή, μάλιστα, όσοι ανεβοκατέβαιναν την Ερμού παρακολουθώντας τις κυρίες που σύχναζαν στα εμπορικά είχαν το παρατσούκλι «εργολάβοι», το ζαχαροπλαστείο προς «τιμήν τους» ονόμασε ένα γλύκισμά του «εργολάβο»!  Το όνομα διατηρήθηκε και μετά τον πόλεμο του 1940. Μια πάστα του ίδιου ζαχαροπλαστείου, που συνέχισε και αυτή τη νικηφόρα πορεία της και μετά τον πόλεμο, ήταν η «Κοπεγχάγη». Αυτή βγήκε, φυσικά, προς τιμήν της πρωτεύουσας της Δανίας, πατρίδας του Βασιλέως Γεωργίου.       Κατά τη διάρκεια της Belle Époque άλλαξε η εμπορική σημασία των κεντρικών δρόμων. Η Ερμού με την Σταδίου «συμμάχησαν» και κατέλαβαν την πρώτη θέση, ενώ το «δίδυμο» Αιόλου-Αθηνάς πέρασε στη δεύτερη θέση. Η «Εφημερίς» θα γράψει σχετικά το 1891:   «Ούτως αι Αθήναι εις τινά κέντρα αυτής μεταβάλλονται ολίγον εις Μιλάνον και ουχί σπανίως νομίζει τις ότι ευρίσκεται εις γωνίαν τινά παρισινού βουλεβάρτου. Κυρίως η συγκέντρωσις του πλήθους γίνεται εις τας οδούς του Ερμού και του Σταδίου, κατά δεύτερον δε λόγον εις τας οδούς του Αιόλου και της Αθηνάς. Από πολλού αι δύο πρώται αυταί οδοί κυριαρχούσι του αθηναϊκού εμπορίου. Εις αυτάς συνεκεντρώθησαν τα ε-μπορικά των ειδών της πολυτέλειας και των γυναικείων καλλωπισμών, πράγματα ελκύοντα τας κυρίας, ως τας χρυσαλίδας ή φλοξ [...]     »Αι οδοί του Αιόλου και της Αθηνάς δεν απέβαλον εισέτι ολοτελώς τον χρωματισμόν εμπορικών οδών ανατολικής πόλεως. Όλα αυτά, τα έξωθεν των θυρών κρεμάμενα αντικείμενα, προδίδουσιν ακόμη τας ανατολικάς συνηθείας των πραγματευτάδων, οίτινες εκθέτουσιν έξωθεν της θύρας των ό,τι εκλεκτόν έχει ένδον το κατάστημά των [...]».   Στις παρόδους της Ερμού λειτουργούσαν μετά το 1900 και πάρα πολλές μικρές βιοτεχνίες ρούχων και καπέλων. Μετά τις 5 το απόγευμα η Ερμού γέμιζε κορτάκηδες και λοιπούς λιμοκοντόρους που δοκίμαζαν την τύχη τους με τις αμέτρητες μοδιστρούλες και καπελούδες, που πλημμύριζαν το δρόμο.   Αλλά η Ερμού είναι μεγάλος δρόμος για να τον «περπατήσουμε» σε μια μέρα. Γι’ αυτό και θα επανέλθουμε ….
Πηγή: www.lifo.gr
 Πίσω στα παλιά

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΜΟΥ

 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Σικάτες κυρίες με καπέλα-κομψοτεχνήματα, κύριοι με ημίψηλα καπέλα και κοστούμια υψηλής αισθητικής, κτίρια νεοκλασικά που παραπέμπουν σε μία άλλη εποχή. Αυτή ήταν η εικόνα του πλέον πολυσύχναστου δρόμου στην Ελλάδα, της οδού Ερμού.

Η Ερμού έσφυζε από ζωή και ενσωμάτωνε την αριστοκρατικότητα, όπου συμπυκνωνόταν μια ολόκληρη εποχή

Κοινό υψηλού επιπέδου και οικονομικής επιφάνειας περιδιάβαινε τις κλασικές -για οποιαδήποτε αγορά- οδούς του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, γνωρίζοντας ακριβώς τι επιθυμούσε να αγοράσει, αλλά και πού θα το έβρισκε. Είτε επρόκειτο για υφάσματα, έτοιμα ενδύματα και τα σχετικά αξεσουάρ, είτε για κουμπιά κάθε είδους στα «κουμπάδικα» της οδού Μητροπόλεως. Ενας κόσμος όχι τόσο μακρινός, ο οποίος, ωστόσο, έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη τόσο των εμπόρων της ιστορικής οδού, όσο και στους επισκέπτες της.

Στις δεκαετίες πριν και μετά τον πόλεμο και την κατοχή, η Ερμού έσφυζε από ζωή και ενσωμάτωνε την αριστοκρατικότητα, όπου συμπυκνωνόταν μία ολόκληρη φιλοσοφία και το υπόβαθρο γενεών, γεγονός που αποτυπωνόταν στα καταστήματα της εποχής - όλα αποκλειστικοί «κάτοικοι» του διάσημου δρόμου. Αλλά και οι καταστηματάρχες που δραστηριοποιούνταν στην οδό διακατέχονταν από μία εντελώς διαφορετική νοοτροπία από αυτήν που απαντάται σήμερα στις αγορές του κέντρου της Αθήνας και όχι μόνο.

Εμποροι και εργαζόμενοι βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή δίπλα στον καταναλωτή για να μεριμνήσουν για τις ανάγκες του, να προτείνουν την πλέον μοντέρνα τάση της περιόδου και να τους προσφέρουν με τους τρόπους και την εμπειρία τους την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι σχέσεις που «κτίζονταν» ανάμεσα στον έμπορο και τον πελάτη θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν προσωπικές.

O Ευτύχιος Αλεξανδράκης έζησε όλη την ιστορική διαδρομή του πλέον εμπορικού δρόμου των Αθηνών

Η εμπορική «μαεστρία» της οδού Ερμού και των ανθρώπων της εκτόξευσαν τον δρόμο στη 10η θέση των ακριβότερων εμπορικών δρόμων του κόσμου το 2007 - πολύ πιο πάνω από τις δημοφιλείς εμπορικές πιάτσες της Σιγκαπούρης, του Μονάχου και της Βιέννης.

Το «μεγαλείο» της οδού, ωστόσο, έμελλε να είναι προσωρινό, καθώς η δυσμενής οικονομική και κοινωνική συγκυρία είχε άμεση επίπτωση να κατρακυλήσει φέτος στην 25η θέση μεταξύ των ακριβότερων εμπορικών δρόμων του πλανήτη. Σύμφωνα με μελέτη της διεθνούς εταιρείας συμβούλων ακινήτων Cushman & Wakefield για τους εμπορικότερους δρόμους του κόσμου, η Ερμού φαίνεται με αργούς ρυθμούς να ανακάμπτει, καθώς σε σχέση με το 2013, όπου είχε πέσει ακόμη πιο χαμηλά, στην 31η θέση, φέτος κέρδισε έξι θέσεις.

Γιώργος Ζούλοβιτς έμπορος ασημικών

Επιπλέον, το ετήσιο ενοίκιο για κάθε τετραγωνικό μέτρο, το 2015, αγγίζει τα 2.160 ευρώ, τη στιγμή που το 2007 το αντίστοιχο ετήσιο ενοίκιο κυμαινόταν στα 3.600 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, το 2009 διαμορφώθηκε στα 3.120 ευρώ και το 2013 στο ιστορικό χαμηλό των 1.980 ευρώ ανά τ.μ. ετησίως.

Ωστόσο, υπάρχουν επαγγελματίες λιανικής πώλησης που ωφελήθηκαν από τις χαμηλότερες ιστορικά τιμές των ενοικίων στην οδό, οι οποίοι κατάφεραν να αδράξουν την ευκαιρία να ενοικιάσουν ευκολότερα τον επαγγελματικό τους χώρο και, με αυτό τον τρόπο, να μειώσουν τα κενά καταστήματα και τους διαθέσιμους χώρους.

Γιώργος Σωφρονάς έμπορος γυναικείων τσαντών

«Από την άνοιξη του 2015 σημειώθηκε μία αρκετά δυνατή ζήτηση για καταστήματα της Ερμού, η οποία παρέσυρε τα ενοίκια λίγο παραπάνω από το ναδίρ που είχαμε ζήσει ως αγορά το 2013-2014. Ουσιαστικά, η ανάκαμψη ήρθε από τα μέσα του 2015, καθώς το κλίμα που είχε δημιουργηθεί πριν από τις εκλογές δημιούργησε ''αισθήματα'' αστάθειας και ανασφάλειας. Και ενώ πολλοί από τους εμπόρους περιμένουν να δουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στον τραπεζικό τομέα, υπάρχουν ήδη προτάσεις και projects για επενδύσεις από πολυεθνικούς και εγχώριους ομίλους», δήλωσε στο «Εθνος» ο κ. Σωτήρης Αντωνίου, διευθυντής του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών.

Εμπορική βιωσιμότητα
Ειδικότερα, ο ΕΣΑ έχει καταφέρει να «εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του εμπορικότερου δρόμου της πόλης για εμπορική χρήση, αφού, μετά την πεζοδρόμησή του, ο Σύλλογος κέρδισε το ''στοίχημα'' και απέφυγε την τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων στην Ερμού. Ως εκ τούτου, από εμπορικής πλευράς, η Ερμού διαθέτει έκτοτε το ''ατού'' των πολλών μοναδικών καταστημάτων».

«Μετά τη Μεταπολίτευση και έως το 1980 είχαμε πολλές ελληνικές και λίγες πολυεθνικές εταιρείες στην οδό. Εμπόρους, όπως τον Παπαγιάννη, τον Σινάνη, τον Στρατηγίου, τον Σταυρόπουλο και τόσους άλλους, το καταναλωτικό κοινό μπορούσε να τους αναζητήσει αποκλειστικά στην Ερμού, κάνοντάς την προοδευτικά την ''καρδιά'' της αθηναϊκής αγοράς», καταλήγει.

Ευτύχιος Αλεξανδράκης έμπορος ενδυμάτων
Με πελάτες την Κοτοπούλη και τον Σοφοκλή Βενιζέλο

Στο νούμερο 27 της Ερμού, βρίσκεται εγκατεστημένο από το 1860 το κτίριο, όπου στεγάζεται, εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, το ομώνυμο κατάστημα ενδυμάτων του κ. Ευτύχιου Αλεξανδράκη, ετών 95 σήμερα. Αριστοκρατικός και ακμαιότατος, ο κ. Αλεξανδράκης μάς υποδέχθηκε στον χώρο του (σ.σ. έναν χώρο εξαιρετικής αισθητικής) και... «ζωγράφισε» μπροστά μας μία αναπαράσταση της Ερμού των δεκαετιών πριν και μετά την Κατοχή. Οντας ενεργός έμπορος ήδη από το 1937, ο κ. Αλεξανδράκης θυμάται τις προσωπικότητες που πέρασαν κατά καιρούς από το κατάστημά του, μεταξύ των οποίων η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Κυβέλη, ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αλλά και ο υπασπιστής του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Αλλά και πέραν των... «επωνύμων» της εποχής, ο ίδιος ο κόσμος, όπως αναφέρει, ήταν πολύ διαφορετικός από σήμερα. «Εκείνη την εποχή, οι κυρίες ήταν προσεγμένες, ωραίες, ντυμένες με κομψότητα και χάρη. Σήμερα υπάρχει μία ανακολουθία, λείπει ο ρυθμός και, εκτός αυτού, οι σημερινές γυναίκες μάλλον προτιμούν την ακραία -σε διαφορετικό βαθμό η καθεμία- ένδυση. Πρόκειται για αλλαγή νοοτροπίας».

«Τότε δημιουργούσαμε προσωπική επαφή με τους πελάτες μας, βρισκόμασταν πάντοτε δίπλα τους, μας εμπιστεύονταν», προσθέτει. Αλλωστε, οι πελάτες δεν θέλουν να είναι «αριθμοί», θέλουν να διακρίνονται, να αναγνωρίζουμε τη διαφορετικότητα και την προσωπικότητά τους».

Γιώργος Ζούλοβιτς έμπορος ασημικών
Η τρίτη γενιά διατηρεί το κύρος

Την τρίτη γενιά του διανύει το κατάστημα ασημικών, ειδών γάμου και σπιτιού, Ζούλοβιτς, στην οδό Ερμού 23-25, το οποίο συμπληρώνει το 79ο έτος λειτουργίας του (σ.σ. ιδρύθηκε το 1936). Σημερινός διαχειριστής του είναι ο τρίτος τη τάξει στην οικογένεια και εγγονός του ιδρυτή του, Αθανασίου Ζούλοβιτς, Γιώργος Ζούλοβιτς.

«Η Ερμού παραμένει ο πιο κεντρικός δρόμος της Αθήνας και αποτελεί πέρασμα για πολύ κόσμο, ωστόσο μία σημαντική διαφορά του με παλαιότερα είναι η ανάπτυξη αλυσίδων και πολυεθνικών εταιρειών», επισημαίνει. Κάποτε έρχονταν για τις αγορές τους άτομα από όλη τη χώρα, καθώς δεν υπήρχε κάποιο αντίστοιχο κατάστημα σε άλλες πόλεις, «πραγματοποιούνταν υπαίθριες εκδηλώσεις, εορταστικά events, ενώ ο στολισμός κατά την περίοδο των εορτών ήταν μοναδικός» συμπληρώνει. Σήμερα, η αλλαγή κλίματος είναι ευδιάκριτη, διότι υφίσταται πληθώρα αντίστοιχων «ονομάτων» σε όλη σχεδόν τη χώρα».

Γιώργος Σωφρονάς έμπορος γυναικείων τσαντών
Αγώνας για ποιοτική εξυπηρέτηση

Από το 1959 εργάζεται στην Αθήνα ο Αρκάς, Γιώργος Σωφρονάς, έμπορος γυναικείων τσαντών. «Από 13 ετών που ήρθα από την Αρκαδία, παλεύω στο πεζοδρόμιο», υπογραμμίζει. «Μέχρι πότε;» ρωτήσαμε. «Μα φυσικά, μέχρι σήμερα», απαντά αφοπλιστικά. Σημαντική παράμετρος στον εμπορικό ανταγωνισμό ήταν, ειδικά τη δεκαετία του '50 και '60, η βιτρίνα.

«Είχαμε καθημερινά έναν ''διαγωνισμό'' βιτρίνας, όπου τα καταστήματα ανταγωνίζονταν σε διακόσμηση μεταξύ τους, με σκοπό την προσέλκυση του καταναλωτή και την καλύτερη ανάδειξη του εμπορεύματος», θυμάται. Οσο για τον κόσμο που επισκεπτόταν την οδό, «είχε γούστο, ήταν σικάτος και ήξερε τι θα διαλέξει, ενώ στόχος του εμπόρου ήταν η απόλυτη εξυπηρέτηση του πελάτη».

Κατερίνα Κυρίτση
Φωτό Γρηγόρης: Χρυσοχοΐδης

ΕΘΝΟΣ

Πίσω στα παλιά

Η ΕΡΜΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΙΖΕΙ ΠΙΑ ΤΗΝ 10ην ΑΚΡΙΒΌΤΕΡΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΟΔΟ

Δείτε την Ερμού σήμερα και σκεφτείτε ότι κάποτε ήταν 10η ακριβότερη εμπορική οδός στον κόσμο, γράφει το Business Insider.
Το Business Insider δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες ένα ρεπορτάζ το οποίο παρουσιάζει την οδό Ερμού, η οποία πριν από λίγα χρόνια ήταν μέσα στις 10 ακριβότερες εμπορικές οδούς στον κόσμο και κάνει μια σύγκριση με τη σημερινή εικόνα της.
«Όταν σκέφτεστε τις πιο ευημερούσες εμπορικές οδούς του κόσμου, σίγουρα το μυαλό σας δεν πάει στην Ελλάδα» αναφέρει το ρεπορτάζ.
Αλλά πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2008 και της κρίσης της ευρωζώνης του 2010-2012, η Αθήνα φιλοξενούσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα λιανεμπορίου στον πλανήτη.
Το 2012, η Αθήνα ήταν η 10η πιο ακριβή αγορά στον κόσμο.
Τρία χρόνια αργότερα, μένω σε ένα ξενοδοχείο στον ίδιο ακριβώς δρόμο και δεν μπορώ να φανταστώ καν ότι αυτή ήταν κάποτε μια εύρωστη περιοχή.
Η τιμή των εμπορικών καταστημάτων έχει κατρακυλήσει σχεδόν στο μισό από το 2007 και η περιοχή έχει χάσει αρκετή από την παλιά της αίγλη - ρίξτε μια ματιά.










http://www.iefimerida.gr/
 Πίσω στα παλιά