Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟ 1932

 

Βέρες και χρυσαφικά για να... σωθεί η Ελλάδα!

Οι πολίτες κλήθηκαν από πατριωτικό καθήκον να δώσουν τα κοσμήματά τους για να ενισχυθούν τα αποθέματα της χώρας σε χρυσό

Τέτοιες μέρες, τον Απρίλιο του 1932, η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων κήρυσσε, επισήμως, χρεοστάσιο. Η Ελλάδα, όπως γνωστοποιούσε στη σύνοδο της Κοινωνίας των Εθνών ο Ελ. Βενιζέλος αδυνατούσε να καταβάλει τις οφειλές της από τον εξωτερικό δανεισμό και ανέστειλε επί μία πενταετία την καταβολή των τοκοχρεολυσίων.

Στη «μοιραία λύση», όπως χαρακτηριζόταν τότε, είχε αναγκασθεί να προσφύγει ο πρωθυπουργός μετά από πολύμηνο αποτυχημένο μαραθώνιο για την εξασφάλιση οικονομικής στήριξης από τους διεθνείς οργανισμούς και την εξεύρεση δανείου στις χρηματαγορές.

Σκίτσο με τον Βενιζέλο να αγορεύει στη Βουλή αμέσως μετά το χρεοστάσιο
και την επιστροφή του από τη Γενεύη.

Η κήρυξη της χρεοκοπίας, όπως θα ονομαστεί αργότερα κι έτσι θα περάσει στην ιστορία, εκτός των γνωστών ραγδαίων εξελίξεων -οικονομικών και πολιτικών- που σημάδεψαν την Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, είχε κι άλλες «παρενέργειες». Ξεχασμένες, αλλά όχι χωρίς επαφή με υπαρκτές διεργασίες στη σημερινή δραματική οικονομική πραγματικότητα. Οπως για παράδειγμα ήταν η αναζωπύρωση ενός «εθνικισμού» ή «νέου πατριωτισμού», που πήρε διάφορες μορφές. Μερικές φορές και κωμικοτραγικές...

Χρεοστάσιο

Ετσι, αμέσως μετά την επισημοποίηση του χρεοστάσιου, κατά τη σύνοδο της ΚτΕ στη Γενεύη στις 16 Απριλίου, εμφανίζεται κι αρχίζει να διακινείται η ιδέα της «κρατικοποίησης» του ιδιωτικού χρυσού.

Η απλοϊκή λογική, που τη διαπερνούσε, ήταν πως αν οι πολίτες προσφέρανε τα χρυσαφικά τους, θα ενισχύονταν τα αποθεματικά της χώρας σε χρυσό.

Επομένως, θα διευκολυνόταν ώστε ν΄ αντιμετωπίσει την κάλυψη του χαρτονομίσματος (δεν είχε εγκαταλειφθεί ακόμη η «χρυσή βάση», δηλαδή η μετατρεψιμότητα της δραχμής σε χρυσό), τις εισαγωγές ειδών πρώτης ανάγκης για τις οποίες απαιτούνταν χρυσός ή συνάλλαγμα, το όργιο της συναλλαγματικής κερδοσκοπίας, τη μαύρη αγορά, την κατρακύλα του νομίσματος κλπ.

Επικεφαλής της κίνησης για τη «σωτηρία της δραχμής και της πατρίδος» τέθηκε ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Πρωτοστατούσαν διάφοροι «εθνικοί σύλλογοι» στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και υποστήριζαν θερμά την πρωτοβουλία, με τις συνηθισμένες υπερβολές, οι περισσότερες εφημερίδες.

Η αντιπολίτευση και κυρίως το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Π. Τσαλδάρη την παρακολουθούσε, μάλλον, αμήχανα, παραπέμποντας την υλοποίηση της ιδέας από μια άλλη κυβέρνηση.

Μέχρι την επάνοδο του πρωθυπουργού από τη Γενεύη, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης υποδέχονται μετά πολλών επαίνων την ιδέα, αλλά εμφανίζονται επιφυλακτικοί ως προς την προσφορά των τιμαλφών στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ας περιμένουμε, λέγανε, να γυρίσει ο πρωθυπουργός και μετά βλέπουμε...

Στο μεταξύ πολίτες προσέρχονταν στην ΤτΕ για να προσφέρουν κοσμήματα, υπάλληλοι φέρονταν πρόθυμοι να δώσουν τα κοσμήματά τους, η κόμισσα Λουίζα Ριανκούρ έδινε χρυσά νομίσματα, φήμες κυκλοφορούν ότι η πλούσια Εκκλησία θα συμβάλλει με χρυσά σκεύη κι άλλα πολλά.

Η τράπεζα αρνούνταν να δεχθεί τα κοσμήματα και τη μόνη παραχώρηση που έκανε ήταν να τα παραλαμβάνει ως απλά δέματα προς φύλαξη! Από την αρχή η υπόθεση του «πατριωτικού χρυσού» συναντούσε εμπόδια. Παρά τις μεγαλοστομίες εκπροσώπων φορέων και αρχών.

Το «κίνημα» είχε γαλλικές ρίζες...

Η ιδέα, πάντως, δεν φαίνεται να ενθουσίασε τον Βενιζέλο, ο οποίος είχε ήδη αποφασίσει την εγκατάλειψη της «χρυσής βάσης» και της μετατρεψιμότητας της δραχμής (οι σχετικές εξαγγελίες θα γίνουν στις 26-27 Απριλίου 1932).

Ετσι, άρχισε να κοπάζει ο «πατριωτικός πυρετός του χρυσού». Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Π. Βουρλούμης, μετά την επάνοδο του πρωθυπουργού, θα προσανατολίσει την ιδέα αλλού.

«Σκόπιμος, δηλώνει διερμηνεύοντας την τελική κυβερνητική θέση, θα είναι μόνον η εκ μέρους των ιδιωτών χρησιμοποίησις του τυχόν κατεχομένου αυτουσίου χρυσού είτε ως νομίσματος είτε ως εμπορεύματος εις αγοράν ξένου συναλλάγματος και η παράδοσις αυτού έστω εις την ελευθέραν αγοράν με ανταλλαγή δραχμών?» Καλούσε, δηλαδή, όσους θέλουν να εξαργυρώσουν με δραχμές το χρυσάφι τους, ώστε έτσι να ενισχυθούν τα αποθεματικά σε χρυσό.

Αυτό σήμανε και το άδοξο τέλος, στη φάση αυτή, της ιδέας. Αλλο να επιδεικνύεται δημοσίως η προσφορά χρυσαφικών κι άλλο ανωνύμως να μετατρέπονται σε υποτιμημένες δραχμές στην αγορά! Για λόγους ιστορικής ακρίβειας πρέπει να επισημανθεί ότι η γέννηση της ιδέας δεν ήταν ελληνική και η όποια ανταπόκριση σ΄ αυτή δεν οφειλόταν σε κάποιον μοναδικό «ρωμαίικο πατριωτισμό».

Το φαινόμενο είχε εμφανιστεί στη Μ. Βρετανία μετά τη μεγάλη υποτίμηση της στερλίνας και την εγκατάλειψη του κανόνα χρυσού-συναλλάγματος (Σεπτέμβριος 1931). Από τότε ο θησαυροφύλακας του Λονδίνου είχε απευθύνει έκκληση στους Αγγλους να καταθέσουν στην εκδοτική τράπεζα το χρυσάφι που είχαν ώστε να στηρίξουν τη λίρα.

Ραγδαία αύξηση
Η προσφορά ήταν μεγάλη, καθώς η εκδήλωση του αγγλικού πατριωτισμού μεταφραζόταν και σε χάρτινες λίρες (παρέδιδαν χρυσό και έπαιρναν ανάλογα χαρτονομίσματα). Πολύ γρήγορα, μάλιστα, η κίνηση πήρε και επιχειρηματικές, μάλλον, διαστάσεις, αφού φάνηκε ότι γρήγορα η τιμή της λίρας ανέβαινε ραγδαία και θα ξεπερνούσε, όπως και πριν από τη χρυσή βάση. Επομένως, με τις ίδιες λίρες που εισέπρατταν τότε δίνοντας χρυσό, θα μπορούσαν να αγοράζουν αργότερα περισσότερο χρυσό!

Πριν από την Αγγλία και η Γαλλία είχε καταφύγει στην εθελοντική συγκέντρωση του ιδιωτικού χρυσού από το κράτος για πατριωτικούς σκοπούς. Αυτό έγινε κατά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-71, προκειμένου το Παρίσι να καταβάλει στον Βίσμαρκ πέντε δισ. γαλλικά φράγκα σε χρυσό, ώστε να του αποδοθούν ορισμένα εδάφη που είχαν καταλάβει οι Πρώσοι.

Στα καθ΄ ημάς μετά το ξέφτισμα της κίνησης, με τις βέρες, η ιδέα θα επανέλθει βελτιωμένη. Ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών θα πάρει πρωτοβουλία για την ίδρυση πατριωτικού οργανισμού. Σχεδιαζόταν να συγκεντρώνονται σ' αυτόν ο «αυτούσιος χρυσός ή χρυσά αντικείμενα και λοιπά τιμαλφή, επί πληρωμή της αξίας των και επί της αποκλειστικής αυτών χρησιμοποιήσεως ως καλύμματος διά το εθνικόν μας νόμισμα».Εγιναν συσκέψεις, προτάθηκε η έκδοση ειδικού νόμου για τη σύσταση του φορέα τον Μάιο του 1932, αλλά η υπόθεση δεν είχε συνέχεια...

Ενας μήνας που σημάδεψε τη χώρα στη δεκαετία του ’30
Παύση πληρωμών

Ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος, με μια ομιλία που χαρακτηρίζεται ιστορική, αναγγέλλει στη σύνοδο της Κοινωνίας των Εθνών (16 Απριλίου 1932) «παύση πληρωμών» για τους δανειστές του ελληνικού Δημοσίου. Ηταν μια μεθοδευμένη κίνηση που είχε ξεκινήσει από τις αρχές του χρόνου.

«Περιφανής νίκη»

Η είδηση του πενταετούς χρεοστάσιου στην Ελλάδα παρουσιάζεται ως «περιφανής νίκη», δεδομένου ότι η διεθνής κοινότητα δεχόταν μια ετήσια αναστολή καταβολής των τοκοχρεολυσίων. Η κυβέρνηση δεν έχασε χρόνο και ξεκίνησε αμέσως διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Πτώχευση

Στις 23 Απριλίου 1932 η Ελλάδα κηρύσσει και επισήμως «πτώχευση». Τρεις μέρες αργότερα η κεντρική τράπεζα σταματά να μετατρέπει δραχμές σε χρυσό, ενώ την επομένη εγκαταλείπεται και ο κανόνας του χρυσού και επιβάλλονται πολλά περιοριστικά μέτρα ως προς το συνάλλαγμα.

Ιτε, παίδες Ελλήνων...
Ο ευθυμογράφος Πολ Νορ (Νίκος Νικολαΐδης) σατιρίζει ανελέητα τον... πατριωτισμό της βέρας: «Θ΄ ανατείλουν στην Ελλάδα πειό καλύτερες ημέρες/ σαν θα δώσουμε τις βέρες / και να δούμε τι ακόμη η πατρίδα θα ζητήση/ μια και είναι προωρισμένη για να ζήση και θα ζήση/. Σαν θα δώσουμε τις βέρες όλα θενά πάνε φίνα/και η λίρα θενά πέση / και στο μεταξύ όσοι ζήσουν, θα γινούν από την πείνα/ όσο σικ και ελεγκάντσα και με δαχτυλίδι μέση/. Τι ωραία που περνούμε, φτου να μην αβασκαθούμε! / μεις κι αυτοί που μας διοικούνε! Ζήτω, ζήτω οι κυβερνώντες! Και ή όλοι να χαθούμε ή εκείνοι να σωθούνε! / Ιτε, παίδες των Ελλήνων κατ΄ ευθείαν στα ταμεία/ για να δόστε ό,τι μένει...»

«Καταλήστευση» του λαού

Από την πλευρά του οργανωμένου εργατικού κομμουνιστικού κινήματος η προσφορά των χρυσαφικών θεωρείται ως νέα «μέθοδος καταλήστευσης». Συνδικαλιστής της εποχής γράφει για την «καινούργια ληστεία» με το «χρυσάφι που σκοπεύει η κυβέρνηση των πλουσίων να πάρει από τον εργαζόμενο λαό. Στην ουσία πρόκειται περί καθαρής ληστείας γιατί με τα γνωστά εκβιαστικά μέσα και τη δημαγωγία θα αρπάξει τα δαχτυλίδια, σκουλαρίκια...» Αν και προσθέτει «οι περισσότεροι φτωχοί τάχουν πουλήσει για να αγοράσουν καλαμποκάλευρο, όσοι ωστόσο τυχαίνει νάχουν κάτι, το καλύτερο πώχουν να κάνουν είναι να μη τα δώσουν στους εκμεταλλευτές να τα φάνε...»

16-21 Απριλίου
Η γέννηση της πρωτοβουλίας

Η ΑΡΧΙΚΗ ΙΔΕΑ: «Υπολογιζομένου ότι επί πληθυσμού 6,5 περίπου εκατομμυρίων που έχει σήμερον η Ελλάς, το εν εκατομμύριον ανδρών είναι συζευγμένον και ότι κατ΄ αναλογίαν δυο εκατομμύρια Ελλήνων και Ελληνίδων φέρουν ανά μίαν χρυσήν βέραν, θα ήτο δυνατόν εντός 24 ωρών να συρρεύσουν εις το Δημόσιον Ταμείνο δυο εκατομμύρια περίπου χρυσών λιρών δια της συνεισφοράς μόνον των βερών...»

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ: «Το φλέγον ζήτημα τον οποίον απασχολεί την κονήν γνώμην είναι το περί προσφοράς χρυσού και τιμαλφών των ιδιωτών προς το κράτος. Oταν κατά το πρώτον είχε ριφθεί η ιδέα αυτή, ομολογουμένως δεν ήτο δυνατόν να προβλέψη κανείς τον ζωρόν ενθουσιασμόν και την θερμήν συγκίνησιν μετά της οποίας ο κόσμος της Ελλάδος θα απεδέχετο μίαν τοιαύτην πρωτοβουλίαν...»

ΟΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ: «Συνειργάσθην μετά του κ. Μαρή (υπουργός Οικονομικών) δια το ζήτημα το οποίον υπέδειξαν εις την Αρχιεπισκοπήν πολλαί επιτροπαί ιδιωτών, ζητούσαι να ιδρυθή οργάνωσις προς συλλογήν χρυσών αντικειμένων και τιμαλφών, τα οποία πλείστοι είναι πρόθυμοι να προσφέρουν εις τας δυσκόλους αυτάς στιγμάς εις τας οποίας ευρίσκονται τα οικονομικά του κράτους...» (δηλώσεις του αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου)

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: «Δεν αμφέβαλλον ότι η εκκλησία θα έσπευδε και την φοράν ταύτην να αναλάβη την σημαίαν ενός αγώνος αυτόχρημα εθνικού. Εις τον αγώνα αυτόν δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι θα ασκήση αποφαστικωτάτη επίδρασιν η συγκέντρωσις του νεκρού χρυσού του ευρισκομένου σήμερα εις χείρας των Ελλήνων και να είμεθα βέβαιοι ότι οι Έλληνες εις την περίπτωσιν αυτήν δεν θα δειχθούν εις πατριωτισμόν κατώτεροι άλλων λαών...» (δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Μαρή)

ΤΟ «ΠΡΟΒΛΗΜΑ»: Ο διευθυντής της Τραπέζης της Ελλάδος ανεκοίνωσε ότι «η ΤτΕ δεν δύναται ν΄ αναλάβη πρωτοβουλίας... Εχει, όμως, απόλυτον πεποίθεσιν ότι ως ρυθμισθή και αποκρυσταλωθή ο τρόπος της καταθέσεως των τιμαλφών, οι Ελληνες πολίται θα σπεύσουν να κάμουν το καθήκον των διά να σώσουν την δραχμήν και την Ελλάδα»

(Τα αποσπάσματα προέρχονται από τις εφημερίδες ΕΘΝΟΣ, ΠΑΤΡΙΣ και ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ στις 16-20 Απριλίου 1932).

Τ. Κατσιμάρδος

http://boraeinai.blogspot.gr

 πίσω στα παλιά

1893 : Η ΜΟΔΑ ΤΩΝ “ ΔΑΝΕΙΩΝ ΕΠΙ ΕΝΕΧΥΡΩ “ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ

 

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Έκπληκτοι οι Αθηναίοι παρατηρούσαν να γεμίζει η πόλη τους με ενεχυροδανειστήρια, όταν ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση του 1893 που κατέληξε στο «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη. Πριν από την κρίση μόλις τρία ή τέσσερα ενεχυροδανειστήρια υπήρχαν σε όλη την πόλη. Σε διάστημα λίγων μηνών περισσότερα από πενήντα καταστήματα με την ταμπέλα «ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΔΑΝΕΙΑ ΕΠΙ ΕΝΕΧΥΡΩ» εμφανίστηκαν στην Πλάκα, στου Ψυρρή, στη Νεάπολη, ακόμη και στο Κολωνάκι. Όλος ο εξοπλισμός τους ήταν ένα τραπέζι, ένα ανάκλιντρο, τέσσερις καρέκλες και συνήθως ένας γεωγραφικός χάρτης αναρτημένος στον τοίχο και με ανεξήγητη τη χρήση του.

Αυτή ήταν η ορατή περιουσία του ενεχυροδανειστή. Εκεί έφταναν τα τιμαλφή κοσμήματα, τα διαμάντια της συζύγου, οι ομολογίες της άγαμης κόρης, μουσικά όργανα, βαρύτιμα βιβλία κ.ά. Βέβαια, η αυστηρή νομοθεσία επέβαλλε τη σύνταξη συμβολαίων, ώστε να μην μπορούν να πωληθούν τα ενεχυριαζόμενα. Όταν έληγε η ημερομηνία ο «πελάτης» έπρεπε να εμφανιστεί και είτε να πληρώσει το ποσόν είτε να ανανεώσει τη συμφωνία, με τον ανάλογο τόκο εννοείται. Συχνά πυκνά αναγγέλλονταν στην Αστυνομία εξαφανίσεις ενεχυροδανειστών,

οι οποίοι προτιμούσαν να αλλάζουν γειτονιά, αφού και εκείνοι με τη σειρά τους είχαν ενεχυριάσει τα αντικείμενα για να εισπράξουν περισσότερο τόκο!

Κάθε μέρα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας διάφορες ιστορίες, με πιο συχνές τις περιπτώσεις των «ενεχυροδανειστών» που έφευγαν για το εξωτερικό αφού συγκέντρωναν ολόκληρες περιουσίες. Οι πιο γνωστές ήταν ίσως ενός Φωκά, ο οποίος τελικά κατέληξε στη φυλακή, χωρίς ποτέ να επιστρέψει τα αντικείμενα στους δικαιούχους τους, και κάποιος Ελβετός Κρόμπελ που έριξε κανόνι αφού κατόρθωσε να βάλει στο χέρι σημαντικές οικογένειες των Αθηνών. Ακόμη και ένας πρώην υπουργός έχασε το ρολόι του, το οποίο ομολόγησε ότι είχε αφήσει ενέχυρο σ’έναν «αετονύχη» της πλατείας Συντάγματος!

http://mikros-romios.gr

 πίσω στα παλιά

ΟΙ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τη χρεωκοπία ή πτώχευση της Ελλάδας, λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης του εξωτερικού της χρέους. Διεθνούς φήμης οικονομολόγοι, πολιτικοί, αλλά και κυβερνητικοί σύμβουλοι έχουν καταναλώσει μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας για να αποδείξουν το αναπόδραστον του πράγματος, υποδεικνύοντας μάλιστα και πιθανές ημερομηνίες της πτώχευσης.

Οι Έλληνες, στα 190 χρόνια της σύγχρονης ιστορίας τους, έχουν βιώσει την εμπειρία της πτώχευσης συνολικά τέσσερεις φορές. Την πρώτη το 1827, όταν ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, βρέθηκε σε δεινή θέση να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τα δύο δάνεια του Αγώνα που είχαν ληφθεί το 1824 και το 1825 και κατασπαταλήθηκαν. Ήταν μια ιδιόμορφη πτώχευση, αφού εκείνη την περίοδο η  Ελλάδα ήταν κράτος “εν τη γενέσει”. Γι’ αυτό και κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η Ναυμαχία του Ναυαρίνου, που κατοχύρωσε την ανεξαρτησία της χώρας, έγινε και με σκοπό οι δανειστές μας να εισπράξουν τα λεφτά τους από ένα οργανωμένο κράτος.

Την εξυπηρέτηση του δανείων της Επανάστασης ανέλαβε τελικά η βασιλεία του Όθωνα το 1832. Πήρε νέο δάνειο 60 εκατομμυρίων δραχμών από τους αδελφούς Ρότσιλντ (Μάιος 1833), το οποίο οι Άγγλοι το είχαν αρνηθεί στον “ρωσόφιλο” Καποδίστρια, πριν από πέντε χρόνια. Οι προστριβές με τους δανειστές ήταν καθημερινό φαινόμενο, η οικονομία δεν προόδευε, πόροι για την αποπληρωμή του δεν υπήρχαν κι έτσι ο Όθωνας πήρε σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία επιτάχυναν τις πολιτικές εξελίξεις και στις 3 Σεπτεμβρίου 1843 εκδηλώθηκε το στρατιωτικό κίνημα Καλλέργη, που οδήγησε στην παραχώρηση Συντάγματος από τον βασιλιά. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, η χώρα μας κήρυξε στάση πληρωμών.

Μόλις το 1879 η Ελλάδα ανέπνευσε οικονομικά από τους πιστωτές της και άρχισε να ξαναδανείζεται από τις ξένες χρηματαγορές. Τα επόμενα χρόνια ήταν περίοδος έντονης ανάπτυξης, με πρωτεργάτη τον Χαρίλαο Τρικούπη. Η χώρα δανείστηκε μεγάλα ποσά για έργα υποδομής, όπως ο σιδηρόδρομος και η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, αλλά και για την υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή της απελευθέρωσης των ελληνικών εδαφών, που ανήκαν στη θνήσκουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η κρίση στη διάθεση της σταφίδας, του βασικού εξαγωγικού προϊόντος της χώρας, επέτεινε το πρόβλημα του χρέους και ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης αναγκάστηκε να αναφωνήσει στη Βουλή στις 10 Δεκεμβρίου του 1893 το περίφημο «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν!». Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο μετά την ήττα των ελληνικών όπλων στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, οπότε η χώρα μπήκε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (6 Σεπτεμβρίου 1897), με την επιβολή των γνωστών μονοπωλίων σε σπίρτα, τσιγάρα, οινόπνευμα και άλλα προϊόντα.

Στις αρχές του 20ου αιώνα η ελληνική οικονομία βελτιώθηκε αισθητά, αλλά η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 με την εισροή 1,5 εκατομμυρίων προσφύγων στην Ελλάδα, ανάγκασε τις κυβερνήσεις να καταφύγουν σε δανεισμό για να αντιμετωπίσουν το οξύ πρόβλημα. Η κρίση του 1929 με το κραχ της Γουόλ Στριτ είχε και τις παρενέργειές της και στην Ελλάδα. Η δραχμή δέχθηκε μεγάλες πιέσεις, τα συναλλαγματικά αποθέματα εξανεμίστηκαν και στις 18 Απριλίου 1932 από την Ελβετία, όπου ευρίσκετο, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος αναγκάστηκε να κηρύξει στάση πληρωμών, δηλαδή πτώχευση, την τελευταία εμφανή, προς το παρόν, στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

: http://www.sansimera.gr

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ..ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ , ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ..ΕΠΟΜΕΝΟΣ ;

 

31/5/2008 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Από το Βατούμ στη στοά Σαούλ

Τρία αδέλφια από τη Ρωσία ξεκίνησαν από έναν πάγκο, για να κατακτήσουν την ελληνική αγορά....
Της ΜΑΙΡΗΣ ΛΕΜΠΕΣΗ
Ολα ξεκίνησαν από έναν πάγκο στη Στοά Σαούλ, στα χρόνια του μεσοπολέμου. Τρία αδέλφια από το Βατούμ της Ρωσίας, ο Απόστολος, ο Λέανδρος και ο Οδυσσέας Φωκάς επιστρέφουν στην πατρίδα. Προορισμός τους, η Θεσσαλονίκη. Ενας πάγκος στη Στοά Σαούλ χρησιμεύει ως επαγγελματική στέγη. Γρήγορα, θα αποδειχθεί μικρός. Το 1936, τα τρία αδέλφια συστήνουν την εταιρεία «Βεργόπουλος», προπομπό της «Φωκάς». Την ίδια χρονιά ξεκινά τη λειτουργία του το πρώτο κατάστημα στη Θεσσαλονίκη, στη συμβολή των οδών Ερμού και Βενιζέλου. Το 1958, τα τρία αδέλφια ανέλαβαν τη διοίκηση της εταιρείας, μετονομάζοντάς την σε «Φωκάς», ενώ κατά τη δεκαετία 1970-1980 τέθηκαν οι βάσεις για την περαιτέρω εμπορική ανάπτυξή της. Το κατάστημα της οδού Ερμού στη Θεσσαλονίκη, επεκτείνεται (1970-71) δημιουργώντας τη γνωστή πια «γωνία του Φωκά» στη συμπρωτεύουσα. Το τέλος της δεκαετίας του ’70 όμως, θα σηματοδοτούσε μια μεγάλη επιτυχία για τον όμιλο. Το 1978 εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Τσιμισκή 48-50, σε έκταση 7.500 τ.μ. Πλέον, είχε έλθει η ώρα της δεύτερης γενιάς να μπει δυναμικά στη διοίκηση της εταιρείας. Στρατηγική επιλογή, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1980-1990, είναι η είσοδος στη χονδρική πώληση και η αντιπροσώπευση ξένων εμπορικών σημάτων στην ελληνική αγορά, κατά τις επιταγές της εποχής. Ετσι, ξεκινά η μεταμόρφωση των καταστημάτων του ομίλου, με τη δημιουργία περισσότερων από 250 shops-in-shop. Η κίνηση αυτή φαίνεται ότι έθεσε τις βάσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη και ταυτόχρονα αποτέλεσε ασπίδα προστασίας του ομίλου, σε μία εποχή που το καταναλωτικό κοινό άλλαζε προτιμήσεις και απαιτούνταν προσαρμοστικότητα εκ μέρους των εμπορικών επιχειρήσεων. Ο όμιλος κατέστη πιο ευέλικτος, αφού πλέον μπορούσε να προχωρήσει στη δημιουργία monobrand και multibrand καταστημάτων σε όλη τη χώρα. Η αρχή αυτής της νέας φιλοσοφίας έγινε με τα δύο πρώτα καταστήματα «Original Levi’s Stores» στη Θεσ/νίκη και την Αθήνα.

Στη δεκαετία του ’90

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ξεκίνησαν τη λειτουργία τους το κατάστημα «Gerry Weber» καθώς και τα «General Store» και «Active», στη Θεσσαλονίκη. Αντιστοίχως, στην Αθήνα άνοιξε το κατάστημα «Gruppo T», στην οδό Ερμού 19 και εξαγοράστηκε η εταιρεία Μπαλάσκας Α.Ε. Το 1996 αποτέλεσε ακόμη μια χρονιά-ορόσημο για τον όμιλο, αφού τότε έκλεισε μια πολύ κερδοφόρα συμφωνία για την ανάπτυξη του γνωστού σήματος «Esprit». Ηταν η χρονιά που αυξήθηκαν σε περισσότερα από 500 τα shops-in-shop που λειτουργούσαν μέσα στα πολυκαταστήματα. Είχε έλθει η ώρα για το μεγάλο άνοιγμα στην αγορά της πρωτεύουσας. Το 1999 η εταιρεία «Φωκάς» αναμορφώνει εσωτερικά και εξωτερικά και ανακαινίζει το νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Ερμού και Βουλής, συστήνοντας τη φιλοσοφία του πολυκαταστήματος «Fokas» στους Αθηναίους. Σήμερα, λειτουργούν σε όλη τη χώρα οκτώ (8) πολυκαταστήματα και ένα πολυκατάστημα Stock House στην Αθήνα, απασχολώντας 1.500 άτομα προσωπικό. Πέρσι συμπληρώθηκαν τα 70 χρόνια παρουσίας του ομίλου Φωκά στο λιανεμπόριο...

Οι σταθμοί

1936 Τα τρία αδέλφια συστήνουν την εταιρεία «Βεργόπουλος», προπομπό της «Φωκάς». Την ίδια χρονιά ξεκινά τη λειτουργία του το πρώτο κατάστημα στη Θεσσαλονίκη, στη συμβολή των οδών Ερμού και Βενιζέλου.

1970-1980 τέθηκαν οι βάσεις για την περαιτέρω εμπορική ανάπτυξή της. Το κατάστημα της οδού Ερμού στη Θεσσαλονίκη, επεκτείνεται (1970-71), δημιουργώντας τη γνωστή πια «γωνία του Φωκά».

1978 Εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Τσιμισκή 48-50, σε συνολική έκταση 7.500 τ.μ. Πλέον, είχε έλθει η ώρα της δεύτερης γενιάς.
1999 Η εταιρεία «Φωκάς» αναμορφώνει εσωτερικά και εξωτερικά και ανακαινίζει το νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Ερμού και Βουλής.
2008 Σήμερα, λειτουργούν σε όλη τη χώρα οκτώ (8) πολυκαταστήματα και ένα πολυκατάστημα Stock House στην Αθήνα, απασχολώντας 1.500 άτομα προσωπικό. Πέρσι συμπληρώθηκαν τα 70 χρόνια παρουσίας του ομίλου Φωκά στο λιανεμπόριο...
============================================
30/11/2012

Νέο "κανόνι" στην αγορά -

Η αλυσίδα καταστημάτων Fokas έκανε αίτημα

στο πτωχευτικό άρθρο 99.....

NewsIt.gr

ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΗΜΑΤΩΝ “ FOKAS “

 

Μία από τις ιστορικότερες επιχειρήσεις και πιο γνωστές της Αττικής αλλά και της Ελλάδας κηρύσσει πτώχευση. Ο λόγος για την αλυσίδα καταστημάτων "Fokas".
Ο όμιλος κατέθεσε αίτηση υπαγωγής στη διαδικασία εξυγίανσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 99 του Ν.3588/2007, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 12 του Ν.4013/2011 και συμπληρώθηκαν με τις διατάξεις του Ν.4072/2012...

Πρόκειται κυριολεκτικά για τέλος εποχής, τόσο για την αγορά της Θεσσαλονίκης, όσο όμως και της Αθήνας, ενώ η αγορά είναι ανάστατη από το νέο κανόνι.
Η εταιρεία Φωκάς έχει ιστορία πάνω από 7 δεκαετίες. Ο όμιλος ξεκίνησε το 1936 με πρώτο κατάστημα στη συμβολή της Ερμού και της Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Το 1974 άνοιξε το δεύτερο πολυκατάστημα στην Τσιμισκή και το 1999 επεκτάθηκε στην Αθήνα με το κατάστημα της Ερμού και τη δεκαετία του 2000 άνοιξε καταστήματα στην Αθήνα, το Ηράκλειο, την Κέρκυρα και τη Λάρισα.
Δεν έχει γίνει γνωστό πόσοι είναι οι εργαζόμενοι οι οποίοι μένουν στο δρόμο, περίπου 40 πάντως δούλευαν στο κατάστημα της Ερμού, ενώ όπως γίνεται γνωστό δεν έχουν πληρωθεί από τον Αύγουστο.

Kafeneio

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

 

  Κάθε μέρα  που περνάει αγαπημένοι  μου  φίλοι , όλο  και  περισσότερο , τα  συμβαίνοντα  στην  Πατρίδα  μας  , παραπέμπουν στην παρόμοια πορεία  της  Αργεντινής , μόνο  που  εκείνη κατάφερε  και “ βγήκε “ νωρίς  απ’ την “ αγκαλιά “ του ΔΝΤ και ..σώθηκε , ΕΜΕΙΣ  ΟΜΩΣ ;;;;

Δείτε  τα  παρακάτω  βίντεο και  βγάλτε τα  συμπεράσματά  σας …

 

 

 

H ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

Η χώρα της Λατινικής Αμερικής μπήκε σε τροχιά ύφεσης το 1998, μη μπορώντας να αντέξει άλλο την πολιτική διαφθορά , που είχε οδηγήσει σε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και σε ένα εξωπραγματικό επίπεδο πληθωρισμού.
Το Δεκέμβριο του 2001 , ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής, Fernando de la Rua, παραιτείται, καθώς στην Αργεντινή συμβαίνουν απίστευτα επεισόδια διαμαρτυρίας. Το οργισμένο πλήθος απειλεί ολόκληρη την πολιτική ηγεσία, στοχεύοντας, όμως, κυρίως, στον Πρόεδρο και τον Υπουργό Οικονομικών, οι οποίοι και φυγαδεύονται από τις αστυνομικές αρχές.

Εν συντομία μπορούμε να πούμε ότι η πολιτική λιτότητας που ακολούθησε ο de la Rua και τα εξαθλιωτικά μέτρα που εμμεσως επέβαλε το ΔΝΤ στην Αργεντινή ήταν αρκετά για να οδηγήσουν το οργισμένο πλήθος του απλού λαού-και όχι των κομμουνιστών, αριστερών, ταραχοποιών κλπ- που τόσα χρόνια ”είχε βαρεθεί να ακούει για διεφθαρμένους πολιτικούς” να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να οδηγήσει στην ”αυτοεξορία” των υπευθύνων. Αποτέλεσμα , βέβαια, αυτής της αστάθειας ήταν και η επίσημη πτώχευση της χώρας τον Ιανουάριο του 2002.

Ας παρακολουθήσουμε ένα βίντεο ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατούσε τότε στη χώρα, με τα επεισόδια, την παραίτηση του Fernando de la Rua και τους πανηγυρισμους που ακολούθησαν.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΝ ΠΤΩΧΕΥΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ , ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΤΩΧΕΥΕΙ ..

 

Διαβάστε γιατί σύμφωνα με τον Γ. Βαρουφάκη, οι δανειστές φοβούνται περισσότερο από εμάς τη χρεοκοπία. Κάνει έκκληση να μην πάρουμε το δάνειο

 

Κατηγορηματικά αντίθετος στη σύναψη της νέας δανειακής σύμβασης δηλώνει ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιάννης Βαρουφάκης.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM 97.8, o κ Βαρουφάκης σημειώνει ότι είναι "εγκληματικό" να πάρουμε αυτό το δάνειο, υπό τις παρούσες συνθήκες και προσθέτει ότι "δεν πτωχεύει μια χώρα, μόνο πια επιχείρηση πτωχεύει".

Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, την αποτελεσματικότητα του νέου πακέτου αμφισβητεί το ίδιο το ΔΝΤ, καθώς δεν το θεωρεί βιώσιμο.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης, υποστηρίζει ότι οι δανειστές μας φοβούνται περισσότερο από εμάς τη χρεοκοπία.

"Αν καταρρεύσουν οι ελληνικές τράπεζες θα συμπαρασύρουν τις Γαλλικές και τις Ιταλικές ενώ υπάρχει και νομικό πρόβλημα αφού η ΕΚΤ τυπώνει εκατοντάδες δις ευρώ και τα παρέχει σε εμπορικές τράπεζες λαμβάνοντας πατσαβούρια ως εχέγγυα" λέει χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, τονίζει ότι αυτό που έχει να κάνει η Ελλάδα, είναι να κηρύξει επίσημα πτώχευση και στη συνέχεια η ΕΚΤ και ο EFSF να προχωρήσουν σε επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ώστε το Δημόσιο να συνεχίσει να λειτουργεί με τους δικούς του πόρους.

news247.gr

ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Οικονομία

 

 

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχε επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988. Χωρίς περιστροφές, ο κ. Δ. Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ. Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ. Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:

“Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ. Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποιησης της οικονομίας.”

“Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ. Σημίτη, που είχε ήδη αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του 1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…”

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης, από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και Κ. Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Κατά τα λοιπά, αναζητούνται ληστές στην χώρα!…