Showing posts with label ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ. Show all posts
Showing posts with label ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ. Show all posts

4.3.16

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ



0
Το News247 εντόπισε και φωτογράφησε τα σημεία όπου κάποτε έζησαν 10 πολύ σπουδαίοι ποιητές μας. Σε μερικά από αυτά, δυστυχώς τίποτα δεν τους θυμίζει (Pics)
news247
Κείμενο: Θανάσης Δαμαλίτης
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης το News247 βρήκε και φωτογράφησε σπίτια μερικών από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές στην Αθήνα. Σε κάποιες περιπτώσεις οι χώροι έχουν ανακαινιστεί και λειτουργούν σαν μουσεία, σε μερικά σημεία υπάρχουν τιμητικές πλάκες προς τιμήν των ποιητών, δυστυχώς όμως πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει κάτι να μαρτυρά πως στο σημείο αυτό έχουν ζήσει μερικοί από τους μεγαλύτερους λόγιους του έθνους μας.
AdTech Ad
Ναπολέων Λαπαθιώτης (Κουντουριώτου 23-Οικονόμου 30, Εξάρχεια)
Η Οικία Λαπαθιώτη οικοδομήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1870, με καταφανή μορφολογικά στοιχεία νεοκλασικής κατοικίας της εποχής: εξώστη με μαρμάρινα φουρούσια, σφυρήλατα κιγκλιδώματα, αέτωμα στη στέψη με επιζωγραφισμένο τύμπανο, παραστάδες κορινθιακού ρυθμού, εσωτερική αυλή και χαγιάτι με εξωτερική σκάλα.

Το διώροφο αρχοντικό της Οδού Κουντουριώτου,  ανήκε στον ποιητή του Μεσοπολέμου Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888 - 1944), ο οποίος έζησε στο σπίτι αυτό πάνω από 40 χρόνια κι έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού έργου του. Ο αντικομφορμιστής και με πολλές ιδιαιτερότητες ποιητής αυτοκτόνησε στο σπίτι του αυτό στα χρόνια της Κατοχής, στις 8 Ιανουαρίου 1944. Πέθανε σε απόλυτη ένδεια και η κηδεία του έγινε με έρανο των φίλων του.
Η Οικία Λαπαθιώτη κηρύχθηκε το 1984 από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο των νεότερων χρόνων.

Σήμερα μισογκρεμισμένο και εγκαταλειμμένο, περιβάλλεται από κλειδωμένες σιδεριές και σκαλωσιές με προστατευτικά δίχτυα.
Οδυσσέας Ελύτης (Σκουφά 23, Κολωνάκι)
Ο Οδυσσέας Ελύτης, φιλολογικό ψευδώνυμο του ποιητή Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης και πέθανε στις 18 Μαρτίου 1996 στο σπίτι του στην οδό Σκουφά 23 στο κέντρο της Αθήνας όπου είχε εγκατασταθεί το 1962, από ανακοπή καρδιάς.

Στο 5ο όροφο της πολυκατοικίας βρίσκεται το λιτό δυάρι στο οποίο έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο μεγάλος νομπελίστας ποιητής, με την ποιήτρια και σύντροφό του Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Η τελευταία  έζησε κοντά στον ποιητή τα τελευταία δεκατρία χρόνια της ζωής του.

Άγγελος Σικελιανός (Παραλία Φανερωμένης, Σαλαμίνα)
Το σπίτι του Άγγελου Σικελιανού βρίσκεται στην παραλία της Φανερωμένης στην Σαλαμίνα. Στη θέση όπου σήμερα υπάρχει το σπιτάκι, υπήρχε ένας από τους δέκα ανεμόμυλους του νησιού.

Το 1878 με τη μεταφορά του Ναυστάθμου από τον Πόρο, στον όρμο της Φανερωμένης, έφτιαξαν ένα μικρό οίκημα από τις πέτρες του ανεμόμυλου, το οποίο χρησίμευσε ως Διοικητήριο, μέχρι το 1881, όπου ο Ναύσταθμος μεταφέρθηκε στον Όρμο Παλουκίων και το μικρό αυτό σπίτι παραχωρήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από την Μονή Φανερωμένης.

Όταν το 1933 ο Άγγελος Σικελιανός πήγε στη Σαλαμίνα και επισκέφτηκε το μοναστήρι, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά του τοπίου και εξέφρασε την επιθυμία, να του παραχωρηθεί ένας χώρος για να μείνει. Έτσι του παραχωρήθηκε το σπιτάκι στην παραλία της μονής όπου έμελλε να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του και να δημιουργήσει εκεί το σημαντικότερο μέρος του έργου του. Το σπίτι αυτό στέγασε επίσης την αγάπη και την ευτυχία του Άγγελου και της Άννας Καμπανάρη. Το 1951 με το θάνατο του Άγγελου το σπιτάκι ερήμωσε.

Το 1991,  η σύζυγός του εξέφρασε την επιθυμία, το σπίτι να αναστηλωθεί  και να μετατραπεί σε μουσείο, προσφέροντας παράλληλα πολλά προσωπικά τους είδη, έπιπλα, φωτογραφίες και επιστολές.
Η πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας ξεκίνησε το 2003 σε συνεργασία με το Δήμο Σαλαμίνας και την Εφορεία Νεότερων Μνημείων Αττικής. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2006 έγιναν τα εγκαίνια. Δυστυχώς η ίδια δεν ήταν στην ζωή. Το μουσείο βρίσκεται μόλις λίγα μέτρα πιο μακριά από την Προτομή του ποιητή.

Η περιοχή δέχεται χιλιάδες επισκέπτες, κυρίως λόγω της Μονής της Φανερωμένης, αλλά και για το υπέροχο φυσικό τοπίο. Το σπίτι του Σικελιανού αποτελεί σημείο αναφοράς για το νησί. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όποιο σημείο του νησιού και αν ρωτήσεις θα βρεις ανθρώπους που γνωρίζουν την τοποθεσία και την ιστορία του.
Τάκης Σινόπουλος (Τάκη Σινόπουλου 22, Περισσός)
Ο Τάκης Σινόπουλος γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα Ηλείας στις 17 Μαρτίου 1917. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1944.
Το 1942 φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα από τους Ιταλούς ως αντιστασιακός ενώ την περίοδο του εμφυλίου ήταν γιατρός σε τάγμα πεζικού. Με το τέλος του εμφυλίου άρχισε να εργάζεται ως γιατρός παθολόγος στην πρωτεύουσα.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 1981 (παραμονή του Πάσχα του 1981). Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ντότα, η οποία το 1995 δώρισε το σπίτι που έμενε στον δήμο Νέας Ιωνίας. Το οίκημα της οδού Τάκη Σινόπουλου 22 στον Περισσό, ανακαινίστηκε από το δήμο το 1997 και σήμερα στεγάζει το ίδρυμα "Τάκης Σινόπουλος".

Προτομή του ποιητή. Στο βάθος διακρίνεται το σπίτι του

Οι επισκέπτες μπορούν να δουν τον χώρο που έμενε ο ποιητής και στέγαζε το ιατρείο του, με πολλά προσωπικά αντικείμενα του, όπως ιατρικά εργαλεία, βιβλία αλλά και πίνακες που είχε ο ίδιος φιλοτεχνήσει.

Το γραφείο του Τάκη Σινόπουλου και τα ιατρικά του εργαλεία

Πίνακες και φωτογραφίες του ποιητή

Ο χώρος που βρισκόταν η αίθουσα αναμονής του ιατρείου.Σήμερα εκεί γίνονται τα μαθήματα ποίησης του ιδρύματος

Η υπεύθυνη του ιδρύματος, βιβλιοθηκονόμος Νούλα Φουκίδου, μας ενημέρωσε για τους κύκλους εκδηλώσεων που "τρέχουν" στο ίδρυμα κάθε χρόνο με θέμα σχετικό με την ποίηση. Φέτος οι εκδηλώσεις φιλοξενούν μεταφράσεις ξένων ποιητών, ενώ κάθε καλοκαίρι λειτουργεί εργαστήριο ποίησης για νέους 18-35 ετών με δωρεάν μαθήματα.

Ο Τάκης Σινόπουλος με την σύζυγό του Μαρία Ντότα
Κώστας Βάρναλης (Σπύρου Μερκούρη 27, Παγκράτι)
Το σπίτι του "ποιητή της εργατιάς" Κώστα Βάρναλη βρίσκεται στην οδό Σπύρου Μερκούρη 27 στο Παγκράτι.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ανατολικής Ρωμυλίας, σημερινό (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας, στις 14 Φεβρουαρίου 1883. Μετά την ενηλικίωσή του με την υποστήριξη του Μητροπολίτη Αγχιάλου ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Φιλολογία.

Στο μικρό διαμέρισμα στην Σπύρου Μερκούρη, που απόκτησε ύστερα από δουλειά πολλών χρόνων (σαν χρονογράφος) στη δημοσιογραφία, έζησε τα τελευταία 17 χρόνια της ζωής του. Απεβίωσε στις 16 Δεκεμβρίου 1974.
Κική Δημουλά (Φαέθοντος 26, Κυψέλη)
Η Κική Δημουλά γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1931 και έχει βραβευτεί με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (Prix Européen de Littérature, 2009) για το σύνολο του έργου της και με το "Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας", για το σύνολο του έργου της (2010).
Γέννημα θρέμμα Αθηναία, η Βασιλική Ράδου όπως είναι το πατρικό της, έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής της στην Κυψέλη. "Η Κυψέλη ήταν παράδεισος, η οδός Πυθίας που έζησα ήταν ωραίες μονοκατοικίες με κήπους όλα τα σπίτια, γνώριμοι οι κάτοικοι πάρα πολύ, γραφική η Φωκίωνος Νέγρη όπου κατηφόριζα για το Γυμνάσιο το 6ο για την οδό Επτανήσου" είχε δηλώσει πέρσι σε εκδήλωση για την Κυψέλη.
Ενώ πρόσθεσε: "Τώρα όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν ήθελα να φύγω… Μα γιατί όλη μου η ζωή διεπράχθη σε αυτό το μέρος. Πουθενά αλλού. Ό,τι έζησα σημαντικό και δεν έζησα - και κακά και αρρώστιες και δυσάρεστα και εκπλήξεις - έγιναν σε αυτή την περίφημη Κυψέλη. Είναι περιοχή μετάβασης η Κυψέλη, όλοι σχεδόν έχουν ζήσει εδώ. Φιλόξενη περιοχή."

Σήμερα κατοικεί σε μια νεόδμητη πολυκατοικία της Άνω Κυψέλης, πιστή στη γειτονιά που έχει ζήσει τα τελευταία 77 χρόνια της ζωής της.
Νίκος Καββαδίας (Αγ. Μελετίου 10, Κυψέλη)
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλονίτες, ενώ το 1914 η οικογένεια ήρθε στην Ελλάδα.
Το 1933 η οικογένεια Καββαδία εγκαθίσταται στην Αθήνα, σε μια διώροφη κατοικία στην οδό Κίμωλου 18 στην Κυψέλη, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το 1939 ο ποιητής μετακόμισε με την μητέρα και την αδερφή του στην οδό Αγίου Μελετίου 10, όπου και έζησαν για 23 χρόνια. Σήμερα στην πολυκατοικία της Αγ. Μελετίου 10 δεν υπάρχει καμία απόδειξη της διαμονής του μεγάλου ναυτικού και ποιητή.

Το 1975, στην Αθήνα, στην κλινική "Άγιοι Απόστολοι", ο "Μαραμπού" της Κυψέλης άφησε την τελευταία του πνοή ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Γιάννης Ρίτσος (Μιχαήλ Κόρακα 39, Κάτω Πατήσια)
Ο Γιάννης Ρίτσος Γεννήθηκε στην Μονεμβασιά την 1η Μαΐου 1909. Έζησε 4 χρόνια στην εξορία λόγω της πολιτικής του δράσης και το 1952 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και παντρεύτηκε 2 χρόνια αργότερα.

Τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του έζησε στο διαμέρισμα της οδού Μιχαήλ Κόρακα 39 κάτω από τον Σταθμό του Αγίου Νικολάου στα Κάτω Πατήσια, με την οικογένειά του. Σήμερα στην πολυκατοικία υπάρχει πλακέτα προς τιμήν του ποιητή ενώ στο σπίτι αυτό διαμένει η κόρη του.

Ο "ποιητής με τα χίλια πρόσωπα" έφυγε στις 11 Νοεμβρίου του 1990. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες.
Μίλτος Σαχτούρης (Ίμβρου 2, Κυψέλη)
Ο Μίλτος Σαχτούρης ήταν ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Έλληνες ποιητές τιμημένος με τρία κρατικά βραβεία. Γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1919 σε κλινική στην Αθήνα με Υδραίικη καταγωγή από την μεριά του πατέρα του.
Το πατρικό σπίτι του ποιητή βρισκόταν στην Κυψέλη, στην οδό Καλύμνου ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Ίμβρου 2 και Πατησίων γράφοντας ελάχιστα. Στο γωνιακό κτίριο δεν υπάρχει κάποια αναφορά στο πρόσωπό του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σαχτούρης για να επιβιώσει είχε αναγκαστεί να πουλήσει το οικογενειακό του κτήμα στην Αργολίδα, έκτασης 230 στρεμμάτων, το οποίο είχε δοθεί στην οικογένεια Σαχτούρη από τον Καποδίστρια, καθώς και το πατρικό του. Το Υπουργείο Πολιτισμού του είχε χορηγήσει τιμητική σύνταξη.

Δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε παιδιά, ωστόσο διατηρούσε δεσμό από το 1960 με την ζωγράφο Γιάννα Περσάκη. Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2005 στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη.
Γιώργος Σεφέρης (Άγρας 20 Παγκράτι)
Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές ο Γιώργος Σεφέρης γεννήθηκε στην Σμύρνη στις 13 Μαρτίου 1900. Εκ των δύο μοναδικών βραβευμένων με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Ελλήνων, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη, ο Σεφέρης ήταν παντρεμένος με την Μάρω Σεφέρη.
Η οικία Σεφέρη στο Παγκράτι, ήταν ο χώρος όπου ο νομπελίστας ποιητής πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Χτίστηκε σε νησιωτικό ύφος την περίοδο 1957-1959 από τον Κωνσταντινουπολίτη στην καταγωγή αρχιτέκτονα Παναή Μανουηλίδη, πίσω από το Παναθηναικό Στάδιο στην πλαγιά ενός λόφου στο Παγκράτι.

Το οικόπεδο είχε αγοραστεί τον Δεκέμβριο του 1955 σε μια από τις ολιγοήμερες επισκέψεις του ζεύγους Σεφέρη στην Αθήνα, λόγω της μακράς διπλωματικής θητείας του ποιητή. Κατοικήθηκε ουσιαστικά το 1962, όταν το ζεύγος επέστρεψε στην Ελλάδα από το Λονδίνο.
Το σπίτι της οδού Άγρας 20 που έζησε τα τελευταία 9 χρόνια της ζωής του ο Γιώργος Σεφέρης σήμερα ανήκει στην κυρία Αννα Λόντου, κόρη της Μαρώς Σεφέρη από τον πρώτο της γάμο.
Στις 22 Ιουλίου 1971 ο Σεφέρης εισήχθη στον Ευαγγελισμό με συμπτώματα έλκους, το οποίο τον ταλαιπωρούσε για δεκαπέντε χρόνια. Πέθανε την Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Δύο μέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε η κηδεία του, η οποία εξελίχθηκε σε σιωπηρή πορεία κατά της δικτατορίας.
http://news247.gr

 Πίσω στα παλιά

24.2.14

ΣΤΙΧΟΙ ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ , ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Τα ελληνικά ποιήματα ταξιδεύουν με το μετρό του Λονδίνου (Pics)

Χρήστος Δεμέτης

news247 Φεβρουάριος 24 2014 09:35

Στίχοι ποιημάτων της Σαπφούς, του Καβάφη και του Γκάτσου θα κοσμούν τα βαγόνια του μετρό στο Λονδίνο από σήμερα και για τις επόμενες έξι εβδομάδες.

Οι στίχοι θα είναι γραμμένοι στα ελληνικά και στα αγγλικά, ενώ θα υπάρχουν και στίχοι ξένων ποιητών στους οποίους υμνούν την Ελλάδα, όπως ο λόρδος Βύρων.

Η συμβολική πολιτιστική κίνηση θα πραγματοποιηθεί μετά από τη συνεργασία που προηγήθηκε μεταξύ της ελληνικής πρεσβείας και της οργάνωσης Poems on the Underground.

Οι αφίσες με τα ποιήματα που θα μπουν στο μετρό παρουσιάστηκαν την προηγούμενη Πέμπτη σε τελετή στο Keats House στο Χάμστετ του Λονδίνου.

 

21.9.13

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ : ΣΤΕΛΛΑ ΑΡΚΑΔΗ

 

Λιδορίκι  -   Αθήνα

6dbe1bc3dd389037af1

Τα ποιήματά μου τα 'γραψα στην κόχη της  νύχτας

   Κανάκια ερωτικά

   πόνος στα χείλη του ποτηριού

   να πίνω και να σου δίνω

   να σου χαρίζω τα τοπία μου

   να περπατάς τις νύχτες ξυπόλητος

   να δροσίζεσαι

   να καταλαγιάζει ο λογισμός σου

   στην αρχαία εικόνα

   παρμένη απ' τις ουράνιες αποχρώσεις ονείρων

   Όπου βρω ουρανό και γαλάζιο

   αφήνομαι ν' ανασάνω

   γιά να τελειώσω αυτό το ταξίδι

   σ' αυτό το όχημα

   που με παίρνει απ' τα πάτρια

   Κι' οι χιλιετίες λάμνουν...

   Όξινη βροχή , σφάγιο - δρυμός

   προοίμιο της ερήμου του τρεις χιλιάδες

   Και συνεχίζω διασχίζοντας

   την πράσινη θάλασσα του κάμπου της Άμφισσας

   Καταλάνες πέρασαν από δω

   κι εγώ περνώ και παίρνω

   το τελευταίο κομμάτι τ' ουρανού

   και φεύγω στο σύθαμπο...

  " Γράμματα  στον  Αλέξανδρο "

             Αθήνα    1997

   Σωστά ..μαντέψατε αγαπημένοι μου φίλοι , η ποιήτρια που παρουσιάζουμε απόψε , η Στέλλα Αρκάδη , έχει βαθιές..ρίζες στον τόπο μας , στο χωριό μας , είναι η σύντροφος της ζωής του αξέχαστου Αλέκου Κωστάκη , η γυναίκα του , η μούσα του , όλα όσα θα μπορούσε να είναι  μια γυναίκα για τον άνθρωπο που αγάπησε κι' αγαπά ..

   Χάδι ..βελούδινο οι στίχοι , σιγοκυλούν απαλά χαιδεύοντάς μας και προχωρούν , ανεπάισθητα στον ποθητό τους στόχο , την ψυχή , άλλοτε σαν ..άλικα ροδοπέταλα σκορπώντας την ξεχωριστή τους ευωδιά , κι' άλλοτε φύλλα του φθινοπώρου , που τα παρασέρνει ο άνεμος , σωριάζοντάς τα στα ριζά των γυμνών δέντρων...η ποίηση στο μεγαλείο της !!

   Διαλέξαμε αυτό το ποίημα για να πρωτοπαρουσιάσουμε την αγαπημένη μας ποιήτρια , γιατί , κακά τα ψέματα , ανθρώπινο είναι , να καμαρώνεις σαν δεις σ' ένα υπέροχο...ζωγραφικό πίνακα , το...σπίτι σου...κι' αυτό το υπέροχο ..τραγούδι της Στέλλας , είναι γεμάτο ..Λιδορίκι , γεμάτο ..αγάπη , τρυφεράδα κι' ευγένεια ψυχής...

   Θα 'χουμε την ευκαιρία να φιλοξενήσουμε πολλές φορές ποιήματα της Στέλλας Αρκάδη , και διηγήματά της , και θα την γνωρίσουμε καλύτερα , χώρια που  , πρώτα ο Θεός , θα' ρθει και στο χωριό μας κάποια στιγμή , προσκεκλημένη του Π. Ο .Λ  , άλλα έργα της  :

    " Χωρίς  Εισαγωγικά " . Ποίηση   1991

    " Δέκα νύχτες και δυόμισυ Παραμύθια ". Διηγήματα 1992

    " Ευλογημένη  Βροχή " .  Ποίηση   1993

    " Τοπία και Σώματα " .  Θέατρο  1994 

      Καλό  σας  Σαββατόβραδο ….Κ.Κ.-

24.10.12

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ( ΣΕΦΕΡΙΑΔΗΣ )

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 

 

Σαν  σήμερα  το 1963: Η Σουηδική Ακαδημία τιμά τον Γιώργο Σεφέρη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες».

Γιώργος Σεφέρης

Από τη Βικιπαίδεια,

 

Ο Γιώργος Σεφέρης το 1921

 

Ο Γιώργος Σεφέρης (Σμύρνη 29 Φεβρουαρίου/13 Μαρτίου 1900Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 1971) είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών βραβευμένων με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Ελλήνων, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.

 

Βιογραφία

Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Σεφεριάδης. Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 29 Φεβρουαρίου/ 13 Μαρτίου[1] του 1900 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Στέλιου και της Δέσπως (το γένος Γ. Τενεκίδη) Σεφεριάδη. Το 1906 αρχίζει η μαθητική του εκπαίδευση στο Λύκειο Χ. Αρώνη. Το 1914, εποχή κατά την οποία άρχισε να γράφει τους πρώτους στίχους του, με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου κατά τη θερινή περίοδο του έτους, η οικογένεια μετανάστευσε στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Σεφέρης ενεγράφη στο Πρότυπο Κλασσικό Γυμνάσιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1917. Στις 14 Ιουλίου του ίδιου έτους, η μητέρα του μαζί με τους δύο γιους και την κόρη της Ιωάννα (μετέπειτα σύζυγο Κ. Τσάτσου) μετέβη στο Παρίσι, όπου ο πατέρας τους Στέλιος εργαζόταν ως δικηγόρος. Ο Γιώργος Σεφέρης έμεινε εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1924, ακολουθώντας σπουδές λογοτεχνίας και αποκτώντας το πτυχίο της Νομικής, οπότε μετέβη στο Λονδίνο για την τελειοποίηση των αγγλικών του εν όψει των εξετάσεων στο Υπoυργείο Εξωτερικών.

Ο Γιώργος Σεφέρης το 1963

Το 1925 επιστρέφει στην Αθήνα και το 1927 διορίζεται στη διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών ως ακόλουθος πρεσβείας. Κατά το ίδιο έτος πεθαίνει η μητέρα του, Δέσπω. Τον Ιούλιο του 1928 δημοσιεύει στη Νέα Εστία, επώνυμα ως Γ. Σεφεριάδης, το "Μια βραδιά με τον Κύριο Τεστ", μετάφραση έργου του Βαλερί. Το 1929 συνοδεύει τον Εδουάρδο Εριό σε ταξίδι του στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 1931 εκδίδεται με το ψευδώνυμο Γ. Σεφέρης η "Στροφή" και τον ίδιο χρόνο διορίζεται υποπρόξενος και έπειτα διευθύνων του ελληνικού Γενικού Προξενείου του Λονδίνου, όπου θα παραμείνει μέχρι και το 1934. Τον Μάιο του 1932 δημοσιεύεται το έργο του Μια νύχτα στην ακρογιαλιά και τον Οκτώβριο η Στέρνα, αφιερωμένη στον Γιώργο Αποστολίδη. Το 1933 ο πατέρας του, Στέλιος, εκλέγεται Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και εγγράφεται ως μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1934 ο Γ. Σεφέρης επιστρέφει στην Αθήνα και τον Ιανουάριο του 1935 αρχίζει η συνεργασία του με τις εκδόσεις Νέα Γράμματα, αναδημοσιεύοντας τη Στέρνα. Το 1936 διορίζεται πρόξενος στη Κορυτσά, όπου θα παραμείνει μέχρι το 1938. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1937 δημοσιεύει στα Νέα Γράμματα επιστολή του περί της δημοτικής γλώσσας. Το 1938 μετατίθεται στην Αθήνα ως προϊστάμενος της Διεύθυνσης Εξωτερικού Τύπου του Υφυπουργείου Τύπου και Πληροφοριών.

Το 1941 ο Γιώργος Σεφέρης νυμφεύεται τη Μαρία Ζάννου και στις 22 Απριλίου το ζεύγος ακολουθεί την ελληνική κυβέρνηση, που μέσω Κρήτης στις 16 Μαΐου καταφθάνει στην Αίγυπτο και παραμένει στην Αλεξάνδρεια. Τον Αύγουστο ο Γιώργος Σεφέρης συνοδεύει την Πριγκίπισσα Διαδόχου Φρειδερίκη και τα δύο της παιδιά, Σοφία και Κωνσταντίνο, στο Γιοχάνεσμπουργκ και από εκεί στην Πραιτόρια υπηρετώντας στην εκεί Ελληνική Πρεσβεία μέχρι το 1942. Λόγω της διπλωματικής ιδιότητάς του, η ζωή του Γιώργου Σεφέρη χαρακτηριζόταν από συνεχείς μετακινήσεις. Έτσι, ως ακόλουθος κι αργότερα ως πρέσβης, υπηρέτησε σε πολλές ελληνικές πρεσβείες του εξωτερικού, γεγονός το οποίο καθόρισε σημαντικά το έργο του.

Αν και η παιδεία και εκπαίδευσή του του ήταν περισσότερο ευρωπαϊκή παρά ελληνική, εκείνος όχι μόνο δεν απαρνήθηκε την ελληνική λογοτεχνία, αλλά την καλλιέργησε σε βάθος με σκοπό να την ανανεώσει. Η ποίησή του επηρεάστηκε από τον Έλιοτ (T.S Elliot), τον Κλωντέλ, το Βαλερί και τον Πάουντ (Ezra Pound). Το γεγονός όμως που χάραξε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στη συνείδηση του ποιητή ήταν η εθνική καταστροφή του 1922 κι ο ξεριζωμός του μικρασιατικού ελληνισμού.

Το 1963 η φήμη του Σεφέρη ξεφεύγει από τα εθνικά όρια και εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Καρπός της η βράβευσή του με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών. Είναι ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με το παγκοσμίως ανώτερο βραβείο πνευματικής προσφοράς. Έως σήμερα ακολούθησε μόνο ο Οδυσσέας Ελύτης, το 1979. Το 1967 η δικτατορία των Συνταγματαρχών κατέλυσε το Σύνταγμα στην Ελλάδα αναστέλλοντας τις ατομικές ελευθερίες. Ο Σεφέρης εκδηλώθηκε έντονα εναντίον της τόσο γραπτά όσο και με δημόσιες ρητές δηλώσεις του. Στις 28 Μαρτίου 1969 ο Σεφέρης μίλησε για πρώτη φορά δημόσια εναντίον της Χούντας και γι' αυτό το λόγο του αφαιρέθηκε ο τίτλος του πρέσβη επί τιμή, καθώς και το δικαίωμα χρήσης διπλωματικού διαβατηρίου.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971, ο Γιώργος Σεφέρης πέθανε και η κηδεία του εξελίχθηκε σε σιωπηρή πορεία κατά της δικτατορίας.[2] Μετά τον θάνατό του εκδόθηκε το προσωπικό του ημερολόγιο με τίτλο «Μέρες…» καθώς και το «Πολιτικό» του ημερολόγιο.

Χαρακτηριστικά τnς ποίησης του Γ. Σεφέρη

Προτομή του Γιώργου Σεφέρη.

Περιεχόμενο

α) Είναι μια ποίηση που εμφανίζεται ως απαισιόδοξη, βαρύθυμη και μελαγχολική, απ' την οποία όμως δεν απουσιάζουν εκλάμψεις αισιοδοξίας
β) Ο λόγος του είναι συμβολικός και υπαινικτικός
γ) Βασικά θέματα του η αρχαία και νεότερη ελληνική παράδοση και η συνάντησή της με τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, η μελαγχολία για τη μοίρα του ελληνισμού, η νοσταλγία του απόδημου και οι χαμένες πατρίδες.

Εργογραφία

Ποιητικές συλλογές
  • Στροφή, Εστία, Αθήνα 1931
  • Πάνω σ' έναν ξένο στίχο, Εστία, Αθήνα 1931
  • Η Στέρνα, Εστία, Αθήνα 1932
  • Σχέδια στο περιθώριο, ανάτυπο από Τα Νέα Γράμματα, Αθήνα 1935
  • Μυθιστόρημα, Κασταλία, Αθήνα 1935
  • Γυμνοπαιδία, ανάτυπο από Τα Νέα Γράμματα, Αθήνα 1936
  • Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937), τυπ. Ταρουσοπούλου, Αθήνα 1940
  • Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄, τυπ. Ταρουσοπούλου, Αθήνα 1940
  • Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄, ιδιωτική έκδοση, Αλεξάνδρεια 1944
  • Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄, Ίκαρος, Αθήνα 1945
  • Τελευταίος σταθμός, ανάτυπο από Το Τετράδιο, 1947
  • Κίχλη, Ίκαρος, Αθήνα 1947
  • Ημερολόγιο καταστρώματος Γ΄ (με τον τίτλο Κύπρον, οὗ μ'ἐθέσπισεν), Ίκαρος, Αθήνα 1955
  • Τρία κρυφά ποιήματα, τυπ. Γαλλικού Ινστιτούτου, Αθήνα 1966
  • Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄, Ίκαρος, 1976 (μεταθανάτια έκδοση)
Μυθιστορήματα
  • Έξι νύχτες στην Ακρόπολη, Ερμής, Αθήνα 1974 (μεταθανάτια έκδοση)
Δοκίμια
  • Δοκιμές, τυπ. Γιούλη, Κάιρο 1944
  • Δοκιμές, Φέξης, Αθήνα 1962
  • Εκλογή από τις Δοκιμές, Γαλαξίας, Αθήνα 1966
  • Δοκιμές, Ίκαρος, Αθήνα 1992 (μεταθανάτια έκδοση)
Μεταφράσεις
  • Θ. Σ. Έλιοτ, Η έρημη χώρα και άλλα ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 1949
  • Θ. Σ. Έλιοτ, Φονικό στην Εκκλησιά, Ίκαρος, Αθήνα 1963
  • Αντιγραφές, Ίκαρος, Αθήνα 1965
  • Άσμα Ασμάτων, χ.ε., Αθήνα 1965
  • Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, Ίκαρος, Αθήνα 1966

 

 

          Επιφάνεια Αβέρωφ       

Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν
Κράτησα τη ζωή μου
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στη κορυφή του βραδιάζει
Κράτησα τη ζωή μου στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου
τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού
τάχα να μένουν εκεί που φύσεξε ο βοριάς καθώς ακούω
γύρω στη παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή
Τα πρόσωπα που βλέπω δε ρωτούν μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της
Ανεβαίνω τα βουνά μελανιασμένες λαγκαδιές
ο χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ο χιονισμένος κάμπος τίποτε δε ρωτούν
μήτε ο καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνουνται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ
ψίθυροι σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια σαν
την ανάμνηση της φωνή σου λέγοντας "ευτυχία"
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ' τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν
εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ο άνθρωπος
που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής
Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που σ' αγγίζει
στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας ένα κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα
Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους που έφυγαν εκείνους
που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους
όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή, κράτησα τη ζωή μου
Το χιόνι
και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων

 

  

Καλή  ακρόαση  και  καλό  σας  μεσημέρι …..Κ.Κ.-

26.9.12

Φ Ο Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Α



 
     

Φόρον εις το κατούρημα και φόρον εις το κλάμα
 φορολογούνται χωριστά ή  και  τα  δύο αντάμα ;
 Όμως το εις την ύπαιθρον λαμβάνον χώραν χέσιμον
 τυγχάνει…εξαιρέσιμον .
           Γεώργιος Σουρής 
 

28.8.12

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ - ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ : “ ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ..”

 

 

 

 

Κώστας Βάρναλης:  Οι Μοιραίοι


Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψές
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

*
Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

*
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

*
Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

*
- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

*
Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

26.8.12

Η ΠΟΛΙΣ

 

 

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.


Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».


Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.


Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.


Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)