ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΡΟΣ ΕΕ :ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΣΕ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ShareTweet11 σχόλια

Κλονίζονται οι θεμελιώδεις εγγυήσεις για τους Πρόσφυγες και του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ μετά την αποκάλυψη, από το Reuters, ενός εγγράφου το οποίο προτείνει μαζικές απελάσεις χωρίς να έχει καν εκδοθεί οριστική απόφαση για τις υποθέσεις των προσφύγων και των μεταναστών. Το Παρίσι διαψεύδει πως συμμετείχε στην κατάρτισή του

news247

Φεβρουαρίου 21 2017 23:29

Γερμανοί αξιωματούχοι προτείνουν η Ευρωπαϊκή Ένωση να κατεβάσει τον πήχυ σε ό,τι αφορά την προστασία ορισμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκειμένου πολλοί περισσότεροι αιτούντες άσυλο να μπορούν να απελαύνονται χωρίς να έχει εκδοθεί οριστική απόφαση για τις υποθέσεις τους, σύμφωνα με ένα έγγραφο εργασίας το οποίο περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς.

Το έγγραφο αυτό πάντως είναι ανάμεσα στα πολλά που τελούν υπό συζήτηση στις Βρυξέλλες καθώς τα κράτη μέλη της ΕΕ, που υποδέχθηκαν πάνω από 1,3 εκατ. πρόσφυγες και μετανάστες από τις αρχές του 2015, καθιστούν πολύ πιο αυστηρούς τους όρους βάσει της οποίας θα επιτρέπεται η είσοδός τους και η χορήγηση άδειας παραμονής ή διεθνούς προστασίας.

Το έγγραφο αναφέρει ότι η πρόταση θα τυγχάνει εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις που καταγράφεται «μαζική εισροή» ανθρώπων στην Ευρώπη. «Αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο στις προσπάθειες να δοθεί ώθηση στους επαναπατρισμούς ανθρώπων από όπου κι αν έχουν έλθει», διευκρίνισε ένας διπλωμάτης στις Βρυξέλλες.

Ως σήμερα, η ΕΕ έχει συνάψει μια συμφωνία για την επαναπροώθηση αιτούντων άσυλο μόνο με την κυβέρνηση της Τουρκίας. Εάν εγκριθεί, η πρόταση μπορεί να επιτρέψει την ίδια πρακτική και σε άλλες χώρες, ακόμη και κράτη στη νότια Μεσόγειο, εξήγησαν Ευρωπαίοι διπλωμάτες.

Η ΕΕ συζητά το τρέχον διάστημα με τις κυβερνήσεις της Λιβύης, της Τυνησίας και της Αιγύπτου, με στόχο να μειωθούν οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη.

Αν και η ΕΕ λέει πως έχει δικαίωμα να απελαύνει όλους τους οικονομικούς μετανάστες εάν το επιλέξει, το ισχύον νομικό πλαίσιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα ορίζει πως οι αιτούντες άσυλο που περιμένουν να κριθούν οι υποθέσεις τους μπορεί να επαναπροωθούνται μόνο σε κράτη που εκπληρώνουν συγκεκριμένα κριτήρια.

Ορισμένες από τις προϋποθέσεις, σύμφωνα με το έγγραφο, ξεπερνούν τις θεμελιώδεις εγγυήσεις της Σύμβασης της Γενεύης για τους Πρόσφυγες και του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Δεν διευκρινίζεται ποιες εγγυήσεις θα μπορούσαν να πάψουν να λαμβάνονται υπόψη, αλλά σημειώνεται ότι οι μαζικές απελάσεις θα συνεχίσουν να αποφεύγονται και ότι θα ζητείται από τις χώρες όπου θα επαναπροωθούνται οι πρόσφυγες θα τους προσφέρουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη, στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας.

Η γαλλική αποστολή στην ΕΕ διέψευσε ότι έχουν εργαστεί πάνω σε αυτή την πρόταση γάλλοι διπλωμάτες. Κατά πηγές στο Βερολίνο, προφανώς δεν πρόκειται για επίσημη πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για την πρόταση.

Η Σκα Κέλερ, στέλεχος του κόμματος των Πρασίνων και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατήγγειλε ότι η πρόταση αυτή «ανατρέπει το διεθνές δίκαιο για τους πρόσφυγες», κάνοντας λόγο περί μιας «προδοσίας» και «απανθρωπιάς» από μέρους των συντακτών της.

Φωτό: sooc.gr

Νews247.gr

ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΤΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

 
Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών σήμερα και η Ελλάδα φιλοξενεί 577.000 νόμιμους πρόσφυγες και μετανάστες, από 150 διαφορετικά κράτη. Δώδεκα άνθρωποι πεθαίνουν, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα στη διαδρομή της κεντρικής Μεσογείου που συνδέει τη Λιβύη με την Ιταλία
news247
Δεκεμβρίου 18 2016 09:05
 
Την ανάγκη να υπάρξει άμεσα ουσιαστική μεταναστευτική πολιτική τονίζει το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, που εκφράζει την έκπληξή του, γιατί στη συγκρότηση του νέου υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, δεν συμπεριλαμβάνεται Διεύθυνση Ιθαγένειας.
Σύμφωνα με καταγραφή που πραγματοποιήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 2016, στη χώρα μας διαμένουν πάνω από 577.000 νόμιμοι μετανάστες και πρόσφυγες, από περίπου 150 διαφορετικά κράτη προέλευσης. Οι πέντε πολυπληθέστερες κοινότητες μεταναστών είναι οι Αλβανοί (401.402), οι Ουκρανοί (19.850), οι Γεωργιανοί (19.196), οι Πακιστανοί (16.964) και οι Ρώσοι (15.207).
Οι 210.167 μετανάστες κατέχουν άδειες διαμονής μακράς διάρκειας. Από αυτούς, μόνο 18.500 έχουν υπαχθεί στο καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, που παρέχει αυξημένη προστασία και ίση μεταχείριση με τους πολίτες της Ε.Ε.
Περίπου 100.000 μετανάστες κατέχουν επισφαλή τύπο άδειας διαμονής. Από αυτούς, οι 25.000 κατέχουν άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους. Αρκετοί είχαν απολέσει το δικαίωμα νόμιμης διαμονής το προηγούμενο χρονικό διάστημα και πλέον τους δίνεται η δυνατότητα νομιμοποίησής τους, αν υποβάλουν αίτηση στις αποκεντρωμένες διοικήσεις.
Περίπου 131.000 μετανάστες είναι ανήλικοι. Μεγάλο μέρος από αυτούς έχει το δικαίωμα για την απόκτηση άδειας διαμονής δεύτερης γενιάς, όταν ενηλικιωθεί. Επίσης, έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια πριν και μετά την ενηλικίωσή τους. Περίπου 33.000 έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 60 ετών, ενώ 77.868 είναι μεταξύ 50-59 ετών.
Σχετικά με το νόμο για την ιθαγένεια των μεταναστών δεύτερης γενιάς, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών επισημαίνει ότι δίνει «το δικαίωμα στους νέους και νέες να ελπίζουν», αλλά καταγγέλλει καθυστερήσεις λόγω γραφειοκρατίας.
Αναφορικά με τους πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα με τις πρόσφατες ροές, το Φόρουμ δηλώνει ότι «η πρόσφατη πρόταση της Ε.Ε. για την επαναφορά της Συνθήκης του Δουβλίνου 2, επιβεβαιώνει πως η Ευρώπη χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως μοχλό πίεσης προς την Ελλάδα, αντί να φροντίσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους ανθρώπους που παραμένουν αυτή τη στιγμή εγκλωβισμένοι στη χώρα».

Εκδήλωση στην Αθήνα

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, σε συνεργασία με το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, διοργανώνει εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μεταναστών, την Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, στην αίθουσα Α1 του New York College (Αμαλίας 38), στην Αθήνα.
Στη συζήτηση θα συμμετέχουν, ο επίκουρος καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και βοηθός Συνηγόρου του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ανδρέας Τάκης, ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Άγγελος Συρίγος, ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας, Κωστής Παπαϊωάννου, ο νομικός, Βασίλης Παπαδόπουλος, και ο αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων, Λευτέρης Παπαγιαννάκης.
 Θα ακολουθήσει πολιτιστικό πρόγραμμα από μεταναστευτικές κοινότητες.

Μήνυμα του ΔΟΜ

Όπως σημειώνει σε μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών, ο γενικός διευθυντής του ΔΟΜ, Γουίλιαμ Λέισι Σουίνγκ, «η μετανάστευση πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι για προετοιμασία και όχι για πανικό».
Όπως αναφέρει, κάθε μέρα πεθαίνουν κατά μέσο όρο, τουλάχιστον δώδεκα πρόσφυγες και μετανάστες, στη διαδρομή της κεντρικής Μεσογείου που συνδέει τη Λιβύη με την Ιταλία. Επιπλέον, εκατοντάδες έχουν χαθεί φέτος διασχίζοντας τη Βόρεια Αφρική ή ταξιδεύοντας από την Ανατολική Αφρική προς τη Μέση Ανατολή. Σχεδόν 600 άτομα χάθηκαν ξεκινώντας από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική με προορισμό τις ΗΠΑ. Από τις αρχές του 2016 μέχρι σήμερα, 6.226 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους κατά μήκος αυτών των διαδρομών.
Σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του ΔΟΜ, οι αριθμοί μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ μεγαλύτεροι, καθώς «πολύ περισσότεροι θάνατοι δεν καταγράφονται ποτέ».
«Δεν έχει πια κανένα νόημα να εκφράζουμε τη θλίψη ή τον αποτροπιασμό ή τις ενοχές μας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η μετανάστευση είναι η πλέον καθοριστική τάση των καιρών μας», τονίζει ο κ. Σουίνγκ και προσθέτει: «Σήμερα βρισκόμαστε εν μέσω μιας πραγματικής δημογραφικής επανάστασης. Είναι στο χέρι μας να τη διαχειριστούμε εις όφελος όλων».

news247.gr

ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ

13.06.2016

Πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Θήβας πραγματοποίησαν Πακιστανοί εργάτες, πλαισιωμένοι από μέλη της ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενάντια στη Ρατσιστική και Φασιστική Απειλή), με αφορμή εργατικό ατύχημα που έλαβε χώρα την περασμένη Παρασκευή.
«Θέλουμε κανόνες, νόμους, σεβασμό, πλήρη δικαιώματα γιατί είμαστε άνθρωποι, εργάτες και θέλουμε ο εργάτης να έχει σεβασμό», ανέφερε μιλώντας στην κάμερα του τηλεοπτικού σταθμού STAR Κεντρικής Ελλάδας ένας από τους Πακιστανούς εργάτες που συμμετείχαν στην πορεία και στο συλλαλητήριο.
«Νέα Μανωλάδα δεν θα ανεχτούμε και όσοι νομίζουν ότι θα εκμεταλλεύονται με τέτοιο βάρβαρο τρόπο να το ξεχάσουν. Αυτά ούτε στη Μανωλάδα πέρασαν, δεν θα περάσουν ούτε και εδώ. Είναι δυνατό να συνεχίσουν αυτές οι συνθήκες εργασίες στη Θήβα; Με 5 ακόμη και με 2 ευρώ μεροκάματο για 12 ώρες δουλειάς και να τους στοιβάζουν μέσα σε καρότσες και να τους πετάνε σαν τα σκυλιά;» αναρωτήθηκε εκπρόσωπος του ΚΕΕΡΦΑ που συμμετείχε, επίσης, στην πορεία.
Μάλιστα, χαρακτήρισε «βάρβαρη πράξη» το τροχαίο που συνέβη την περασμένη Παρασκευή με τους στοιβαγμένους εργάτες σε καρότσα αγροτικού μηχανήματος. «Δεν είναι δυνατό να στοιβάζονται σαν τα ζώα εργάτες σε καρότσα, να οδηγούν με τρελές ταχύτητες και να τραυματίζονται μαζικά», προσέθεσε.
Όπως ανέφεραν οι διαδηλωτές, στο εργατικό, αγροτικό τροχαίο της Παρασκευής από την ανατροπή της καρότσας οι εργάτες βρέθηκαν σε κανάλι με αποτέλεσμα 20 από αυτούς να τραυματιστούν και να μεταφερθούν στο νοσοκομείο​, αρκετοί με σπασμένα πόδια.
Το ΚΕΕΡΦΑ, τέλος, απαιτεί την παρέμβαση της κυβέρνησης για τη νομιμοποίηση όλων των εργατών γης για να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
newpost.gr

domokratianews.gr

" BOYΛΙΑΖΕΙ " ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Η ΛΕΣΒΟΣ

-Πήραν άδεια και έφυγαν οι υπάλληλοι της Frontex 

15:38 - 23 Δεκ 2015 - ΕΛΛΑΔΑ

Καταγράφονται από σήμερα οι εκατοντάδες εγκλωβισμένοι στη Λέσβο βορειοαφρικανοί μετανάστες, που από τα μέσα της περασμένης εβδομάδας είχε αποφασισθεί να μην τους παραχωρείται η γνωστή άδεια μηνιαίας παραμονής μέχρι την αναχώρησή τους από την Ελλάδα, αλλά να συλλαμβάνονται.
Δεδομένου, ότι τα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου γέμισαν από τους πρώτους 50 βορειοαφρικανούς μετανάστες που συνελήφθησαν, επιλέχθηκε όσοι θα προσέρχονταν στο Κέντρο Καταγραφής και Πιστοποίησης της Μόριας να μην καταγράφονται και άρα να μην συλλαμβάνονται.
Καθώς όμως ο αριθμός των εγκλωβισμένων αυτών υπηκόων Μαρόκου και Αλγερίας οι οποίοι ζούσαν στα κτήματα γύρω από το hot spot ξεπέρασε τους 500 και μέρα με τη μέρα αυξάνονταν, αποφασίσθηκε από σήμερα να ξεκινήσει η καταγραφή τους ώστε να φύγουν για την Αθήνα, με την υποχρέωση όμως να αναχωρήσουν από την Ελλάδα σε ένα μήνα από τη μέρα της καταγραφής τους.
Εν τω μεταξύ και σήμερα πολλές χιλιάδες είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που φτάνουν στα νησιά του βορείου Αιγαίου από τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια, χωρίς την παραμικρή ενόχληση από τις τουρκικές αρχές.
Χθες και μέχρι σήμερα το πρωί καταγράφηκαν στο hot spot της Μόριας περί τα 3.000 άτομα ενώ άλλα τόσα βρίσκονται στους χώρους γύρω από το Κέντρο περιμένοντας την καταγραφή τους. Περίπου 1000 Σύριοι έχουν σταλεί προσωρινά στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ με σημείωμα καταγραφής τους τα Χριστούγεννα!

Στα νούμερα αυτά ας προστεθούν ακόμη 4.000 άτομα που αναμένεται να φτάσουν σήμερα στο νησί, δεδομένων και των πολύ καλών καιρικών συνθηκών.
Φυσικά όλοι όσοι περιμένουν να φύγουν από το νησί έχοντας ολοκληρώσει τη διαδικασία πιστοποίησης τους ζουν στο λιμάνι, με τη Μυτιλήνη να αρχίσει να θυμίζει εικόνες του περασμένου καλοκαιριού όταν και είχαν καταληφθεί οι δημόσιοι χώροι της πόλης.
Στα παραπάνω ας προστεθεί και το ότι η κατάσταση στους χώρους καταγραφής και πιστοποίησης στη Μόρια είναι πολύ δύσκολη αφού το προσωπικό της Frontex στη μεγάλη του πλειοψηφία αναχώρησε λόγω Χριστουγέννων…
Πηγή: iefimerida.gr
- See more at: http://www.tsantiri.gr/

“ ΤΑ ΞΕΝΑ ΠΑΙΝΕΥΕ ΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ …”

Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ..ΧΩΡΙΣΜΟΣ ..

Φωτογραφία απ’ τον..αποχωρισμό της ..Ζεκοκούλας , που έφυγε για την..Αργεντίνα , στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 , φωτογραφία…αγκάθι , στην παιδική μου , τότε , ψυχή , αφού ήμουνα ..αυτόπτης μάρτυρας , της ..βουβής σκηνής του αποχωρισμού , που μάλλον με σκηνή ..αρχαίας τραγωδίας ..έμοιαζε.. Δεύτερη από  αριστερά η  ..Παπαϊαννομήτραινα , μάνα  της  Για΄ννίτσας  Ζέκιου , η  θεια  Κατερίνη , μάνα  της  Ζεκοκούλας , , η  Κούλα με τη  Μαρία Μπήλιου  μπροστά της , κρατάνε  το  χέρι  τους , Γιαννίτσα  Ζέκιου , Γ. Ζέκιος , Θαν. Μπήλιος και  Αγγελική  Καψάλη , μπροστά  στο  ηρώον..

                         *                     *

   Δεν ξέρω αδέρφια , για ποιό ακριβώς λόγο , αλλά απ’ τη  μέρα , που βρήκαμε την “ μπάξα “ την Αμερικάνικη , της κυρά  “ Σπειρδούλας Κιντώνη “ , απ’ τον Άβορο , πεταμένη , και  πάει  καιρός  τώρα , θες  οι..μέρες του  καλοκαιριού , θες  οι  πολλοί  ξενιτεμένοι  μας  που  είναι  κάθε  βράδυ  στο  Αλωνάκι  και  τη  Βαθιά , θες  που  έτυχε  έτυχε να κάνουμε και μια κουβέντα , για την..ξενιτειά , με ένα καλό φίλο , θες όλα μαζί αυτά , με ..στρίμωξαν ψυχικά , λες και είμαι κι΄ο ίδιος ..ξενιτεμένος , και θυμήθηκα , πολλά , πάρα πολλά , απ’ τα χρόνια εκείνα , τα..σκληρά , τα ..πέτρινα , που φεύγαν τα παιδιά μας , τα βλαστάρια της Πατρίδας μας , για τους ..Παράδεισους (!!) , που τα δολάρια τα μάζευαν στους…δρόμους ..

   Μέσα στο παρακάτω αφιέρωμα , υπάρχει και μια συγκλονιστική ..κυριολεκτικά , αφήγηση , του αξέχαστου Καφτανιαλέκου , ένα λογοτεχνικό ..διαμάντι , αξίζει , χίλιες φορές , να το..ξαναθυμηθούμε , όπως το ‘χουμε δημοσιεύσει παλιότερα …

      Ο   ΖΩΝΤΑΝΟΣ  Ο  ΧΩΡΙΣΜΟΣ..

   Έφαγε η ανελέητη Αμερική , εκείνα τα χρόνια ( 1900 - 1930 ) , την αφρόκρεμα και τον αθέρα της Δωρικής νεολαίας , τότε που η μαύρη φτώχεια έδιωχνε απ' τον τόπο μας ότι καλύτερο είχε και τό 'στελνε πεσκέσι στον αχόρταγο Μινώταυρο της Βορειοαμερικάνικης γης , για να μείνουν εκεί και να χαθούν - οι πιο πολλοί - για πάντα , μακριά απ' τον τόπο τους , που τους είχε όμως πολύ ανάγκη εκείνη την εποχή .
   Ό,τι περίσσεψε απ' την άλλη καταβόθρα του Λαυρίου με τις ανθρωποκτόνες γαλαρίες της πήγε τώρα εκεί που το δολάριο το..." φκυάριζαν στους δρόμους " κατά πως μολογούσαν οι εφημερίδες , σκληρή πραγματικότητα ...έστελνε η Πατρίδα τον αφρό , για να κλείσουν εδώ , πολλές τρύπες ανοιχτές , να ξεχρεωθούν σπίτια , να βγούν αμπελοχώραφα από ..τοκογλυφικές υποθήκες , να πληρωθούν ομόλογα σ γιατρούς και φαρμακεία , να σπουδάσουν τα μικρότερα αδέρφια , που τά 'παιρναν τα γράμματα , να προικιστούν οι αδερφάδες , να δει το έρμο το σπίτι καλύτερες μέρες ...
   Η φτώχεια , δεν κεφαλωνόταν εκείνα τα χρόνια , με τίποτα . Μικρός και στέρφος ο τόπος μας , και κάτι το πρωτόκολλο του αγροφύλακα , κάτι το ένταλμα του κλητήρα και του χωροφύλακα , κάτι τα διπλο-τριπλογραμμένα βερεσέδια του μπακάλη , ο λίβας , το τσιάφι , η αναβροχιά , τα ζλάπια , όλα , Θεοί και δαίμονες μαζί , έπνιγαν τον φουκαρά , τον έρμο τον Δωριέα , που αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια να τα βγάλει πέρα .
   Πίστεψαν στο όνειρο της Αμερικής , την αρχή την έκαναν οι γείτονές μας οι Κραβαρίτες , απ' αυτούς , περνώντας το Λιμνιστόρεμα , ήρθαν τα χαμπέρια στο Κουπάκι , Ζωριάνο , Αλποχώρι κλπ . και βούιξε όλη η Δωρίδα για τα πλούτια της γης του Κολόμβου . Κι' έτρεξαν όλοι , ως κι' ο γέρο - Λούτος ακόμα , να καζαντίσουν , έβγαλαν τα τσαρούχια και τη φουστανέλα , φόραγαν τα " φράγκικα " κι έφευγαν , ένας κοντά τον άλλον...
   Τότε δε χρειάζονταν ταυτότητες και...διαβατήρια , μόνο τα εισιτήρια και γεια να ‘χεις , όλα τ' άλλα περίσσευαν . Κατέβαιναν στο χάνι του Κολατζή ( Ερατεινή ) , έπαιρναν το βαπόρι της γραμμής κι έπιαναν Πάτρα , απ' όπου έφευγαν όλα τα πλοία του εξωτερικού , όπως τα " Θεμιστοκλής " και " Πατρίς " ,στην αρχή και τα Ιταλικά " Σατούρνια " και " Βαλκάνια " , αργότερα , τα πιο πολλά , σωστοί...σκυλοπνίχτες , έκαιγαν κάρβουνο και πνίγοντας τον κόσμο με τον καπνό τους , έκαναν το ταξίδι τους , που κράταγε κοντά ένα μήνα , αφού έπιαναν σ' όλα τα λιμάνια ...

" Όποιος πάει στην Αμερική
να κάτσει να συλλογιστεί ,
σαράντα μέρες θάλασσα ,
καπνό κι αναστενάματα... "

   Έτσι έλεγε το τραγούδι , σαράντα μέρες θαλασσοπνίγονταν κυριολεκτικά , στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο , μέσα στην κάπνα και στη βρώμα , με φασολάδα - μακαρονάδα κάθε μέρα , με τρικυμίες και τραντάγματα , άνθρωποι βουνίσιοι , που όλοι  σχεδόν , έβλεπαν για πρώτη φορά θάλασσα κι έμπαιναν σε βαπόρι , κι' όταν έφταναν στη Ν.Υόρκη , στο.."καστιγκάρι " ένοιωθαν σαν ζαλισμένα κοτόπουλα...

   Ξένοι , ολόξενοι , στην απεραντοσύνη της μοναξιάς τους , χωρίς γνώση της γλώσσας , σ'ένα εχθρικό περιβάλλον , πάλαιψαν , χτυπήθηκαν , ισοπεδώθηκαν , μα τα κατάφεραν , νίκησαν , στάθηκαν στα πόδια τους και πολλές φορές μεγαλούργησαν . Τη νίκη τους αυτή όμως , την πλήρωσαν ακριβά , πολλοί χάθηκαν αγνοημένοι , περιφρονημένοι , σακατεμένοι , αβοήθητοι , με το παράπονο της τύχης και τη λαχτάρα της επιστροφής .

   Πολλοί χωριανοί μας , έφυγαν απ' την πατρίδα , με το κρυφό όνειρο της καλύτερης ζωής , με τη λαχτάρα να δουλέψουν σκληρά και να βοηθήσουν τις οικογένειές τους , να παντρέψουν αδερφές , να σπουδάσουν αδέρφια , να κάνουν καλύτερη τη , μαύρη , ζωή των γονιών τους που πέθαιναν καθημερνά παλεύοντας με νύχια και με δόντια , στις ξελάστρες , να θρέψουν τη φαμελιά τους , κάποιοι τα κατάφεραν , άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο , άλλοι πάλι κατάφεραν μόνο να ψευτοζήσουν , κι' από ντροπή δεν γύρισαν ποτέ στον τόπο τους και θάφτηκαν στην ξένη γη , ανώνυμοι , ξεχασμένοι , μαζί με τ' όνειρό τους , κι ήταν πολλοί....

    Τύχη η ατυχία , δεν ξέρω , με  'φερε να δω σκηνές αποχωρισμών , εκεί στ' Αλωνάκι , τη δεκαετία του 50 , μικρό παιδί ακόμα κι ένοιωσα σαν σε σκηνή αρχαίας τραγωδίας , μια μάνα χαρακωμένη απ' τον πόνο , στερεμένα τα δάκρυα , σφιγμένα τα χείλια , για να μη βγει η κραυγή που 'πνιγε τα σωθικά της , Λιδορικιώτισσα μάνα , Ελληνίδα μάνα , μάνα..του κόσμου που της παίρναν το παιδί , το' χανε  , το ‘ξερε και το ‘βλεπε  , πως  μπορεί  να  μη  το  ξανάβλεπε  ποτέ , μα τι μπορούσε κα κάνει ; ανάθεμα στη..φτώχεια , την ανέχεια...βουβά ακόμα πρόσωπα της τραγωδίας αυτής , ο πατέρας , τραγική φιγούρα κι' αυτός , μικρά αδέρφια , συγγενείς , φίλοι , γειτόνοι , χωριανοί , όλοι σφιγμένοι , τσιτωμένοι , πονεμένοι....

   Αξίζει , εδώ , να δούμε πως θυμάται την όλη διαδικασία του ξενιτεμού , στο προπολεμικό Λιδορίκι , ο αγαπημένος κι' αξέχαστος , φίλος Αλέκος Κωστάκης , ο Καφτανιαλέκος , όπως τα 'γραφε στο " ΛΙΔΩΡΙΚΙ " το Μάιο του 1984 , αρ.φυλ. 30 :

   " Ήταν στα 1929 , φθινόπωρο . Είχα κλείσει τα 4 και πήγαινα στα πέντε , ο Θεός μπορεί να μ' αδίκησε στο θέμα της υγείας μου , αλλά στη μνήμη στάθηκε πολύ γενναιόδωρος απέναντί μου και Τον ευχαριστώ γι' αυτό . Θυμάμαι , λοιπόν , σα να' ταν χθες , τη μουντή και θλιμμένη εκείνη φθινοπωριάτικη εσπέρα , που έφευγαν για την Αμερική η θεια μου Καλλιόπη με τον αξέχαστο θείο μου Αλέκο Ταμβάκη , πριν από 55 ολόκληρα χρόνια δηλαδή .

   Νέοι , ωραίοι , αγαπημένο αντρόγυνο , γλυκύτατοι κι οι δυόο τους άνθρωποι , αναγκάζονταν απ' τη φτώχεια , όπως έκαναν και τόσοι άλλοι , άλλωστε , πριν απ' αυτούς , να πάρουν το δρόμο της ξενιτειάς .

   Από νωρίς , είχαν μαζευτεί στο Λαλαγιανναίικο όλες οι φιλενάδες της θειας μου και της συμπαραστέκονταν . Η Θυμία η Παπαβασίλη , η Ελένη του Καντζιού , η ΣνικοΑργυρή , η Ντίνα του Κοτλιά και άλλες που δεν τις θυμάμαι . Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και μάταια η ξαδέρφη της Μπαζομαρία έλεγε διάφορα αστεία και παιδευόταν να σπάσει τον πάγο και τη καταθλιπτική ατμόσφαιρα . Τ' απογευματάκι ήρθε να τους αποχαιρετίσει και να τους κατευοδώσει όλο σχεδόν το χωριό , σαν πέρασε κάμποση ώρα , ο κόσμος σηκώθηκε , σχημάτισε πομπή , μ' επικεφαλής το νιόπαντρο ζευγάρι , και πήρε το δρόμο προς τον " Αντώνη " , τραγουδώντας τραγούδια της ξενιτιάς όπως  το " Αφήνω γεια στις έμορφες " , " Μια Παρασκευή κι ένα Σαββάτο βράδυ " κι' ακόμα το " Μάνα μου , τα λουλούδια μου συχνά να τα ποτίζεις ", που το 'λεγε η θεια μου η ίδια , βουρκωμένη , με ραγισμένη τη φωνή...

   Αργά , τελετουργικά , θα 'λεγα ,  η συνοδεία έπαιρνε " συννεφιασμένη " το δρόμο προς τον Αντώνη , απαλύνοντας τον πόνο και την απόγνωση με το τραγούδι , ένα τραγούδι χωρισμού , ένα μοιρολόι , " ξόδι " ζωντανό , ξέσπασμα , κατάρα κι ανάθεμα στην ξενιτιά και την ανάγκη , που ξερίζωνε δυο πανέμορφα νέα παιδιά απ' τον τόπο τους και τα 'στελνε " πεσκέσι " στις χιονισμένες ερημιές του Καναδά να κάνουν  - δίπλα στου τραίνου τις γραμμές  - παρέα στις αρκούδες και τα κογιότ .

   Ο κόσμος , λες και μάντευε την τύχη αυτών που ξεριζώνονταν , προσπαθούσε να ..καθυστερήσει το χωρισμό , μα ο ήλιος είχε πια χαθεί πίσω απ' την Πλέσιβα κι ο Ζησιμόγιαννος μ' αναμμένη τη μηχανή της " Μάρμον " του , βιαζόταν για να προλάβουν το βαπόρι στην Ερατεινή . Το αυτοκίνητο περίμενε εκεί όπου σήμερα είναι η αποθηκούλα με τις βενζίνες του Ρέλλου , πάνω ακριβώς απ' τη στροφή του Αντώνη .

Ολοζώντανη , ολόφρεσκη , παρά την ηλικία της , η παραπάνω αφήγηση του αξέχαστου Λιδορικιώτη και φίλου του Αλέκου Κωστάκη-Μαργέλλου , του αγαπημένου φίλου όλων των χωριανών , του Καφτανιαλέκου , και ..συγκλονιστικά..αληθινή , ένας απ’ τους ..θησαυρούς που μας άφησε , ας είναι αναπαυμένος , τον θυμόμαστε όλοι και τον αγαπάμε …

Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ..ΦΩΤΟΑΦΙΕΡΩΜΑ..

15-2-1909 , κάπου στην Αμερική , σε κάποια ερημιά , Λιδορικιώτες εργάτες σιδηρογραμμών , τρίτος όρθιος μπροστά , με το καπέλο στο χέρι , ο Αλ.Κάππος , πρώτος καθιστός ο Κ.Ζόγκζας , μετά : Ασ.Ασημακόπουλος , Γιάν .Φλώρος , Δημ.Κλώσσας , Γ.Παλαιολόγος , ο παππούς  μου , Γ.Καψάλης , Τάσος Αναστασόπουλος , Χρ. Καλαπτσής , Β.Πουρνιάς , όρθιοι :Ν.Κάππος , Γιάν.Γεωργουσόπουλος - Τίτσας με τις ποδιές , στη δεύτερη σειρά , δεύτερος Γ.Πέτρου , τέταρτος Χρ.Δρόσος , ένατος με φόρμα , Θυμ. Σφέτσος , δίπλα του , Γ.Καραστάθης , τελευταίος δεξιά , ο γιγαντόσωμος Μήτρος Κάγκαλος - Λούτος και στην τρίτη σειρά , τρίτος από αριστερά ο Θυμ. Μαργέλλος -Μπέσσας .

                           *                              *

Το θέμα της μετανάστευσης των Λιδορικιωτών , αλλά και των Δωριέων γενικότερα , είναι μεγάλο , με διάφορες προεκτάσεις και θα πρέπει να το δούμε με μεγάλη..ευλάβεια , και με σχολαστικότητα , στοιχεία μπορούμε να αντλήσουμε κι' απ' τα αρχεία του νησιού Εllis , το..καστιγκάρι , που λέγανε οι παλιοί χωριανοί μας Αμερικάνοι , αλλά υπάρχουν και φωτογραφίες και διάφορες σχετικές ιστορίες , που καλό θα ήταν να έρθουν στην επιφάνεια , στη δημοσιότητα , για να μάθους οι πιο νέοι , όποιος λοιπόν , φίλος της σελίδας , έχει οποιοδήποτε σχετικό στοιχείο ας μας το δώσει , ας μας βοηθήσει στην προσπάθειά μας αυτή , που δεν είναι προσωπική υπόθεση αλλά ..ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΗ.....καλό ξημέρωμα αδέρφια να ‘στε όλοι καλά ..

Απ' τους σκαπανείς της μετανάστευσης στην Αμερική , δεκαετία του 1900 , σε κάποια ερημιά , εργάτες στις καινούριες γραμμές τραίνων , ανάμεσά τους αναγνωρίστηκαν οι Λιδορικιώτες : Αλ.Κάππος , δεύτερος καθιστός στην πρώτη σειρά , Κ.Μαργέλλος - Σαψαρής , δεύτερος καθιστός στη δεύτερη σειρά , έβδομος όρθιος στην τρίτη σειρά ο Ν.Π.Πανάγος , ένατος ο Θυμ.Μαργέλλος -Μπέσσας και δίπλα του ο Τάσος Αναστασόπουλος - Κομπορόζος .

Τέλη 19ου αιώνα , Δωριείς εργάτες , απ' την ευρύτερη περιοχή του Λιδορικιού , στο Λαύριο , στην περίφημη..εταιρεία , μεταξύ τους αναγνωρίσθηκαν και μερικοί Λιδορικιώτες , οι : Γ.Μάρκος - Κέφης , τελευταίος δεξιά όρθιος , και Θύμιος Κουλόπουλος , καθιστός , τρίτος από αριστερά , με τη γκλίτσα , είχε ήδη αρχίσει η..αιμορραγία της μετανάστευσης , μόνο που η πρώτη ήταν...εσωτερική .

                          *                         *

   Το παραπάνω αφιέρωμα στα ξενιτεμένα μας αδέρφια , το είχαμε κάνει πριν από καιρό , αγαπημένοι μου φίλοι , στην πρώτη δε φωτογραφία , ανακάλυψα και τον παππού μου Γιώργο Καψάλη , που δυστυχώς δεν γνώρισα , απ’ το σόι όμως του πατέρα μου , η ξενιτειά “ έφαγε “ ένα αδερφό του πατέρα μου , τον Κώστα , που φυσικά δεν γνώρισα ποτέ , αλλά ούτε και ποτέ έμαθα πολλά γι’ αυτόν .

Πρόσφατα ,  ένας κοντοπατριώτης και καλός φίλος , ο Αλέκος Παπανδρέου , Πρόεδρος του Συλλόγου Αμυγδαλιωτών , είχε την καλοσύνη να μου στείλει  όσα  ονόματα  μεταναστών , που  δήλωσαν  τότε σαν  τόπο  καταγωγής τους   το  Λιδορίκι απ’ τα επίσημα αρχεία του νησιού Ellis , το..καστιγκάρι , όπως το λέγανε οι μετανάστες μας , όπου φαίνονται Λιδορικιώτες , και της γύρω περιοχής , που πάτησαν το πόδι τους στην Αμερική στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα , μέσα σ’ αυτά τα ονόματα περιλαμβάνονται και τα ονόματα των παππούδων μου , του αδερφού του πατέρα μου του Κώστα Καψάλη , καθώς και των αδερφών της μάνας μου , που έφυγαν παιδιά από δω και δεν γύρισαν ποτέ…

   Πολλά , πάρα πολλά , χρωστάμε στους ξενιτεμένους μας , πρόσφεραν πολλά και στις οικογένειές τους αλλά και στην Πατρίδα μας , έτσι σαν …μνημόσυνο , απόψε δημοσιεύουμε κάποια ονόματα , όλα απ’ το – Κ –, μέσα στην κατάσταση αυτή υπάρχουν στενοί συγγενείς μας , που ίσως δεν γνωρίσαμε ποτέ , αλλά όλο και θα είχαμε ακούσει γι’ αυτούς , η κατάσταση , εκτός από Ονομ/μο και ΄τόπο καταγωγής , έχει ηλικία , χρόνο γέννησης και χρόνο άφιξης στην Αμερική .

.

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ, ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΗΛΙΚΙΑ, ΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ, ΑΦΙΞΗ

Name Residence Age Born*Arrived

1 Chalvatzou, Agelos Lautraki, Greece… 21… 1889… 1910

2 Chalvatzou, Agelos Lautraki, Greece ….21… 1889 ….1910

3 Georgian, George Ledariki, Greece……. 25 …1889 ….1914

4 Panagos, Nicolas Ledorici, Greece…….. 18 ….1889…. 1907

5 Papanastasopulos, Efthimios Ledorici, Greece.. 20… 1887… 1907

6 Tebelis, Haralabos Ledoriki, Greece…… 17….. 1899 ….1916

7 Katriouris, Athananios Ledorokiou, Greece ..25… 1889 ….1914

8 Assimacopulos, Andreas Lidarikiou …….27…. ..1880…… 1907

9 Assimacopulos, Andreas Lidarikiou …….27…… 1880 ……1907

10 Sfetsos, Alexios Lidarikiou ………………28 ……1879 …….1907

11 Logras, Joannis Liderikiou………………. 30 ……1877 …….1907

12 Tarlantos, George Lidiriki, Greece ……..24 …..1883 …….1907

13 Erantilis, Panaiotis Lidorichi, Greece…… 23….. 1883…… 1906

14 Atanasio, Csimgos Lidorichio ……………..21…... 1885….. 1906

15 Atanasio, Csimgos Lidorichio ……………..21……. 1885 …..1906

16 Marieclos, Giorgio Lidorichio……………… 25 …….1881…… 1906

17 Vlasopolos, Costantino Lidorichio……….. 27……. 1879 …..1906

18 Papadakis, Joannis Lidorichio, Greece…. 25……. 1892….. 1917

19 Balomenos, Demetrios Lidorici …………….24……. 1882 …..1906

20 Balomenos, Demetrios Lidorici……………. 24……. 1882 …..1906

21 Conlonlas, Athanassio Lidorici…………….. 38 …….1868….. 1906

22 Demetracopoulos, Georges Lidorici ……….22……. 1884 …..1906

23 Flovos, Athanasios Lidorici …………………..21 ……..1885….. 1906

24 Karmos, John Lidorici ………………………….32 ……..1874 …...1906

25 Kontonis, Athanassios Lidorici ………………40 ………1866…… 1906

26 Panaiaosion, Georges Lidorici………………. 38 ………1868 …..1906

27 Ponticis, Constantinos Lidorici ……………….18 ………1888 …..1906

28 Tsabas, John Lidorici…………………………… 19……… 1887 …..1906

29 Tsonos, Spyros Lidorici………………………… 43 ………1863….. 1906

30 Paleolago, Georgio Lidorici, Greece………… 24……… 1888 …..1912

31 Contikis, Christos Lidoricki ……………………..18 ………1888 …..1906

32 Theocharopoulos, Efthionis Lidorik…………. 28 ………1878 …..1906

33 Tsonos, John Lidorik…………………………….. 20 ………1886…. 1906

34 Velias, Alkiviaolis Lidorik ………………………..22……… 1884…. 1906

35 Contonvakis, Nicolaos Lidorika, Greece……. 19…. 1895 ….1914

36 Doumas, Georges Lidorika, Greece……. 28 …..1886….. 1914

37 Doumas, Theodoros Lidorika, Greece ….25….. 1889…. 1914

38 Anadiotis, Oharalampos Lidoriki……. 27 …..1879 ….1906

39 Anadiotis, Oharalampos Lidoriki ……27 …..1879 ….1906

40 Arvanitio, Demetrio Lidoriki…… 19 …..1887…. 1906

41 Arvanitio, Demetrio Lidoriki …..19…. 1887…. 1906

42 Bonbiesta, Constantinos Lidoriki…. 19 ….1887… 1906

43 Bonbiesta, Constantinos Lidoriki ….19….. 1887 …1906

44 Bouviatos, John Lidoriki ………20….. 1886…. 1906

45 Bouviatos, John Lidoriki……… 20….. 1886 ….1906

46 Bratsos, Atham Lidoriki….. 32 …..1875 ……1907

47 Bratsos, Atham Lidoriki ….32 …..1875 ….1907

48 Calianderis, George Lidoriki …..32…. 1874…. 1906

49 Calianderis, George Lidoriki ……32…. 1874…. 1906

50 Carageorgopoulos, Panag Lidoriki ….20 …1886 …1906

51 Carageorgopoulos, Panag Lidoriki….. 20 …1886…. 1906

52 Carapetros, Alexandros Cont. Lidoriki… 22… 1884.. 1906

53 Carapetros, Alexandros Cont. Lidoriki… 22 ….1884… 1906

54 Carmas, Jean Lidoriki ………26….. 1880….. 1906

55 Carmas, Jean Lidoriki……… 26 …...1880 ….1906

56 Charalompos, Colikitros Lidoriki…. 27 …1879…. 1906

57 Charalompos, Colikitros Lidoriki …27…. 1879…. 1906

58 Costopoulos, Costas Lidoriki…….. 20…. 1886 ….1906

59 Costopoulos, Panagiotis Lidoriki ….20…. 1886 …1906

60 Eustathiou, Costas Lidoriki……. 19….. 1887…. 1906

61 Fertakis, Cons. V. Lidoriki …..20 ….1885… 1905

62 Iloria, Pafsanias Lidoriki ……18 ….1888 …1906

63 Kasvikis, John Lidoriki ……….18…. 1888 …1906

64 Marmarg, Demit. Lidoriki….. 25….. 1881… 1906

65 Mpalomanos, Athanassio Lidoriki ….22.. 1884.. 1906

66 Panagiotis, Catsoudas Lidoriki ….38….. 1868… 1906

67 Panagou, Georgios Lidoriki ….22…. 1884…. 1906

68 Papageorgiou, Georges Lidoriki…. 19 ….1887 ….1906

69 Podiotos, Joannis Lidoriki….. 37…. 1869…. 1906

70 Pontikis, Jean Lidoriki… 20… 1886… 1906

71 Sacopoulos, Ath. Lidoriki ……20… 1886… 1906

72 Scondvas, Ivanis Lidoriki…. 22…. 1882…. 1904

73 Tempelis, Constantin Lidoriki ….25… 1881… 1906

74 Xiromamos, Drossos Lidoriki… 15… 1892… 1907

75 Karaiskos, Const. Lidoriki (GR.)…. 20 …1886… 1906

76 Karaiskos, Spirios Lidoriki (GR.)… 19 …1887… 1906

77 Constantinou, Petros Lidoriki Greece ..26.. 1888 …1914

78 Bogiokos, Nicolaos Lidoriki, Dores ….35 ….1877 ….1912

79 Bogiokos, Nicolaos Lidoriki, Dores…. 35… 1877… 1912

80 Gatakis, Georgus Lidoriki, Dores ….18…. 1894… 1912

81 Karidakis, Athanassios Lidoriki, Dores …19… 1893 …1912

82 Klossas, Panajottis Lidoriki, Dores ….19…. 1893… 1912

83 Korakis, Aristidis Lidoriki, Doris… 26…. 1883… 1909

84 Agelopulos, Constantinos Lidoriki, Greece…. 44… 1879… 1923

85 Agelopulos, Constantinos Lidoriki, Greece …44… 1879…1923

86 Anastassopulo, Anastassio Lidoriki, Greece…. 35… 1872… 1907

87 Anastassopulo, Anastassio Lidoriki, Greece …35… 1872… 1907

88 Aravossitas, Anastassios Lidoriki, Greece… 23… 1887… 1910

89 Aravossitas, Anastassios Lidoriki, Greece …23… 1887… 1910

90 Babalis, Nicoloas Lidoriki, Greece …20 ….1890… 1910

91 Babalis, Nicoloas Lidoriki, Greece …20 …1890 …1910

92 Balatsoulas, Dimitrios Lidoriki, Greece …25… 1889… 1914

93 Balatsoulas, Dimitrios Lidoriki, Greece …25… 1889… 1914

94 Bugalis, Georgio Lidoriki, Greece …18 …1889… 1907

95 Bugalis, Georgio Lidoriki, Greece….. 18… 1889… 1907

96 Cagalos, Costas Lidoriki, Greece ….17…. 1890… 1907

97 Cagalos, Costas Lidoriki, Greece…. 17 ….1890…. 1907

98 Capos, Nicolas Lidoriki, Greece…. 35… 1872… 1907

99 Capos, Nicolas Lidoriki, Greece …35… 1872… 1907

100 Capsotio, Apostolis Lidoriki, Greece …38… 1869… 1907

Τα αρχεία του Ellis , περιέχουν και πολλά άλλα στοιχεία , του κάθε μετανάστη , χρώμα ματιών , ύψος , σχήμα προσώπου κ.λ.π , θα κάνουμε προσπάθεια να συγκεντρώσουμε τα ονόματα που δηλώνουν καταγωγή από Δωρίδα και όταν είμαστε έτοιμοι θα τα δημοσιεύσουμε .

  Μετανάστες μας , σε κάποια Αμερικάνικη ..ερημιά , φκιάχνουν τις γραμμές των..τραίνων , σκαπανείς κι’ αυτοί του..Αμερικάνικου..ονείρου..

  Καλό  σας  βράδυ , να  περνάτε  καλά  …..Κ.Κ.-

OI “ MΠAΞΕΣ “ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ..”ΟΝΕΙΡΟΥ “

 

 

Με  την  ευκαιρία  του  αφιερώματος στους  ξενιτεμένους  μας  και την  ξενιτειά , αναδημοσιεύουμε  μια  παλιότερη σχετική   ανάρτησή μας , αρκετά συγκινητική καθώς  και  ένα  απ’ τα  πολλά ΄σχόλια – μηνύματα  που  είχαμε  λάβει .. Κ.Κ.

 

   Δεν ξέρω αδέρφια , το γιατί , αλλά χρόνια τώρα , κάθε που κοντο ζυγώνουν  οι  γιορτάδες  , όλο στριφο..γυρνάνε στο νου μου , διάφορες παλιές ιστορίες , για την ξενιτειά τους ..ξενιτεμένους , έρχονται στο νου , παλιοί αγαπημένοι φίλοι και συγγενείς , που απ’ το χρόνο , λες , και ..ξεθώριασε η εικόνα τους και πάει να σβήσει..έχουν μισο..ξεχαστεί..
   Πόσα και πόσα παιδιά , μιλάμε για..τότε , έφυγαν ..αμούστακα σχεδόν , παλληκαράκια , γεμάτα φλόγα για δουλειά , για..προκοπή , με “ προίκα “ τους μοναδική , την ευχή , μιας έρμης μάνας , που δεν είχε , πια , ούτε δάκρυ για να..βγάλει , είχε ..βλέπεις “ στερέψει “…
   Δεν ξέρω , αν ήταν τύχη η..ατυχία , που η μοίρα με ‘φερε πολλές φορές ..μάρτυρα , σε τέτοιες στιγμές , στιγμές αποχωρισμού , αλλά , καλώς η κακώς , λες και , παιδί ακόμα τότε , μπορούσα να διαβάσω τα..παραμέσα , της μάνας , του πατέρα , των αδερφιών , των φίλων , των συγγενών , ποτέ δεν με ..ξεγέλασε εκείνη η..ψυχρή εικόνα που έβλεπα , όχι , το νοιωθα , το ..καταλάβαινα , πως μέσα τους..γινόταν ..σεισμός , και με το ζόρι στέκονταν ορθοί , σαν..αγάλματα ..
   Πως φεύγαν , απ’ το χωριό , σφιγμένα-σφιγμένα , τα παιδιά μας , λες και φορούσαν ..μάσκα , που τα κανε αλλιώτικα , και πήγαιναν ..που ; Ανάθεμα κι’ αν ..ήξεραν…Άκουγαν για…” Μπάξες “ με όλα τα καλά του κόσμου , για..ντόλαρς , που τα..μάζευαν ( !!) με το..φαράσι , κι’ ένα σωρό άλλα.., ας μη τα χαρακτηρίσουμε …
   Θα μου πείτε , καλά τι σε ‘πιασε Δευτεριάτικα , με τα της..κακούργας  ξενιτειάς ; Έλα μου ντε ..αλλά ας πούμε την..πάσα..αλήθεια ..
  Έχοντας , ζαβάδας..ένεκα , στο νου , όλα τα παραπάνω , ίσως και λόγω κάποιας σχετικής συζήτησης , που είχαμε με ένα φίλο , και γυρνώντας πίσω , στα παλιότερα χρόνια , που έρχονταν οι “ Αμερικάνοι “ , έτσι λέγαμε τους ομογενείς μας , και μας λέγανε πολλά και διάφορα , για τις ..μπάξες με τα καλούδια και τους..θησαυρούς , του..Αμερικάνικους , φυσικά , με παίρνει στο τηλέφωνο ο ανιψιός μου ο Θύμιος λέγοντάς μ ου , πως εδώ πιο κάτω , στη γειτονιά μας , πλάϊ σ’ένα σκουπιδοτενεκέ , είναι αφημένη , μια…” ΜΠΑΞΑ “ , μάλιστα , μια πραγματική Αμερικάνικη …μπάξα ..που μάλιστα απευθυνόταν σε κοντοχωριανή μας  , εξ..Αβόρου ..την  κυρία ΣΠΕΙΡΔΟΥΛΑΝ  ΚΙΝΤΩΝΗΝ  ΑΒΟΡΟΝ  ΔΩΡΙΔΟΣ ..
  Πολύ βέβαια , δεν ήθελα , πήγα , ώρα 9,30 ‘ το βράδυ , και την φωτογράφισα τη μπάξα , ενώ οι περαστικοί βλέποντάς με να φωτογραφίζω τα ..σκουπίδια , ποιός ξέρει τι θα..σκέφτονταν..δείτε όμως…




   Ποιός ξέρει αδέρφια , πόσα όνειρα , πόσες ..ελπίδες και..βάσανα , βέβαια , δεν κουβάλησε μέσα της αυτή η ..” μπάξα “ , του Αμερικάνικου ονείρου , και πόσες φορές δεν..ξεχείλισε απ’ τα δάκρυα της κυρά ..Σπειρδούλας , που μαράζωνε , έχοντας , γιο..άντρα , ποιός ξέρει , στην ξενιτειά…
    Αχ !  Θειά..Σπειρδούλα , να ‘ξερες πόσα  μου ‘φερε  στο νου αυτή σου η…μπάξα…

             ΣΑΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ......

Πέρασαν , λες , σαν το νερό , σχεδόν πενήντα χρόνια ,
τότε που ξεκινάγαμε , αμούστακα.. παιδιά…
στα τέσσερα , του ορίζοντα , σημεία , σαν χελιδόνια
σκορπίζοντας , με όνειρα , κι’ ελπίδες στην καρδιά .
               *              *            *
Σαν τις σταγόνες της βροχής , που τις σκορπάει ο αγέρας
σκορπίσαμε ολόγυρα , σε τόπους μακρινούς ,
στον κόρφο ένα φυλαχτό , κι’η ευχούλα μιας ..μητέρας ,
π’ άναβε λαδοκάντηλα , σ’άγιους εσπερινούς .
              *               *             *
Χρόνια σκληρά , ολόπικρα , μα και πολυαγιασμένα ,
ζήσανε μικροφαμελιές , ανάστησαν.. παιδιά ,
παντρέψαν ορφαναδερφές , πρόσωπα αγαπημένα ,
μα μείναν πάντα ζωντανές οι πίκρες στην καρδιά …
             *                *              *
Τώρα , με γκρίζα τα μαλλιά , την ξενητειά στα μάτια ,
μα την ελπίδα , πάντοτε , φλογάτη στην καρδιά ,
Πατρίδα εδώ , Πατρίδα εκεί , γίναμε δυό… κομμάτια ,
πουλάκια του καλοκαιριού , γυρνάμε στα παλιά… Κ.-
Αθήνα 11.2.08

Αφιερωμένο εξαιρετικά στα ξενιτεμένα μας αδέρφια .
           Καλό  σας  βράδυ ….Κ.-
Αυτό  το  κείμενο φίλοι  μου με  τη  “ ΜΠΑΞΑ  “ της κυρά  Σπειρδούλας  το  δημοσιεύσαμε  για  πρώτη  φορά  τον  Νοέμβριο  του  2009 με την  παρακάτω φωτογραφία , από  κάποια  στιγμή  αποχωρισμού…

   Αυτό  όμως  που  κυριολεκτικά μας..” τάραξε “ ..ευχάριστα  βέβαια ήταν  το  ακόλουθο σχόλιο της  ΤΑΤΑΝΑΣ .

 

.SXOLIO
TATANA
τι συγκινητικό άρθρο!!!
Υποθέτω πως θα έχετε «κουραστεί» από τα πολλά εύσημα που σας απονένουν αλλά ένας άνθρωπος σαν εσάς αξίζει πραγματικά πολλά συγχαρητήρια. Τόσο παραστατική η γραφή σας, τόσο συγκινητικά αυτά που γράφετε….

Μας μεταφέρετε σε άλλες εποχές και σας ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
   Καλό  σας  βράδυ ….Κ.Κ.-

“ TA ΞΕΝΑ ΠΑΙΝΕΥΕ ΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ …”

 

   Συνεχίζοντας  αγαπημένοι  μου  φίλοι το  νοσταλγικό  μας  αφιέρωμα στην  ξενιτιά και τους  ξενιτεμένους  μας ,  αναδημοσιεύουμε  ένα  παλιότερο  δημοσίευμά  μας , το  υπέροχο  διήγημα 
“ Ο ΘΕΙΟΣ ΠΗΤ “ …

    Δ Ι Η Γ Η Μ Α

Του αξέχαστου Λιδορικιώτη λογοτέχνη

  Αλέκου Κωστάκη – Μαργέλλου , Καφτανιαλέκου όπως  τον  ξέραμε

Ο  Αλέκος με  την  αγαπημένη  σύντροφο  της  ζωής  του , γνωστή  ποιήτρια και  ηθοποιό  Στέλλα  Αρκάδη .

ΜΙΑ  ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ  ΜΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ..

  “  Το καλοκαίρι του 1947 παραθέριζα στην Πεντέλη , στην οποία , τότε , έτρεχαν ακόμα άφθονα τα θαυμάσια νερά της και τα πεύκα της δεν τα 'χαν φάει οι ..λογής - λογής εμπρηστές και οικοπεδοφάγοι . Εξαιτίας του εμφύλιου , ο οποίος βρισκόταν στο φόρτε του , όλη η ορεινή Ρούμελη κι' ο Μωριάς ήταν χώροι απλησίαστοι για ξεκαλοκαίριασμα κι' ο κοσμάκης της Αθήνας και του Πειραιά , που 'χε ανάγκη από λίγο καθαρό αέρα  για τα ταλαιπωρημένα του πλεμόνια , τα μαυρισμένα απ' την πείνα και τις κακοπάθειες της τετράχρονης κατοχής , έβρισκε καταφύγιο και ψευτοβολευόταν στα πεύκα της Πεντέλης , η Πάρνηθα έπεφτε βλέπεις μακριά , ούτε συγκοινωνία είχε , αλλά ήταν κι' επικίνδυνη .

Ο αξέχαστος  Αλέκος σε  μια  επίσκεψή  του  στην  ακρόπολη

   Στην Πεντέλη λοιπόν , που οι καλόγεροι της Μονής την είχαν χωρίσει σε " ζώνες " και " κατηγορίες " , το προλεταριάτο  έστηνε κάτω απ' τα πεύκα τα τσαντίρια του , πληρώνοντας στο μοναστήρι , ή στην κοινότητα , ένα μικροποσόν " για την καθαριότητα και το νερό ". Οι πρώτες ζώνες , όσες δηλαδή βρίσκονταν κοντά στο δρόμο και στις βρύσες , πλήρωναν κάμποσες δραχμές , οι παραμέσα λιγότερα κι οι απόμακρες κάτι λίγα η σχεδόν τίποτα , εφόσον είχες μάλιστα και χαρτί ..απορίας .

   Οι κάπως εύποροι , έμεναν σε διάφορα ενοικιαζόμενα σπίτια , που ο Θεός να τα 'κανε σπίτια , τέσσερα ξερά ντουβάρια κι άγριο "γδάρσιμο " , λες και νοίκιαζες σουίτα στο..Χίλτον . Έχοντας κι εγώ το μεγάλο μου γιο κάπως αδύνατον κι επειδή η ιδιαιτέρα μου πατρίδα ήταν στο κέντρο των μαχών , αναγκάστηκα να καταφύγω στην Πεντέλη , όπου , κάτω απ' το λόφο του Αστεροσκοπείου , βρήκα και νοίκιασα τον κάτω όροφο ενός μεγάλου διώροφου . Στον πάνω έμενε ένας τμηματάρχης της Αγροτικής με τη γυναίκα του , με τους οποίους σύντομα γίναμε φίλοι .

   Στον τμηματάρχη κάποτε μίλησα για το " φιλάσθενο " του γιού μου κι εξέφρασα τους φόβους μου για την υγεία του . Δικαιολογημένα βέβαια , γιατί τότε θέριζε όλη την Ελλάδα η φυματίωση , η οποία δεν χαριζόταν σε κανένα . Αυτός όταν του εξέφρασα τους φόβους μου για το παιδί μου , χαμογέλασε και μου είπε :

   - Αύριο θα 'ρθει ένας θείος μου Αμερικάνος , 80 χρονών , να μείνει μαζί μας . Ήρθε από τη Ν.Υόρκη με το " Βασίλισσα Φρειδερίκη " πριν από δυο μήνες , κουβαλώντας και μια " κάντιλακ " 12 μέτρων . Πήγε πρώτα στο χωριό , να δει τον τόπο , όπου γεννήθηκε κι αύριο τον περιμένω εδώ .

   Πραγματικά , την άλλη μέρα ..κατέπλευσε ο " Θείος " με μια κουρσάρα 12 μέτρων . Ήταν ένας λεβεντόγερος που δεν τον έκανες ούτε μισό..μήνα παραπάνω από 70, ψηλός - κυπαρίσσι σωστό - κόκκινος ..κόκκινος , γελαστός και πρόσχαρος , ένας Τριπολιτσιώτης , ίδιος ο γέρος του..Μωριά , με τη διαφορά πως ο θείος Πητ , έτσι τον λέγανε , τον.." φύσαγε τον  παρά ".

   Μας σύστησε ο ανιψιός του και πιάσαμε κουβέντα για την πολιτική , τον πόλεμο , για όλα . Γίναμε φίλοι κι όταν έμαθε για την κατάσταση του γιού μου , έδειξε τρομερό ενδιαφέρον γι' αυτόν και μια ιδιαίτερη αγάπη , η οποία για πολύ καιρό , μου φαινόταν ανεξήγητη , ώσπου ο Τμηματάρχης , ο ανιψιός του μίστερ Πητ , μ' έβγαλε απ' την απορία μου .

   Στα 1890 λοιπόν , ο Παναγιώτης Μακρόπουλος , ο " θείος " μας δηλαδή , τελείωσε με άριστα το Σχολαρχείο στα Λαγκάδια της Γορτυνίας κι έπλαθε χίλια όνειρα για το μέλλον . Η μοίρα όμως του φέρθηκε σκληρά . Κάπου " κρύωσε " , δεν πρόσεξε , έκανε πυρετό κι έπεσε στο κρεβάτι . Ήρθε ο γιατρός , που διέγνωσε τη φοβερότερη αρρώστια εκείνης της εποχής : τη φυματίωση , τη φθίση , το...χτικιό..

   Εκείνα τα χρόνια , ( κι' αυτά τα λέω για τους νεότερους ) η αρρώστια αυτή προκαλούσε τρόμο . Ο άτυχος , που αρρώσταινε από φυματίωση , ήταν καταδικασμένος διπλά : σωματικά - το λιγότερο -και ψυχικά , το χειρότερο απ' όλα . Ένας στους εκατό να γλίτωνε ( κάποιος που είχε θείο το Θεό η την είχε πάρει.." ξώφαλτσα " κι' είχε άφθονο χρήμα να πάει στο Νταβός της Ελβετίας . Εδώ , μόλις το 1902 η Σοφία Σλήμαν έχτισε το πρώτο Ελληνικό σανατόριο , σε μια έκταση 500 στρεμμάτων , που την παραχώρησε η Μονή Πετράκη , την πασίγνωστη " Σωτηρία " , όπου στο μοναδικό της κτίριο , βρήκαν καταφύγιο δώδεκα ..ασθενείς . Οι υπόλοιποι , αν δεν πήγαιναν από τη λεγόμενη .." καλπάζουσα " σε λίγες μέρες , είχαν τέτοια μεταχείριση , που σήμερα τουλάχιστον , προκαλεί φρίκη .

   Ο άρρωστος , απομονωνόταν απ' όλους . Πολλούς μάλιστα τους έβγαζαν έξω απ' τα χωριά κι' οι δυστυχείς αυτοί έμεναν σε σπηλιές , μαντριά και ταράτσες . Τους απαγορευόταν να πλησιάζουν στο χωριό . Τους πήγαιναν φαγητό μ' ένα κατσαρολάκι και τ' άφηναν 10-15 μέτρα μακριά . Το 'παιρνε ο φουκαράς , έτρωγε το λιγοστό φαγάκι του και κατόπιν τράβαγε για το καλύβι του . Η κουβέντα με τους δικούς του γινόταν από μακριά , λίγοι είχαν την τόλμη να πλησιάζουν κι ελάχιστοι εκείνοι , που δεν φοβόνταν κι έδειχναν κάποια συμπόνια για τον άρρωστο συγγενή τους .

   Το ίδιο συνέβη και με τον μίστερ Πητ . Μόλις μαθεύτηκε το τρομερό νέο , το οικογενειακό συμβούλιο πήρε μια τρομερή απόφαση , που την έβαλαν σ' ενέργεια από την άλλη μέρα κι' όλας . Η μόνη που αντέδρασε , με πάθος , ήταν η μικρότερη αδερφή του , η οποία έβαλε τις φωνές , τα κλάματα , παρακάλεσε , αλλά τίποτα , η απόφαση είχε παρθεί .

   Η υπόθεση κράτησε ένα καλοκαίρι . Ο Παναγιώτης έμενε σ' ένα χαμόσπιτο , κάτω σ' ένα ρέμα ολομόναχος . Ευτυχώς είχε μαζί του τα βιβλία του και μια φορά την ημέρα ερχόταν κι η μικρότερη αδελφή του , που του 'φερνε λίγο φαγάκι και του 'πλενε τα ρούχα του στο ..ρέμα .

   Κάποια μέρα όμως συνέβη κάτι , που είχε τρομερές συνέπειες στη ζωή του . Η αδελφή του , μαζί με το φαγητό , του' φερε , τυλιγμένο σε κάποια πράγματα , κι' ένα απόκομμα εφημερίδας , στο οποίο γινόταν λόγος για τη μετανάστευση στην Αμερική . Το διάβασε , το ξαναδιάβασε και πήρε την απόφασή του : Θα 'φευγε ! Έτσι κι' έτσι καταδικασμένος ήταν ! Τι εδώ, τι ..εκεί ! Και καλύτερα που δε σε ξέρουν κι' όλας !

   Την άλλη μέρα , το συζήτησε με την αδελφή του και της είπε να μιλήσει σ'όλους τους δικούς , να του δώσουν - αφού δεν τον θέλουν - τα χρήματα για να φύγει , κι' έτσι κι' αυτοί να γλιτώσουν απ' αυτόν κι' αυτός ίσως να 'βρισκε γιατρειά στους ξένους γιατρούς .

   Να μη τα πολυλογούμε , οι δικοί του προθυμότατα ό,τι τους ζήτησε και το 1882 , ο Παναγιώτης Μακρόπουλος , απόφοιτος του Σχολαρχείου Λαγκαδίων Γορτυνίας , έφευγε μ' ένα Ιταλικό καράβι από την Πάτρα για την Αμερική , η οποία δεχόταν τότε όλο τον κόσμο , χωρίς διαβατήρια και ταυτότητες και άλλα τέτοια , που ζητάνε σήμερα . Αρκούσε , τότε , να 'χεις τα ναύλα να πας , για τ' άλλα ούτε που γινόταν κουβέντα .

   Όταν ο νεαρός Γορτύνιος έφτασε στη χώρα του Κολόμβου , ξαναγεννήθηκε . Θες η αλλαγή του κλίματος , θες η αδιαφορία των..πλησίον για την υγεία του , ίσως κι η προσβολή των πνευμόνων του να 'ταν ελάχιστη η ακόμα ο γιατρός , με τα υποτυπώδη μέσα της εποχής , να 'κανε λάθος , όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την αναγέννηση του Παναγιώτη , που ένιωθε περίφημα . Ούτε βήχα , ούτε καν απλό πονοκέφαλο . Και τότε ξύπνησε μέσα του το μωραίτικο δαιμόνιο και μάλιστα το...Τριπολιτσιώτικο .

   Γυρνώντας ένα βράδυ στα σφαγεία του Ρότσεστερ , μιας πόλης κοντά στα Αμερικανο-Καναδικά σύνορα , είδε να πετάνε τα κεφαλάκια και τα ..πατσοπόδαρα των αρνιών . Βρόμαγε τότε το κρέας στην Αμερική και οι Αγγλοσάξονες δεν πολυκαταδέχονταν το πρόβειο κρέας , πόσο μάλλον τα..εντόσθια και τα κεφάλια .

O Aλέκος σ'ένα του προσκύνημα στον ποιητή μας Κώστα Κρυστάλλη .

   Πιο πέρα όμως , στην ερημιά , χιλιάδες φτωχομετανάστες , Έλληνες και Σλάβοι , δούλευαν στη σιδηροδρομική  " κομπανία " στρώνοντας μέρα - νύχτα , μίλια και μίλια γραμμές για το τρένο . Η " κομπανία " , τους χορηγούσε συσσίτιο , αλλά ...αγγλοσαξωνικού γούστου , που δεν πήγαινε κάτω στα Ελληνικά και τα Σλάβικα στομάχια . Ο Πητ τότε σκέφτηκε πως αν άνοιγε μια " τρυπούλα " να μαγειρεύει ό,τι πέταγαν σαν άχρηστο τα σφαγεία της πόλης , θα έρχονταν πολλοί εργάτες να τρώνε . Και " αμ' έπος , αμ..έργον ".

   Με σανίδες έστησε την " τρυπούλα " του κι έβαλε δυο μεγάλες κατσαρόλες : Τη μια για τον πατσά και την άλλη για τα κεφαλάκια . Αποτέλεσμα : ...Χαλασμός , και τα " σέντσια " βροχή στον " μπεζαχτά " του . Αλλά οι γραμμές προχωρούσαν κι οι εργάτες ξεμάκραιναν . Δεν τους βόλευε πια να 'ρχονται για φαγητό , τότε ο Πητ πήρε μια σούστα και πήγαινε κοντά τους , κουβαλώντας τ' ανατολίτικα φαγητά του .

   Με τον καιρό απόχτησε και πείρα . Είδε τις αδυναμίες της δουλειάς του και φρόντισε να την οργανώσει καλύτερα . Πήρε κι'έναν Αλβανό βοηθό , λάδωνε και τους Αϊρίστες ( Ιρλανδούς ) πόλισμεν  (λόγω των γραμματικών γνώσεών του έμαθε πολύ γρήγορα τη γλώσσα κι έτσι τους " έφερνε καπάκι " όταν πήγαιναν να του γκρεμίσουν το " κατάστημα " ) κι όλα του ρχονταν βολικά . Δεν είχαν περάσει 2-3 χρόνια κι η παράγκα έγινε " ρέστοραν " , μέσα στην πόλη του Ρότσεστερ .

   Στο μεταξύ , όμως , η μετανάστευση από την Ευρώπη έπαιρνε γιγαντιαίες διαστάσεις . Κατά κύματα έρχονταν οι Γραικοί , που έπιαναν τις μεγάλες πόλεις , Σικάγο και Ν.Υόρκη . Το Ρότσεστερ δεν χωρούσε πια τον Πητ . Φεύγει κι εγκαθίσταται στο Σικάγο , όπου και τα μεγαλύτερα σφαγεία του κόσμου , κι η δουλειά από τα κεφαλάκια και τα πατσοπόδαρα , έφτασε ως τ΄αρνιά . Το Πάσχα οι Ορθόδοξοι ήθελαν αρνάκια για ψήσιμο , είδε ο Πητ τη ζήτηση και φρόντισε γι' αυτό . Άφηνε τον Αλβανό στο μαγαζί κι αυτός έφτανε ως τη Μοντάνα κι ως το Κολοράντο να φέρει τ΄αρνιά , από τσοπάνηδες Ερυθρόδερμους η Μεξικάνους .

   Η δουλειά είχε πολύ ψωμί κι όλο μεγάλωνε . Γιγαντωνόταν από χρόνο σε χρόνο . Η αγορά ήταν σχεδόν παρθένα και  εκμεταλλευόταν μεθοδικά κάθε ευκαιρία . Τώρα , με την πείρα που είχε αποκτήσει , δεν καθόταν να ζυγίσει ένα-ένα τ' αρνιά και να .." κλέψει " στο ζύγι το " γιό του Τσακαλιού " , τον Ερυθρόδερμο η τον ..Γκονζάλες τον Μεξικάνο τσοπάνη . Αγόραζε με το μάτι , , έμπαινε στο κοπάδι , διάλεγε 100 , 200 , κομμάτια κι έλεγε τόσο βάρος θα πιάσουν . Ο τσοπάνης , Ερυθρόδερμος η Μεξικάνος , συμφωνούσε , γιατί αν τα ζύγιζαν δεν θα έπεφταν και πολύ έξω . Έπειτα το πρόσωπο του Πητ ενέπνεε εμπιστοσύνη κι όλοι τον αγαπούσαν . Ποτέ του δεν ερχόταν με άδεια χέρια , πάντοτε θα 'φερνε και 2-3 μπουκάλια ποτό για το γιο του..Τσακαλιού , η καμιά μεταξωτή μαντίγια για την " σενιόρα Ιζαμπέλα ".

Ο  αξέχαστος Αλέκος σε μια τρυφερή...ανθρώπινη στιγμή .

Με τον τρόπο αυτόν έγινε πασίγνωστος στη ΒΔ περιοχή των Η.Π.Α . και η φήμη του σαν έμπορα , και κυρίως σαν εκτιμητή , έφτασε ως τ' αυτιά της γνωστής πολυεθνικής φίρμας CARNATION ,  η οποία του πρότεινε να τον προσλάβει σαν " εκτιμητή " στις αγορές ζώων , αφού πρώτα τον δοκιμάσει . Δέχτηκε , πέρασε μ' επιτυχία τη δοκιμασία και σε λίγο έγινε " βοηθός " αγορών ζωντανών ζώων της CARNATION . Με το μάτι εκτιμούσε κι αγόραζε ολόκληρα κοπάδια αρνιών κι αργότερα βοδιών και , ύστερα από τον Α' παγκόσμιο πόλεμο , έγινε " πρώτος εκτιμητής " με κολοσσιαίο , για κείνα τα χρόνια , μισθό .

   Το μαγαζί στο Σικάγο τ' άφησε στον Αλβανό , τον βοηθό του , κι' ο ίδιος ρίχτηκε με τα..μούτρα στη δουλειά . Σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει " γενικός διευθυντής αγορών " της εταιρείας , και όταν πήγε 70 χρονών , έφυγε με 3.000 δολάρια το μήνα σύνταξη .

   Εδώ , πίσω στα Λαγκάδια , με το μόνο άνθρωπο που είχε επαφή , ήταν η μικρότερη αδελφή του . Τους άλλους , όσο ζούσαν ακόμα , ούτε να τους ακούει ούτε να τους βλέπει . Την αδελφή του αυτή , τη βοήθησε όσο πιο πολύ μπορούσε , της έφτιαξε σπίτι , της σπούδασε όλα τα παιδιά και κάνα δυο ανιψίδια του , που δεν ήθελαν " τα γράμματα " , τους άνοιξε υπερπολυτελή ζαχαροπλαστεία στην Αθήνα . ( Ένα απ' τα ανίψια του ήταν ο Τμηματάρχης με τον οποίο συνοικούσα ) .

   Αυτή , λοιπόν ήταν η ιστορία του θείου Πητ , που ξεκίνησε αποδιοπομπαίος τον περασμένο αιώνα απ' την Ελλάδα και γύρισε πετυχημένος ύστερα από 60 χρόνια , για ν' αποδείξει πως το μωραίτικο δαιμόνιο - και ιδίως το Τριπολιτσιώτικο - θαυματουργεί πάντα , όπου κι αν βρεθεί και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες κι αντιξοότητες .-

   Το διήγημα αυτό του Αλέκου Κωστάκη , μαζί με πολλά άλλα έργα του , περιλαμβάνεται στο βιβλίο του " ΑΝΘΗ  ΤΟΥ ΚΑΚΤΟΥ " που κυκλοφόρησε το 1995 , απ' το " ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ  ΤΕΧΝΗΣ  ΚΑΙ  ΛΟΓΟΥ ".

       Καλό  σας  απόγευμα  , να  περνάτε  καλά ….Κ.Κ.-

“ TA ΞΕΝΑ ΠΑΙΝΕΥΕΤΑ , ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ …”

 

Το  νησί  “ ellis “ , το  “ καστιγκάρ “ όπως  το ‘λεγαν  οι  μετανάστες  μας …

                        **************

  Έτσι  αγαπημένοι  μου  φίλοι έλεγαν οι  παλιότεροι , που  ήταν ..καημένοι , απ’ τις..” καλοσύνες “της  μαύρης  ξενιτειάς …

   Μου  το’ πε προχθές το  βράδυ στη  Βαθιά ,κάτω  απ’τον  πλάτανο , ο αγαπημένος  χωριανός  και  φίλος  Τάσος  Τσώνος , που  έφαγε  για  χρόνια  το  “πικρό ψωμί “ της  ξενιτειάς , παρότι σπούδασε  και  είχε  πάντα  πολύ  καλές  θέσεις  στην  σταδιοδρομία  του ,  κράταγε

όμως  πάντα  μέσα  του το  πικρό  παράπονο των μεταναστών  χωριανών  μας  που  το ‘χαν  πάντα  μέσα  στην  ψυχή  τους , και  το  εκφράζανε  με  ένα απλό  τετράστιχο :

                     “ Ο  χωρισμός , ο  θάνατος

                       τα  ξένα  κι ορφάνια ,

                       τα  τέσσερα  ζυγιάστηκαν

                       βαρύτερα  ειν ‘ τα..ξένα  …”

   Δεν  νομίζουμε  φίλοι  μου  πως  χρειάζονται  περισσότερα  λόγια , το  τετράστιχο  αυτό  ΤΑ  ΛΕΕΙ  ΟΛΑ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΞΕΝΙΤΆ ..και  βέβαια , όσοι  είχαν  και  έχουν  δικούς  τους ανθρώπους  στην  ξενιτιά ,  είναι  βαριά  φαρμακωμένοι …

  Αυτές  τις  μέρες  , φίλοι  μου , θα  κάνουμε  ένα  αφιέρωμα  στην  “ κακούργα  “ ξενιτειά  και  τους  αγαπημένους  μας  χωριανούς – μετανάστες , παρουσιάζοντας  και  τις  δυο  όψεις  της ξενιτειάς , που  ίσως  δεν  πολυ..ξέρουμε …

   Ξεκινάμε  σήμερα  με  ένα  αληθινό  περιστατικό , που  προσωπικά  μου  “ σφράγισε “ την  παιδική  μου  ψυχή  στα  τρυφερά  παιδικά  μου  χρόνια 

 

 

 

 

ΕΝ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ….O ΘΕΙΟΣ ΑΠ’ ΤΗΝ …” ΑΜΕΡΙΚΑ “..

Η  ΑΛΛΗ  ΟΨΗ  ΤΗΣ…ΞΕΝΙΤΙΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ..ΧΟΥΦΤΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ  !!!

   Δωριείς μετανάστες  , στις  αρχές  του  20ου αιώνα , στις  Αμερικάνικες  ερημιές  φκιάχνοντας  σιδηροδρομικές  γραμμές , πολλοί απ’ αυτούς , όπως  μας  έλεγαν  άλλοι  χωριανοί  μας , δεν  μπόρεσαν ποτέ  να  μαζέψουν  τα  εισιτήριά  τους για  να  γυρίσουν και…άφησαν  τα  κόκαλά  τους  στην  “ μαγκούφα “ , όπως  τη λέγανε , …ξενιτειά .

                      *                         *

    Πολλές , πάρα πολλές ιστορίες , έχουμε ακούσει για τις..Ελληνοαμερικανικές..σχέσεις , για τους μετανάστες μας , για τη ζωή τους , ειδικά τα παλιότερα χρόνια , στην Αμέρικα , που όλοι  σχεδόν , είχαμε κάποιο συγγενή στην Αμερική .

   Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στα δύσκολα κατοχικά αλλά μετακατοχικά χρόνια , πολλά , πάρα πολλά πρόσφεραν τα ξενιτεμένα μας αδέρφια , στις εδώ οικογένειές τους , αλλά και στην πατρίδα μας γενικότερα ..

   Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα ..Αμερικάνικα δέματα , με τα ..μεταχειρισμένα έστω , αμερικάνικα ..παρδαλά ρούχα , τα καρό..πολύχρωμα μπουφάν , τζάκετς και..πουκάμισα , κι’ ένα σωρό άλλα χρήσιμα πράγματα , που έστελναν οι συγγενείς μας , χώρια και τα…τσέκια , με τα ντόλαρς , που την εποχή εκείνη ήταν..χρυσάφι ..πραγματικό ..

    Θυμάμαι , μικρό παιδί τότε , τη σχωρεμένη τη μάνα μου , που όταν λάβαινε γράμμα απ’ την Αμερική , είχε τρία αδέρφια εκεί , που δεν τα γνώρισε , δυστυχώς , ποτέ , έφυγαν , μαζί με τον παππού μου , για την Αμερική ,πριν γεννηθεί η μάνα μου , και δεν ξανάρθαν ποτέ…κι’ όταν η καημένη έπαιρνε το γράμμα , απ’ το μπάρμπα Χρήστο τον Κάρλο , συνήθως , έκλαιγε ώρες..μέρες , ασταμάτητα…

   Και κείνος , ο καημένος , με τα ..μεσοβέζικα Ελληνικά του , σου ‘δινε την εντύπωση πως..σπάραζε απ’ τον πόνο και τη νοσταλγία , κι’ όλο και κάτι μας έστελνε , δεν ήταν πλούσιος , σε..χρήμα , αλλά απ’ όσα μας έλεγαν χωριανοί μας του Σικάγου , ήταν απέραντο ..περιβόλι αγάπης και ανθρωπιάς ..όλοι το ‘χαν να το λένε ..

  Ο μπάρμα Χρήστος ο  Κάρλος  , ασχολιόταν , μάλλον , με..επισκευές ραδιοφώνων , ή κάτι τέτοιο , αλλά και κάποια περίοδο δούλευε στις επιχειρήσεις του Χρήστου Πέτρου , του Σ’νικοχρήστου , που ήταν και ξάδερφός του , σε ένα δέμα του λοιπόν , μας είχε μέσα και ένα πολύ όμορφο ρολόϊ ξυπνητήρι  BIG BEN , είχε γκρι σκούρο χρώμα και δείχτες με..φώσφορο , που πρασίνιζαν λίγο μέσα στο σκοτάδι , τρέλα..πραγματική…πανέμορφο..

   Το είχα..καπαρώσει εγώ , το ρολόϊ  βέβαια το χρησιμοποιούσε η μάνα μου για να ξυπνάει , νύχτα , για να πάει στο μαγαζί , αλλά εγώ το είχα στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι μου , για να ξυπνάω νωρίς να διαβάζω , όταν είχαμε διαγωνισμούς ή εξετάσεις…τον πρώτο δε καιρό , ξενύχταγα παρακολουθώντας τους φωτισμένους δείχτες , και ιδιαίτερα το..λεπτοδείχτη , που έκανε εκείνα τα..μικρά – μικρά πηδηματάκια..και καμιά  φορά …ξημερωνόμουνα .

   Δυστυχώς μπάρμπα Χρήστος έφυγε απ’ τη ζωή , χωρίς ν’ αξιωθεί να έρθει στην πατρίδα , να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει , και περισσότερο η μάνα μου , που το ‘χε καημό , τρία αδέρφια της στην Αμερική , έφυγαν απ’ τη ζωή χωρίς να τα γνωρίσει…

  Όλοι σχεδόν είχαμε κάποιο ..μπάρμπα στην Αμερική , και κάποιοι είχαν και αδέρφια , ή και γονείς , και βλέπαμε τη χαρά τους όταν έρχονταν καμιά φορά , χώρια που ..βλέπαμε και τα..χρωματιστά ρούχα , και ζηλεύαμε , λίγο το ‘χεις να φοράς Αμερικάνικα ρούχα ;..παρδαλά ;

  Εκτός όμως απ’ τα αδέρφια της μάνας μου , είχαμε στην Αμερική , και τα ξαδέρφια μου τα Καψαλάκια , τον Γιάννη ,  τον Κώστα και την Κατίνα , τα παιδιά του μπάρμπα μου του Σπύρου , αδερφού του πατέρα μου , που πήγαν βέβαια πολύ αργότερα στη Αμερική , είχαμε ακόμα και ένα άλλο συγγενή μας τον θείο Παναγιώτη ,Πητ  Κάρλος , αδερφό του παππού μου , με τον οποίο είχαμε πολύ..αραιά επικοινωνία , καμιά κάρτα , Χριστούγεννα – Πάσχα  , κάτι τέτοιο…

   Ώσπου κάποια μέρα πήραμε ένα γράμμα , Αμερικάνικο , απ’ τον μπάρμπα Παναγιώτη , που μας έγραφε πως έρχεται , επί τέλους , στην Ελλάδα , να μας δει , και να γνωριστούμε..

   Μεγάλος , πολύ μεγάλος στα χρόνια ο μπάρμπας , ή μάλλον ο ..παππούς μου , με παιδιά και εγγόνια μεγάλα , θα ερχόταν με τη γυναίκα του , την θεια Ευτυχία  , αν δεν κάνω λάθος , και θα έμεναν κάποιες μέρες μαζί μας στο χωριό , στο Λιδορίκι , και μετά θα πήγαιναν και στο χωριό της γιαγιάς , κάπου στην Πελοπόννησο ..

   Βέβαια κανένας μας δεν τον γνώριζε , αλλά η συγκίνηση που θα γνωρίζαμε τον αδερφό του παππού μου , ήταν μεγάλη , αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι εγώ δεν γνώρισα ούτε παππούδες ούτε ..γιαγιάδες , και το είχα..μεγάλο παράπονο…

   Και έφτασε η μεγάλη μέρα , που θα ερχόταν ο παππούς , με τη συγκοινωνία φυσικά , που τότε ήταν λιγάκι ..ταλαιπωρική , αφού το ταξίδι Αθήνα – Λιδορίκι , ήταν μια..ημερήσια ..εκδρομή…θυμάμαι , φεύγαμε απ΄το χωριό το πρωί και φτάναμε στην Αθήνα , απ’ τον παλιό πάντα δρόμο…βραδάκι , τόοοοσο..γρήγορα ..

   Έφτασε λοιπόν η μέρα , και την συνηθισμένη ώρα , που ερχόταν η…Αθήνα , έτσι λέγαμε τότε το  λεωφορείο που  ερχόταν  απ’ την Αθήνα  , εμείς όλοι παραταγμένοι , ο πατέρας μου βέβαια δεν ζούσε , μπροστά στο μαγαζί μας , στο Αλωνάκι , όπου ήταν και το πρακτορείο των λεωφορείων , καλοκαίρι ήταν το λεωφορείο γεμάτο , αλλά μέσα στον κόσμο ξεχωρίσαμε τρεις..Αμερικάνους !!!

   Δυο άντρες και μια γυναίκα , ε..υποθέσαμε πως οι δυο τουλάχιστον ήταν οι..δικοί μας , και δεν πέσαμε έξω , ον παππούς κι’ η γιαγιά ήταν μικρόσωμοι , ενώ ο άλλος ο κύριος ήταν λεπτός και ψηλός , αλλά έδειχναν πως ήταν φίλοι και όταν πλησιάσαμε και ρώτησε η μάνα μου , είχαμε ..έκρηξη δακρύων και ..συγκίνησης , και δικαιολογημένα…

Η οικογένειά  μας , σε  αναμνηστική  φωτογραφία  στην πόρτα  του  μαγαζιού  μας  στο  Αλωνάκι . Η φωτογραφία πρέπει  να  είναι  βγαλμένη στην  αρχή  της  δεκαετίας  του  ‘50 .

 

 

  Μπήκαμε στο μαγαζί , τους κεράσαμε αναψυκτικά ..Καβούνη , Αμφίσσης , ελαφρώς ..δροσερά , από ψυγείο..πάγου , καταλαβαίνετε , και αρχίσαμε να τα λέμε..

   Ο μπάρμπα Παναγιώτης , σε μια στιγμή , είπε στη μάνα μου , αν’ψιά να σου πω..κάτι ιδιαιτέρως ; Σηκώθηκαν και μπήκαν μέσα στο εργαστήριο , που φκιάχναμε τα γλυκά , κάτι είπαν και γύρισαν αμέσως με φανερή τη χαρά και την ικανοποίηση , γυρνώντας ο μπάρμπας μου είπε στο φίλο του , ο..κευ , μπόυ , θα μείνουμε εδώ απόψε και αυριο..μεθαύριο φεύγεις για το χωριό , και μας σύστησε το φίλο τους , που ήταν κι’ αυτός χρόνια στην Αμερική , δεν είχε οικογένεια , και όπως μας είπε μετά , με απέραντη χαρά , θα έμενε πια μόνιμα στην Ελλάδα , στο χωριό του , κοντά στο Λιδορίκι , όνομα και μη..χωριό , στα ανίψια του , στα παιδιά της αδερφής του , που τον περίμεναν…

   Πήγαμε στο σπίτι , τακτοποιήθηκαν , τακτοποίησαν τα πράγματά τους , και νωρίς – νωρίς το βράδυ , κάτσαμε στη βεράντα , στη δροσιά , φάγαμε και οι μεγάλοι τα λέγανε , και φυσικά η μάνα μου είχε πολλά να πει με τον  μπάρμπα μας , που πρώτη φορά τον βλέπαμε..μεγάλη η χαρά όλων , που βρίσκονταν στην πατρίδα , ο δε φίλος , έπλεε σε πελάγη ευτυχίας , που επί τέλους ερχόταν στην πατρίδα , αλλά κυρίως που θα έμενε πια για πάντα εδώ , στο χωριό του , μαζί με τους αγαπημένους του συγγενείς …

  Εδώ όμως θα πρέπει να σας πω , πως ούτε ο μπάρμπας μας ήταν ..πλούσιος , αλλά απ’ ότι φαινόταν ,ούτε και ο φίλος του , αυτό φαινόταν ολοκάθαρα…

   Όλο το βράδυ , οι φίλοι τα λέγανε , και ο μπάρμπας μου ..μακάριζε το φίλο του που επί τέλους πραγματοποιεί το όνειρό του , να μείνει το υπόλοιπο της ζωής του στο χωριό του , και κείνος..κρυφοκαμάρωνε σαν..γύφτικο  σκεπάρνι ..

   Ξέχασα να σας πω , πως μοιράστηκε και η ..Αμερικάνικη ..βοήθεια , τσίχλες , και κάτι άλλα πραγματάκια , και απ’ ότι ειπώθηκε την άλλη μέρα το απόγευμα ο φίλος θα αναχωρούσε με το αυτοκίνητο της..γραμμής , ημι..φορτηγο..λεωφορείο παρακαλώ , για το χωριό του..δεν δεχόταν να μείνει κι’ άλλη μια μέρα , παρ’ότι κι’ο μπάρμπας και η μάνα μου επέμεναν , βιαζόταν να πάει στο..χωριό του , ανυπομονούσε ο άνθρωπος…

   Έτσι λοιπόν και έγινε , την άλλη μέρα το μεσημέρι ο φίλος μας δακρυσμένος που θ’ αποχωριζόταν τους φίλους του , αλλά γεμάτος χαρά έφυγε για το χωριό του…

   Εμείς , λέγαμε ..λέγαμε , η μάνα μου ρωτούσε συνέχεια για τ’ αδέρφια της , τα δυο ζούσαν ακόμα τότε , είδαμε φωτογραφίες απ’ την οικογένεια του μπάρμπα , μας είπε και παλιές ιστορίες με τον παππού μου , τον αδερφό του και πέρασε η βραδιά…

   Την άλλη μέρα .όμως , σαν ξημέρωσε μας περίμενε η μεγάλη…έκπληξη …

   Με το..λεωφορειο..φορτηγό , εμφανίσθηκε ο φίλος , που χθες είχε φύγει για το χωριό του , η μάνα μου όταν τον είδε..τα ‘χασε..εκείνος ήταν φανερά εκνευρισμένος , αλαφιασμένος θα λέγαμε , και έλεγε στη μάνα μου να τον πάει στον Πητ , τι να κάνει και η μάνα μου , παρότι ήταν πολύ πρωί , τον πήγε στο σπίτι και ξύπνησε τους δικούς μας ..

   Εκείνοι βέβαια με τη σειρά τους ,τα ‘ χασαν , βλέποντα φάντη μπαστούνι μπροστά τους , πρωί-πρωί , το φίλο τους , κάτι είπαν βιαστικά , και κλείστηκαν στο δωμάτιό τους , ενώ εμείς , δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τίποτα , μαύρα ..σκοτάδια ..τα είχαμε και μεις..χαμένα..

   Πήγαμε , με τη μάνα μου στο μαγαζί , αλλά μας έτρωγε η..έγνοια , και η ..περιέργεια βεβαίως..βεβαίως , για το τι συμβαίνει , γιατί ήταν ολοφάνερο πως κάτι συνέβαινε , κάτι δεν πήγαινε καλά…και περιμέναμε το βράδυ να καθαρίσει το …τοπίο , γιατί τότε θα είχαμε χρόνο για κουβέντα και ενημέρωση , εγώ βέβαια , περίεργος , πεταγόμουνα που και που στο σπίτι μήπως και πάρω..χαμπάρι τι γίνεται , αλλά εκεί γίνονταν ..συζητήσεις..κεκλεισμένων των ..θυρών , απογοήτευση μεγάλη για μένα…

   Περιμέναμε λοιπόν να έρθει το βράδυ , να κλείσουμε το μαγαζί , για να μάθουμε τα νέα…

   Έτσι και έγινε , το βράδυ μαζευτήκαμε , να φάμε , και φυσικά να δούμε και τι γίνεται , εκεί είδαμε τον καημένο τον γεράκο φίλο , να είναι σε απερίγραπτη κατάσταση , ράκος κυριολεκτικά , απογοητευμένος αλλά και..εξοργισμένος μαζί , και το μόνο που επαναλάμβανε συνεχώς  ήταν : Να ..φύγω , να φύγω Πητ , τώρα αμέσως δεν κάθομαι ούτε λεπτό , με…γδύσανε..με γδύσανε , να φύγω…

   Ο μπάρμπας μας , προσπαθούσε να τον ηρεμήσει , να τον ..καλμάρει , λέγοντάς του πολλά και ..διάφορα , αλλά εκείνος , ανένδοτος , να..φύγω , να γυρίσω πίσω , τέλος πάντων κάτσαμε να φάμε , μαύρο ..φαί  βέβαια , γιατί ο έρμος ο φίλος μας ήταν χάλια , τον είχε πιάσει υστερία , αλλά κουτσά στραβά μας έδωσε και μας , γιατί στους φίλους του τα είχε πει , να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε συμβεί ..και δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας..τρελά πράγματα , ανήκουστα…

   Φτάνοντας λοιπόν ο φίλος μας στο χωριό του , κατασυγκινημένος , κλαίγοντας διαρκώς , αφού είχε πολλές δεκαετίες να δει το χωριό του και το πατρικό του σπίτι , έπεσε απ’ τα ..σύννεφα , αφού σε λίγο κατέφθασε το..συγγενολόϊ του , και άρχισε τις ..επιθέσεις στις έρμες τις  βαλίτσες του , που δεν είχαν και τίποτα το..σοβαρό μέσα , κάτι που ..ενόχλησε , φαίνεται , τους ..επιδρομείς , που περίμεναν , φαίνεται , να βρουν θησαυρό και αντ΄αυτού βρήκαν…άνθρακες…

  Από κει και πέρα αρχίζει η τραγωδία , του καημένου του ..θείου απ’ την Αμέρικα , και αν αγαπημένοι μου φίλοι , ίσχυαν , στο…ελάχιστο , τα όσα μας διηγήθηκε ο ταλαίπωρος , φίλος μας , θα πρέπει να έζησε ..τραγικές στιγμές , τόσο που αναθεμάτιζε συνέχεια την ώρα και τη στιγμή , που αποφάσισε  να ‘ρθει πίσω στην πατρίδα , γιατί πρέπει να τονίσουμε εδώ , πως οι..ντόπιοι , εδώ στο..Ελλάντα , δεν κατάλαβαν ποτέ πως όλοι οι..Αμερικάνοι , δεν είναι…πλούσιοι…

  Βέβαια μέχρι να ξημερώσει , και να μπορέσει να φύγει , ο φίλος μας πέρασε τα χίλια μύρια ..βάσανα , και απ’ότι με καημό μας έλεγε , δεν του άφησαν ΤΙΠΟΤΑ , απολύτως , γι’ αυτό και ..παραμιλούσε συνέχεια , λέγοντας ..ΝΑ  ..ΦΥΓΩ…ΝΑ  ΦΥΓΩ…

   Και έφυγε , ο καημένος , με όση λαχτάρα ερχόταν  , με τόση πίκρα ..βιασύνη και..αηδία , έφυγε , αυτός που σαν τελευταία του και μεγάλη επιθυμία ήταν να ζήσει , όσο ζήσει και να ταφεί εκεί στο χωριό του , μαζί με τους γονιούς και τ’αδέρφια του , και τι φταίει ο καψερός που δεν τα κατάφερε εκεί στην …Αμέρικα να πλουτίσει ; Μεροδούλι μεροφάϊ , όλη του τη ζωή , βλέπεις δεν τον βοήθησε και η μοίρα του να πλουτίσει…γιατί τότε τα πράγματα θα ‘ταν αλλιώτικα…. Κ.-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Τούτη η αποψινή εκ..βαθέων ανάμνηση , είναι αδέρφια πέρα για πέρα αληθινή , και μάλιστα δοσμένη , με μεγάλη..φραστική..επιείκια , με μεγάλη ..μετριοπάθεια , και δεν σας κρύβω , πως είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ..τράβηξα αυτό το ..αγκάθι , που ήταν καρφωμένο στην ψυχή μου πολλές- πολλές δεκαετίες , η πρώτη φορά που την κοιτάω αυτή την ανάμνηση …κατάμουτρα , γιατί ; μα γιατί ..ένοιωθα ..ντροπή , σαν άνθρωπος , με πόνεσε , και πολύ μάλιστα , τότε , μα κι’ απόψε , που το…ξανασγάρλησα ένοιωσα πάλι τον ίδιο πόνο , λες και με κοιτούσαν ..διαρκώς τα μάτια εκείνου του καημένου του γεράκου του Αμερικάνου , που δεν βρήκε πατρίδα ούτε να…ταφεί…λείπαν , βλέπεις τα ρημάδια τα..ντόλαρς…

Μια  αναμνηστική  φωτογραφία  απ’ την  επίσκεψη του  μπάρμπα  Παναγιώτη  και  της  γυναίκας του . Δυστυχώς  ο  μπάρμπας  μας λείπει  , αντίθετα  η  θεια ήταν παρούσα   , σε…όλες . Εδώ , από  δεξιά η  μάνα  μας , η  θεια  Ευτυχία  , η  ξαδέρφη μου Τζένη  Κάρλου , η  Ασπασία  Χονδρονίκου , ο  μπάρμπα  Κώστας  Φαλίδας  κι’ ο  Κώστας  Κάρλος , πρωτοξάδερφος  της  μάνας  μου .

    Καλό  σας  απόγευμα ….Κ.Κ.-

ΣΗΜ:  Στη  συνέχεια  του  αφιερώματος θα  δημοσιεύσουμε  το  εξαιρετικό  , σχετικό , διήγημα  του  αξέχαστου  Λιδορικιώτη  και  φίλου λογοτέχνη  Αλέκου  Κωστάκη – Μαργέλλου , του  Κφτανιαλέκου όπως  τον  λέγαμε που  μας  έχει  αφήσει  ένα  πρααγματικό  “ θησαυρό “ από  πρπολεμικές “ χρυσές  “ αναμνήσεις  ..

  Θ  θέλαμε  εδώ  να  σας  παρακαλέσουμε  να  συμβάλλετε  και  σεις  στην  προσπάθειά  μας  αυτή , δίνοντάς  μας  και  τις  δικές  σας , αναμνήσεις  και  απόψεις  για  μετανάστες  και  ξενιτιά .

    Ευχαριστούμε  θερμά  εκ των  προτέρων       Κ.Κ.-

ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

Παρίσταναν τους μετανάστες

Στη σύλληψη δύο Σύρων 26χρονων δουλεμπόρων οδηγήθηκαν οι λιμενικοί του τμήματος ασφαλείας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Ρόδου. Παρίσταναν τους μετανάστες. Οδηγούνται αύριο στον εισαγγελέα ( Pics+Vids)
news247
Απρίλιος 20 2015 23:54
Στη σύλληψη δύο Σύρων 26χρονων δουλεμπόρων, οι οποίοι ευθύνονται για την σημερινή τραγωδία σε ακτή της Ρόδου που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο μιας γυναίκας, ενός άνδρα και ενός μικρού παιδιού, προχώρησαν οι λιμενικοί του τμήματος ασφαλείας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Ρόδου.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της "Δημοκρατικής της Ρόδου", οι δύο δουλέμποροι, παρίσταναν τους μετανάστες και εκρατούντο μαζί με άλλους στο Αστυνομικό Τμήμα Ρόδου.
Από την προανάκριση, αναγνωρίσθηκαν από θύματα αυτής της τραγωδίας και από την έρευνα προέκυψε ότι είχαν αναλάβει την μεταφορά των μεταναστών από το Φετιγέ της Τουρκίας στη Ρόδο. Περισσότερα θα γίνουν γνωστά αύριο Δευτέρα από το Λιμενικό Σώμα.
Οι δύο συλληφθέντες θα οδηγούν αύριο ενώπιον της Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Ρόδου για τα περαιτέρω.
Σημειώνεται ότι οι μετανάστες είχαν ενημερώσει αρχικά τους Λιμενικούς ότι την μεταφορά τους την είχε αναλάβει Τούρκος δουλέμπορος, ο οποίος εγκατέλειψε το σαπιοκάραβο με την βοηθητική λέμβο.

Διαβάστε περισσότερα: Το χρονικό της τραγωδίας που συγκλόνισε την κοινή γνώμη

Η στιγμή της τραγωδίας σε πλάνα του TvKosmos:

Καρέ - καρέ η αγωνιώδης προσπάθεια διάσωσης και το ναυάγιο με τους μετανάστες (φωτογραφίες της Ροδιακής):

http://news247.gr/ΜΕΤΑ