O K.ΚΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ " ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΟΥ , " Τ' ΑΔΕΡΦΟΥ .."

    

  Τ’ ΑΔΕΡΦΟΥ …..

      ΜΟΙΡΟΛΟΪ ... 

Φέτος , μην έρθει άνοιξη , μην έρθει καλοκαίρι , 

να μην ανθίσουν τα κλαριά , μη λουλουδίσει ο κάμπος , 

μον' να ξεράνει ο πλάτανος , να μαραθεί κι' ο κέθρος , 

κι' οι βρύσες οι δροσόνερες , για πάντα να στερέψουν .

Πουλιά μην κελαηδήσουνε , να μην το πουν τ' αηδόνια , 

βουβός ο κούκος στις κορφές κι' ο κότσιφας στα πλάγια , 

κι' απ' την αυγή να σιγοκλαίν οι μαυροπερδικούλες , 

μέχρις αργά το σούρουπο , στου λιάτορα τη χάση .

Χιόνια να πέφτουν τ' αΪ Γιωργιού , πάγος τ' αΪ Κωσταντίνου , 

κι' ολόγυρα να βγάζει η γης φαρμακερά βοτάνια , 

να τα βοσκάν τα ζωντανά , του λόγγου τα ζουλάπια , 

να χάνουνε τα λογικά κι' αλλού φωλιές να φκιάχνουν .

Να βγαίνει ο ήλιος σούρουπο , αυγούλα το φεγγάρι , 

να σβήσουν απ' τον ουρανό , αυγερινός και πούλια , 

οπούχ' αδερφό και που ‘ χασα , λεβέντη , παλληκάρι , 

της νιότης και της άνοιξης , το πιο ‘μορφο κλωνάρι ….

Κωνσταντίνος  Ευθ, Καψάλης  

Αθήνα 8-5-1999 . 

ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο  Κ. ΚΑΨΑΛΗΣ 

To   μοιρολόι γράφτηκε  στις  8-5-1999 όταν έφυγε  ξαφνικά απ'τη  ζωή  ο  αγαπημένος  μου  αδερφός  Γιώργος και  είναι  ανέκδοτο .
                                www.lidoriki.com     


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ                 

Μοιρολόγια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Νικηφόρος Λύτρας, Ψαριανό Μοιρολόι (1888)

Μοιρολόγια^[1][2] (από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις μοῖρα + λέγω)^[3] ονομάζονται τα λυρικά τραγούδια με θρηνητικό, επαινετικό και εγκωμιαστικό χαρακτήρα, τα οποία εκφράζουν θλίψη και πόνο για το θάνατο ενός προσφιλούς προσώπου, και τραγουδιούνται κατά την πρόθεση ή την κηδεία του. Περιγράφεται η ανθρώπινη μοίρα, ο αποχωρισμός από την οικογένεια και οι αρετές του νεκρού. Το μοιρολόι αποτελεί στην Ελλάδα μία από τις σημαντικότερες κατηγορίες δημοτικού τραγουδιού.

ΜΕΝΟΥ

0:00

Η Μάρω κι ο Γιάννος, Μοιρολόι Δράμας

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μοιρολόγια έχουν πανάρχαιη καταγωγή^[4] και συνεχίζονται αδιακόπως από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή^{[Σημ 1]}.

Στην Αρχαία Ελλάδα κάνουν την εμφάνιση τους ήδη από την εποχή του Ομήρου. Στην Ιλιάδα υπάρχουν τρία μοιρολόγια στις ραψωδίες Ψ και Ω, όπου στο πρώτο ο Αχιλλέας θρηνεί τον Πάτροκλο^{[Σημ 2]}, ενώ στο δεύτερο και στο τρίτο θρηνούν η Ανδρομάχη^{[Σημ 3]} και η Εκάβη^{[Σημ 4]} τον Έκτορα αντίστοιχα. Μάλιστα στο μοιρολόι στο νεκρό Έκτορα, οι γυναίκες που ακολουθούν τα θρηνητικά τραγούδια των αοιδών, αποτελούν έναν προπομπό των σημερινών Μοιρολογήστρων^[5].

Στα νεώτερα χρόνια τα μοιρολόγια βρίσκονται στο απόγειο της καλλιέργειας τους, αλλά και στη σημερινή τους μορφή, κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όπου αποκτούν και χαρακτηριστικά κλέφτικων τραγουδιών. Έχουν υμνητικό και επαινετικό χαρακτήρα, εγκωμιάζοντας το νεκρό και εκφράζοντας το πόνο της απώλειας.

Κατηγορίες μοιρολογιών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μοιρολόγια σύμφωνα με το περιεχόμενο και το χαρακτήρα τους μπορούν να υπαχθούν στις εξής κατηγορίες:

• Επαινετικά μοιρολόγια, τα οποία εκφράζουν με τρόπο άμεσο τις αρετές και τα χαρίσματα των νεκρών.
• Αλληγορικά μοιρολόγια, τα οποία χρησιμοποιούν αλληγορίες προκειμένου να εγκωμιάσουν το νεκρό, όπου παρομοιάζεται με τον ήλιο, το φεγγάρι κτλ.
• Μοιρολόγια του «Κάτω Κόσμου και του Χάρου».

Ακολουθεί ενδεικτικό αλληγορικό μοιρολόι^{[Σημ 5]}.

Είχα μηλιά στην πόρτα μου και δέντρο στην αυλή μου,
και τέντα κατακόκκινη το σπίτι σκεπασμένο,
και κυπαρίσσι ολόχρυσο κι ήμουν ακουμπισμένη,
είχα κι ασημομάντηλο στο σπίτι κρεμασμένο.
Τώρα η μηλιά μαράθηκε, το δέντρο ξεριζώθη,
κι η τέντα κατακόκκινη, κι εκείνη μαύρη εγίνη,
το κυπαρίσσι το χρυσό, έπεσε και τσακίστη,
τ' ασημομάντηλο έσβησε, το σπίτι δε φωτάει.

Μάνη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μοιρολόγια καλλιεργήθηκαν ιδιαίτερα στη Μάνη^[6]. Σε εκείνη την περιοχή το μοιρολόι αποτελεί επάγγελμα, που το ασκούν γυναίκες.

Τα μανιάτικα μοιρολόγια έχουν ένα ιδιαίτερο καταθλιπτικό χαρακτήρα και εκφράζουν περισσότερο τον πόνο για το χαμένο, παρά τη λυτρωτική κάθαρση του.

O K.KAΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ " KΡΥΦΟΙ ΠΟΘΟΙ .."

ΚΡΥΦΟΙ  ΠΟΘΟΙ….

Όσα κι’ αν σου χαρίσει η ζωή ,

πάντα ένας πόθος σου , ανεκπλήρωτος θα μένει…

βαθειά καταχωμένος στην ψυχή

σαν μια σπιθούλα , μεσ’ τη στάχτη , αναμμένη .

Όσο κι’ αν είναι όμορφη η  ζωή σου ,

κάποια γωνίτσα στην ψυχή θα μένει άδεια ,

συχνά –πυκνά θα τριγυρνούν στη θύμησή σου ,

κρυφοί σου πόθοι , σαν φαντάσματα τα βράδια .

Άνοιξες , καλοκαίρια και χειμώνες ,

και τα θλιμμένα δειλινά του φθινοπώρου ,

πανέμορφες , ευωδιασμένες …ανεμώνες

που μαραζώνουν μεσ’ την άπνοια του χώρου .

Για όσα απλόχερα σου χάρισε η ζωή σου ,

έχε βαθειά μεσ’τη ψυχή σου , πάντα , ευγνωμοσύνη ,

κι’ αγάπη , σ’όσους έζησαν τριγύρω σου , μαζί σου ,

πιστά , αφοσιωμένα , δείχνοντάς σου εμπιστοσύνη . …

Κωνσταντίνος Ευθ Καψάλης
Αθήνα      10-2-08

ΣΥΛΛΟΓΗ : " ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ  ΣΤΗ  ΖΩΗ  ¨

Λιδορίκι 2010 

Διαβάζει  ο  Κ.Καψάλης

                                                           www.lidoriki.com 

O K.KAΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ " ΣΑΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ "

   Κάθε καλοκαίρι αδέρφια , η καρδιά μου φτερουγίζει κι’ ο νους ..ασυμμάζευτος ..χαζοσεργιανάει , στις παλιές όμορφες εποχές του Λιδορικιού , ονειρεύομαι πως είμαι παιδί , με όλα τα ωραία της αξέχαστης εκείνης εποχής , που οι Λιδορικιώτες ήταν..Λιδορικιώτες , χωρίς...συνδημότες , Νεο..Λιδορικιώτες …κλπ...

   Κάθε καλοκαίρι , λοιπόν όλο και κάποιοι παλιοί φίλοι δίνουν το παρόν , κάνουν το..προσκύνημά τους στον άγιο ..τόπο μας , αλλά εκείνο που πραγματικά , προσωπικά , με συγκινεί ιδιαίτερα , κυριολεκτικά με..συγκλονίζει , είναι όταν βλέπω αγαπημένους , παλιούς φίλους , συμμαθητές , χωριανούς , που έφυγαν αμούστακα παιδιά , με όνειρα , ελπίδες , φιλοδοξίες γιά μιά καλύτερη ζωή , γιά την ...μαγκούφα ξενητειά , να ‘ ρχονται για λίγες , έστω , μέρες στ' αγαπημένο μας χωριό , ξαναζώ..αδέρφια την παλιά εποχή , πραγματικά .

   Μια απέραντη χαρά με πλημμυρίζει σαν βλέπω τ' αδέρφια μας απ' την Αμερική , κυρίως , ασπρομάλληδες , ίσως , γερασμένους , για μένα όμως είναι πάντα ο..Γιάννης , ο..Θανάσης , ο Χρήστος , όλοι οι παιδικοί μου φίλοι , που παίζαμε ώρες ατέλειωτες , είναι τ' αγαπημένα χελιδόνια των ονειρεμένων παιδικών μου χρόνων , έρχονται τ' αδέρφια μας τα καλοκαίρια σαν τα...χελιδόνια....
   Κάθε  Αύγουστο  λοιπόν , λες  και  υπάρχει  μια ..μυστική ψυχική  συμφωνία , μια ..βαθιά  επιθυμία τα  " χελιδόνια " ξαναγυράνε  στις  παλιές  φωλλιές  τους ΄, έστω  και για  λίγο , ππροσωπικά , έχω  την μεγάλη  τύχη , να  δέχομαι την  επίσκεψη  πολλών  αγαπημένων  φίλων , κυρίως  απ τα ονειρεμένα  παιδικά  μαθητικά  μας  χρόνια , με  πρώτους  και  καλύτερους  τους  αδελφούς  Σπυρόπουλους , τον  Παναγιώτη ( Πητ ) και  τον  Θανάση ( Τομ ) απ' την  περιθιώτισσα .
   Ο Θανάσης , ο  μικρότερος , ήταν  συμμαθητής  μου και  αγαπημένος  φίλος , και  ήταν  και  ο..κουρέας  των  μαθητών κάτι  που  τον  έκανε  ιδιαίτερα αγαπητό . Τα  παιδιά  αυτά , ξενητευτηκαν , πήγαν  στην  Αμερική , πρόκοψαν  και  κάθε  καλοκαίρι  έρχονται  στον  τόπο  τπυς , Φέτος  είχα  επίσης  τη  χαρά  να.." γνωριστώ " με  ένα  χωριανό  φίλο του " Λιδωρικιού " τον Γιώργο  Κ.Κουτσούμπα  και  τη  γυναίκα  του , που  είναι  καθημερινοί  επισκέπτες  της  Λιδορικιώτικης  ιστοσελίδας ακόμα ανταμώσαμε  και  με  το  Νίκο  Καραγκούνη  και  την  γυναικα  του  Ελένη Κωστοπούλου , απ' την  Κίσελη , παλιά  καλή  φίλη , κι' ακόμα ήρθε  για  λίγο  και ο Νίκος Χρ.Πέτρου ( Σ'νίκας ) με τη  συντροφό  του , ο  Νίκος  είναι  ο  άνθρωπος  που  μας  βοήθησε  οικονομικά  στο   στήσιμο  της  ΜΠΑΝΤΑΣ , επίσης  ήταν  μαζί  μας  ο Κ.ωστας  Παλαιολόγος , βαφτιστηρι  του  αδελφού  μου και  πολούς  άλλους  αγαπημένους χωριανούς  που  είχα  χρονια  να  δω 

   Το  ποίημά  μου  αυτό  λοιπόν είναι  αφιερωμένο  σε  όους  τους  χωριανούς  μας μπου  μπορούν και  έρχονται στο  χωριό  μας  αλλά και  σε  όσους  έμειναν  για  πάντα  στην...ξενιτιά 

ΣΑΝ ΤΑ…ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ…

Πέρασαν , λες , σαν το νερό , σχεδόν εξήντα χρόνια ,
τότε που ξεκινάγαμε , αμούστακα.. παιδιά…
στα τέσσερα , του ορίζοντα , σημεία , σαν χελιδόνια
σκορπίζοντας , με όνειρα , κι’ ελπίδες στην καρδιά .

                          **********
Σαν τις σταγόνες της βροχής , που τις σκορπάει ο αγέρας
σκορπίσαμε ολόγυρα , σε τόπους μακρινούς ,
στον κόρφο ένα φυλαχτό , κι’η ευχούλα μιας ..μητέρας ,
π’ άναβε λαδοκάντηλα , σ’άγιους εσπερινούς .

                         **********
Χρόνια σκληρά , ολόπικρα , μα .. πολυαγιασμένα ,
ζήσανε μικροφαμελιές , ανάστησαν.. παιδιά ,
παντρέψαν ορφαναδερφές , πρόσωπα αγαπημένα ,
μα μείναν πάντα ζωντανές οι πίκρες στην καρδιά …

                         ************
Τώρα , με γκρίζα τα μαλλιά , την ξενιτειά στα μάτια ,
μα την ελπίδα , πάντοτε , φλογάτη στην καρδιά ,
Πατρίδα εδώ , Πατρίδα εκεί , γίναμε δυο… κομμάτια ,
πουλάκια του καλοκαιριού , γυρνάμε στα παλιά… 

Αθήνα  11-2-08 
Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 
Αφιερωμλενο  εξαιρετικά στα  ξενιτεμένα  μας  αδέρφια 

ΣΥΛΛΟΓΗ  : " ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ  ΣΤΗ  ΖΩΗ .." 
΄Λιδορικι  2010 

Διαβάζει  ο Κ.Καψάλης  

www.lidoriki.com 

ΣΑΤΥΡΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ : " ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ Η ΜΑΝΑ ...ΚΑΘΟΝΤΑΝ ..."

TOY  MHΤΣΟΥ  Η  ΜΑΝΑ  ΚΑΘΟΝΤΑΝ ..

                  ΤΑ  ΜΕΤΑΞΩΤΑ   ΒΡΑΚΙΑ …..

Του  Μήτσου  η  μάνα  κάθονταν κατάκορφα  στην Τσούκα

Με  τη  Ζαφείρα  συντροφιά ,έγνεθαν και..μπαλώναν

Σώβρακα , κάλτσες  και ..σκουτιά , κρατώντας  και..ματσούκα

Μήπως φανεί  καμιά  οχιά , για  να τη..ματσουκώναν ..

                                     ******

Μαρί  Ζαφείρα   μ ‘ τα μαθες  τα  μαύρα   μας   τα  χάλια

Που  τα  ποδάρια σ’κώθηκαν βαρώντας   τα ..κιφάλια ;

Τέτοια  κατάντια  αδερφή μ’ δεν  ματαέχει  γίνει

Πικρό  φαρμάκι το  χωριό Ζαφείρα μου  να  πίνει..

                                  *****

Τέτοιο  παράξενο , τρανό ,  ποτέ  μου   δεν   ξανάδα

Ούτε  και  άκουσα  ποτέ  σε  όλη  την  Ελλάδα  ,

Να  γίνουν όλοι  πολιτικοί , και  να  μας  κουμαντάρουν

Και  στο  λαιμό  τους  σίγουρα Ζαφείρα  μ’ να  μας  πάρουν

                                  ******

Φαίνεται  δεν  κατάλαβαν  κάτι  γνωστό  σε  ..όλους

Πως  τα  μεταξωτά βρακιά , θέλουν  και  φίνους ..κώλους …

Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης .

Λιδορίκι  20-7-2015

ΑΝΕΚΔΟΤΟ 

ΔΙΑΒΑΖΕΙ  ο  Κ.Καψάλης 

                                                www.lidoriki.com 

Ο Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ " ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ."

   

     ΛΙΔΟΡΙΚΙ , ΧΩΡΙΟ  ΜΟΥ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ..

Στην αγκαλιά της Γκιώνας ριζωμένο,χωριό μου αγαπημένο ,

μοιάζεις , με σπάνια   ζωγραφιά.

της πρώτης νιότης μου ταξίδι ονειρεμένο,πετράδι φυλαγμένο,

βαθιά , μες στην  καρδιά.

Χώμα λειψό,μ’ιδρώτα κι αίμα ζυμωνένο,προζύμι ευλογημένο

στου μόχθου τη σοδειά,

ανθίζει η πέτρα εδώ,και τ’αντρικό το χέρι,το τραχύ,το ροζιασμένο,

λιμάνι γίνεται,τη νύχτα κι αγκαλιά.

Στα βράχια,λες,η ελπίδα φυτεμένη,απ΄τη βαθειά την πίστη ευλογημένη,

καρπίζει,βγάζει ανθούς,

κι αν το ψωμί ‘ναι λιγοστό,έγνοια δε μπαίνει,η φαμίλια,πάντα αγαπημένη,

ξορκίζει,με τραγούδι,τους καημούς.

Στενά σοκάκια,γκαλντερίμια,λατρεμένα ,στην ευωδιά  πνιγμένα

δυόσμου,βασιλικού,

και κάπου εκεί στη ρεματιά,τ΄αηδόνια‘ρωτευμένα ,το λεν..ξετρελαμένα,

πλανεύοντας το νου.

Μοσχοβολάει τ΄αγιόκλημα,ανθισμένο,στις μάντρες κλαρωμένο

σε πάει στον ουρανό,

και το γεράνι παραδίπλα,μεθυσμένο, σεμνό …κοκκινισμένο,

στέκει άλαλο,βουβό.

Στην ισκιωμένη ρεματιά,που ήλιος δεν περνάει,ο νους συχνογυρνάει,

σε χρόνους μακρινούς,

δίπλα , η βρυσούλα,η Βουλωμένη,τραγουδάει, βάλσαμο ..δροσερό κερνάει,

γιατρεύει τους καημούς.

Πλάνος ο νους,ταξιδευτής ,σε πάει στα περασμένα,πουν΄καταχωνιασμένα

στα βάθη της καρδιάς,

φίλοι χαμένοι, έρωτες  , ονείρατα σβησμένα,στου χρόνου το ντουλάπι ξεχασμένα,

θυμάσαι...θυμάσαι και πονάς.

Μοσχομολόχες στις αυλές,τσετσέκια ,μενεξέδες,πολύχρωμοι  πανσέδες,         
  παράδεισου ευωδιά,

κάνουν  τις πίκρες , τους καημούς ,  του έρωτα τους στεναγμούς

ελπίδες στη καρδιά .

Και σαν τ’απόσκια πέσουν στο Κοτρώνι , και γαληνεύουν όλα , σαν νυχτώνει ,

τραγούδια στις αυλές ,

στα παρασπόρια , στο παλιό τ’αλώνι , στεργιώνει η αγάπη στου έρωτα τ’αμώνι,

μ’ολόκρυφες ματιές .

Στις βρύσες τις παλιές , τις ζηλεμένες , κοπέλες , λεμονιές …ολανθισμένες

σκορπίζουνε ολόγυρα ευωδιά ,

και  σαν  φανούν  τα  παλικάρια διψασμένα  , με  μιας γαρδένιες γίνονται ανοιγμένες

, τους  κλέβουν  την..καρδιά…

\

 Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι...

ΣΗΜ : Κάποια  ποιήματα αγαπημενοι  μου φίλοι  δεν τελειώνουν  ...ποτέ , όπως  το πραπάνω , τελειώουν  κι΄αυτά μαζί με τη  ζωή του ποιητή ,,

 Κωνσταντίνος Ευθ, Καψάλης 

ΣΥΛΛΟΓΗ : " ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ  ΣΤΗ ΖΩΗ "

Λιδορίκι  καλοκαίρι   2000

Αθήνα     5-11-2016

...............

ΔΙΑΒΑΖΕΙ  Ο  Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ

                                                           www.lidoriki.com

Ο Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΆΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ " ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ..."

    ΟΙ   ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ...

Ένα απέραντο δωμάτιο , σκοτεινό , ειν’ η ζωή μας ,

γεμάτο γυάλινους.. φανταχτερούς καθρέφτες .

Ένας , μονάχα μόνο , δείχνει την εικόνα τη σωστή μας ,

και , δυστυχώς , οι άλλοι , όλοι , είναι..ψεύτες ..

                      *                *

Μας ξεγελούν , σαν τους κοιτάμε το πρωί ,

δείχνοντας πάντα , ό,τι θέλουνε τα μάτια μας να δούνε ,

μας ξεγελούν , μας περιπαίζουν , κάθε μια στιγμή ,

καθώς , τα θλιβερά ειδωλά μας , ν’αποφύγουν προσπαθούνε .

                      *                 *

Δυστυχισμένοι , όσοι ζήσανε και ζούνε , τη ζωή τους ,

μέσα απ’ τους ψεύτικους , κρυστάλλινους καθρέφτες ,

λαθρεπιβάτες , λες , σε κάθε ολέθρια , περιπλάνησή τους ,

ξεγελασμένοι , ξεγελούν τον εαυτό τους , οι..άθλιοι ψεύτες ….

Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 

Αθήνα 23-25 / 4 / 2010 

ΑΝΕΚΔΟΤΟ 

ΔΙΑΒΑΖΕΙ  Ο Κ.Καψάλης  

                                                               www.lidoriki.com 

Ο Κ.ΚΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ Ο “ ΚΑΠΤΑΝ ..ΘΑΝΟΣ ..”

Ο “ ΚΑΠΤΑΝ ..ΘΑΝΟΣ ..”

 

    ΠΙΣΩ  ΑΠΟ  ΚΑΘΕ  ΠΟΙΗΜΑ  ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΙΑ..ΙΣΤΟΡΙΑ

   Στη  γειτονιά  μας , στο  Παγκράτι , πίσω  ακριβώς  απ’ την  εκκλησία  του  προφήτη Ηλία , δεκαετίες  τώρα  , υπήρχε ,  ο  γνήσια..παραδοσιακός  φούρνος  “ του  Καπετάνιου “ . 
   Τον  “ Καπετάνιο “ του  φούρνου , τον  Καπτάν  Θάνο , τον  γνώρισα πριν  αρκετά  χρόνια και  μου ‘ κανε μεγάλη  εντύπωση , η  “ θαλασσινή “ διακόσμηση  του  μαγαζιού , με  ένα  πηδάλιο στην  μέση της  μιας  πλευράς , που  σου ‘ δινε  την  ψευδαίσθηση , πως  είσαι  στη  γέφυρα  πλοίου .
   Πυξίδα  από ‘δω , δίχτυα  απλωμένα παραδίπλα , το  πηδάλιο , παλαμάρια ,  αλυσίδες , μπότσος  , παλινώριο , μακαράς , μια ολάκερη καραβίσια  αρματωσιά δηλαδή . Βέβαια , παρότι  εμείς  οι Λιδορικιώτες , δεν  πολυέχουμε  σχέση με  τις θάλασσες  και  τα καραβοαρματωσιές , προσωπικά  με  εντυπωσίαζαν , γι’ αυτό  και  κάθε  φορά που  πήγαινα στο  φούρνο , όταν  βέβαια  ο  καπτάν Θάνος , δεν..πνιγόταν  στη  δουλειά , πράγμα  σπάνιο , όλο  και  τον  ρώταγα , όλο  και  μάθαινα , για  ο  χωριό  του , Μουρνιές , στην  Κρήτη , για  τα…μπάρκα  του , και  γενικά  για  τη  θαλασσινή  ζωή ..
    Μαράζωνε ο  καπτάν  Θάνος , κλεισμένος  στο  φούρνο , παρότι  τη  δουλειά  του  την  έκανε , από  και  με ...μεράκι , αλλά  θάλασσα  είναι  αυτή , παθιασμένη  αγάπη  μιας  ζωής .
    Έτσι  λοιπόν  γνώρισα  τον  καπτάν  Θάνο δημιουργήσαμε  μια  φιλική  σχέση , κι’ όταν  είχε  ώρα  όλο  και..ψευτοκουβεντιάζαμε , φυσικά  για  “ μπάρκα  και  ταξίδια “ , γιατί  άλλο ;
   Σας  ..” συστήνω “ λοιπόν  σήμερα  , με  τον  δικό  μου τρόπο , το  φίλο  μου  τον καπτάν Θάνο ….κι’ αν βρεθείτε καμιά φορά  Δαμάρεως και  Αλκέτου , ΄πάρτε  ένα  ψωμί “  ΚΑΠΤΑΙΝ “ , και  με  ένα  σβόλο Λιδορικιώτικο  τυρί ,και …” δώστε  του  να..καταλάβει “.  βέβαια , το  μαγαζί  άλλαξε  αφντικό , εδώ  και  μερικά  χρόνια , ακόμα  δεν  γνωρίζουμε  αν  λειτουργεί ...εσείς  πάντως  κ΄ντε  την...βόλτα  σας  ποιος  ξέρει  μπορεί  να  σταθείτε..τυχεροό ...

     Ο   ΚΑΠΤΑΝ  ΘΑΝΟΣ

Σκληρό νταμάρι ο καπτάν Θάνος,
ατόφιο, γνήσιο, Κρητικό,
λες, των πελάγων πελεκάνος
σ'ένα σκαρί ονειρικό.

       *               *
Χρόνια, στη γέφυρα αγναντεύει,
τρυγάει, τη γεύση του καημού,
στ' όνειρο, πάντα, ταξιδεύει,
με το κορμί και με το νου.

        *               *
Αμούστακο παιδί, ακόμα,
μπήκε στου μπάρκου τη φωτιά,
φιλί απ 'της μάνας του το στόμα,
μοναδική του συντροφιά.

*                    *

Στα καταβάθεια της καρδιάς του,
μαλαματένιο φυλαχτό,
η στερνή ματιά της κοπελιάς του,
που τον προσμένει, στο χωριό.

          *               *
Γιορτές, καθημερνές και σχόλες,
σαν χθες, σαν αύριο, σαν προχθές,
σύννεφο, λες, περνάνε όλες,
μα πιο πολύ οι Κυριακές.

           *              *
Του λείπει του σπιτιού το μύρο,
η ζεστασιά της φαμελιάς,
και τα παιχνίδια, εκεί τριγύρω,
με τα παιδιά της γειτονιάς.

             *              *
Δεν νταγιαντιέται αυτός ο πόνος,
πάντα ο νους, γυρνάει εκεί,
ξυπνάς, κοιμάσαι, πάντα μόνος,
με μια θολούρα, απ'τη ρακή.

            *              *
Στο νου του, μέσα,μπερδεμένα,
αγάπες, θάλασσα, στεριά,
όλα, βαθειά του, παθιασμένα,
παλεύουνε, σαν...τα θεριά.

            *              *
Κι' όταν, σε δύσκολα ταξίδια,
φούσκωνε η θάλασσα, οργιές,
γλύκαινε του καιρού τα φίδια,
το νου γυρνώντας, στις Μουρνιές.

*                   *

Μα κάποια μέρα είπε..,κράτει,
όρτσα κι'οπίσω, ολοταχώς,
κι'άραξε κάπου στο Παγκράτι,
καπτάνιος- τσούρμο, μοναχός.

           *             *
Γεμάτη η κάμαρα από ενθύμια,
μπότσος, πυξίδα, μακαράς,
μα οι σκέψεις... κύματα, αγρίμια,
λες,σε ταξίδι συμφοράς.

           *             *
Συνέχεια,ο νους του ταξιδεύει,
Αυστράλια, Ασία, Αμερική,
και τον καημό, ψευτογιατρεύει,
με μπάρκα, κάθε... Κυριακή.

            *             *
Απ'το μικρό το φινιστρίνι,
που'ναι στης κάμαρας την άκρη,
τις τελευταίες διάτες δίνει,
στίγμα, τα μήκη και τα πλάτη .

              *             *
Κι'έτσι, με τούτα τα ταξίδια,
μετράει, ξανά, τις αντοχές του,
μα μένει πάντοτε στα ίδια,
γωνία Δαμάρεως κι' Αλκέτου.- 

Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 

Αθήνα  21 – 12- 2006

ΑΝΕΚΔΟΤΟ 

  ΔΙΑΒΑΖΕΙ  Ο  Κ.Καψάλης  

   
                                                    www.lidoriki.com 

O K.KΑΨΑΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ : " ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ..."

ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΟ..” ΠΑΝΗΓΥΡΙ “…

Tις φεγγαρόλουστες τ’Αυγούστου τις βραδιές

που αρμενίζει ολόφωτο , του νου το τρεχαντήρι ,

σμίγουνε των χαμένων φίλων οι συντροφιές ,

στων αστεριών το λαμπερό το πανηγύρι .

* *

Εκεί στις ξεχασμένες τ’ουρανού τις γειτονιές ,

σαν ανταμώνουν , λένε τις δικές τους αναμνήσεις

φίλοι χαμένοι , αγάπες , αξημέρωτες βραδιές ,

και της ζωής νοσταλγικές περιπλανήσεις .

* *

Σκιές βουβές , αχνοσβησμένες μες στο χρόνο ,

πρόσωπα ‘γαπημένα με μαυροθλιμμένα μάτια

στου φεγγαριού την κάθε φέξη , βγαίνουν μόνο

θωρώντας τα χαμένα της ζωής τα μονοπάτια .

* *

Σαν πέσει , λένε , ψυχοσάββατο η πανσέληνη βραδιά ,

που ο ουρανός είναι καθάριος σαν τη μέρα ,

αν έχεις πίστη , αγάπη , κι’ ολοκάθαρη καρδιά

τ’αγαπημένα πρόσωπα σου γνέφουν στον αγέρα .

* *

Έλεγε η μάνα , πως μια νύχτα σαν κι’ αυτές ,

κατάματα κοιτάζοντας τα λαμπερά τ’ αστέρια ,

βλέπεις και νοιώθεις , τις θλιμμένες τους ματιές

καθώς θα σε κοιτούν , κουνώντας μυστικά τα χέρια .

* *

Γι’ αυτό , σε κάθε Σαββατιάτικη πανσέληνη βραδιά ,

αφήνουν πάντα , ένα κεράκι μες στο σπίτι αναμμένο ,

του γυρισμού το δρόμο , για να βρει με σιγουριά ,

κάθε αγαπημένο πρόσωπο , απ’ το χρόνο ξεχασμένο..

* *

Τις φεγγαρόλουστες τ΄Αυγούστου τις βραδιές ,

στα περασμένα , πάντα ο νους μας τριγυρνάει

στ’ αστέρια πέφτουν οι κρυφές μας οι ματιές

και κάποιο δάκρυ μας πικρό… κρυφοκυλάει …..

Λιδορίκι 14-15 / 8 - 201

ΥΠΟ   ΕΚΔΟΣΗ 

     

  ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο  Κ. ΚΑΨΑΛΗΣ 

www.lidoriki.com 

Ο Κ.ΚΑΨΆΛΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ .." ΖΗΛΕΥΩ .."

    

     Ζ Η Λ Ε Υ Ω......

Ζηλεύω,αυτούς που μπόρεσαν να φτάσουν,ως το τέρμα,

που πάλαιψαν και νίκησαν ,την ίδια τη ζωή τους,

αυτούς ,που μεσ’το αίμα τους,είχαν το θείο  σπέρμα,

κι έδωσαν, φεύγοντας σεμνά,σκοπό στην ύπαρξή τους.            

                  

                                  *****

Αυτούς ζηλεύω,που ήτανε οι εκλεκτοί της μοίρας,

σε κάθε προσκλητήριο, που δήλωναν,παρόντες

σεμνά,ανυστερόβουλα,μετ’όπλο ανά χείρας,

στων λάφυρων τη...μοιρασιά,περήφανα απόντες.

                                  *****

Τιμή και δόξα πρέπει τους,όχι γι’αυτά που δώσαν,

ούτε για όσα στερήθηκαν,στην ταπεινή ζωή τους,

μα γιατι δεν υπέκυψαν,ποτέ τους δεν προδώσαν,

για δόξες και για αργύρια,την ακριβή τιμή τους……

Κωνσταντίνος  Ευθ. Καψάλης 

 Λιδορίκι     15 12 06

  ΣΥΛΛΟΓΗ 

 ‘’  Τραγουδώντας  στη  Ζωή ‘’

     Λιδορίκι   2010 

  ΔΙΑΒΑΖΕΙ  Ο  Κ.ΚΑΨΆΛΗΣ

www.lidoriki.com