H AΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Ακούστε κυρία Γεννηματά, κύριε Παπανδρέου, κύριε Πάγκαλε ή όπως αλλιώς λέγεστε, σε όποιο κόμμα και αν είσαστε. Κυβερνήσατε αυτή τη χώρα με το χειρότερο τρόπο. Τη ρίξατε στα βράχια. Φτωχοποιήσατε τους κατοίκους της, ρημάξατε τη νεολαία της. Όχι όλη βέβαια. Τα δικά σας παιδιά είναι αλλού, σε ασφαλές μέρος με ασφαλή προοπτική....

Αφού αποτύχατε οικτρά, δεν είχατε το θάρρος να αναλάβετε καμιά ευθύνη. Να πείτε κάναμε λάθος. Σηκώσατε το χέρι και δείξατε προς τα κάτω αντί να δείξετε τους καθρέφτες σας γιατί εσείς κυβερνήσατε εξαργυρώνοντας την εμπιστοσύνη ή τις προσδοκίες του κόσμου. Φτάσατε στο σημείο να ενοχοποιήσετε ολόκληρο λαό, να φτύστε στη μούρη του πως “μαζί τα φάγαμε”, να κρύψετε τις εγκληματικές πράξεις σας με την ανήθικη μεταφορά της ευθύνης σε αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα επειδή εσείς του κρύψατε τον ήλιο.
Ο εκσυγχρονισμός σας, η δημοκρατία σας, η ευθύνη σας, γέννησαν κλέφτες και σκάνδαλα. Παθογένεια και βρωμιά. Άκηδες και υποβρυχιάκηδες που κολυμπάνε ακόμη στα πολιτικά σας νερά ως σωτήρες.
Χτίσατε την παντοδυναμία σας, περιτυχισμένη από το τρίγωνο της διαφθοράς. Πολιτικοί που στράφηκαν ενάντια στο λαό τους, οικονομικές ελίτ που εξυπηρετήθηκαν από τους πολιτικούς και στην κορυφή τα ΜΜΕ που δεν έλεγαν κουβέντα.
Κακομάθατε να είσαστε στο απυρόβλητο. Να σας χαιδεύουν αργυρώνητοι δημοσιογράφοι και να σας λιβανίζουν κρυφοί σας υπάλληλοι. Η αρρώστεια σας επεκτάθηκε στη δημοσιογραφία, την αρρώστησε και έτσι μπορούσατε να λειτουργείτε όπως σας συνέφερε.
Τα πράγματα άλλαξαν. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Οι δημοσιογράφοι μετανιώνουν. Μόνο εσείς είσαστε αμετανόητοι. Περιμένετε κάθε πένα που υπάρχει να σας αγιογραφεί. Κάθε γλώσσα που κινείται να σας γλύφει. Κάθε λέξη που ακούγεται να σας επαινεί. Έτσι κάθε προσπάθεια των δημοσιογράφων να κάνουν τη δουλειά τους σας φαίνεται ποινικό αδίκημα. Έγκλημα καθοσίωσης και εκτροπή.
Η εφημερίδα Documento τόλμησε στο τρίτο της φύλλο να γράψει ένα πραγματικό ρεπορτάζ. Από αυτά που δεν θέλετε και δεν έχετε συνηθίσει. Σύμφωνα με αυτό το ρεπορτάζ, στη λίστα Μπόργιανς με έλληνες καταθέτες από το Λουξεμβούργο, υπάρχουν τρία πολιτικά ονόματα. Η Εισαγγελείς προσπαθούν να εξακριβώσουν αν αυτά τα πολιτικά ονόματα ταυτοποιούνται με τα πολιτικά πρόσωπα. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Πραγματικά γεγονότα όπως θα σας πουν οι δικηγόροι σας. Και εσείς τι κάνατε; Βρίσατε την εφημερίδα, απαξιώσατε τους δημοσιογράφους και τον εκδότη, αφήσατε υπονοούμενα, προαναγγείλατε αγωγές. Α, ενώ όλα αυτά τα έγραφε μια εφημερίδα, κάνατε επίθεση και στον έλληνα πρωθυπουργό. Ίσως γιατί έχετε συνηθίσει, πως τα δημοσιεύματα εκπορεύονται από πολιτικά γραφεία και όχι από έρευνα. Όλη σας η στάση είναι μια προσβολή για τον Τύπο και την πολιτική.
Και όλα αυτά τα ανακοινώσατε πριν κυκλοφορήσει η εφημερίδα. Τι μύγα είναι αυτή που σας μυγιάζει τόσο και με τέτοια βιασύνη; Πού ξέρετε αλήθεια τι έχει η λίστα και τι ψάχνει ο Εισαγγελέας; Ή μήπως ξέρετε;
Είπατε τα πάντα εκτός από το απλό και αυτό που περιμένει κάποιος «δεν έχουμε καμιά σχέση εμείς ή η οικογένειά μας με καταθέσεις στο Λουξεμβούργο.Μακάρι να ψάξει ο Εισαγγελέας». Γιατί δεν το λέτε;
Η Ευρωπαική Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα, είναι σαφής, όπως και η απλή λογική: ο δημοσιογράφος έχει δικαίωμα να ασκεί ακόμη και άδικη και υπερβολική κριτική όταν πρόκειται για δημόσια πρόσωπα τα οποία (επειδή είναι δημόσια) έχουν τα ίδια θέσει τον εαυτό τους υπό καθεστώς διαφάνειας και ελέγχου. Εσείς δεν ανέχεστε καμία κριτική και έλεγχο. Έτσι έχετε μάθει. Έτσι έχετε βολικά διαμορφώσει. Είσαστε ευρωπαιστές και ευρωπαίοι μόνο όταν επιβάλετε μνημόνια, όχι όταν πρόκειται για δικαιώματα.
Ξέρετε πως οι αγωγές και οι μηνύσεις σας δεν έχουν τύχη. Το κάνετε μόνο για να φοβίσετε όποιον τολμά να στέκεται απέναντί σας. Και κυρίως για να μην απαντάτε στην ουσία. Καμιά εικοσαριά από εσάς έχουν κάνει 60 μηνύσεις και αγωγές έχοντας την ίδια τύχη.
Το πρόβλημά σας όμως δεν είναι με εμάς. Το πρόβλημά σας έχει να κάνει πια με την κοινωνία της οποίας αποτελείτε περιθώριο. Σπείρατε όνειρα για να καταλήξετε φριχτοί εφιάλτες. Δεν τολμάτε ούτε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο χωρίς τη φρουρά σας. Κάνατε ένα ολόκληρο λαό εχθρό. Έχετε την αυταπάτη πως με μια δεκαριά δικηγόρους θα επαναφέρετε την σιωπή και τα κλειστά στόματα. Μην σπαταλάτε τις δυνάμεις σας και μην κουράζετε τους δικηγόρους γιατί ίσως τους χρειαστείτε. Η έρευνα μόλις ξεκινά.
ΥΓ Εσύ κακομοίρη που έγραψες την ανακοίνωση του ΓΑΠ, θα παραμείνεις ένας αποτυχημένος και κατά φαντασία συγγραφέας, ένας εργολάβος και προαγωγός του πατρικού ονόματος που όσο και να το τεμαχίζεις για να το πουλήσεις θα παραμένεις
ελάχιστος μπροστά του.
Πηγή: koutipandoras.gr
Διαβάστε περισσότερα: http://kafeneio-gr.blogspot.com

TA KΑΡΟΤΣΙΑ “ ΤΑΝΚΣ “ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΔΟΜΒΡΟΥ

Στην διάρκεια της κατοχής η βενζίνη και το πετρέλαιο προορίζονταν αποκλειστικά για τα στρατεύματα, κατοχής των Γερμανών, των Ιταλών και στη Βόρειο Ελλάδα των Βουλγάρων.
Έτσι καύσιμη και κινητήρια ύλη ήταν τα κάρβουνα και τα ξύλα.
Η Ερυθραία στα βόρειά της έχει τότε απέραντα δάση από πεύκα και λόγγους με κουμαριές, πουρνάρια και σχοίνα και οι Ερυθραιώτες για να ζήσουν επιδόθηκαν στη ξύλευσή τους και στο εμπόριό τους.
Τα ξύλα και τα κάρβουνα έπρεπε όμως να μεταφερθούν στην Αθήνα. Μια και τότε τα αυτοκίνητα ήτανε λίγα κι αυτά για την κίνησή τους έκαιγαν ξύλα, τα ηρωϊκά γκαζοζέν, απέμειναν τα καρότσια, που τα έσερναν άνθρωποι και που σε αντίθεση με τα γκαζοζέν δεν πάθαιναν ζημιές.
Ο πιο προηγμένος τύπος καροτσιού τότε ήτανε τα τανκς. Τα τανκς πήρανε το όνομά τους από δύο ρόδες από χαλασμένα πολεμικά τανκς. Οι ρόδες αυτές ήταν χαλύβδινες, είχαν στο κέντρο που πέρναγε ο άξονας ακριβά ρουλεμάν και γύρω  γύρω συμπαγές λάστιχο πάχους κάπου δύο πόντων.
Επειδή οι τροχοί αυτοί μετέδιδαν την κίνηση από τη μηχανή στις ερπύστριες και μάλιστα σε πολεμικό όχημα, όλα τα μέρη τους ήταν άριστης ποιότητας, ενώ όλες οι άλλες κατασκευές της εποχής εκείνης λόγω έλλειψης υλικών ήταν άθλιες.
Πάνω στον άξονα που ένωνε τις δυο ρόδες του τανκς στηρίζονταν η ξύλινη καρότσα, που μπρος και πίσω της ξεκίναγαν μακριά δοκάρια, η σκάρα και τα τιμόνια. Τα δοκάρια αυτά συνδέονταν μεταξύ τους με σανίδες και πάνω σ αυτές δένανε τα τσουβάλια με τα ξύλα και τα κάρβουνα.
Το στοίβαγμα των τσουβαλιών σε όλο το μήκος του καροτσιού έφτανε μέχρι δύο μέτρα ύψος και το μεταφερόμενο βάρος τους τρεις με τέσσερις τόνους.
Στην άκρη των τιμονιών ήταν δεμένο ένα χοντρό σκοινί, από το ένα στο άλλο και πίσω του έμπαινε ο τιμονιέρης, που με το σώμα και τα χέρια του έσπρωχνε το τανκς. Οι άλλοι ξυλοκόποι έσπρωχναν από πίσω και από τα πλάγια, καμιά δεκαριά άτομα. Για φρένο είχε το τανκς από κάτω από την καρότσα, στο πίσω μέρος, καρφωμένο ένα χοντρό ξύλο, τον τάκο. Όταν ο τιμονιέρης σήκωνε ψηλά τα τιμόνια, ο τάκος ακουμπούσε στο χώμα και φρενάριζε το τανκς.
Την απόσταση Μαραθώνα Αθήνα, κάπου σαράντα χιλιόμετρα την διανύανε σε 10 ώρες περίπου.
Ο δρόμος ήταν φαγωμένη άσφαλτος, γεμάτη λακκούβες. Ευτυχώς η διαδρομή ήτανε, στο μεγαλύτερο μήκος της κατηφορική. Η μεγαλύτερη κατηφόρα άρχιζε στην κλινική της Αναγέννησης, λίγο μετά τον Πλάτανο της Κηφισιάς, πέρναγε τα Σχολεία και διέσχιζε το Μαρούσι. Στην κατηφόρα οι ξυλοκόποι καβαλάγανε πάνω στα τσουβάλια και μόνος ο τιμονιέρης κουμαντάριζε το τανκς. Όποτε η ταχύτητα μεγάλωνε επικίνδυνα, σήκωνε τα τιμόνια ψηλά, ακούμπαγε ο τάκος στο χώμα και το σύστημα φρενάριζε. Μετά τα χαμήλωνε και το καρότσι έπαιρνε πάλι φόρα.
Η κούραση των ξυλοκόπων σπρώχνοντας αυτά τα γιγαντιαία καρότσια ήτανε απερίγραπτη. Επί πλέον το φαγητό την εποχή εκείνη ήτανε κυρίως χόρτα με λίγο λάδι και ψωμί από καλαμποκάλευρο, την ηρωική μπομπότα. Ο γυρισμός στην Ερυθραία του άδειου πια τανκ ήτανε παιχνιδάκι.
Οι ξυλοκόποι με τις τσέπες γεμάτες κατοχικά λεφτά μαζεύονταν στα μεγάλα ζαχαροπλαστεία της Αθήνας, στου Τσίτα, στο Πέτρογκραντ, αλλά και στου Παπαδέλη, του μοναδικού ζαχαροπλάστη της Ερυθραίας και παραγγέλνανε δύο και τρεις πάστες για να ισορροπήσουν την κατανάλωση των θερμίδων, που χάσανε στην απάνθρωπη διαδρομή.
Εμείς τα παιδιά μαζευόμασταν στην οδό Μαραθώνος (έτσι λεγότανε τότε η Ελευθερίου Βενιζέλου) και χαζεύαμε το κομβόι των φορτωμένων καροτσιών.
Αν τύχαινε και βλέπαμε κανένα ερυθραιώτικο καρότσι βάζαμε ένα χέρι σπρώχνοντας στην ανηφόρα λίγο πριν από τον Φάρο.
Τα ξένα καρότσια δεν τα βοηθάγαμε, γιατί είμαστε αδύνατοι και υποσιτισμένοι.

http://www.sepik.net

 Πίσω στα παλιά